The Thin Red Line (1998)

Rare vergelijking overigens, vakantie vs. gevechtssituatie.

Deze heb ik altijd beter gevonden dan Saving Private Ryan.

Schitterende locaties, camerawerk, sfeer, oorlog-scenes én soundtrack, die je echt weet te raken.

Alle acteurs doen het geweldig, maar zelf was ik meest onder indruk van Elias Koteas en natuurlijk de toen nieuwe ontdekking James Caviezel.

Wat ik er mee wilde aangeven was dat wanneer je in het heetst van de strijd zit niet denkt aan thuis of je moet op apegapen liggen. Je bent ergens mee bezig dan laat je je niet afleiden door gezinssituaties van thuis. Dat mijmeren is leuk als je 's avonds in bed ligt of in het kamp zit, niet tijdens een vol gevecht, dat kan er bij mij niet bij. Het leidt je af en kan je dood betekenen.

De vergelijking met een vakantie wilde ik maken dat ik zelf niet denk aan thuis als ik ergens vol mee bezig ben zoals een excursie. Maar goed dat zal bij iedereen misschien verschillend zijn.

Mijn eerste Malick. Ehhh, stylistisch zeer fraai, vol van diepgang en bij tijd en wijle zeer heftig. Qua tempo, tja, toch wel op 33 toeren. En door het gemis aan vaart begon ik moeite te krijgen de aftiteling te halen. Nogmaals, zeer fraai vorm gegeven en uitstekende acteerprestaties, zeker Caviezel, maar niet geheel my cup of tea. 3 sterren.

Simpel doch sterk.

Regisseur Malick heeft geen haast met filmpjes maken en neemt soms tussendoor rustig twee decennia de tijd. Het valt niet af te zien aan deze oorlogsfilm met bijzondere invalshoek, maar het valt gelijk op dat het simpele verhaal sterk uit de doeken wordt gedaan. De film wordt echter vooral gedragen door een aantal uitstekende acteerprestaties.

Goed.

Simpel verhaal? Is er dan sprake van een verhaal?

Film toont veel meer dan enkel een verhaal, het is veel meer een beschouwing op oorlog. Ook verre van simpel.

Erg simpel juist.

Vertel, wat is het verhaal dan volgens jou?

De hoofdlijn is natuurlijk gewoon bergje veroveren. Vind dat vrij simpel. Het sterke is natuurlijk de uitvoering.

Met bergje veroveren heeft de film echt geen bal te maken.... dat is wel het laatste waar het over gaat. Als je de film zo ziet heb je er wel een heel simpele kijk op.

Mijn kijk op het verhaal is dat de film een beeld schets van hoe diverse personen tegenover oorlogsvoering staan. De ene deserteert, de andere voert braaf uit, weer eentje houdt strak toezicht en andere geven van grote afstand orders en zijn vooral bezig met hun (eigen) carriere.... Ondertussen gaat het leven op aarde, van zowel de inheemden als de dieren en de planten onverstoorbaar door.

Kortom met bergje veroveren heeft de film niets te maken, dat is slechts de situatie, maar niet het verhaal.

Ooh. Het gaat je alleen om je eigen gelijk?

Prima. Bedankt voor dit verhelderende inzicht.

Knap ook door de middelste strofe waarin je wel de waarheid spreekt. Zo lijkt het inderdaad net of je eerste beledigende alinea werkelijk betekent dat ik een simpele ziel ben.

Met mijn eigen gelijk halen heeft het weinig te maken, maar als jij schrijft dat het 'simpel' is, wil ik dat toch wel even weerleggen. Ter verdediging van de film, mijn of jouw persoonlijkhied heeft daar weinig mee te maken. Deze film is immers juist een stuk minder simpel dan de meeste andere oorlogfilms.

Of jij een simpele ziel of niet bent weet ik niet, interesseert me ook niet. Maar deze film afdoen als 'simpel' geeft in mijn ogen blijk van een nogal oppervlakkige kijk op deze film. Dat punt wilde ik wel maken. Snap eigenlijk nog steeds niet, gezien de herkenning in mijn middelste strofe, waarom je de film simpel noemt.

Ik noem de film nergens simpel. En daar zit hem ook een beetje het probleem.

Mensen lezen een recensie en vermoeden dat ze hetgeen je niet benoemt niet begrepen dan wel gemist hebt. Niets is minder waar. Of men leest een woord en klepelt en klokt er op los. Toch knap bij 4 regels en een titeltje.

Nogmaals, de verhaallijn gaat natuurlijk nergens over. De dramatische en de, bij mij soms jeuk opwekkende, 'spirituele' invalshoek maken dit bijzonder. In combinatie met een aantal puike performances. Kortom: dun verhaal, knappe uitwerking. Ietwat onevenwichtig dat wel. Maar dat heeft alles met het krabben te maken.

Je beint nochthans met de opmerking

Maar als dat simpel niet op de film sloeg vraag ik me af waarop dan wel. Beetje vreemd om het zo boven je review te plaatsen als het niet over de film zou gaan.

Verder stel je verderop.

Dat vond ik vreemd, want naar mijn beleving toont het juist een heel veelzijdig verhaal dat vanuit meerere perspectieven commentaar geeft op 'the state of things'. In dit geval oorlog. Zou het verhaal dan ook eerder complex en rijk noemen dan simpel. Maar als je enkel sec naar de fysieke dramatische gebeurtenissen kijkt is het naar boven rennen met een geweertje in je hand wellicht als simpel af te doen. Maar dat vind ik dan een hele vreemde benadering van deze film.

Ben bang dat deze vervuiling van het toetsenbord tot nergens leidt. Al blijft het natuurlijk prettig glashard zaken te ontkennen door gewoon door te blijven typen. Zo lijkt het immers dat je alsnog je gelijk behaalt. Of misschien wel omdat drammen in je aard zit. In dat laatste geval kan ik je melden dat niets menselijks jou vreemd is. Of zou het over mij gaan?

Dat je mij wel vreemd vindt, althans mijn simpele kijk op deze film dan wel benadering, doet mij deugd. Ergens zit er ook een piepklein stemmetje in jou dat fluistert dat het cliché der clichés (smaken verschillen) nu eenmaal klopt en dat dit alles tot zoiets banaals valt te reduceren, net als kleine kindertjes die gelijk gaan schreeuwen als ze iets niet begrijpen of vreemd vinden. Misschien vind je het lastig iemand gelijk te geven. Nog erger zou het zijn wanneer je dat niet kunt. Het allerergst zou het zijn omdat je niet weet waarom. Je lijkt te vallen in de laatste categorie, maar daar geloof ik gelukkig zelf ook niets van.

Wat ik hiermee wil zeggen, beste Reinbo, is dat ik dit nogal zonde van mijn tijd vind. Het is namelijk niet de film maar de verhaallijn die ik simpel vind. En dat had ik al eerder gezegd. Daarom noem ik dat in mijn titeltje. Omdat gelijk krijgen vast erg belangrijk voor je is, zal ik je het volgende vertellen: Je hebt gelijk!

Want een verhaallijn is namelijk een deel van een film en als ik het eerste simpel noem dan zeg ik eigenlijk...

Tsja, en zo'n titel lokt natuurlijk ook uit tot een kleine discussie. Of niet? Feit blijft dat ik nergens de film simpel noem. Ga je mij nu ook gelijk geven? Ben bang van niet.

Als jij met je titel niet naar de film verwees heb je helemaal gelijk. Wel verwarrend zo'n tekstje.

Ik snap verder niet je obsessie met 'gelijk hebben', je wijt er per slot van rekening hele alinea's aan terwijl het MIJ daar in ieder geval helemaal niet om gaat. Ik reageerde enkel op enkele uitspraken van jou die ik totaal niet aan deze film kon koppelen. Heeft niets met smaak te maken, maar met visie.

En dan is er nog iets dat ik glashard ontken dat je dwars zit. Ik heb eigenlijk geen idee waar je op doelt, maar mijn eerste alinea geeft aan dat ik het zonder probleem ruiterlijk toegeef als ik ergens naast zit. Dus vertel en wie weet komen we eruit.

Snap alleen nog steeds niet hoe je het verhaal (toch echt iets anders dan een verhaallijn) simpel kunt noemen. En overigens ook de gehele verhaallijn is niet simpel.. Er wordt immers veelvuldig tussen de diverse personages heen en weer geschakeld. Maar als het voor jou was het niet meer dan bergje veroveren. Prima, maar dan heb je wat mij betreft (mijn visie) the point volledig gemist.

The Thin Red Line heeft geen echt begin of einde en hoewel hij vol dramatische momenten en spannende gevechtsscènes zit, dienen die als onderbrekingen van een meditatie die net zo diep gaat als Malicks zoektocht naar de zin van het leven. Malick is dus niet geinteresseerd in een narratief (verhaal / verhaallijnen). Je moet de film lezen als een kapstok voor zijn existentiële overwegingen en zijn filosofisch betoog over de oorlog.

Off-topic verwijderd.

De meeste mensen willen in de tijd van nu blijkbaar nog steeds een film opgediend krijgen in de vorm van een traditioneel verhaaltje met een kop en een staart, omdat ze dat gewend zijn, omdat een film nu eenmaal zo hoort te zijn. En vanuit die opvatting wordt een film als deze -die vanuit een compleet andere invalshoek gemaakt is- dan ook doodleuk beoordeeld: 'Er gebeurt niks'.

Als je bovenstaande opvatting zou vertalen naar de schilderkunst, dan zouden deze personen op dit moment het liefst nog steeds naar 17e-eeuwse landschapjes en gedetailleerde stillevens kijken. Impressionistische kunst wordt bestempeld als gemaakt door luie schilders en voor echt abstracte werken hebben ze al helemaal geen goed woord over: 'Het lijkt nergens op'.

Dus voor de mensen die qua kunstopvatting nog steeds 400 jaar achter lopen: We leven ondertussen in de 21e eeuw, kunst is niet meer gebonden aan regels, kunst hoeft niet meer te plezieren, kunst kan vele doeleinden hebben. Om die reden hoeft een schilderij niet meer 'mooi' te zijn, en een oorlogsfilm niet per se 'spannend'.

Zo is in deze film een complexe verhaallijn bewust weggelaten, dat heeft niets met een gebrek aan creativiteit of toewijding van de maker te maken. Als de regisseur een complexe (fysieke) verhaallijn in deze film gebouwd zou hebben, dan zou dit namelijk ontzettend storend werken voor het doel waartoe deze film gemaakt is: je te laten 'mediteren' over een aantal zaken. Kritische opmerking aangaande het gebrek aan vaart in deze film slaan dus ook kant noch wal.

Als ik met minder ervaren filmkijkers een film als deze opzet, dan geef ik van te voren altijd even een introductie, en dat gaat ongeveer zo: 'Vergeet het verhaal, als je droog naar deze film kijkt, dan gaat het eigenlijk helemaal nergens over. Sterker nog, ik ga jullie nu van te voren verklappen wat er in de film gebeurt en hoe de film afloopt. Waarom deze film alsnog interessant is om te kijken ga ik jullie nu uitleggen..'' et cetera.

Ik ben het met je eens dat een fetisjisme voor slechts wat er gebeurt op het scherm af doet aan een grotere, zelfs poëtischer, ervaring van kunst - deze film als verhaal is niet erg speciaal. Wat ervan te smeden is, in ieder geval.

Om echter in het geheel niet te kijken naar tempo, beeldvorming, sterkte van de karakters, en, uiteindelijk, het verhaal zelf, vind ik wel erg zonde. Een verhaal ondergaan is een ervaring op zich, dus het is niet meer dan logisch om bij de waardering óók die tweede ervaring mee te nemen. Ik weet het, zo ga ik ook uit van een 'eis' van de toeschouwer: kunstenaar, geef me een verhaal op het scherm! (die van Lynch' Mulholland Drive begreep ik overigens niet, maar dat deed weinig af aan de ervaring. Zó groot is die eis dus niet eens!).

Anyway, ik dwaal af. Ik wilde zeggen dat verhaal anno 2011 nog steeds deel uitmaakt van de (mijne) filmervaring. Maar ik het wel helemaal met je eens ben dat de ervaring meer kan betreffen dan slechts dat verhaal, slechts dat scherm voor je.

Overigens vond ik hem wel erg tegenvallen. De Melanesische gezangen op het begin en eind waren prachtig, maar het verhaal ertussen werd niet zo interessant gebracht. Ik bleef vooral achter met een 'tja, zo kun je over elke soldaat en operatie wel een film maken'. De meditaties waren niet als in Malick's The Tree of Life, er was geen 'spirituele' spanning of dilemma. Slechts een brei karakters die me steeds deden denken aan andere films van de acteurs. Oorlog staat nogal ver van me af, een afkeer van oorlog lijkt me bijna universeel, de film had daarom weinig speciaals, of iets waar ik mee bleef rondlopen. Behalve die muziek dan, maar dat is geheel te danken aan de muzikanten.

Camerawerkt is ook fenominaal. Daarnaast ben ik het niet met je eens dat de afkeer van oorlog universeel is. Als dat zo was zou er geen oorlog zijn cq oorlogfilms niet zo populair zijn. Oorlog is vooral afschuwelijk voor de verliezer, voor de overwinnaar voelt het vaak juist prettig, vervult m met trots. Daarbij geeft het Nolte karakter aan, niet te begrijpen hoe zijn zoon een baan buiten het leger heeft. Oorlogvoeren is onderdeel van ons menszijn. Hoe afschuwelijk het objectief/zinnig gezien ook is.

Geweldige film. Ik vind het een soort tegenhanger van Restrepo en Armadillo. Niks geen macho toestanden, ook geen heldenverhalen, maar meer de beschouwelijke en menselijke kant van oorlog voeren. De twijfel en de onzekerheid over wat ze nu eigenlijk aan het doen zijn en tegelijkertijd puur op overlevingsdrift overgaan als het leven in gevaar komt.

Wat ik knap vond is hoe de verschillende innerlijke gemoedstoestanden van die mannen midden in de strijd goed gebracht werden zonder dat het irritant of onwaarschijnlijk werd. Het is duidelijk dat de film wil aanzetten tot een kritische houding tov oorlog, maar je krijgt nergens het gevoel dat je iets wordt opgedrongen of dat je gemanipuleerd wordt. Dit in tegenstelling tot een film als Lebanon waarbij ik dat gevoel wel had.

En verder natuurlijk schitterende beelden en geweldige mooie muziek. Een zeer sterke film.

Ongelofelijk straffe meditatie alweer. Haalt voor mij als filmervaring niet het abstracte niveau van 'The Tree of Life', maar is concreter in zijn aanklacht tegen oorlog. Doet dat bovendien op een dusdanig verheffende manier, met de spirituele invalshoek als louterend element - als medicament tegen de waanzin, dat dit een van de meest bijzondere oorlogsfilms ooit moet zijn, zoniet de meest bijzondere. Reden te meer voor mij om echt alles van Malick te gaan zien.

Blu-ray momenteel in de aanbieding bij Bol.com en FRS.

Heel mooi gefilmd prachtige sfeer gecreerd maar naar mijn mening iets te langdradig. Ik had moeite om hem af te kijken en om gefocused te blijven. Ook lastig aangezien je zoveel verschillende soldaten volgt dat ik niet precies meer wist wie zijn stem bij welke soldaat hoorde. Voor mij had de film beter gewist als die iets kleiner gehouden had geweest.

Gewoon herzien, valt alles veel beter op z'n plek.

Prima film, duurt alleen minstens een half uur te lang.

Prachtige bezinning op de natuur. Wat mij betreft is het een film over op welke wijze wij als mensen existenteren in de natuur,als onderdeel van die natuur, of als onderdrukker over de natuur en op deze manier los van de natuur, ofwel boven de natuur. Prachtig ook is de manier waarop dit tot uiting komt in de vraag of de natuur (en dus de mens) inherent wreed is....en hoe dit gepaard gaat met de beheersdrang van mensen. Echt een heerlijke film.

Afgelopen vakantie het boek gelezen... heb de film al eens gezien maar is alweer even geleden. Kon me dus niet veel meer voor de geest halen. Hij staat nu op de nominatie om gehuurd te worden.

Vanuit het boek komt inderdaad naar voren dat er verschillende meningen en ervaringen zijn in een oorlogssituatie. Iedereen interpreteert het op zijn eigen manier. (laf of bang of moedig of carriere) Het boek was een heel zware kluif met in mijn ogen totaal nutteloze "verdikte" verhaallijnen.

Je had Saving Private Ryan en deze. Persoonlijk vond ik deze film vele malen beter dan SPR. Dit is een soort poëzie oorlogs drama die je aan het denken zet. De waanzin van oorlog. Hoe een vogeltje sterft midden op een slagveld waar zwaar gevochten word. Daar denk je meestal niet bij na dat oorlog ook effect heeft op de natuur. Waar soldaten in de hitte van de stijd aan denken. De kunstzinnige texten, de prachtige muziek en het fenominale camera werk maken deze film een meesterwerk. SPR vond ik de eerste 20 minuten fenominaal en indrukwekkend. Deze film was van de eerste tot de laatste minuut echt fenominaal en erg indrukwekkend.

Het was wel weer jammer dat ze reclame op de poster maken met grote namen zoals George Clooney en John Travolta die maar een paar minuten in de film te zien waren. Had de film absoluut niet nodig. Ik was erg onder de indruk van dit kunstwerk.