Invaders from Mars (1986)

Echt spannend wordt het nergens, een climax blijft telkens maar uit. Vond de cast ook niet al te sterk, maar vooral de regie van Hooper is futloos en ongeïnspireerd. De twee andere films die hij voor Cannon maakte waren stukken beter, Lifeforce & TCM 2.

Matige film van de grote Tobe Hooper. Effecten zijn gedateerd al zagen de aliens er wel leuk uit. Acteerwerk was niet van een hoog niveau,maar uiteindelijk is het wel een vermakelijke film voor 1 keer. Het einde was wel erg dom.

Grappig. Niet Hooper's beste werk, maar wel erg charmant. Goedkoop decor en cheesy rubber suits voor de aliens, maar júist die elementen maken het de moeite waard. Moet Lifeforce nog zien, maar het uitstapje naar sciencefiction lijkt me voor hem just for fun. Een beetje afwisseling kan ook geen kwaad. Wel erg beroerd geacteerd trouwens, maar het past wel in het verdere plaatje. Onschuldige, jeugdige invasion / body-snatcher film.

Schijnbaar een remake van een film met dezelfde titel uit '53. Cheesy vermaak die nog redelijk soft blijft in vergelijking met vergelijkbare films als Invasion of the Body Snatchers.
De special fx zien er nog wel acceptabel uit en James Karen is wel overtuigend als generaal. Verder speelt Louise Fletcher nog wel een vermakelijke bijrol als de gestoorde schooljuf.
Lang niet Hooper's beste werk, maar het weet wel te vermaken en hier en daar hangt er een leuke jaren '80 sfeer.

Tobe Hooper waagt zich aan de remake van Invaders from Mars (1953). Hooper is met name bekend van het aangename Poltergeist (1982), maar ook een film als The Funhouse (1981) kon ik zeer waarderen. De verwachtingen zijn op voorhand dan ook hoog gespannen. De film deed het overigens niet goed in de bioscopen. Dat zegt niet altijd iets, maar in dit geval kan ik het met het bioscooppubliek eens zijn. Invaders from Mars valt tegen.

Het origineel heb ik ooit wel eens bekeken. Echt zo’n horrorfilm uit de jaren 50. Met personages van bordkarton. Met lachwekkende effecten. Met een belachelijk verhaal. Maar wat vooral voor die film spreekt, is de charme van de jaren 50 die door de hele film stroomt. Allemaal zeer sfeerbepalende elementen die zorgen voor veel goodwill.

De remake heeft die charme niet. De jaren 50 vibe heeft plaatsgemaakt voor een jaren 80 vibe, maar die slaagt er niet in je te omarmen. De onbenullige effecten zijn verdwenen. Het verhaal is iets aangepast. En Louise Fletcher is als boosaardige lerares aan de rolbezetting toegevoegd. Allemaal verbeteringen die geen echte verbeteringen zijn. De film is daarmee wel een solide film geworden maar biedt gevoelsmatig niets opwindends.

Eigenlijk begon het slechte gevoel al bij de eerste verschijning van de jonge hoofdpersoon. Die gunde ik meteen al een onaardse behandeling. Maar ja, zulke blaagjes zijn net insecten. Ze overleven altijd.

Invaders from Mars is middelmaat. Technisch is de film ok. De effecten zijn ok. De marsmannetjes en hun onderkomen zien er prima uit. Verder heb ik weinig lol gehad.

Deze Sciencefiction / Horror film, of beter gezegd de nieuwe versie van de film uit 1953, van regisseur Tobe Hooper (o.a. bekend van "The Texas Chain Saw Massacre (1974)", "Poltergeist (1982)" en het onderschatte "Lifeforce (1985)") zag ik gisteren voorbijkomen op MovieMeter en leek me wel vermakelijk.

In dit verhaal draait het om het jongetje David Gardner (Hunter Carson), die op een stormachtige nacht vanuit zijn huis een ruimteschip in de heuvels, te weten Copper Hill, achter hun huis ziet landen (doet denken aan de Sciencefiction / Drama film "Close Encounters of the Third Kind (1977)"). Wanneer zijn vader, de NASA wetenschapper George (Timothy Bottoms), het onderzoekt, komt hij terug maar is hij anders. Nadat zijn moeder Ellen (Laraine Newman) ook al snel veranderd is, vlucht David het huis uit en gaat hij naar school. Maar daar merkt hij dat zijn lerares Mrs. McKeltch (Louise Fletcher) ook al verandert is en dat ze scholieren met de schoolbus naar de heuvels rijdt. David krijgt hulp van schoolverpleegster Linda Magnusson (Karen Black) en samen gaan ze de vrienden van David's vader inlichten bij het leger, die onder leiding staat van generaal Climet Wilson (James Karen), en moeten ze de buitenaardse invasie stoppen voordat deze zich verspreidt.

De meeste karakters in de film gedragen zich nog volgens de clichés van de Sciencefiction films van de jaren 50 en 60. Daardoor is de film genietbaar voor liefhebbers, maar voor anderen vrij onverteerbaar. De speciale effecten en de buitenaardse wezens zijn amusant en stripachtig en voor de genre- fanaten zit de film vol met grapjes en met name door de bezeten mensen. Zo drinkt vader George zijn hete koffie in één teug leeg en doet hij er ook enorm veel zoetjes in en introduceert hij droogjes en zeer langzaam pratend zijn zoon en vrouw bij de politie die langskomt en zegt hij:

"This is my son, this is my wife.”

Enigszins vergelijkbaar met "This Is my rifle. This Is my gun" uit "Full Metal Jacket (1987)"

En moeder Ellen eet rauw hamburgervlees met wat zout en serveert met een stalen gezicht spekreepjes die zwart zijn verbrand en zegt dan tegen David,

"Not hungry, David? You feel all right?"

Vanwege de flauwe en kinderachtige uitvoering van het verhaal en ook omdat het in dit verhaal draait om een kind (Hunter Carson is in werkelijkheid het zoontje van Karen Black), is het vooral toch een kinderhorrorfilm i.p.v. een echte horrorfilm.

Echte horror valt er eigenlijk ook niet in te zien en het enige wat nog een beetje op horror leek was het opeten van een kikker door lerares Mrs. McKeltch, het opeten van lerares Mrs. McKeltch (oftewel boontje komt om zijn loontje) door een buitenaardse wezen (die scène was opzicht wel komisch omdat een ander buitenaardse wezen erom moest lachen) en ook krijgt een gevangen genomen militair op een gegeven moment een soort van lange elektrode in zijn nek geduwd, waarmee de buitenaardse wezens de mensen mee manipuleren (plakken er ook een pleister op om het te verbergen), zoals de ouders van David, politieagenten, leraressen, scholieren, NASA onderzoekers en militairen.

De eerste 60 minuten van het verhaal zijn opzicht nog wel vermakelijk en sfeervol, maar zodra het leger erbij betrokken wordt, wordt het helaas allemaal minder. De militairen zijn opzicht best stoer en genernaal Climet Wilson zegt op een gegeven moment ook:

"Marines have no qualms about killing Martians!"

Vanaf dan is er natuurlijk wel meer actie te zien, omdat het leger de buitenaardse wezens gewoon doodschiet met geweren en bazooka's. De buitenaardse wezens schieten soms ook terug met een wapen en voor dat wapen gebruiken ze koper. Daarbij wordt dan tevens duidelijk waarom de buitenaardse wezens geland zijn, namelijk voor het koper in Copper Hill. Het einde van de film was opzicht wel geinig, want dan lijkt het gewoon een nachtmerrie van David Gardner geweest te zijn, maar als hij daarna weer wilt gaan slapen, blijkt het allemaal juist te gaan gebeuren

De cast in deze film deed het opzicht best verdienstelijk en leuk, maar ze acteren wel regelmatig houterig (en niet alleen als ze in de macht zijn van de buitenaardse wezens). Meestal heb ik het niet zo op kinderen in een hoofdrol, maar Hunter Carson deed het opzicht best goed en hij is ook niet zo slecht als sommige andere acteurs. Hij kan de film wel niet dragen en hij overdrijft te vaak tijdens zijn zijn scènes. Desondanks is hij samen met zijn moeder Karen Black mogelijk de beste acteur in deze film. Karen Black is natuurlijk een redelijke bekende actrice en dat geldt ook voor Louise Fletcher (speelde de rol van hoofdzuster in de Drama film "One Flew over the Cuckoo's Nest (1975)") die regelmatig "1, 2, 3, 4, 5" zegt en James Karen (o.a. te zien in de zeer vermakelijke Horror / Komedie film "The Return of the Living Dead (1985)"). Verder vond ik Laraine Newman wel een leuke verschijning met haar weelderig krullend kapsel.

De speciale effecten in deze film komen overigens op conto van de beroemde makers van speciale effecten, te weten Stan Winston (Hij werkte aan onder meer de Terminator- en Jurassic Park-films, Aliens, de Predator-films en Edward Scissorhands en won in totaal vier Oscars) en John Dykstra (het meest bekend van zijn baanbrekende werk aan "Star Wars: Episode IV - A New Hope (1977)", waarvoor hij een Oscar won). Door hun zien de opgezette buitenaardse wezens (die o.a. een grote mond vol met tanden hebben) er ook fraai en typisch jaren 80 (toen stonden computereffecten nog in hun kinderschoenen) uit. De belangrijkste alien (de enige die ook één keer iets heel korts zegt tegen David) is best cool, hoewel hij lijkt op "Krang" uit de tekenfilm "Teenage Mutant Ninja Turtles".

Zou je deze film destijds in de jaren 80 als kind hebben gezien, dan had je er ongetwijfeld veel plezier aan beleefd. Maar kijk je nu deze film als volwassenen (zoals ik) voor het eerst, dan het is het allemaal wat flauwtjes en kinderachtig en vind je het acteerwerk waarschijnlijk afschuwelijk. "Invaders from Mars" is zeker geen goede Sciencefiction / Horror film, maar als je hem zag toen je jong was, kun je je er nog steeds mee vermaken.

Leuke SF film met wat horrorelementen waardoor de film niet echt toegankelijk is voor jonge kinderen. De originele film van 1953 heb ik nog niet gezien. Deze remake heeft toch heel wat entertainment te bieden : hilarische aliens, veel actiemomenten en redelijk wat humor. Ook de locatie van het huis is een pluspunt. Gezien het gegeven best een enge gedachte om daar te wonen. De jongen is althans niet vervelend en Karen Black speelt haar rol naar behoren. Leuk, simpel verhaaltje met een strak tempo. 6/10

Het verhaal is volledig in de stijl van wat al in de jaren ‘50 gangbaar was (en het gaat dan ook nog om een remake) maar dan toch (uiteraard) met de jaren ‘80 touch. Visueel fijn om naar te kijken. Het viel me op dat er veel gebruik is van primaire kleuren (blauw, rood, geel) in de belichting. Een beetje zoals Argento de jaren voordien al deed. Dat creëert telkens een aparte sfeer in verschillende settings en geeft dus wel wat variatie. Qua belichting was ik echter nog het meest gecharmeerd door de expressionistische/noir aanpak in de eerste helft van de film. Het spel van licht en schaduw vindt een hoogtepunt in de huiselijke scène waarin de ouders van Hunter Carson zich (met het hoofd) half in de schaduw bevinden op het moment dat ze ‘geswitcht’ zijn. Het soort belichting dat je ook aantreft in jaren ‘40 en ‘50 misdaadfilms. Geweldig trouwens dat de hoofdrollen gespeeld zijn door real life moeder en zoon Karen Balck en Hunter. Geeft een extra dimensie.

De eerste helft van de film vind ik het beste stuk, met dat aanzwengelen van het mysterie. Nadien wordt het dan weer wat generieker met de obligate tussenkomst van de US Army al is dat allemaal wel leuk gedaan. Hulde ook voor de geweldige monsterlijke set pieces die zo weggelopen lijken uit een schilderij van Jeroen Bosch. Hooper kon dan ook rekenen op een gepokt en gemazeld special effects team. Last but not least heeft Christopher Young voor een prima soundtrack gezorgd: subtiel als het moet en uitbundig als het nodig is.

In 1986 was dit een jammerlijke commerciële flop voor Tobe Hooper. Niettemin heb ik hier nu best veel plezier aan beleefd. Een fijne science fiction/ horror met een vleugje camp voor een wat breder publiek. Moet absoluut kunnen.

Best Scifi ever made

Tobe Hooper heeft ons gezegend met het fenomenale Texas Chainsaw Massacre. Erna heeft hij nog een verdienstelijke poging gedaan met Poltergeist (niet echt mijn meug) dat ook een kaskraker en klassieker werd. Erna heeft hij nog een groot aantal films gemaakt, elk met aanzienlijk minder impact en kwaliteit. Ik moet toegeven, 'Salem's Lot uit '79 staat al jaren op mijn lijst, het boek was namelijk fantastisch. Wegens de speelduur ben ik er gewoon nog niet aan gekomen. Verder sta ik amper te popelen om de rest van Hooper's oeuvre te bekijken. Ik vind het gewoon niet goed genoeg.

Invaders From Mars is ook geen al te beste productie. Hoewel de opzet erg goed is, met jeugdige nostalgie en wat paranoia, verwatert het al snel in een saaie bedoening. Van zodra het leger werd ingeroepen was ik volledig mijn interesse verloren. De special effects zijn best grotesk en goed uitgevoerd. Ik was wel fan van het cartooneske uiterlijk van de aliens.

Gedurende de hele film heb ik me afgevraagd wie nu eigenlijk het doelpubliek is. Ik vond het veel te kinderlijk terwijl jonge knapen dit misschien te eng zouden vinden. Ik wachtte ook steeds op een soort van twist of verrassing maar die kwam maar niet. Pas op het einde komt er een plottwist maar die was meer lachwekkend dan wat anders.

Eerste helft: Nostalgisch
Tweede helft: Vervelend

2*

Matige film waarin een jongetje ervan overtuigd is dat er een UFO in zijn achtertuin is geland. De eerste helft heeft veel weg van The invasion from the body snatchers vanuit het perspectief van een kind. Een mager verhaaltje dat ook vrij traag gebracht wordt. Spannend wordt het nergens. De wezens en de sets zien er wat knullig, maar wel leuk uit. Een nipte 2.5 sterren.

Nooit eerder van deze film gehoord, en dan nog van Tobe Hooper. Is me niet tegengevallen, al duurt het lang voor er iets gebeurt. Het eerste uur lijkt op een kinderversie van Invasion of the Bodysnatchers, waarbij de dorpelingen worden bezeten door de aliens. Invaders from Mars is voor de diehard 80s fans en heeft alle stijlkenmerken uit dit decennium. Succes gegarandeerd zou je denken dus, maar het is allemaal te knullig en van B-film niveau om goed te zijn, iets waar je niet verwonderd hoeft over te zijn gezien dit een Cannon productie is. De creature design vond ik hier wel in orde, vooral die alien leader. Simpel vermaak, en had zeker zijn charme en zijn momenten.

Regisseur Tobe Hooper wilde dit project al lang realiseren en snoept dan ook volop van de extra centjes die hem zijn toebedeeld. Invaders from Mars valt op dankzij de creatieve, gedetailleerde decors en de voorliefde naar praktische effecten. Het brengt je als kijker gedeeltelijk afleiding van het erg slechte acteerwerk, waaronder de volwassenen die aliens proberen te imiteren en de onovertuigende verschijning van Karen Black. Enkel Hunter Carson scoort op dat gebied nog een voldoende, die vooral gebukt gaat onder de houterige dialogen die hem zijn gegeven. Verder werkt vooral de eerste helft van deze film niet al te best, voornamelijk omdat het mysterie nogal duidelijk wordt weggegeven en er weinig spannende dingen aan de hand zijn. Wanneer Hooper overstapt op de tweede akte, pakt hij door met grootschalige actiemomenten, fijne omgevingen en een lekker tempo.