Boyhood (2014)

Ja, gescheiden ouders, een moeder die steeds op alcoholistische mannen valt, vader die maar niet wil opgroeien, een apathische nietswillende hoofdpersoon, de eerste dag op de uni direct de beste vrienden vinden inclusief chick en naar een zonsondergang kijken, etc. Echt voor 99% mijn leven ja. Dat is precies de reden dat de film zo tegenvalt, het is er meer één van de grote gebaren zonder dat ik me ook maar ergens in kon herkennen. Dan zag ik liever het prachtige Café Lumière waarin wel het normale leven met de kleine gebeurtenissen wordt getoond.

Ik neem aan dat hij doelt op de gevoelens die erbij loskomen, niet op de gebeurtenissen an sich. Zo ervaar ik hem tenminste wel; stuk voor stuk zeer herkenbare situaties zonder dat ik ze (precies) zo meegemaakt heb.

Kunnen we ooit nog die uitgebreide review lezen?

Jazeker! Na herziening

Het kwam er toen niet van, blijkbaar. Maar de hele Before trilogie en Boyhood gaan nog een uitgebreide behandeling krijgen.

Tof om dat te horen. Ik heb zojuist Boyhood herzien. De Before-trilogie staat voor later op het programmma, maar wekte mijn interesse ook al zeker en vast.

Ik vond het direct grappig om duidelijk Linkater's politieke voorkeur in de film verwerkt gezien te krijgen. Hij steekt die niet onder stoelen of banken. Ik herken veel dingen uit de film. Niet alleen de dingen die er duidelijk zijn in gestopt, maar ook de meer subtielere dingen. Bovendien herken ik me ergens wel een beetje in bepaalde levensevenementen die hier plaatsvinden met name in het begin van de film. Tegelijkertijd blijft het altijd vrij afstandelijk en kan je ook veel opnoemen wat niet echt strookt met mijn "Boyhood". Deels door de Amerikaanse situering, deels ook omdat mijn gezinssituatie anders was, deels ook omdat ieders leven compleet anders is en veel raakpunten maar ook tegelijkertijd veel verschillen bevat, maar deels ook ergens omdat bepaalde dingen toch wat vreemd ogen. Ik denk niet dat ik iemand ken die op véértienjarige leeftijd graag naar Pink Floyd luistert. Ik ken zelfs niemand van mijn leeftijd die er graag naar luistert.. Ik heb vaak het gevoel dat de kinderen in dit geval een perfect, succesvol en verder eigenlijk ook wel weinig boeiend leven leiden. Ook ergens wel opvallend braaf, en dat lijkt meer gericht op het Oscarpubliek. De tieners komen voor mij soms te vaak over als volwassenen al. Het gaat er allemaal ook wel erg beschaafd aan toe. De tienerproblemen waar men mee te maken krijgt, zijn voor mij veel te beschaafd naar voor gebracht. Ik denk dat alleen heel welvarende en veeleisende ouders zich hier zullen in herkennen. Het verhaal van Mason komt zeker en vast vrij realistisch en naturel over, maar ik heb niet het gevoel dat het een beeld geeft van de opvoeding bij een "gemiddeld" kind. Mason heeft verder belachelijk veel mee van een kennis van mij. Zowel qua uiterlijk als innerlijk. En ook in dit geval gaat het om het kind van welvarende en veeleisende ouders.

De tijdspanne van 12 jaar brengt een positieve bijdrage met zich mee. Het is leuk om de film te zien opgroeien. Niet alleen de personages, maar ook de omgevingen. Hoewel het er niet meteen voor zorgt dat je meer meeleeft met de personages. De omgevingen veranderen dus ook, en dat zorgt wel voor een subtiel sterke tijdsbenadering (we spreken hier zelf niet meer over een benadering). Volgens mij zal dit een aspect zijn dat binnen een tiental jaar markanter naar voor zal komen. Ik vermoed dat ik dan ook met nostalgische gevoelens naar deze film zal terugkijken, waar ik dat nu een pak minder heb. Eigenlijk is dus voor deze film ergens een zelfde soort lot als Dazed & Confused bestempeld, waar de tijdsgeest ook de main driver is voor de huidige status ervan.

Veel brengt deze nieuwe kijkbeurt eigenlijk niet aan het licht. De film blijft nog altijd vrij goed, en blinkt uit op het gebied van realisme. Hij duurt wel wat lang, en de typische "recht-uit-het-leven"-scènes moeten je wel liggen. Dikke pluim trouwens ook voor de cast die het meer dan behoorlijk doet. Vooral Patricia Arquette blinkt echt uit in deze film.

Dat ligt dan toch vooral aan jouw omgeving. Zelf ben ik al een aantal jaren groot fan van Pink Floyd en ken heel wat leeftijdsgenoten die behoorlijk weglopen met Pink Floyd, vooral de Top 2000-nummers dan.

Overigens is Pink Floyd (lees: progressieve rock) bij uitstek mannenmuziek.

Ik vind bepaalde nummers van Pink Floyd ook wel eens fijn om te horen, maar om daar nu hele dagen plots naar te luisteren... . Dat is een ander paar mouwen. En het komt voor een veertienjarige jongen (of het gezin) allemaal met momenten veel te beschaafd en te hautain naar boven. Ik denk dat Linklater met momenten "zijn smaak" iets te veel doordrukte op de film. We hebben het hier niet enkel over muziek. Bijvoorbeeld op een bepaald moment was Mason ziek, en de mama besloot om hem doodleuk op die leeftijd mee te pakken naar het college waar ze les moest geven (of daar was het volgen), over iets van de hond van Pavlov. Dat vond ik ook wel belachelijk. Dat is toch allesbehalve een plaats voor een kind, en je kreeg nog de indruk dat Mason echt aan het opletten was daar. En hij was nog niet oud op dat moment (jaar of 9?), en zo waren er nog wel dingen. Of wordt men in de VS gewoon veel sneller volwassener? Een eerste wapen krijgen als vijftienjarige, ik denk er het mijne over. Dat was best ook wel opvallend.

Het is een tijdje geleden dat ik de film heb gezien, maar in mijn herinnering zit er amper Pink Floyd in de film. En heb jij nooit dagen (gehad) dat je heel veel naar één artiest/genre luisterde?

Boyhood blijft een feest der herkenning en als je weinig herkent, is er ook geen feest. De dingen die jij noemt, komen mij niet vreemd voor en klinken mij aardig plausibel.

Heel veel respect voor de opzet van deze film maar ervaar dan toch dat de intensiteit van beleving ervan onder de lange duur lijdt.

Maar dat is zowat het enige negatieve want "Boyhood" is een knap, levensecht en ook wel emotioneel "coming of age"-film, enig in zijn soort.

Geen meesterwerk evenwel maar zekerlijk genietbaar omwille van de eenvoud en de herkenbaarheid van de verschillende levensepisodes.

Degelijk acteerwerk.

Wat een geweldig taalgebruik. Daarom ben ik nou zo blij met onze Vlaamse deelnemers.

Mensen denken dat ze het herkennen maar dat komt omdat ze het al eens eerder hebben gezien in andere Amerikaanse films.

Heb echt genoten van de film en ben de hele speelduur geboeid gebleven. In het begin wat moeten wennen aan de personages maar nadat Mr Hawke zijn intrede doet die hier overigens weer een sterke rol neerzet was ik om.

Het ambitieuze project heeft wat mij betreft een sterk tijdsbeeld opgeleverd van het leven van doorsnee Amerikanen. De gebeurtenissen en ontwikkelingen zijn doodnormaal maar dat maakt de film wat mij betreft eerder sterker dan minder.

Ik heb de film weer eens gezien, via de VRT. Ik vind de film inhoudelijk redelijk sterk, w.b. het tijdsbeeld w.b. relaties, ouderschap en werk. Wat mij echter stoort zijn de bekende Amerikaanse film clichés die behoorlijk dik op het spel worden gelegd, waardoor het hier en daar zelf iets slapstickachtigs krijgt, De kijker mag zich geen minuut vervelen, met of zonder popcorn. Mogelijk ben ik hiervoor iets teveel Europeaan of verlang ik naar meer nuchter realisme.

Canvas: erg blij dat ik de film op tv heb kunnen zien ZONDER reclameblokken. Dat ik twee minuten gemist heb, omdat ik tussendoor nog wel even naar de wc moest, neem ik dan ook graag voor lief.

Ik las ergens de omschrijving 'arthouse voor huisvrouwen'. Nagel op de kop, wat mij betreft. Het is een wat aparte film, maar wel één die geen enkele investering van de kijker verwacht. Blijkbaar moet het een soort van nostalgische rit zijn, maar ik kom niet veel verder dan: 'oja, dat onderwerp speelde toen inderdaad'. Verder heb ik geen idee wat de maker wil vertellen. Het idee van een jongen twaalf jaar te volgen, is in principe best interessant, maar de uitwerking is ongelooflijk mak. Dat geldt ook voor de hoofdpersoon. Er gebeurt wel een hele hoop, maar dan wel op de achtergrond en dat vind ik erg vervelend. Ingrediënten voor een goed potje drama zijn er volop: moeder met slechte smaak voor mannen, zuslief die schreeuwt om liefde en aandacht, goedwillende, maar onhandige vader, steeds is er weer een vulkaan die op punt van uitbarsten staat, maar vlak voor iedere climax, springen we weer een jaar verder. Lang geleden dat ik zoveel nagels afgebeten heb tijdens een film.

Desondanks blijf je wel kijken. Je weet dat er veel gebeurt, maar ik zie het niet terug in de ontwikkeling van de hoofdpersonages. Dat heb ik trouwens wel vaker met de films van Linklater. Ze houden je wel aan het beeld gekluisterd, maar de vonk springt niet over. Het idee van twaalf jaar de tijd nemen, is tof, maar verder lijkt er geen enkel plan te zijn. Het einde komt dan ook vrij plotseling.

Stel je eens voor dat je een coming of age-film zou maken waarin je de acteurs ook echt zou zien groeien. Waarin de jaarringen rond hun ogen echt zouden zijn, waarin de tijd die je op het scherm ziet passeren ook echt gepasseerd is.

Dat zou unieke mogelijkheden bieden. Je zou de ultieme coming of age-film kunnen maken. Puurder dan Stand by Me, Les quatre cents coups, Dead Poets Society en Le premier jour du reste de ta vie. Ontroerender dan vader en zoon die getekend door het leven door een weide dartelen in De helaasheid der dingen of vader die zijn verloren zoon opwacht aan de schoolpoort in Paris, Texas.

Want alles zou, ook al is het verhaal volkomen verzonnen, écht ogen, authentiek overkomen, en daardoor zoveel doortastender en ontroerender dan al die andere films samen. Een huzarenstukje dat zijn gelijke niet kent in de wereldgeschiedenis zou het opleveren, een tour de force die zijn plaats verdient tussen de piramiden in Egypte en het plafond van de Sixtijnse kapel en de symfonieën en opera's van Mozart en Oorlog en vrede van Tolstoj. Het hoogtepunt van wat je in een bepaald medium kan bereiken.

Laat dat nou net zijn wat Richard Linklater hier heeft willen klaarspelen. Twaalf jaar lang is hij samen met deze acteurs ouder geworden en heeft hij hen laten meespelen in dit ultieme portret van een opgroeiende jongen. En tóch heeft dit niet het intergalactische meesterwerk opgeleverd dat ik verwachtte.

Want Boyhood is te gewoon. Er zit niet één scène in die we al niet eerder in honderden coming of age-films hebben gezien. Masons ouders zijn gescheiden, hij heeft met beide een moeilijke band, wordt van school naar school gesleept, heeft liefjes, maakt het uit met liefjes, haalt zijn diploma van de middelbare school en gaat naar de universiteit. Op zich niets wereldschokkends dus.

Af en toe wordt de inzet wat verhoogd en krijgen we soapy verwikkelingen over dronkenschap en agressie, maar die zetten het verloop van het verhaal niet echt op het spel. Vader steelt de show met een paar prachtscènes, als die waarin hij verklaart dat hij echt wil práten met zijn kinderen, of wanneer hij over anticonceptie begint, maar dat zijn slechts pluisjes op een verder vlekkeloos deken. Alles loopt zoals je het zou verwachten in een blank middenklassebestaan begin 21e eeuw.

Wat als Mason niet alle kansen zou gekregen hebben die hij gekregen heeft? Wat als hij zwart was geweest, of een immigrant, of gehandicapt? Wat als zijn persoonlijke ontwikkeling niet zo'n droomverloop zou gekend hebben en die eerste kus zou zijn uitgebleven, dat diploma van het middelbaar er nooit zou gekomen zijn, er geen sprake zou geweest zijn van universiteit? Wat minder voor de hand liggende thema's hadden, mits ze op een goede wijze gebracht zouden worden, wat meer kruiden toegevoegd aan deze film, die bijwijlen wat te flauw smaakt, ondanks de tomeloze energie die cast en crew erin moeten hebben gestoken, twaalf jaren lang.

Hopelijk doet iemand deze tour de force dus nog eens over, maar dan met een verhaal dat wat meer bochten neemt, dat wat kritischer is voor de maatschappij. Misschien krijgen we dan wel de film die we aan de aliens zouden kunnen laten zien, of aan onze nazaten, tot in de eeuwigheid.

Niet onaardig bedoeld, maar iemand met jouw woordenschat kan toch ook alinea's maken? Dit leest zo heel lekker

In één zin. Een levensgeschiedenis van een jongen met de onvermijdelijke (figuurlijke) hobbels, hindernissen en valpartijen, maar zonder littekens, is te glad, is te perfect, is teveel volgens het uitgekauwde cliche van de Amerikaanse droom, is niet geloofwaardig, want mist drama en contrast.

Te weinig drama? Mmha, ik vind twee alcoholische stiefvaders en een (in het begin) afwezige biologische vader niet echt te weinig drama. En wat is er niet geloofwaardig aan? 90% (Misschien wel meer) van de kinderen heeft een vrij normale jeugd met hindernissen, hobbels, en valpartijen.

Je gaat je afzetten tegen je ouders, drinkt je eerste biertje, rookt een sigaretje, gaat iedere dag naar school, doet aan sport, hebt een bijbaantje, krijgt je eerste vriendinnetje, seks, liefdesverdriet, misschien een scheiding van je ouders etc. Als jij dit te glad en te veel American Dream vindt tja, dan leeft ieder Nederlands kind iedere dag zijn American Dream . Maar heel weinig kinderen houden grote littekens aan hun jeugd over. Linklater wilde een ode brengen aan de normale jeugd en het opgroeien en is daar (iets te veel naar mijn mening) volledig in geslaagd.

Wat ik wel een probleem vind, is dat er steeds opgebouwd wordt, maar de climax (grotendeels) ontbreekt. Je ziet de relaties de verkeerde kant opgaan, maar de volgende shot is dan ineens weer een sprong van een jaar, met als gevolg dat het probleem waar je een paar seconden eerder naar keek, ineens niet meer bestaat. Ieder kind maakt dat soort dingen wel mee en dat vormt je deels. In Boyhood zie je iemand opgroeien, maar je ziet niet helemaal waardoor. Dat is in mijn ogen wel een stukje drama dat ik hier gemist heb. Heeft die jongen nou wel of niet geleden onder moeders slechte voorkeur voor mannen? Geen uitsluitsel wat de film betreft.

Bij die eerste stiefvader zie je ze het huis verlaten en wegrijden. Dat is dan de climax. Maar ik ben het met je eens dat ik graag had gezien hoe Mason hiermee om was gegaan. Zo waren er wel meer momenten. Aan het einde van de film heb ik Mason ouder zien worden, maar heb ik hem echt zien opgroeien en weet ik wat voor persoon het is? Nee, dat niet. Daarvoor is het allemaal te fragmentarisch en te gewoontjes.

De vraag die blijft hangen na deze zeer degelijke film: wat is de toegevoegde waarde van dit filmproject van 15 jaar? Met andere woorden: stel dat deze prent binnen enkele weken was geschoten met verschillende acteurs (en/of goede opmaak van dezelfde acteurs), was dan de film net zo goed geweest? Of geven juist veel filmliefhebbers dit product een hoge(re) waardering omdat ze hiermee ook het geduld van de regisseur en acteurs willen belonen?

Erg goede opmerking orko82. Er werd zo gehamerd op deze film in de media dat het zo geweldig was alleen omdat het gefilmd was in zo'n tijdsbestek, maar als dat uiteindelijk als ervaring voor de kijker matig is wat boeit het dan. Ik vind de film niet slecht, maar ik ben ook verre van overtuigd in het eindresultaat. Ik vond de film erg sterk beginnen met drama waar ik snel potentie in zag, maar naarmate de film vorderde vond ik het uiteindelijke resultaat erg slap. Teveel gemiste kansen waar het voor mij nergens meer echt interessant meer werd. Onderwerpen die langskwamen, die letterlijk langskwamen en weer gaan (pesten bijv.). Hier had de film juist echt boeiend kunnen worden, maar nee dat werd het net niet.

Dan hadden ze in ieder geval de kans gehad de hoofdrolspeler te vervangen. Want helaas voor de regisseur groeide die op tot een nietszeggend en charismaloos persoon.

Voor mij is dat wat de film zo fantastisch maakt. In films waar twee of drie acteurs een ouder wordend personage spelen heb ik vaak moeite om me in te leven, omdat het duidelijk zichtbaar andere mensen zijn. Hier heb ik het gevoel dat ik ze door en door ken, met ze ben opgegroeid.

Met belonen voor de moeite heeft het van mijn kant in ieder geval niets te maken, het is een en al beleving.

Ik kan mij er iets bij voorstellen dat een filmliefhebber dat een toegevoegde waarde vindt. Maar stel dat iemand de jonge en oude versie van het meisje en de jongen aan mij laat zien - zonder dat ik Boyhood had gezien - en mij vertelt dat het verschillende acteurs zijn, dan zou ik het ook geloven. Alleen bij Arquette en Hawke zie ik meteen dat het de gehele film dezelfde acteurs zijn. Wellicht ook logisch omdat zij hun puberteit al ver voorbij zijn in tegenstelling tot de twee andere hoofdrolspelers.

Een film die veel in het nieuws is geweest in verband met de manier waarop hij is gemaakt.

Maar mij kon het niet bekoren... vond de film té lang en té saai...

Wel wordt er goed in geacteerd, en ook de soundtrack beviel me wel.

Maar het concept... neen, niet mijn ding.

Ieder zijn smaak zeker he

Al met al een zeer leuke film, maar het is niet de geweldige kijkervaring geworden waar ik op gehoopt had.

Het feit dat de film 12 jaren beslaat vind ik zelf al zeer knap gedaan. En ik vind het hoofdpersonage eigenlijk wél goed acteren. Maar de beste prestaties worden neergezet door Hawke en Arquette. Maar iedereen doet het vrij goed, met ook een puike prestatie van de tweede echtgenoot van Arquette.

Wat me erg aanspreekt was de sfeer van de conversaties, zeker wanneer het een gesprek tussen jongeren betrof. Dan kreeg ik een heel sterk "Dazed and Confused" gevoel, wat ik uitermate prettig vond. Heel erg leuk was het ook om de kassabediende uit die andere Linklater film ook hier zijn oude rolletje weer te zien opnemen.

Maar uiteindelijk gebeurt er te weinig. De film slaagt er wel in om een zeer natuurlijke weergave te maken van het opgroeien van een jongen tot jongeman. In die zin is het ook wel normaal dat er geen wereldschokkende zaken gebeuren. Want dat gebeurt in de meeste levens van opgroeiende Westerse jongeren ook niet. Maar het maakt de kijkervaring ook wel minder boeiend.

Hoe groot moeten die littekens volgens jou dan zijn? Er zijn naast hobbels toch ook beschermende elementen geweest, zoals zijn moeder en biologische vader, waardoor hij toch goed op zijn pootjes terecht komt? Met meer drama was de film naar mijn idee juist alleen maar Hollywood-achtiger, clichématiger en dus ongeloofwaardiger geweest. Deze regisseur wilde juist een natuurgetrouw beeld geven van een normale jeugd in de Verenigde Staten in het begin van de 21ste eeuw. De drama die er nog inzit, vond ik daar al bijna afbreuk aan doen.

Maar wie is er nou geïnteresseerd in een normale jeugd? Dan is het zelfs een gemiste kans om twaalf jaar te investeren in een film die uiteindelijk dezelfde gelukkige-jongeren-met-een-paar-hobbels laat zien als pakweg Grease of High School Musical. Meer tragiek en contrast hoeft dan ook niet noodzakelijk meer Hollywood te betekenen.

Tja, ik blijf bij deze film het idee hebben dat het leuk is dat je letterlijk kijkt naar opgroeiende mensen over een periode van 12 jaar, maar de toegevoegde waarden als film vind ik gewoon erg flauw en oninteressant. Kan ik net zo goed een dvd opzetten van toen ik en mijn (jongere) broer nog klein waren (beelden uit mijn jeugd) en dat is ook wat het is.

Ik hoef zeker geen cliché drama, maar spannende momenten waren er ook nauwelijks.