Psycho (1998)

waarom nou een remake maken .. damn ik vind dat altyd zo zonde .. verzin dan wat nieuws ,, alsje een remake maakt word hj toch nooit zo goed als de oude . .

Het is geen remake, het is een postmodern experiment over iconen, tijdsgeest en interpretatie. Je mag het een slechte film vinden, maar stop toch met zagen over de 'remake', je mist de point compleet.

Ik vindt em zeer goed!

Alleen de zw.wit versie is leuker!

Ik vond het een kl*te film, echt slecht geacteerd (mijn zus vond Viggo Mortensens achterkant wel leuk) en ik heb het origineel niet gezien, maar ik heb hem na een uur af gezet want hij werd me te k*t.

Hitchcock had er zelf ook geen moeite mee om van zijn eigen film een remake te maken, bijvoorbeeld The man who knew too much. Ik zie ook niet in waarom je niet een remake zou maken. Het lijkt me juist heel interessant om te zien hoe een andere regisseur omgaat met hetzelfde uitgangspunt. Nu moet ik wel zeggen dat ik alleen het orgineel heb gezien. Maar ik zal binnenkort even langs de mediamarkt gaan voor dit exemplaar. Misschien valt ie grandioos tegen.

Ik ging lekker douchen na deze film ..!

S.Y

Ik vind de Psycho van hitchcock wel veel beter maar ik heb me met deze toch ook heel goed vermaakt. 3.5*

zinlose pure kopie vh origineel ; wat een tijd- en geldverspilling is me dat

een grap? een fuck you tegen Holywood... kan zijn, maar daar geef ik geen sterren voor

mensen die het origineel nooit zagen kunnen dit misschien nog een 3 geven ofzo ('t verhaal blijf natuurlijk wel ok; maar deze versie mist goeie acteurs en vooral dan de sfeer van de originele versie)

kan niet anders dan 0,5 geven

Zonde, om het origineel te verkwanselen. Verder ook erg zinloos. 1*

redelijk verder ook niet

moet het een keer gezien hebben.

3 sterren

Beter dan het origineel.

Wat mij betreft maar kt deze "remake" duidelijk wat een flauw concept Psycho eigenlijk wel is. Bates is een wat saai psychologisch geval, de opbouw van de film is ronduit slecht. De scene waar Moore halverwege de film komt binnengelopen is redelijk nefast. Alsof het gaat om twee vervolgkortfilms. En veel spanning valt er uit de film niet te halen, maar niet veel is nog steeds meer dan niks.

Film wordt wat mij betreft gered door Heche en Macy, die er gelukkig niet bijlopen als toevallige voorbijgangers die een blad met tekst in hun handen geduwd kregen en plots "camera rolling" hoorden. Ik kan er niet aan doen, maar dat houterikge acteerwerk in oude film vind ik nu eenmaal uitermate storend en staat de sfeer vaak totaal in de weg. Bij deze remake geen last van gehad.

Grappig ook om de halve officieuze PT Anderson acteursgilde terug te zien in deze film. Vooral Macy zet weer een geweldige rol neer.

Aardig filmpje dat veel makkelijker wegkijkt dan het origineel en wat meer spanning bevat, maar het banale verhaaltje staat ook deze remake in de weg. En laat Doyle volgende keer maar weer zelf z'n camera neerpoten. Die man is eigenlijk veel te goed om dit soort werk te doen (al begrijp ik wel waarom Van Sant voor hem gekozen heeft).

3 kleine *.

Had ook niet anders verwacht eigenlijk. Scene for scene hetzelfde alleen dan met modern acteerwerk, moderne belichting, dialogen, geluid etc etc. Als elke klassieker zo geremaked zou worden zag ik OH die remakes wel een hoger cijfer geven dan het origineel. Het is z'n goed recht, maar wel beetje vreemd .

Tuurlijk, hij mag zijn eigen mening hebben. Hoe belachelijk die ook is.

Ik wist niet eens dat Christopher Doyle hieraan had meegewerkt . Reden te meer om het niet af te doen als een goedkope remake, maar het toch minstens de kans te geven die het verdient.

Stond anders in de post voor jouw eerste post in dit topic Freud

Scene for scene hetzelfde alleen dan met modern acteerwerk, moderne belichting, dialogen, geluid etc etc. ... Het is z'n goed recht, maar wel beetje vreemd .

Waarom is dat zo vreemd dan ? Ik kan toch best de moderne (en technisch verzorgdere) aanpak prefereren ?

Ja maar ik ken Doyle nog niet zo lang, heb pas een paar maanden geleden ontdekt aan welke schitterende films hij allemaal meegewerkt heeft .

Ja alleen mist die aanpak alle creativiteit die het origineel wel heeft. Bij een remake als deze komt er toch totaal geen originaliteit aan de orde? Waardeer jij dat aspect dan nooit? Als er een regisseur zou komen die Tetsuo precies remaked maar dan met andere acteurs en een wat ander kleurtje, respecteer jij die mensen om hun filmische inzicht? Dit is blasphemy als je het mij vraagt. Wat zal Hitchcock wel gedacht hebben had hij nog geleefd...

Vreemde stelling, aangezien ik er niemand op aanval dat ze het origineel beter vinden. Maar grappig genoeg heb ik mij net dezelfde vraag vanmorgen gesteld. En om een antwoord te geven op je vraag, Tetsuo verdient wat mij betreft absoluut een likje verf. De enige reden waarom die film nog steeds op 5* staat is omdat zo'n films bijna niet gemaakt worden. Maar als ik dan een kortfilm als Zoetrope zie worden de pijnpunten van een Tetsuo pijnlijk blootgelegd.

Uiteraard zie ik Tsuka liever zelf z'n film (potentieel) remaken, en indien niet mogelijk competente mensen die het origineel eer aandoen (en Van Sant/Doyle zijn toch echt wel competente mensen). Maar zoals gezegd, da's totaal naast de kwestie. De kans is in ieder geval reëel dat ik de remake beter zal vinden dan het origineel.

Qua originaliteit stelt deze film niet veel voor inderdaad (maar zie Freud's berichten), maar als film vind ik hem gewoon veel beter dan het origineel. En ik kijk liever een film die ik leuk vind dan een film die op basis van objectieve elementen beter gevonden dient te worden. (verder geloof ik best wel dat er mensen zijn die het origineel verkiezen op basis van stijlkenmerken). Mijn score reflecteert dat.

Hm, Freud's berichten gelezen maar weet niet of ik het allemaal serieus moet nemen. Een experiment dit? Waarom zoveel moeite doen om een experiment als deze tot stand te brengen, die toch bijna nergens goed zal vallen, en dit als een grote grap beschouwen? Als je jezelf een beetje gerespecteerd filmmaker wil noemen is dit toch totaal misplaatst? Vraag me echt af wat de beweegredenen zijn geweest van Van Sant. Een film als Psycho in de zeik nemen vind ik toch een beetje flauw.

Verder respecteer ik natuurlijk wel jouw mening. Het is inmiddels wel duidelijk dat je een film niet om zijn status of wat dan ook beoordeelt. Toch wel jammer dat je in je scores nooit wat puntjes toekent aan originaliteit. Als filmliefhebber kan het bijna niet anders dan het in veel gevallen gewoon in te zien, de invloed, de creativiteit, originaliteit op film als muziekgebied, zoals bij, inderdaad, Psycho ja. Verdient toch credits, helemaal in een periode waar al die aspecten ver te zoeken zijn.

Dat is maar deels waar. Uiteraard heb ik wel punten over voor originaliteit, maar dan enkel de subjectieve originaliteit. Zaken die voor mij origineel overkomen. Objectieve originaliteit boeit mij niet zo, net zomin als andere objectieve maatstaven. Die maken mijn filmbeleving niet beter en daar draait het mij allemaal om.

Originaliteit is voor mij ook helemaal niet ver zoek. Ik hoef maar een film als Taste of Tea / Survive Style 5+ op te zetten en ik heb mijn originaliteitsfix. Genoeg films die met nieuwe zaken op de proppen komen. Op gebied van concept én presentatie.

Voor mij is het een moderne vorm van pop-art, een soort post-modern fuck you tegen iedereen die zo hoog oploopt met klassieke films en vergeet dat er ook nieuwe films uitkomen (kijk hier maar even naar). Dat is geen kritiek op oude films, maar net zoals pop art (en dadaisme net zo goed) de wereld van de beeldende kunst opengebroken heeft voor de populaire cultuur, weg van de elitaire pretentie, doet deze film een beetje hetzelfde volgens mij. Ik vind Psycho een erg geslaagde film, maar het hedendaagse filmpubliek heeft daar geen enkele boodschap meer aan, enkel freaks als wij hier wel, en daar mag af en toe ook een vraagteken(tje) bij geplaatst worden. Geen flauw idee of Van Sant en Doyle het zo bedoeld hebben, maar ik mag in een film zien wat ik er in wil zien, net als de mensen die er niks in willen zien trouwens . Ik geef grif toe dat ik deze film zou verafschuwd hebben als hij niet door hen gemaakt zou zijn en ik stel me ook een hoop vragen over de zin van de film, maar als (eenmalig) experiment zie ik er gerust de grap van in. En nu zwijg ik erover, ik val enorm in herhaling elke keer, en zo geweldig vind ik de film nu ook weer niet .

Gisteren gekocht voor 2 euro, had de film al jaren geleden gezien.

Ik heb de making-of bekeken, wat erg interessant was: de film zit namelijk technisch hartstikke goed in elkaar. Wat ik me wel afvraag is waarom ze heel vaak een bluescreen moesten gebruiken, ook bij scenes waar dat niet nodig was. Trouwens: het 'fuck you!'-gebaar naar Hollywood kan ik waarderen.

Wat me wel dwarszit, 'fuck you' of niet, is dat de film niet lijkt te kunnen kiezen tussen de typische jaren '60-look of gewoon de huidige tijd. Wel een walkman bij Julianne Moore, maar toch ook sets en kostuums die rechtstreeks uit de jaren '60 lijken te zijn weggehaald.

Trouwens: het maken van een shot-voor-shot remake is óók moeilijk.

Desalniettemin 3*: leuk gebaar, maar meer niet.

Ik ben redelijke Psycho liefhebber. Ik heb het origineel vaak gezien en staat in mijn top tien. Toen kwam ik laatst een mooie dubbel dvd metal case tegen met Psycho uit 1960 en 1998. Ik de remake nog nooit gezien en aan de cast te zien was het veel belovend. Ik had daarentegen niet erg hoge verwachtingen; een remake is meestal nooit beter dan het origineel. Ik had nauwelijks reacties gelezen op Moviemeter, ik heb alleen het sterren aantal gezien. Dat de film ongeveer het zelfde zou zijn dan de jaren ’60 versie had ik wel verwacht, maar precies het zelfde? Nee, dat had ik nooit verwacht.

Het begint leuk. De begin titel is precies het zelfde als het origineel, alleen dan uiteraard met andere namen. Dat geeft een leuk effect en brengt je meteen weer in de sfeer, ook dankzij de echte Psycho tune. Ook het opening shot, de ‘helikoptervlucht’ over de stad, is leuk. De zelfde locatie, alleen dan met meer gebouwen. Maar dan komen de dialogen. Niets, maar dan ook niets is aan het script veranderd. Geen woord is verdraaid, geen scène is verwijderd, of toegevoegd. Ik weet niet wat ik daar over moet denken; is het gewoon gemakzucht, je koopt het script, neemt een leuke cast aan en door de naam stroomt het geld wel binnen, of is het een eerbetoon aan het verhaal en de regie van Hitchcock? Er is dus niets veranderd, en dat zou best wel eens de probleem van de film kunnen zijn. De spanning, de ‘horror’ en het verhaal is tegenwoordig niet goed genoeg meer. De mens wilt tegenwoordig meer qua horror film. Psycho uit 1960 was origineel, en had sfeer, alleen al omdat hij in het zwart-wit is. En de 1998 versie ia alweer niet zwart-wit, dus de zelfde sfeer kon in mijn ogen al nooit gecreëerd worden.

Wat mij ook erg opviel is het niveau van de cast. Vince Vaughn, Anne Hech en Jullianne Moore speelden overtuigend, en redelijk tot goed, terwijl William Macy en vooral Viggo Mortensen erg slecht tot trieste acteer prestaties afleverde. Daarbij komt ook nog dat geen een van de spelers iets van zich zelf in de rol toevoegden en wellicht hun voorgangers probeerden na te doen. Dat is jammer, het levert niets extra’s op en de personages blijven oppervlakkig, mede dankzij het script, dat veel meer uitgewerkt had moeten worden voor een film van tegenwoordig.

Is de film dan bar slecht? Nee, dat vind ik dan weer niet. Tenminste, voor iemand die het origineel goed vind, kan de film zelfs zeer vermakelijk zijn. De film is zo identiek, dat je gewoon het origineel in kleur zit te kijken, en met bekendere acteurs. De teksten zijn niet moeilijk, en kunnen zo herkent worden als identiek aan zijn voorganger. Daarbij is het leuk om te zien hoe dat dan weer gebracht wordt door de spelers, die gewoon de zelfde film spelen. Daarom is het wel een aanrader voor de mensen die Psycho gezien hebben, maar zeker een afrader voor degenen die Psycho nog nooit gezien hebben. Daarvoor is het wellicht te langdradig en te weinig gore. Ik vond hem wel aardig, maar haalt het niet bij het origineel. 3*-en

Ikzelf heb de echte psycho nog nooit gezien, dus ik geloof wel dat deze film het niveau van alfred hitchcock nooit haalt. Maar als je deze film opzich bekijkt is het gewoon een goed gemaakte film waarin de spannende momenten net niet spannend genoeg zijn.

mijn stem 3

Al lang keek ik uit naar deze remake van Psycho. Puur uit nieuwsgierigheid welteverstaan; zonder vooringenomen mening maar ook zonder hoge verwachtingen ging ik de film in. Volkomen terecht, zo bleek.

Wat een gedrocht van een film zeg. De decors zijn fake, de sfeer ontbreekt, de muziek past niet (!) bij de film en is niet meer dan een belediging. Echter, wat deze remake het meest parten speelt is de cast. Wat heb ik verlangt naar de originele cast zeg, wát een niveauverschil. Het komt op mij over alsof een stel scholieren een toneelstukje opvoeren en gedwongen een stel zinnen opzeggen. Nergens zie ik geloofwaardige scènes/dialogen, nergens zie ik ook maar een klein beetje charisma. En wat komt die Heche amateuristisch over.. Nee wacht, genoeg over Heche. Het was namelijk de zogenaamde Norman Bates, Vince Vaughn, die mij de strot uitkwam. Nooit tevoren zag ik zo'n ongeloofwaardige acteerprestatie, om van te kotsen zo allerverschrikkelijkst slecht. Belachelijk en niet serieus te nemen dat ik hierboven lees dat de cast zo'n goede prestatie neerzette. Het is dat ik het origineel van de meester heb gezien, anders zou ik niet geloven dat hier iets goeds van gemaakt kan worden.

Wanneer deze film origineel zou zijn zou ik twijfelen tussen een 0.5 en een 1.0. Echter, het feit dat het geheel zo onorigineel als de pest is maakt de afronding gemakkelijk. De laagste score dus, wat een inspiratieloze man moet die Van Sant zijn.

Ik snap de slechte kritieken en stemmen niet zo, misschien omdat ik het origineel nooit heb gezien.

Ik vond dit een redelijk spannende film, met een geheimzinnige sfeer die me absoluut beviel.

Het verhaal was zeer goed, met dank aan Hitchcock.

Ik denk dat ik de versie van 1960 beter zou vinden, maar ik kan niet vergelijken.

3,5*

Nu wil het acteerwerk in deze film niet geweldig noemen, maar ik vond het (op Vaughn na) een verademing tegenover het houten acteerwerk in het origineel. Vooral Macy zet een leuke rol neer.

Och, valt best mee hoor. Een van z'n meest recente 3 al gezien?

Dit was sowieso meer een (al dan niet zinloos) experiment en een 'fuck you' tegen hollywood dan een serieuze remake.

Hoe kom je daarbij?

Lees de stukjes van Freud en Fisherking er maar op na, verklaren een hoop.