Psycho (1998)

Beter dan het origineel.

Wat mij betreft maar kt deze "remake" duidelijk wat een flauw concept Psycho eigenlijk wel is. Bates is een wat saai psychologisch geval, de opbouw van de film is ronduit slecht. De scene waar Moore halverwege de film komt binnengelopen is redelijk nefast. Alsof het gaat om twee vervolgkortfilms. En veel spanning valt er uit de film niet te halen, maar niet veel is nog steeds meer dan niks.

Film wordt wat mij betreft gered door Heche en Macy, die er gelukkig niet bijlopen als toevallige voorbijgangers die een blad met tekst in hun handen geduwd kregen en plots "camera rolling" hoorden. Ik kan er niet aan doen, maar dat houterikge acteerwerk in oude film vind ik nu eenmaal uitermate storend en staat de sfeer vaak totaal in de weg. Bij deze remake geen last van gehad.

Grappig ook om de halve officieuze PT Anderson acteursgilde terug te zien in deze film. Vooral Macy zet weer een geweldige rol neer.

Aardig filmpje dat veel makkelijker wegkijkt dan het origineel en wat meer spanning bevat, maar het banale verhaaltje staat ook deze remake in de weg. En laat Doyle volgende keer maar weer zelf z'n camera neerpoten. Die man is eigenlijk veel te goed om dit soort werk te doen (al begrijp ik wel waarom Van Sant voor hem gekozen heeft).

3 kleine *.

Voor mij is het een moderne vorm van pop-art, een soort post-modern fuck you tegen iedereen die zo hoog oploopt met klassieke films en vergeet dat er ook nieuwe films uitkomen (kijk hier maar even naar). Dat is geen kritiek op oude films, maar net zoals pop art (en dadaisme net zo goed) de wereld van de beeldende kunst opengebroken heeft voor de populaire cultuur, weg van de elitaire pretentie, doet deze film een beetje hetzelfde volgens mij. Ik vind Psycho een erg geslaagde film, maar het hedendaagse filmpubliek heeft daar geen enkele boodschap meer aan, enkel freaks als wij hier wel, en daar mag af en toe ook een vraagteken(tje) bij geplaatst worden. Geen flauw idee of Van Sant en Doyle het zo bedoeld hebben, maar ik mag in een film zien wat ik er in wil zien, net als de mensen die er niks in willen zien trouwens . Ik geef grif toe dat ik deze film zou verafschuwd hebben als hij niet door hen gemaakt zou zijn en ik stel me ook een hoop vragen over de zin van de film, maar als (eenmalig) experiment zie ik er gerust de grap van in. En nu zwijg ik erover, ik val enorm in herhaling elke keer, en zo geweldig vind ik de film nu ook weer niet .

Al lang keek ik uit naar deze remake van Psycho. Puur uit nieuwsgierigheid welteverstaan; zonder vooringenomen mening maar ook zonder hoge verwachtingen ging ik de film in. Volkomen terecht, zo bleek.

Wat een gedrocht van een film zeg. De decors zijn fake, de sfeer ontbreekt, de muziek past niet (!) bij de film en is niet meer dan een belediging. Echter, wat deze remake het meest parten speelt is de cast. Wat heb ik verlangt naar de originele cast zeg, wát een niveauverschil. Het komt op mij over alsof een stel scholieren een toneelstukje opvoeren en gedwongen een stel zinnen opzeggen. Nergens zie ik geloofwaardige scènes/dialogen, nergens zie ik ook maar een klein beetje charisma. En wat komt die Heche amateuristisch over.. Nee wacht, genoeg over Heche. Het was namelijk de zogenaamde Norman Bates, Vince Vaughn, die mij de strot uitkwam. Nooit tevoren zag ik zo'n ongeloofwaardige acteerprestatie, om van te kotsen zo allerverschrikkelijkst slecht. Belachelijk en niet serieus te nemen dat ik hierboven lees dat de cast zo'n goede prestatie neerzette. Het is dat ik het origineel van de meester heb gezien, anders zou ik niet geloven dat hier iets goeds van gemaakt kan worden.

Wanneer deze film origineel zou zijn zou ik twijfelen tussen een 0.5 en een 1.0. Echter, het feit dat het geheel zo onorigineel als de pest is maakt de afronding gemakkelijk. De laagste score dus, wat een inspiratieloze man moet die Van Sant zijn.

Vanavond beide Psycho films (1960 & 1998) gezien. De originele eerst. De films zijn nagenoeg identiek: camerastandpunten, weerspiegelingen, tekst, de set, op wat aanpassingen na (de geschrapte scène na het telefoongesprek bij de sherrif dat ze uit de kerk komen lopen bijv.) De remake heeft een leuke cast. Toch miste ik de sfeer in de remake die in de originele wel aanwezig was. De sfeer in de remake is af en toe wat lachwekkend zelfs. 1,5 * ster lager dan het origineel:

3*

Ja, dat is ook precies wat ik dacht dat de film was toen ik hem zag: een experiment. Verder kon ik totaal geen nut voor deze film bedenken. Als de film iets bewijst is dat een shot voor shot remake totaal geen nut heeft. Ik zag de film gisteren meteen nadat ik het origineel van Hitch zag, met alleen een kwartier pauze tussen beide films, en het effect dat dat heeft is vrij bizar. Met de andere film zo vers in het geheugen valt zelfs het meest minimale verschil op (zo ligt het restaurant waar Bates Marion aanraadt om te gaan eten in deze versie 1 kilometer verder weg dan in het origineel en is de kan met melk die hij aan haar geeft dit maal blauw in plaats van wit, het is dat je het weet).

De tekst is, op hier en daar een klein detail na, nagenoeg hetzelfde. Iets té hetzelfde eigenlijk, want het voelde aan alsof de acteurs niet acteerde, maar de andere film imiteerden. De teksten werden niet gespeeld gebracht, maar klonken gedicteerd. Alleen Macy nam nog de moeite om iets van de rol te maken. Verder heb ik me geërgerd aan het acteerwerk. Julianne Moore is eigenlijk een betere actrice dan Vera Miles, maar hier speelt ze ongeloofelijk slecht. De casting van Vince Vaughn is compleet stompzinnig; er zijn zeker wel acteurs die op zijn minst wat meer gelijkenis vertonen met Perkins (ik had Tobey Maguire in gedachten).

Dat het om een experiment ging had ik vooral geraden door het kleurgebruik. Ik kon me niet voorstellen dat zelfs een hele slechte regisseur voor dit kleurenpalet zou kiezen, en Gus van Sant is toch niet zo slecht of wel? Ik schoot heel even in de lag toen Marion een fel-oranje paraplu tevoorschijn haalde. De film zit zo vol met felle kleurtjes (zelfs de avondlucht lijkt felgekleurd) en het contrast met Hitch' film op dit gebied is zó groot dat het wel een experiment moest zijn. Het deed me aan pop-art denken.

De film gaat ook sneller dan het origineel. De dialogen worden veel vlugger uitgesproken en de momenten zonder dialoog lopen ook sneller, voornamelijk in het begin, voordat Marion in het Batesmotel komt. Dit heeft een aanzienlijke invloed op de suspense (samen met het kleurgebruik), want die wordt er minder op. De opbouw is slechter.

Het is trouwens niet helemaal waar dat het een shot-voor-shot-remake is. Veel shots kennen een andere compositie. Van Sant voegt heel af en toe ook een klein detail toe, maar helaas wel vaak slechte details, zoals Bates die zich nu afrukt als hij Marion bespied of Lila die flirt met Bates. Dat soort geintjes werken totaal niet.

Alles wat ik hierboven noemde is dusdanig slecht gedaan dat ik toch met een vraag blijf zitten: waarom? Ja, het is een experiment, maar wat is in vredesnaam het nut van dit experiment. Of beter gevraagd: voor wie is deze film eigenlijk bedoelt? Voor Van Sant zelf lijkt het haast wel. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat iemand deze versie beter vind dan het origineel. Interessanter misschien vanwege het experiment, maar beter? Persoonlijk vond ik het vooral interessant om beide films met elkaar te vergelijken, maar daar hield het plezier ook meteen op. Losstaand is deze film totaal waardeloos.

Doet Van Sant dan helemaal niks goed? Jawel, toch wel. Zo vond ik het leuk dat Van Sant Hitchcock's cameo in stand heeft gehouden, met behulp van een look-a-like. Daarnaast gaan met behulp van moderne technieken sommige camerabewegingen wat vloeiender. Dat reken ik het origineel verder niet af, overigens. De beste wijziging van Van Sant zit hem in het weglaten van een van de drie uitlegscènes uit het origineel. De bewuste scène was niet slecht, maar wel wat overbodig in mijn ogen.

1,5* Nutteloze film, maar als experiment aardig om eens gezien te hebben. Ik sluit af met een droevige anekdote. De vriend van mijn zusje kreeg allebei de Psycho's gebundelt als een cadeau voor zijn verjaardag. Hij wou het origineel eerst bekijken, maar mijn zusje wou per se de kleurenversie zien, omdat zij het vertikt om zwart-wit films te kijken. Ik heb ze op vele manieren proberen te overtuigen dat ze echt moesten beginnen met de versie van Hitch, maar nee, mijn zusje luisterde niet. Gevolg: ze vonden de remake zo slecht dat ze het origineel niet meer willen zien. Bedankt Gus van Sant

Tja en waar ik het eerste deel van gisteravond zo heb genoten van Psycho van Hitchcock, zo vervelend was het tweede deel van de avond, bij het bekijken van deze remake. ik kan werkelijk waar geen puntje ontdekken waar deze remake beter is, of zelfs maar gelijkwaardig aan het origineel. Van Spanningsopbouw is nooit enige sprake. De dialogen komen eruit alsof ze worden opgelezen en Vince Vaughn en Anne Heche zijn echt bedroevend slecht. Zelfs de toch wel goede acteurs als Julliane Moore, Wiliam H. Macy en Viggo Mortensen komen niet uit de verf, hoewel ze het iets beter doen dan eerder genoemden. Gus van Sant slaat hier echt de plank mis door het origineel letterlijk te kopiëren. Dat dit ook anders kan bewijst bijvoorbeeld de film "A perfect murder", die een leuke eigentijdse versie is van de klassieker "Dial M for murder" van Hitchcock. Maar deze Psycho kan iedereen wat mij betreft gewoon skippen of je moet zoals ik geinteresseerd zijn in de vergelijking met het origineel. Waardeloos dus!

1,0*

Tja, het blijft imo ook een wat zinloze exercitie om een klassiek meesterwerk beeld voor beeld te remaken. Enige reden die ik kan bedenken is dat het kan en dat het een experiment is om te kijken wat er dan met een film gebeurt. Nou dit dus, een vrij zielloze en ongeïnspireerd versie van wat van origine een zeer sterke film is.

Toch vind ik de film ook weer niet zo slecht zoals sommige hier beweren. Ten eerste moet Van Sant de testikels hebben gehad van een geile Afrikaanse olifant om dit project aan de man te brengen. Een remake van A Hitchcock's Psycho levert bij voorbaat al karrenvrachten vieze drek op die over hem heen zullen worden gestort.

Ten tweede is het camerawerk in deze film heel behoorlijk, het gebruik van die felle kleuren vond ik juist een van de leukere toevoegingen aan het origineel. Het is ook de enige verandering die je anders laat kijken naar de originele film en er zit volgens mij ook de grootste creatieve uitdaging in.

Ten derde is Julian Moore in deze film eens een keer erg jummie. Tis een mooie vrouw maar ze speelt zo vaak van die huilerige en moeilijke types.

Tegenover deze zaken die in het voordeel van deze 1998 versie staan staat wel het ene hele grote nadeel dat het acteerwerk en de karakters maar een schim zijn van die in de originele. Het leek soms wel de groep 8 eindejaarsversie van Psycho. Vooral de actrice die Marion speelde... Vraag me echt af waarom we daar niet zoveel meer van gehoord hebben

Ik hou het, omwille van het experiment, op 2.5*

Waarom deze remake moest gemaakt worden blijft me een raadsel. Het mag misschien wel een grap zijn maar dan konden ze met die 40 miljoen wel iets anders doen. Maar kom, het viel nog mee.

Van de suspense blijft jammer genoeg niet veel over door de kleuren. Had deze film ook in het zwart-wit geweest was het al heel wat spannender, alles was veel te licht. Het deja-vu gevoel deed er natuurlijk ook geen goed aan.

Vaughn als één van de beste psycho's uit de geschiedenis is wel lachwekkend zeker als hij gewoon Perkins zijn stijl probeert na te bootsen. De 2 dames (al waren ze in het origineel veel beter) en Macy doen het goed, Viggo was op zijn beurt dan weer slecht.

Voor wie spanning wilt ga het origineel maar bekijken, dit is meer puur vermaak !

2,5*

Kan nou niet echt zeggen dat ik vrolijk werd van dit experiment. Los van dat de kleuren wel heel erg ongelukkig gekozen zijn is het zwart/wit in mijn ogen een key tot de spanning van het origineel. Deze zorgt voor afstand en een bepaald soort angst. Het grote onbekende wordt onbekender en dat kon niet worden gecompenseerd door het realistische en rauwe van de kleuren. Ook zonde is dat deze film de enorme light-change van het origineel mist. De film wordt op het twistpunt niet grimmiger en schaduwrijker belicht en daarmee veel minder naar. Dit heeft als gevolg dat vele ijzersterke scenes absoluut niet werken. Ook valt er op het acteerwerk veel aan te merken, dingen zijn te groots, te obvious en daarmee plat en oninterresant. Ik kan experimenten waarderen, en het is interessant om het verschil te zien tussen film toen en nu, maar wanneer de rest daarbij om te janken is kan ik dat niet positief beoordelen. Ik geloof dat een dusdanig experiment met enige creativiteit ook entertainend had kunnen zijn (Scorsese's The Key to Reserva).

Ik ga helemaal mee, deze is af en beter uitgewerkt. Ben zelfs 1 keer licht geschrokken daar waar het origineel in faalde. Jammer van de mooie grijstinten, maar de kleuren waren toch ook mooi. De cast is, iedereen bij elkaar opgeteld en afgetrokken, hier iets beter en met meer overtuiging neergezet op N.Bates na.
Het ontloopt elkaar toch niet zoveel, de agenten zijn hier weer beter.

Een iets dikkere 3*.

best wel een goeden film maar wel heel jammer dat ie zward/wit is

Een remake van één van de beste horrorfilms is eigenlijk een beetje gedoemd om te mislukken. Waar Hitchcock in zwart-wit een overtuigende angstsfeer wist te scheppen slaagde Gus Van Sant slechts matig in zijn opzet. De acteurs doen het een stuk minder, en de moeder van Norman Bates is ook niet erg overtuigend in beeld gebracht. Rest een doordeweekse horrorthriller, waarbij de verdienste vooral gaat naar het originele verhaal van Robert Bloch. Bij het zien van deze film bedenk je eigenlijk voortdurend hoe goed de versie van 1960 wel was.

Het is toch wel weer duidelijk dat men in de filmwereld (Hollywood) altijd de toppers van vroeger moeten hebben.

Verschrikkelijke remake.

De film Psycho uit 1960, was vroeger een angstaanjagende film die het publiek boeide en angst inboezemde. Maar deze remake is bedroevend slecht. Door het beroerde acteerwerk en vooral de niet overtuigende scene's zoals de beroemde douche scene (best lachwekkend zelfs) is dit geen waardige remake. Vince Vaughn vind ik sowieso een vreselijk acteur, en dan kan ik natuurlijk ook niet positief zijn over zijn rol. Ik vond hem ook een mis cast.

De oude, ijzer krachtige klassieker is (helaas) geremaked, alleen is dit gemaakt met kippetjes kracht. 0,5.

Een giegelende Norman Bates? Ik dacht het niet. Eerder grappig dan eng. Vervelend naar en saai om te kijken. 1,0*.

Matige film waarin een vrouw op de vlucht slaat als ze een grote som geld heeft gestolen. Een bijzonder soort remake aangezien het bijna een identieke film. Uiteraard is het in kleur en heeft de film een andere cast en crew. Zeker wel interessant om te zien, maar het deed soms wel afbreuk aan het origineel (met name het acteerwerk kwam te kunstmatig over) en daarom net geen 3.0 sterren.

Deze is enigszins vergelijkbaar en vond ik geslaagder (wel van dezelfde regisseur).

De remake.

Uiteindelijk is het wel jammer, want veel creativiteit op de openingsscène na zit er niet in. Het is een remake die namelijk precies hetzelfde is als het origineel. Zelfde bewegingen, zelfde dialogen en zelfs de precies dezelfde speelduur als het origineel uit 1960.

Daarbij verslikt Van Sant zich behoorlijk in de casting. Heche is een zwakke Crane, erg irritant en iets te overdreven. Moore is ook wat verdwaald in deze film en Mortensen weet maar weinig van zijn rol te maken. De kracht komt vooral in de vorm van Vaughn, die zijn personage voor mij leuk begint te maken. Hij moet het wel afleggen tegen Perkins, maar sinds Brawl in Cell Block 99 is Vaughn altijd een leuke verschijning voor mij.

Voor de rest is er ook nog een leuke bijrol voor Macy, die van zijn beperkte personage best leuke dingen weet te maken. De soundtrack, ook niet al te origineel, blijft wel geweldig en essentieel in de schepping van sfeer in deze film.

Camerawerk soms uitstekend, maar de film zelf weet nergens heel spannend te zijn ondanks alle hulpmiddelen die hij krijgt. Dat het in kleur is maakt me relatief niet zo veel uit. Het is vooral dat een groot deel van de cast niet zo goed acteert eigenlijk.

Sommige scenes zijn ook helaas veel knulliger dan het origineel. Ontdekking van moeder bijvoorbeeld. Duidelijk een pop, terwijl ik het in het eerste deel nog best wilde geloven. Het is jammer dat Van Sant de film in de steek laat, door niets van zijn eigen creativiteit erin te steken en daarmee een resultaat behaalt waarvoor weinig mensen hun neus ophalen.

Tja, dat kan je wel een beetje verwachtten. Zolang je niet te veel met het origineel knoeit, mag je best dingen veranderen, maar dan moet je het wel doen.

Ik heb hier blijkbaar nooit wat geschreven maar dit is een middelvinger naar Hollywood en tegelijk een raar soort experiment. Wat als je van een film die algemeen goed wordt gevonden bijna shot voor shot opnieuw maakt. Zelfs de editing is bijna hetzelfde. Waarom werkt het dan niet nog een keer even goed (want dat doet het niet). En wat is de invloed van de acteurs op zo'n film. Soms denk ik dat non-talent Heche bewust is gecast vanwege dat experiment. Tegelijk kreeg van Sant vrij makkelijk de financiering rond voor dit, terwijl dat voor zijn originele ideeën (die vaak een stuk goedkoper waren) veel lastiger was.

Goed is dit niet en ik kan niet volledig verklaren waarom eigenlijk niet(kleuren/acteurs). Interessant is dit wel, juist vooral omdat dit zo weinig afwijkt van het origineel

Verdient een cultreputatie.

Op de dvd staan nog wat extra's, o.a. een half uur durende making of, helaas is die alleen Engels/Duits ondertiteld al voegt het wat mij betreft niet zo heel veel toe. Ze hadden er plezier in deze film te maken en ik vind dat ze het prima hebben gedaan. Het origineel ken ik al zo'n beetje mijn hele leven, dit ook vanwege tv van vroeger en dat je dus gewoon meekijkt met je ouders. Je eigen tv, etc. dat was helemaal niet. Maar dit soort films is bepaald niet mijn geliefde genre.

Wel lang uitgesteld deze film maar nu toch bekeken en best prima mee vermaakt. Als geheel inderdaad beter dan het origineel (want dat was mijn vraag vooraf), al zal dat wel komen omdat hij in kleur is, eigentijds en met een snellere manier van praten. De muziek hebben ze origineel gehouden.

Wel heb ik eerst de "engere" momenten bekeken. Dat zijn eigen alleen maar de mes gedeelten en later met de moeder. Die zijn grappiger dan het origineel, gelukkig. De hoofdreden blijft Vaughn, die brengt het goed (vergeleken met die flauwe rollen waarmee hij bij mij beter bekend is), al is Heche ook leuk. Macy en Moore zijn opvallend goed. Maar Mortensen, en eigenlijk iedereen weten me wel te amuseren, er is er geen één die echt uit de toon valt.

De film start matig maar daarna met Heche die op reis gaat, gaat het de goede kant op. De conversatie in het motel als ook de opruimwerkzaamheden duren te lang, maar ja het is een letterlijke remake, daar valt dus niets aan te doen. Het laatste half uur is toch ook spannend. Het slotpleidooi wordt goed gepresenteerd.

Het verhaal is op zich eenvoudig. Secretaresse krijgt een flinke som geld die ze naar de bank moet brengen. Maar in plaats daarvan gaat ze ermee ervandoor en overnacht in een afgelegen motel. Na een week wordt een privé detective erop af gestuurd, om het geld terug te krijgen. Die is iets op het spoor maar als die niets meer van zich laat horen, gaan haar vriend en haar zus op onderzoek uit.