The Thin Red Line (1998)

Bekijk een reeks verwijderde scenes. Behoorlijk intrigerend. De scene met de beschonken soldaten is naar mijn idee terecht verwijderd.

helemaal mee eens

What's this war in the heart of nature? Why does nature vie with itself? The land contend with the sea? Is there an avenging power in nature? Not one power, but two?

Deze film is zóó onderschat en ondergewaardeert als maar kan,helaas.De film verdient zoveel meer lof dan het heeft gekregen, zowel op heden als in het verleden. Van mij krijgt deze film in iedergeval een duwtje in de richting van die top-250 waar deze film in hóórt te staan ! Ik zelf vindt deze film ook op alle fronten beter dan het middelmatige Saving Privet Ryan Ik ben mede daardoor aardig ontgoocheld in het grote verschil tussen de waardering wat deze film heeft gekregen en SPR Op basis van prijzen noch score's,maargoed ( In de oscars zaten ze geloof ik niet bijelkaar )

Terrence Malick deze regiseur zal ik blijven volgen ! Wat hij hier neer zet is kwaliteit van zelfbewustheid grote regiseur. Hij heeft in deze film een eigen visie/Filosofie gebruikt heeft dit tot de puntjes uitgediept en uitgewerkt en dat in een interessante,prachtige verpakking omgezet waardoor het allemaal heel subtiel tot stand komt,machtig !! Het ''verhaal'' ofja hun missie is in-deze eigenlijk voor 80% bijzaak geworden want als kijker moet je net wat ''verder/dieper'' kijken om te ontdekken wat deze film jouw wilt vertellen.

Buiten dat ziet de film er werkelijk prachtig uit ! De cinematografie noch audio-visueel is in deze film schitterend. De bergbestorming of als de soldatenHet dorpje in-nemen staat nog op mijn net-vlies gebrand. Vooral bij het laatste gierde de adrealine door mijn lijf en bracht letterlijk een oppermachtig gevoel bij mij te-weeg ! Het blijft een vraag van waardoor dat kwam.... Was het de perfectie van de scene ? Of is het toch het gevoel van macht ? Tjaa.... Mischien is het toch Hans Zimmer... Plotseling blijkt dan toch dat hij een soundrack met een ziel kan maken ..... Nee het zal een combinatie zijn van. Het moment de toestand en dan toch..die kracht wat vrij komt ! In iedergeval het was machtig en mischien verslavend !! Het zal ook te maken hebben dat door het prachtige camera werk ( en blue-ray ) van deze film dat je als-het-ware erbij waant je bent een van de soldaten !, je zit er al in het begin zo dicht bij hun het is daarom allemaal zo identificeerbaar en begrijpelijk de gevoelens ( sommige dingen.) Je ruikt gewóon het hoge gras je voelt de intense-spanning dat je er bijna gek van wordt. Je weet gewoon dat ze zo dicht bij zijn maar het voelt zo ver weg, het gevoel is vergelijkbaar bij de andere oorlogsfilm Apocalypse Now ( 1979). Het geeft een zéér beangstigend gevoel !. Af en toe zie je de rust als Witt terug denkt aan thuis, het gevoel van hóóp keert weer terug dat er op deze ''verrotte plek'' toch noch ergens anders op de planeet liefde en rispeckt aanwezig is dat is genoeg om een mens gelukkig te maken. Niks is eendimensionaal aan deze film, alles heeft een keerzijde.

De symboliek van de vlinder !

De film-editing is gewoon prachtig zowiezo is het een hele belevenis om deze film voor het eerst over je heen te laten komen ! ( kon ik dat nog maar eens ) Als je ook nog de '' diepere '' betekenis ziet dan kom je achter de echte waarde van deze klassieker !

Overtuigende 4 sterren !

Geniale oorlogsfilm! alleen is het een tikkeltje langdradig, dat geef ik eerlijk toe. Maar voor de rest is het echt heel mooi, de dialogen, de diepgang het acteerwerk. Alles klopt gewoon, dit is niet een film voor mensen die van constante actie houden, maar meer een film voor de "denkers" onder ons.

Hier is een soundtrack van de film fucking beautiful!!

YouTube - The Thin Red Line Soundtrack - Journey To The Line

Eens herbekeken en The Thin Red Line blijft een mooie, gevoelige en poëtische oorlogsfilm. Visueel bij momenten fraai (zeker de zwemscènes), hoewel ik The Tree Of Life op dat vlak toch nog wat meer bravoure vond hebben. Bij de acteurs viel vooral Caviezel me op, prachtige uitstraling heeft die. Toch weet Malick me ook hier niet echt helemaal tot op het bot mee te slepen. Net als The Tree Of Life dus 3,5*.

Sterk en knap gemaakt oorlogsdrama met mooie dialogen (gezien vanuit de ogen van de soldaten waarvan er een aantal steeds gekker werden, maar dat is logisch in een oorlog). Filosofie is ook genoeg aanwezig alsmede actie, zeker in het middenstuk gaat het flink tekeer.

Grote sterrencast. Iets te groot eigenlijk want de meeste grote sterren hebben in deze film maar 1 tot 2 minuten tekst of spel, maar ja, toch leuk om ze allemaal in 1 film te zien. Caviezel, Penn en Nolte spelen erg sterk. Ik had deze film een jaar of 10 geleden gezien en kon me toen niet echt bekoren, maar gisteren na herziening was ik toch wel aangenaam verrast. Een dikke 9 voor the thin red line.

Wanneer ik het woord 'oorlogsfilm' spot komt de pantoffelheld in mij altijd een beetje boven, die dat soort dingen met een bang hart een kijkbeurt gunt. De maag voor geweld is sterk genoeg, alleen gaat het vaak om clichématige heroics waarbij verhaal nogal gereduceert wordt naar bombastische feiten op het slagveld en dat is niet mijn kopje thee. Niet dat ik verwacht een bende anarchisten te zien die de Macarena dansen, maar oorlog omhelst volgens mij veel meer dan hetgeen zich afspeelt rond de vuurlinie. Ook filmtechnisch wordt er dikwijls met standaard of weinig prikkelende flodders geschoten, of vindt de editor het juiste plaatje niet.

The Thin Red Line stelt mensen zoals mij al na 2 minuten met verademing gerust. De trage, haast dromerige pace waarmee de tot op de graat gefotografeerde beelden verderstromen op feeërieke filmmuziek van Hans Zimmer (wat is het omgekeerde van opdringerig?) zeggen wat dat betreft genoeg. Het gaat dan ook over Terrence Malick die na een lichte tegenvaller wat tijdskrediet opnam van een kleine 20 jaar, en het resultaat mag er zijn.

We beginnen midden in de jungle met ondermeer een prachtige low angle op een imposante boom waar het zonlicht zachtjes doorkomt, een krokodil die in het water kuiert en aartsrustige tracking shots langs een riviertje. 'Wat is het het met de natuur die wedijvert met zichzelf? Is er een wrekende kracht in de natuur?' De eerste voice over zit al meteen midden in de roos. Zeker met de overgang naar het inheemse dorpje, waar de diversiteit aan shots op spelende kinderen opnieuw voor koud vel zorgen in combinatie met de pakkend mooie omschrijvingen en treffende slowmotion. Loepzuivere onderwaterplaatjes, een héél subtiele trilling op het beeld... het laat zich allemaal fantastisch rijmen met de ongelofelijk roerende score die bijna geen pauze neemt.

Zelfs om en bij de werkelijke vechtscenes -de enkele die er onvermijdelijk bijhoren- maakt de prent plaats voor poëtische rillingen via ongedwongen flashbacks, of resumerende bedenkingen op het oorlogsgeweld dat gewoon even op mute wordt gezet. Malick wist een ensemble cast bijeen te schrapen om U tegen te zeggen (waaronder een subliem spelende Nick Nolte en daarnaast nog wat leuke cameo's zoals John Travolta), en laat de oorlog gaan over wat er in de pionnen hun hoofd omgaat bovenop al de rest. We zien ook aleens een vogeltje sneuvelen, en simpelweg de constante verwijzingen naar de natuur en de manier waarop het bataljon daar als het ware mee eengemaakt wordt maakt het ontegensprekelijk af. De camera zwiert met de wind mee en het hoge gras kruipt praktisch in hun neusgaten. 'Wie ben jij om in al die vormen te verschijnen?'

De mens maakt natuurlijk gewoon deel uit van die wrede natuur, en wij zijn misschien wel de ergste vorm van allemaal. Wat mij betreft is The Thin Red Line één doorlopend kippenvelmoment van 170 minuten, en vooral een zwaar onderschat meesterwerk. Ik ben me er van bewust dat niet alles in mijn betoog even origineel klinkt, maar enkel door een kijkbeurt waar alles samenvalt kan de echt wel unieke en accurate hand bij deze delicatesse bevat worden. De mooiste cinema is moeilijkst te beschrijven, neem dat maar van een pantoffelheld aan.

5*

Heel stiekem had ik er toch iets meer van verwacht. Hoewel het realiteitsgehalte hoog is, de fraaie beelden imponeren en de grote diversiteit aan personages tal van karakters laten zien; miste ik veelal de binding met één of meerdere personages, zijn scenes vaak aan de lange kant (waar ik doorgaans helemaal geen problemen mee heb) waardoor er wat eentonigheid in de prent sluipt en waardoor ik zo nu en dan ook werd afgeleid. Ik werd jammer genoeg niet in het verhaal gezogen door Malick, waardoor een topscore uit het zicht blijft. Doch bovengemiddeld.

Blu-ray beeld van de Europese release viel mij ook wat tegen. (De BD zit bij FRS in actie '2 voor € 20' trouwens. )

al weer een hele tijd geleden dat ik deze film heb gezien,weet nog goed dat het een erg goeie film was.

ik ga hem binnenkort maar weer eens herzien.

voor nu alvast 3,5*.

Ik durf te wedden dat de beoordeling na herziening ook bij jou omhoog gaat bozzy

Gezien de rating en de cast vond ik de film toch behoorlijk tegenvallen.

Ik vind oorlogsfilms als saving private ryan en we were soldiers erg goed en had iets in die trend verwacht.

Helaas begon ik me al snel te ergeren aan het zweverige gezever en werd het in combinatie met de lange speelduur haast een straf om dit uit te zitten.

De beelden zelf en omgeving zag er, zeker in HD, wel mooi uit dus daarvoor nog 2.5 *

One being.

Malick's aanwezigheid in de film wereld is me sinds misschien twee maanden geheel ontschoten, nadat ik per ongeluk in contact kwam met Tree of Life, die uiteindelijk zag, om was, ging ik kijken naar meer van zijn werk. Thin Red Line lag het meest voor het pakken, letterlijk, in de winkel. Gelijk gekocht en maar eens aangezet op mijn vrije dagje.

Er is al veel gezegd over de film. Hoewel ik bij ToL veel symboliek dacht te zien, vond ik dit gewoon meer naar de filosofische kant op gaan. Oorlog zoals je maar zelden ziet, het heeft gevoel maar is, ondanks de voice-overs mannelijk en ruig en in zoverre heftig. Ik ben enorm voorstander van voice-overs, vandaar dat waarschijnlijk Malick's werk me ook zo goed ligt. Alleen kan ik begrijpen dat het soms ''te'' word voor bepaalde mensen. Het kan wat sentimenteel overkomen, terwijl dat in mijn ogen juist niet de bedoeling is. Het is alsof Malick precies de grens tussen filosofie en sentimenteel kent, want het is precies goed.

Audiovisueel bijzonder. Muziek doet heel erg veel in deze film en in combinatie met de zweverige beelden is het een echte beleving om deze film te bekijken. Wat ik vooral zo fijn vind aan een film is dat er herkenning zit in kleur en contrasten. Zo leent Thin Red Line zich aan de prachtige natuur (evenals ToL) en voelt het echt als iets 'buiten''. Waarschijnlijk omdat de wind zo mooi naar voren kwam met het hoge gras had ik echt een beleving en een voorstelling hoe dat zou voelen.

Heel blij met de aanschaf, het is wel wat toegankelijker dan Tree of Life, alleen weet ik hier niet zo veel te vertellen. Er is veel over gezegd en eigenlijk is de film gewoon heel mooi in beeld en geluid. De film is niet zo zeer spannend maar weet wel te boeien. Het kaart wat interessante vragen op, en wat ik vooral zo fijn vind is dat er alleen vragen worden gesteld. Malick laat jou zelf antwoorden, al hebben zijn vragen soms wat retorisch.

Beschaduwd meesterwerkje, 4,5 ster zal nog wel een paar keer herzien worden

Nu op naar The New World, die moet ik zelf ook eens hoognodig herzien, laatst aangeschaft op Blu Ray en ziet er ook fantastisch uit!

Ik ga me best doen, Malick maakt dan wel niet ongelofelijk veel films. Dat maakt mij wel al zijn films te willen zien i.p.v. bepaalde films met status alleen te kijken. Maar alles op zijn tijd. Iets moois moet niet overhaasten.

Idd, ga er gewoon een keer voor zitten en laat het lekker over je heen komen

Het is zonder meer een goede film, maar zo goed als hij in veel recensies hier wordt neergezet kan ik 'm toch nauwelijks vinden. En het bewijs daarvan levert m'n geheugen al ietwat: halverwege begint me te dagen dat ik deze film toch al misschien eens gezien heb. En op driekwart komt er nog iets bij, niet alleen heb ik 'm gezien, hij staat in m'n dvd verzameling. Toch kennelijk niet zo'n indruk achtergelaten, als ik dat zover kwijt was.

Maargoed. Waar ik al wat moeite heb is bij de contemplatieve voice-over die probeert een soort zingeving te vinden voor de oorlog - nou niet precies iets waar heel veel zin in te vinden is. Toch niet in het soort verhaal wat hier verteld wordt. Maar erger dan de voice-over op zich vind ik dan het contemplatieve aspect van de inhoud - het haalt alle vaart uit de film, en dan duurt het toch wel erg lang allemaal. En de verovering van de heuvel zelf is op zich best boeiend - en zeker ook prachtig gefilmd - maar dat onderdeel van het verhaal leunt ook al erg op de lange adem. Die twee bij elkaar geteld maken het echt veel te langdradig wat mij betreft.

Wel dan weer geniaal gefilmd en heel mooi gespeeld. Dat mag ook wel met zo'n waslijst aan topacteurs. Je zou voor minder een avond gaan zitten kijken, en het maakt bijna de langdradigheid goed.

Zo bijzonder als Badlands zullen films van Malick niet meer worden in mijn ogen, maar de beste man weet ook in the Thin Red Line een uiterst boeiende en sfeervol portret van een oorlog in beeld te brengen.

Waar enkel 1 persoon eerder erin slaagde om een geheel eigenzinnige oorlogsfilm te maken die zich totaal onderscheidt van de rest(Stanley Kubrick, Full Metal Jacket), slaagt Malick hier ook voor een groot gedeelte in.
Brute actiebeelden met indrukwekkende bominslagen overal om je heen worden afgewisseld met zeer sfeervolle en rustige beelden waarbij je gedachten van de verschillende personages induikt. De een interessanter dan de ander, maar het brengt wel een bepaalde soort rust over naar de kijker. Tegelijk brengt het ook een intenser gevoel van het beleven van een oorlog naar boven.

De muziek ondersteunt de beelden op een subtiele manier, maar om te zeggen dat ik het nu nog kan neuriën? Nee! Wel zijn de landschappen waar de gevechten zich afspelen op een unieke manier in beeld gebracht door Malick. Je zweeft als het ware over de heuvels heen en af en toe krijg je door een soort van first-person view het idee dat je er zelf tussen loopt. Missie geslaagd!

Wel jammer dat de film een tikkeltje te lang duurt, de sequence na de verovering van de heuvel voelt toch eigenlijk een beetje overbodig aan en maken de film wel een half uurtje te lang. Ook hadden er wel iets minder bekende koppen gebruikt kunnen worden, mensen als Travolta en Clooney komen nog even langswippen, maar weten eigenlijk niet te overtuigen.

Ruim 3,5*

p.s. gebruikt Malick nou dezelfde schommel beelden als in the Tree of Life? Jammer, want ik vond dat erg fraai in the Tree of Life, maar hij lijkt het idee hier dus ook al gebruikt te hebben.

Waanzinnige film.

Wil hem eigenlijk snel nog eens zien, want ik heb het idee dat ik helemaal niet zoveel zinnigs kan zeggen omdat je bijna verplicht bent ook het verhaaltje te volgen. Ik ben eigenlijk veel meer geinteresseerd in de details, voice-over, sfeer, en het audiovisuele. Al weer Mallick de madness al goed over te brengen i.c.m. een filosofisch en poëtisch tintje.

Visueel is het echt een plaatje, prachtige gedetailleerde shots, veel beweging en super camerawerk. De muziek is ook geweldig, vooral hoe er gespeeld wordt met achtergrondgeluiden.

Het verhaal is wat langdradig misschien, als je er veel waarde aan hecht, soms stoorde het me wat dat er net iets te veel aandacht voor was, maar dat is denk ik meer een probleem van de film voor het eerst zien dan dat Mallick daar zelf mee bezig is geweest.

Het is echt een film waar je merkt dat bijna alles klopt, jammer genoeg heb ik het nog niet allemaal ontdekt, dus begin ik met 4.5*

De beelden zagen er allemaal prachtig uit, maar het 'verhaal' van de film was echt verschrikkelijk. Malick komt heel ambitieus over en probeert net zoals in Tree of Life een filosofische film te maken, maar bij beide films komt komt het over alsof hij alleen een boekje filosofie voor dummies heeft doorgelezen en toen aan de slag is gegaan. Vooral de voice-overs in beide films zijn niet om aan te horen en lijken zo uit een melodramatisch dagboek van een of andere tiener te komen.

Mijn grootste probleem met de film is ook dat het zo veel pretentie waarborgt om een echte diepe oorlogsfilm te zijn, maar dat alles uiteindelijk zo oppervlakkig is gebleven. De melodramatische sterfscenes zijn ook echt niet om aan te zien en de casting is soms heel maf (John Travolta op die boot).

Als je echt filosofische films wilt zien, kijk dan Tarkovsky of begeef je in de intens nihilistische universa van Bela Tarr en Kobayashi, maar laat de melodramatische oppervlakkige Malick links liggen!

Waarom zou je echt filosofische films willen zien? Klinkt erg onaantrekkelijk. Echt filosofisch. Denkkracht zonder enige beweging? Daar heb je toch de boekvorm voor, vol statische letters. En de films van Tarkovsky zijn vaak veel te droog (Tarr iets minder, maar die zijn imo ook minder 'echt filosofisch, die maakt nog wel eens een frivool uitstapje) .

Mallick weet zijn licht filosofische insteek tenminste te verpakken in films die bruisen, net als het leven(of je moet een aan wodka verslaafde depressieve Rus zijn.)

Sinds het magistrale Tree of Life verslaafd geraakt aan de visionair Terrence Malick. Altijd een beetje links laten liggen, waarom weet ik ook niet. Erg mooie film maar toch nog een lichte tegenvaller omdat ik er meer van verwacht had.

The Thin Red Line begint erg mooi, met het segment van Jim Caviezel. Prachtige shots, een erg mooie omgeving, fijne filosofische feel en de magie die The Tree of Life mij deed voelen was ook hier weer enorm voelbaar. Sterke muziek en dit leek weer een heerlijke beleving te worden. Helaas slaat dat om als Malick het begint met het privates segment, die erg lang duurt maar op een gegeven moment begint te sleuren...

... want de filosofische content begint zwaar op de achtergrond te verdwijnen, met af en toe wel een klein hoogtepuntje maar komt voornamelijk niet verder dan wat ethische bezwaren. Spijtig, want dit is toch één van de zaken die Malick zo interessant maakt. De all star ensemble van cast is geweldig, en acteren ook op een enorm hoog niveau. Malick weet ook altijd zijn cast het maximale te laten presteren.

Helaas is The Thin Red Line niet larger than life gebleken waar The Tree of Life dat wel is. Qua beeldtaal ook minder krachtig, wat betreft poezie en filosofie wat minder intrigerend en ook visueel minder. Jammer, al zegt dat veel over het niveau van The Tree of Life want ook weinig tegenhangers die zich kunnen spiegelen aan Malick. Ik zag in The thin Red Line een film die hetzelfde niveau nastreefde maar helaas is dat niet het geval. Nu kan ik wel The Tree of Life in mijn top 10 zetten, eindelijk en is duidelijk Malick's magnum opus. Deze is helaas niet zo omvangrijk als die. Al is dit nog steeds een prima films, met poëtische en filosofische lagen maar helaas komen die te sporadisch om de hoek kijken. Maar al met al, enorm sterke film van Malick weer.

Wordt bij herziening sterker, dus komt vast nog eens een puntje bij. De kracht zit 'm hier vooral in de intermenselijke verhoudingen en het contrast tussen de verschrikkingen van de oorlog en de rust en schoonheid van de natuur, die zich nergens druk om lijkt te maken. In tegenstelling tot de mensen.

Dat denk ik ook. Het blijft natuurlijk van ongekende klasse, ook deze, alleen zaten mijn verwachtingen wat in de weg.

Een halfje erbij, omdat ie toch weer Malickiaans in mijn hoofd blijft hangen en ik de film onterecht aanreken dat het geen tweede Tree of Life is. Ik blijf het op humaan vlak toch een sublieme film die het oorlog thema aandoet en met zeer boeiende 'menselijke' perspectieven komt. Dat laatste halfje hou ik over tot herziening maar nu de film wat op in me ingewerkt is moet ik toch tot de conclusie komen dat het toch weer een meesterwerk is, al is ie wat kleiner dat Malick's meest recente telg.

Gisteren deze film voor het eerst gezien op aanraden van de goede reviews van deze site.

Ik ben erg onder de indruk van deze film. Prachtige beelden, top acteurs, gevoel, emotie.

Wat zullen ze bang zijn geweest, ik leefde erg mee. Nick nolte was ook echt top in zijn uitspattingen. Heel overtuigend geacteerd allemaal, en met een boodschap.

De waanzin werd echt goed in beeld gebracht. Ik zat er bij alle belangrijke personages goed in. De film werkte diep in op mijn gevoel.

Een dikke 4,5*

Redelijke film over een groep Amerikaanse soldaten die tijdens de tweede wereldoorlog Guadalcanal bestormen. Traag maar absoluut mooi gefilmd. Het camerawerk samen met de mooie natuur leverd vele prachtige shots op. Maar het geheel is te spiritueel naar mijn smaak en hierdoor langdradig. Een cast met veel bekende namen leveren goed werk. Zeker geen reguliere oorlogsfilm.

ik vond hem goed maar wel wat langdradig

Malick zijn meest donkere film, vind ik dan, maar wel erg mooi en indrukwekkend.

De psyche van een soldaat en de natuur tegenover de gruweldaden van een oorlog.

Maar niet alleen de poetische gedachten zijn mooi, een aantal shots waren echt briljant zoals de bestorming van de heuvel en de tocht met de boten naar de kust.

Helaas vond ik het de laatste drie kwartier wel wat inzakken, iets te lang dus, maar goed een Malick stijgt bij mij vaak in waardering na meerdere keren gezien te hebben. Dus mischien ook wel bij deze.

”In this world, a man, himself, is nothing. And there ain't no world but this one.”

Prima film van Terence Malick, die visueel echt wonderschoon is, maar ook inhoudelijk nog wel wat te vertellen heeft. Het verhaal wordt redelijk fragmentarisch aan de kijker voorgeschoteld, waardoor een en ander wat moeizaam op gang lijkt te komen. Het is ook niet direct een oorlogsfilm zoals anderen. Waar je veel actie zou kunnen verwachten, is dat hier zeker niet het belangrijkst. Malick maakt een antioorlogsfilm, maar doet dat op zijn geheel eigen wijze met redelijk wat flashbacks, een aantal surrealistisch ogende scènes, daarbij ondersteund door de acteurs, die goed werk afleveren.

Toch kun je hierbij ook verkeerde verwachtingen krijgen, als je bijvoorbeeld de namen van de acteurs op de DVDhoes ziet. Op de hoes staat bijvoorbeeld de naam van George Clooney vermeld, maar als hij twee minuten in beeld is, dan is het veel. Maar iemand als James Caviezel, die ik in andere films nooit bijzonder vond, speelt hier wel erg sterk. Hetzelfde geldt voor iemand als Sean Penn, die de soldaat moet voorstellen, die twijfelt over alles en de oorlog duidelijk ziet als een soort van hel waarin hij terecht is gekomen. Centraal staan dan ook meer de personen, die de oorlog ondergaan en niet zo zeer de oorlog of het vechten zelf.

Waar ik echter bij The Tree of Life echt volledig in het verhaal en de beelden vastgezogen zat, daar schoot ik er bij The Thin Red Line nog wel eens uit. Ook hier is duidelijk een filosofische laag aanwezig, maar ik werd er wat minder door gegrepen. Dat neemt niet weg, dat ook dit een prima film is, die visueel schitterend is, met soms echt fantastische beelden, maar dat is al bijna normaal met iemand als Malick aan het roer. Veel andere regisseurs kunnen vaak alleen maar dromen van dit soort mooie beelden.

Een unieke kijkerervaring en een unieke oorlogsfilm, zoveel is zeker.

4,0*