Tarzan and His Mate (1934)

Dè Tarzan-klassieker

Laatst weer eens op VIDEO jawel VIDEO gezien.

Fantastisch wat een heerlijk sentiment.

4*

betere trucage alvast dan de eerste Tarzan film en ook het acteerwerk is beter. Het viel me wel op dat Harry in de eerste film aan Jane wordt voorgesteld en dat er in deze gerefereerd wordt naar een gezamenlijk verleden in Engeland. Verder wist ik absoluut niet meer dat Jane in deze film haar kleed verliest door een nogal speelse Tarzan en dat dit leidt tot een partijtje naaktzwemmen en dat Cheetah sterft en wordt opgevolgd door haar baby, Cheetah (dit zou wel eens een goede kwisvraag kunnen worden

leuke film...

wat me wel opviel was dat als iemand dood ging.. het een neger was...

dat was toen nog politiek correct. Gelukkig veranderen de tijden.

Beste Tarzan film ooit.

De tweede voor Weismuller en O'Sullivan, en ze zijn allebei in topvorm, niet alleen qua spel maar ook fysiek. De schitterende onderwaterscene met een naakte (stand-in) Jane is zondermeer een hoogtepunt in de film. Prachtig geschoten door regisseur Cedric Gibbons, die eigenlijk vooral bekendheid heeft gekregen als decorbouwer.

Iets groter opzezet als de eerste Tarzan film en opnieuw vol nog spectaculaire massa- scenes, de fan van de echte avonturenfilm wordt in ieder geval nergens teleur gesteld want er valt genoeg te genieten (zo worden ze jammer genoeg niet meer gemaakt). Vond hem toch iets minder dan de eerste, het was allemaal een beetje veel van het zelfde alleen dan spectaculairder.

3,5 sterren.

Dit vond ik ook dè beste tarzan ooit.

Kostte toen 15 cent voor de bioscoop.

Een vermakelijk vervolg met zelfs wat 'spanning' en humor (cheetah die ging kruipen en cheetah op de struisvogel ). Het is zeer zeker grootser opgezet met vele gevechten en gevaren, maar tegelijkertijd is de film ook langdradiger, bijv alleen al de beruchte zwemscène. Ook jammer van het gebruik van beelden uit deel 1, maar dat was hier nog sporadisch.

Te bewonderen op 19 april

Belgie 1

14:05

Tarzan and His Mate is een vermakelijke film waarin leuke en goed getrainde dieren voorkomen. De beeldeffecten en geluidseffecten waren natuurlijk niks. Bijvoorbeeld de schreeuw van Tarzan. Dat was elke keer weer erg lomp. Maar dat is natuurlijk wel te verwachten voor een film uit 1934. Tarzan's haar zat hier alleen nogal 'stylisch', hij leek ook niet echt op de Animatie Tarzan. Jane word gecast door een erg leuke meid. Hier kan Disney nog van leren.

3*

Ik vond het voor de verandering wel leuk om is zo een historische film te zien, de effecten waren natuurlijk niets met nu maar het kon mij raar genoeg niet loslaten. Zeker een ``goede`` film voor toen en ik kon mij er nu ook mee vermaken, het zal waarschijnlijk niet snel voorkomen dat dit soort films mij kunnen boeien (zo oud en toch niet slecht).

Opzicht, zeer zeker een leuke film. Maar inderdaad niet echt een hoogvlieger. Hier en daar erg stomme dingen, beetje voorspelbaar is het wel maar gelukkig niet helemaal . Ik heb er eigenlijk niet heel veel over te zeggen, gewoon leuk om eens gezien te hebben.

3,0*

zeer goeje klassieker je kon hier en daar wel zien dat een aantal dingen nep waren wat ik erg grappig vond was dat een negger neer viel en dat je daarna pas het het geweer schot hoort verder heb ik onder vonden dat tarzan 2 chita's heeft chita en haar dochter chita baby die later in de film ook gewoon chita word genoemt en naast de slecht spechal effects vond ik dit toch een film die iedereen moet gezien hebben

Leuke avonturenfilm. De film heeft twee gevoelens. Langs de ene kant is de film gedateerd. De olifanten hebben valse oren om Afrikaans te kunnen zijn, en de bluescreens zijn wel erg talrijk. Anderzijds loopt het verhaal wel vlot en acteren de personages voor dat genre vrij behoorlijk. Ook opvallend is de hardheid van de film voor die tijd. Enorm veel actie, doden en ik denk dat Jane met het lendedoekje ook gedurfd was voor die tijd.

Helaas toch wat minder romantisch dan tijdsgenoten als Adventures of Robin Hood. Maar desalnietemin een klassieker. En beter dan de Disneyversie.

Te gedateerd om nog écht leuk te zijn.

Tarzan and his Mate is wel vermakelijk, maar alles is gewoon veel te oud en te nep. Er zitten zeker leuke scènes bij, vooral het gebruik van verschillende dieren is erg leuk en knap gedaan. Maar helaas kon deze film me niet vermaken zoals bijvoorbeeld Charles Chaplin dat wel kan.

2,5*. Leuk voor een keertje, maar meer ook niet.

Hele aardige tarzan film was tevens mijn eerste.

Je kan zien dat sommige dingen (nep) oud zijn.

Maar toch de actie is aardig en acteren ook.

3,5 ster

Na een zoveelste kijkbeurt vond ik hem toch redelijk nep.

De croc, neushoorn en jawel de apen...hilarisch gewoon.

De kreet van Maureen O'Sullivan,ongelooflijk. gewoon platte nostalgie, ik blijf bij men 4*.

Weissmuller in topvorm.

MGM had hem verplicht om gewicht en spieren aan te kweken voor deze film, en een plastische chirurgie operatie aan zijn neus te ondergaan.

Zijn profiel stond de regisseur namelijk niet aan, en men vond hem niet gespierd genoeg.

Ook op filmisch gebied werd er alles uit de kast gehaald binnen het kader van het toen mogelijke.

De filmploeg bestond uit top-mensen van MGM.

De film ziet er dan ook schitterend uit, de fotografie is letterlijk een 'plaatje'om te zien.

Veel actie, het kón niet op.

Dit was meteen ook de laatste WeissmullerTarzan film die niet op een jeugdig publiek gericht was.

De zwem-scène waarin 'Jane' (Maureen O'Sullivan's stunt double) naakt te zien is werd een klassieker bijvoorbeeld.

Ook zitten er zeer gewelddadige fragmenten in de film, die in Nederland destijds ook niet toegankelijk was voor jeugdige bioscoopgangers.

Dit is een van de beste films uit de Tarzan filmgeschiedenis.

En zeker de beste Weissmuller film.

Beste Tarzanfilm ooit, met Weissmuller op z'n best. Schitterende poster trouwens.

Aaaaaaaahaaahaaahaaa, Tarzan, dit is onversneden nostalgie.

Net iets minder dan de eerste Tarzan film met Weissmuller, doordat het grotendeels de zelfde ingrediënten bevat als zijn voorganger. Minpuntje was ook dat ze wederom het zelfde arsenaal aan geluids samples gebruiken (zoals het getetter van de olifant, en uiteraard de schreeuw van Tarzan) en het gilletje van Jane. Voorderest wederom een voortreffelijke film die niet mag ontbreken bij mijn ontdekking van de klassieke cinema. Voor de afwisseling wordt mijn volgende Tarzan film deeljte 6: New York. Ik ben bang dat de delen op herhaling gaan dus de verplaatsing naar de stad lijkt mij een goed idee. Wellicht volgen de tussen delen spoedig.

Goed idee!

Maar niet schrikken van de extra kilo's die Weissmuller inmiddels aangekweekt had.

Wel een amusante, korte, Tarzan film.

Herhaling van bepaalde scènes en geluidseffecten zul je overigens in de andere delen ook steevast weer tegenkomen.

Een van de redenen die ertoe geleid hebben dat de 'rek' op den duur uit de MGM (Weissmuller) Tarzan films was.

RKO Radio Films wist er later weer wat leven in te brengen, met veel kleinere budgettten weliswaar, maar meer fantasie.

Ietsje beter dan The Ape Man.

Ook deze was weer geslaagd. De onderwater scene ziet er prachtig uit. Komt vooral hoe het geschoten is en de zwem technieken van (vooral)Olympisch zwem ster Weissmuller. De scene met de neushoorn vond ik wel oubollig en erg nep maar voor die tijd was dat wel erg goed . 4,0.

De film duurt te lang en is eigenlijk een rommeltje. Maureen O'Sullivan is net als in deel één irritant en ook Johnny Weissmuller is niet heel erg speciaal, al doet hij het best aardig. Maar dit is toch wel weer een super vermakelijk Tarzan filmpje, ondanks wat mindere punten dus. Ik ben alleen wel een beetje verbaast dat de dé grote Tarzan klassieker wordt genoemd. Ik vind dit kwa niveau echt niet beter dan het prima eerste deel. Maar verder dus een erg vermakelijk film, die wel ietsje telang duurt, maar waarin de tijd toch erg snel voorbij gaat. Deel drie, ik kom eraan! Dit was in ieder geval een prima film. Leuk vermaak!

Dit vervolg op Tarzan the Ape Man (1932) steekt het origineel zonder meer naar de kroon. Hoewel er naar de inzichten van nu best nog veel te wensen overblijft, zien de settings er een stuk beter uit. Maar dé blikvanger van de film is natuurlijk de voor die tijd schaars geklede Maureen O’Sullivan, die met haar sexy uitstraling moeiteloos alle aandacht naar zich toe trekt. Dat mag ook wel een keer, want ik vind dat O’Sullivan (een oude klasgenote van Vivien Leigh) als actrice steevast ondergewaardeerd wordt.

Mooie tarzan film ook al is het veel hetzelfde van de vorige film .

Zo zien we Tarzan vechten met wilde dieren en Cheetah die ook weer eens achterna wordt gezeten door leeuwen.

Des al niet te min heb ik mij hier prima mee vermaakt.

Overigens vond ik de film er prima uitzien voor zijn tijd .

Wel had ik wel wat moeite met die kreten van Jane .

Ook de onder water scene met een naakte Jane was mooi in beeld gebracht.

Weet iemand hier waarom ze bij de olifanten van die nep oren op hadden geplakt want dat viel mij wel op.

Is dit omdat het Indische olifanten waren die hebben kleinere oren dan de Afrikaanse en hebben ze dat op deze manier proberen te verdoezelen of heeft het een andere reden ?

Misschien dat Brix hier antwoord op weet ?

Tja toch wel moeilijk om dit soort films goed te beoordelen omdat het toch al om een heel oude film gaat.

En dat je toch automatisch de neiging hebt af te spiegelen naar de films van nu.

Maar aangezien ik het toch een vermakelijke film vond hou ik het op 3.5 sterren .

"As with Tarzan the Ape Man, Indian elephants taken from M.G.M's zoo had attachments fixed to their ears and tusks to suggest African elephants." (bron)

mr rumson

Onze mede MM gebruiker BBarbie heeft je vraag al beantwoordt, en zelfs nog iets toegevoegd, want inderdaad zijn de slagtanden van die Indische olifanten in de film ook nep.

Van de meeste tenminste.

Wel jammer dat men de vorm van oren van de Afrikaanse olifanten niet beter nagebootst heeft, want die overdreven grote bijna ronde flappen lijken er niet echt op.

Afrikaanse olifanten hebben oren die qua vorm sterk doen denken aan de kaart van Afrika, vergelijk maar eens.

In de latere Tarzan films, van RKO Radio Pictures, deed men die moeite zelfs niet meer, en waren het gewoon herkenbaar Indische olifanten die men gebruikte.

Alleen in de MGM film Tarzan The Ape Man, uit 1959, deed men het nog eens met nep oren, maar dan wel beter gevormd.