The Howling (1981)

Wat ik ervan verwachtte: een doorsnee horrorfilmpje, niet meer en niet minder. Heb het niet zo op weerwolven eerlijk gezegd, dus je moet al echt met een superfilm afkomen wil ik hem echt goed vinden. Hier niet het geval dus, maar toch leuk om eens gezien te hebben.

Heerlijk smotsig horror sprookje. En dat zit hem vooral, of sterker zelfs eigenlijk alleen in de meesterlijke mise-en-scene en make-up. Wat een wonderschoon vormgegeven horrorfilm dit, hulde! Dit zorgt dan ook voornamelijk, tesamen met het redelijk vlotte tempo, voor vele angstaanjagende zeer memorabele scenes.

De focus bij het thema weerwolven zit hem bij deze vooral in het beestelijke aspect wat in haar (en de mens) schuilt. Dit tesamen met de vele woeste scenes deden me vooral denken aan de mythische tekeningen en verhalen die uit de middeleeuwen over weerwolven de ronde gingen. Het is erg verfrissend en effectief om dit in film te zien en geeft de film dan ook veel genre.

Het verhaal zit vol plotholes, en pas na een uur werd het goed duidelijk wie nou wie was en uberhaupt wat het belang in het verhaal was. Joe Dante heeft zo z'n sterke momenten en geweldige scenes maar is over het algemeen wat rommelig. De cast kon me ook gestolen worden. De leadingactors hadden zulke angstaanjagende typische eighties kopkes dat je haast zou zeggen dat de dames vrijwel direct uit een van de eerste reclames over inlegkruisjes kwamen. Ik kon me nooit echt indentificeren en dat is verrekte jammer.

Ondanks die minpunten blijven die ijzersterke scenes in het bos (met die heerlijke ladingen smook) toch in m'n hoofd zitten en ben ik behoorlijk positief over de film. De dreiging is aanwezig, de horror is aanwezig en er wordt goed gespeeld met het thema van de weerworlf. Zeker in haar subgenre een absolute aanrader!

Vreemd dat ik hier zoveel mindere kritieken lees, want The Howling behoort zeker tot de betere weerwolf films uit de jaren '80.

OK, vergeleken met An American Werewolf in London is hij minder, maar qua verhaal en effecten is hij zeer vermakelijk.

Rick Baker en Rob Bottin hebben aardige transformatie scenes gemaakt en de sfeer op de kolonie is goed getroffen!

3,5*

Wat ik mooi vind is dat je midden in een verhaal wordt gegooid. Dat maakt het gelijk een stuk minder standaard. Pakkende setting, goede spanning en prima acteurs. Hoewel de transformatiescène nergens zo legendarisch is als in de eveneens in 1981 gemaakte An American Werewolf in London, is hij wel inventief te noemen. De film kreeg zowaar zes vervolgen; naar het schijnt de één nog slechter dan de ander.

De film is iets te laf om echt te overtuigen als horror zijnde. Prima sfeer en die beesten zagen er geweldig uit, maar echt eng werd het nergens. Vies trouwens ook niet.

Howling herzien.

Ondanks de verlopen houdbaarheidsdatum van een aantal speciale effecten, blijken deze juist ook weer een sterk punt te zijn van de film. Baker’s eigen assistent blies het avontuur van baas Rick alsnog naar een goed make-up-einde, terwijl de beroemde grimeur zelf was verkast naar de set van concurrent Landis. Wisselvalligheid troef dus, met een belachelijk geanimeerde sex-scene maar niet op een storende manier.

De legendarische Dante kan tegenwoordig weinig meer klaarmaken, maar destijds wist de regisseur precies die juiste snaar tussen humor en horror te raken. Hier neigt het geheel meer naar gegriezel met opvallende boeken, posters en foto’s in de achtergrond die de oplettende kijker zullen doen glimlachen. De knipoog naar Chaney Jr. is niets minder dan een eerbetoon aan de schitterende zoon van ‘de man met de 1000 gezichten’, die zijn vader zo sterk opvolgde als ’s werelds beroemdste weerwolf. Na de eindtitels dus nog even blijven zitten. Waar herzien al niet goed voor is: een volle ster erbij.

Zeer goed.

Back in the day...

Toen Joe Dante nog wist hoe het moest. En dat was leuk! Heel leuk zelfs, vooral richting het eind. Zeer indrukwekkende transformatie(s). Er is weinig ruimte voor humor, maar toch weet het veel fun te bieden in de vorm van actie. Het mysterieuze gezelschap en het wat surrealistische begin maakt het allemaal erg tof. Alleen mist het middenstuk net wat betere 'filler'.

Verder erg genoten, verhaal verloopt prima en het einde doet de rest eer aan. Ben niet echt benieuwd naar de vervolgdelen, al is Christopher Lee in deel 2 misschien wel cool. Als eerste weerwolf flick beviel dit prima, ook al heeft het me eigenlijk nooit aangesproken. An American Werewolf in London is de volgende die er een keer aan mag geloven.

Tony's Cinema Trash: The Howling (1981) - tonypulp.blogspot.com

Geen fan van weerwolven en dat laat zich merken als de eerste pontificaal in beeld komt. Als het dan om één of andere reden verder wel draait, hoeft dat niet zo'n probleem te zijn, maar dat is hier totaal niet het geval. Zeker vanaf de kolonie vervalt het in een wel heel beroerd ritme. Film hakkelt maar wat van scène naar scène. Meest onhandige moment is misschien wel wanneer duidelijk wordt dat er eentje is gebeten en er meteen op gekunstelde wijze uitleg wordt gegeven. Niveautje Scooby Doo.

Het loopt voor geen meter meer en van sfeer is geen tel sprake met de alsmaar tetterende score als mede schuldige. Niet te harden. Zo'n transformatie is nog wel oké, maar het shotje van twee wolven bij een kampvuur ziet er niet uit en de climax daar verzuipt in koddigheid. Neem alleen al de reactie van het spul wanneer er eentje overhoop wordt geschoten met een zilveren kogel. Het heeft het meest weg van een slechte sketch. Wat dat betreft werkt het komische slot beter. Verder kan ik er niks meer mee.

Minder dan de Amerikaanse weerwolf uit hetzelfde jaar. Ik ben sowieso geen groot liefhebber van weerwolven dus de kans op een echte topper was al niet zo groot. Toch zorgen een paar dingetjes dat deze film weet te vermaken, maar het overgrote middendeel is wat aan de saaie kant.

Er is buiten Dee Wallace geen enkele interessante persoon aanwezig, wat een groot deel van de film saai maakt. The Colony vond ik niet bijzonder sfeervol of angstaanjagend en het duurt een tijd voordat er daadwerkelijk iets gebeurd. Maar wanneer het zover is zijn de special effects om je vingers bij af te likken. Verbluffende transformaties die de tand des tijds hebben doorstaan.

Dat is eigenlijk het enige grote pluspunt. De rest is niet slecht, maar van een uitschieter is ook geen sprake. Het einde is dan wel weer leuk, en tevens één van de weinige keren dat ik de credits af heb gekeken omdat ik in de ban was van de sappige hamburger.

Slechtste Dante.

Het was al gauw duidelijk dat we hier met typische late 70s/80s horror te maken hebben. Het begint niet eens als een weerwolven horror maar meer als zo een 80s slasher horror. Ben ik geen fan van, ontdekte ook niet echt de Dante handtekening. Daarna gaat het over in een weerwolven film. Voorspelbaar plot, slecht acteerwerk maar wat vooral weer van de partij is, is het tergende tempo. Duidelijkste voorbeeld hiervoor is de transformatie van de weerwolf vol in beeld. Ziet er niet eens slecht uit, maar het duurt en het duurt, de hele impact is totaal weg door de slome montage.

Uiteindelijk is het de horror waar ik niks mee kan. Rommelig, saai en suf.

1 ster.

Nou, ik had een beetje een soort klassieker verwacht, maar die verwachting ging redelijk snel de prullebak in. Na een sterk begin verandert de film in een erg middelmatige monsterfilm waar de monsters er best lachwekkend uit zien en de spanning steeds verder toe zoeken is. Nee, in de jaren 80 zijn veel betere horrorfilmsgemaakt dan The Howling...

Matige film waarin een tv-journaliste op het spoor komt van een serie-moordenaar. Een horrorfilm over weerwolven met een slap verhaaltje en nogal langdradig opgebouwde scenes die nergens echt spannend worden. De make-up effecten zijn ruim 30 jaar na dato nog overtuigend (zoals de transformatiescene). Het einde is wel leuk en meer in de stijl van Joe Dante.

Regisseur Joe Dante zorgt voor een redelijk sfeervol geheel, mede dankzij de score van Donaggio. Echter is de spanning ver te zoeken in deze 'Howling'. En dat heeft Dante helemaal aan hemzelf te danken. Scenes worden veel te lang uitgerekt, zoals de transformatiescene. Best geinig, maar het duurt zo lang dat ik op een gegeven moment m'n lachen niet kan inhouden. Eigenlijk overtuigd de prent nooit echt, maar toch kijkt het prima weg. De oninteressante personages zorgen voor lekker onnozel vertier. Leuk voor een keer.

"Silver bullets or fire, that's the only way to get rid of the damn things. They're worse than cock-a-roaches."

Begin jaren '80 waren weerwolf-films weer helemaal in, een groot voordeel dat deze films hebben over de (vaak wat sfeervollere) oudere weerwolf-films is dat ze vaak erg sterke transformatie scènes bevatten. Ik had van The Howling eigenlijk wat meer/iets anders verwacht maar het is toch nog best aardig.

Dee Wallace deed het prima in de hoofdrol, al was ze later in Cujo toch nog een stukje beter. Patrick Macnee vond ik ook wel goed spelen als de psycholoog en horrormeester John Carradine speelde ook wel een geinig rolletje.

De special effects waren wel aardig. De transformatie-scène zag er toch wel best aardig uit. De wolven vond ik wisselend, mannen in pakken zijn niet alles er hadden meer animatronics gebruikt mogen worden. Maar er zaten ook een paar erg sterke effecten in. Aan het eind van de productie raakte het budget op en dat is goed te zien aan het feit dat één shot gewoon een tekenfilm is (ja, cel-animatie) en een ander shot stop-motion. Het einde vond ik eigenlijk wel sterk, maar die half kat half Chewbakka was weer een beetje lachwekkend.

Erg mooi set-design heeft de film wel, al die tekeningen en krantenartikels op de muur geplakt. Mooi gedaan. Ook vond ik de opnames in de het bos en vooral bij nacht behoorlijk sfeervol, geweldig die mist. De muziek van Pino Donaggio geeft de film ook een haast klassiek sfeertje mee met de orgels en ouderwetse strings.

Toch had The Howling makkelijk vele male beter kunnen zijn. Het is toch wel echt een b-film van Dante en enorm cheesy, Gremlins van Dante was vele male beter. The Company of Wolves had een betere transformatie scène en gebruikte voor de wolven gewoon wolfshonden, ook Silver Bullet vond ik veel sterker met een goed verhaal met veel spanning en erg sterke effecten. Maar het was wel een vermakelijke cult-film.

In de tijd dat ik slogans op videobanden nog serieus nam stond altijd groot op de cover van The Thing en The Howling de tekst "Beste horrorfilm aller tijden". Van The Thing is achteraf geen woord gelogen, maar The Howling is nu niet bepaald één van de beste horrorfilms ooit. Sterker nog, in hetzelfde bouwjaar alleen al kwam een nog betere weerwolfhorror uit. American Werewolf in London is geestiger, boeiender, de personages zijn leuker en de transformatiescène in die film zijn legendarisch.

Dat wil overigens niet zeggen dat The Howling op bovengenoemde punten faalt. De personages zijn niet erg boeiend en de film is niet hilarisch, maar vermakelijk is deze horror - die net iets boven de 80 minuten komt - zeker wel. De film komt een tikkeltje moeizaam op gang, maar gaandeweg wordt het allemaal steeds iets vermakelijker. Het leukst wordt The Howling - wellicht logisch - als de weerwolf in actie komt, zeker met de transformatiescènes erbij. Want hoe memorabel het werk van Rick Baker in American Werewolf in London ook is, zijn assistent Rob Bottin (die een jaar later met The Thing legendarisch werk liet zien) levert uitstekend werk. Niet alle effecten in The Howling hebben de tand des tijds doorstaan, maar het werk van Bottin is nog steeds uitstekend. Verder levert Joe Dante wederom gewoon lekker entertainment, iets waar je de man wel op kan vertrouwen. Nee, zijn The Howling is niet zo leuk als Gremlings of Piranha en het is niet de beste horrorfilm of weerwolf-film ooit gemaakt. Maar prima vermaak, dát is het gelukkig wel.

3,5 sterren.

Wat opvalt aan de film van regisseur Joe Dante is dat hij vooral met veel liefde voor het genre is gemaakt.

The Howling zit namelijk vol met geinige referenties naar weerwolf- en horrorfilms. De namen van diverse personages komen overeen met die van verschillende horrorfilm-regisseurs en daarnaast passeren meerdere acteurs (waaronder Roger Corman de man waar Dante is begonnen) die bekend zijn uit horrorgenre de revue. Verder zijn er subtielere verwijzing te vinden in de beelden en nog een stel "inside jokes" Dit feest der herkenning heeft ook een keerzijde, het gaat namelijk ten koste van een goed doorlopend verhaal en de karakterontwikkeling.

Dat de film niet faalt komt door het baanbrekende werk van Rob Bottin. Een toen 21-jarige die in dienst was van de Rick Baker. Die na wat voorbereidend werk het project had verlaten voor An American Werewolf in London (1981) Een film die een half jaar later zal uitkomen en het tienvoudige kostte. Bottin pakte uit met een bijna drie minuten durende lijdensweg van mens naar weerwolf. Die weerwolf-transformatie is het spektakelstuk van de film!

Niettemin heeft ‘The Howling’ naast de tekortkomingen genoeg pluspunten om het voor de horror- en weerwolf-liefhebber, alsmede voor de liefhebber van speciale effecten tot een aanrader te maken voor een geslaagde portie griezel en vermaak.

Soms verwonder ik me erover hoe het kan dat ik bepaalde horrorfilms uit de jaren ’80 nog niet heb gezien. The Howling is er zo een, die ik toch eigenlijk met een van die talloze bezoekjes aan de videotheek wel een keer gehuurd zou moeten hebben, zou je denken. Maar nee. Het is dan extra leuk als je ze zoveel jaar naar dato kijkt, en alsnog verrast bent. In het geval van Dante’s (Piranha, Gremlins, Innerspace) film is dat niet zozeer vanwege het verhaal of acteerwerk, maar meer vanwege de special effects. Het verbaast niet dat Ron Bottin de assistent was van Rick Baker, die eerst gepland was de effecten te verzorgen, maar toch in plaats daarvan An American Werewolf in London besloot te voorzien van zijn kunde. De stijl is behoorlijk vergelijkbaar, maar wat mij betreft niet minder goed. Sterker nog, ik zat meermaals met grote ogen te kijken hoe ze dit in die tijd voor elkaar gekregen hebben, met een budget van slechts 1 miljoen.

Weerwolf-films zijn niet mijn favoriete subgenre in de horrorgelederen, maar dit was toch best genietbaar als je het neemt voor wat het is. Ik moet overigens Dog Soldiers ook nog steeds zien, benieuwd hoe die bevalt.

3,5*

Herzien. Nog steeds een spannende weerwolf-film, absoluut één van de toppers binnen het toch wel zeer beperkte genre. De stijl van regisseur Joe Dante is hier al duidelijk te herkennen, met veel ruimte voor zwarte humor en leuke gastoptredens van scenarist John Sayles en vaste prik Dick Miller. Prima special effects van Rob Bottin ook. Net niet zo sterk al met al als het iets latere An American Werewolf In London, maar het scheelt niet veel.

Matige weerwolffilm. Enkele knappe special effects scènes komen het aanvankelijk knullige niveau van deze film uiteindelijk nog ten goede. Is ook een film die gaat vervelen door de trage opbouw. Na een uur had ik nog steeds het gevoel dat er amper iets was gebeurd behalve de factsheet van de weerwolf-weetjes wat afvinken. Acteurs ook niet indrukwekkend. Landis is imo de enige die de sfeer van een echte weerwolffilm kon vangen. Deze is toch een beetje .... om van te huilen... woooooow!

Pover.

Het weerwolvengenre is sowieso al niet mijn favoriete niche, voordeel bij deze film is wel dat je een half uurtje uitstel krijgt. Niet dat de verrassing daarna erg groot is, de titel en poster geven al genoeg weg, maar vond het eerst deel toch een stukje beter dan ik verwacht had. Nog steeds visueel mager en pover geacteerd, maar de stalker scene in het begin had wel sfeer.

Daarna glijdt het redelijk snel af. De weerwolven zien er belachelijk uit, de effecten bij momenten onooglijk (dat shot voor het kampvuur, wtf ...) en de "maffe" figuren zijn helemaal niet leuk. Enige wat nog een beetje sfeer brengt zijn de nachtelijke shots van de bossen, maar dat is niet bepaald voldoende voor een geslaagde horrorfilm.

Plotje stelt verder ook niet al te veel voor, had ik vooraf ook niet echt verwacht, al valt het extra tegen door het degelijke eerste deel. Ach ja, die oude Dantes vind ik zelden interessant, dus erg verrassend is het allemaal niet. Filmpje om snel weer te vergeten.

1.5*

Nu ik aan de volledige reeks begin was het toch handig om het eerste deel te herzien, vooral omdat ik me er niets meer van kon herinneren (nooit een goed teken als de vorige kijkbeurt enkel 2 jaar geleden was). Het betreft een vroeg project van regisseur Joe Dante, later verantwoordelijk voor een aantal zeer fijne werkjes. Uiteraard was er geen beschikking over een hoog budget en wordt er wel degelijk een hoop bereikt met weinig, maar het slechte acteerwerk blijft een serieuze uitdaging om door te komen. Specifiek Dee Wallace acteert als een natte krant, waardoor het extra vervelend is dat ze de hoofdrol speelt. Het overige gedeelte van de film roept weinig spanning en/of originaliteit op (mag wat mij betreft benoemd worden, aangezien de makers toch van het boekmateriaal afsprongen) en enkel de nachtelijke avonturen in het bos evenals de praktische effecten laten een goede indruk achter. Ik vond het best taai om dit in z'n geheel uit te zitten, maar het einde overtuigt me om een halfje extra te rekenen.

De opening is zeker niet slecht te noemen met een bepaalde vibe, een bepaalde sfeertje en niet te vergeten de muziek. Een stalker, de nieuwslezeres als lokaas en een tragische afloop. Maar wat gebeurt er nu allemaal precies? Het is mysterie allom met haar echte man, niet de eerste keer dat ze samen spelen, aan haar zijde en een trip naar de countryside. En laat ik vooral het vrouwelijke schoon nog even aanhalen met Wallace die niet verkeerd is, de spannende Brooks en de schattige Belinda Balaski.

Maar eenmaal op locatie in het bos stort de zaak en interesse totaal in, is het voorspelbaar, flauw en ontzettend gekunsteld voor mijn gevoel en word het geheel onvoldoende kracht bij gezet en te weinig echt een horror lijn met spanning en gebeurtenissen gevolgd. Het einde op tv is dan nog wel sterk te noemen maar tegen die tijd heb ik het allang op gegeven met de relationele besognes, wat geluiden uit het bos en daar aangekoppelde gedwaal in het donker. De aanvallen op verschillende mensen komen te laat en zijn te weinig. Afijn, don with it, gevalletje net niet wat mij betreft

Mijn laatste bijdrage aan de MovieMeter Horrorchallenge 2024. De maand november heb ik nodig om straks nog een jaarlijst 2024 in te kunnen leveren. We gaat eruit met een vijfsterren-klapper. 1981 was het grote weerwolf jaar en The Howling werd qua populariteit de nummer 2 (na An American Werewolf in London). Deze is minstens zo goed. Minder humor, meer mystery en daarom iets grimmiger dan de publieksfavoriet. We beginnen even met de jacht op serial killer, maar uiteindelijk gaan we tot rust proberen te komen in The Colony waar we 's nachts wakker worden van het gehuil in de bossen.

Niet m'n ding, jammer genoeg. Ik had hier nochtans best hoge verwachtingen bij, maar misschien was dat wel juist het probleem. Het wordt in lijstjes vaak geroemd als één van de betere weerwolf-films, maar deze kan toch niet opboksen tegen An American Werewolf in London, wat mij betreft, die ik recent ook zag, en kwalitatief een paar niveaus hoger staat.

The Howling heeft niettemin een paar leuke pluspunten. De effecten zijn zéér sterk en de weerwolf-transformaties hoogtepunten. Dat aspect hoeft dan weer zeker niet onder te doen voor American Werewolf. Die transformatiescène in het dokterskantoor blijft maar duren, maar ik kon er geen genoeg van krijgen. De opening met die groezelige seksuele sfeer geeft je ook het gevoel in een jaren '80 De Palma-film beland te zijn, dat had ook nog wel iets. Maar andere aspecten vond ik zeer matig, niet in het minst het script en het acteerwerk. Wat is iedereen afleidend slecht, vooral het hoofdkoppel. De bijrollen zijn hier en daar nog wel intrigerend, maar de cast verleent over het algemeen wel een grote b-film-sfeer aan het geheel. Wat het ook is natuurlijk. Absoluut niets mis mee, er zijn er genoeg die ik enorm kan smaken, waaronder enkele andere films van Joe Dante, maar The Howling kreeg me nergens echt te pakken. Het is geen lange, vervelende zit, maar wel niet iets dat ik er snel nog eens ooit ingooi denk ik. 2.5*.