Blue Velvet (1986)

Nog Steeds,

Overigens, bij deze surrealistische scène moet ik altijd denken aan de scène uit Accattone, (neorealistisch meesterwerk van Pier Paolo Pasolini,) die erg veel gelijkenissen vertoont met de bovengenoemde scène. Ook met een kerk en de hemelse muziek op de achtergrond...

Pure symboliek! (Lynch = symboliek).

Lynch zet de veilige wereld van gemaaide groene gazonnetjes en roodborstjes (hij doet dat met opzet overdreven en als karikatuur, je dacht toch niet dat dit serieus was hoop ik) af tegen de gekte in de wereld, met Hopper die dat perfect belichaamt. typisch Lynch, lekker overdrijven.

wat een prachtig meesterwerk is dit hier!!!
op het einde van de film stond ik versteld naar wat ik gekeken had ik heb niet zoveel gezien van Lynch maar dit is toch heel erg meegevallen!prachtige donkere sfeer die geen enkele regisseur in deze tijd bijna kan(muv David Fincher)van wanneer hij dat oor vindt blijft de spanning van de film aan een onzicht baar draadje hangen dat tot op het einde niet breekt!(poetisch he ) bijzondere muziek die ik in geen enkele film bijna hoor
over de acteerprstaties:Dennis Hopper en Laura Dern zijn spijtig genoeg de enigen die goed en geloofwaardig acteren,wat nie wil zeggen dat de anderen niet goed acteerden.is dat Lynch al die erotiek ?stoorde niet echt maar had niet verwacht dat er zoveel was...
kmoet echt meer van deze verbluffende regisseur zien

Als je David Lynch zegt, dan krijg je meteen 'Mulholland Drive' en 'Lost Highway' te horen als zijn meesterwerken.

Maar deze plaats ik zeker op dezelfde hoogte.

De film ademt een fantastische sfeer uit en zuigt je mee in een waanzinnig verhaal, dat bij momenten surrealistisch lijkt, maar steeds zo humaan.

Waar "Mulholland dr." en "Lost Highway" een eerder duistere en soms lugubere sfeer hadden, heeft 'Blue Velvet" meer iets fris, iets tastbaarder. Dat maakt van deze film dan ook een zeer leuke kijkervaring.

****

2de Kijkbeurt; Verhoogd van 3.5 naar 4.0.

Lynch is gewoon the best. Meer commentaar gegeven is dan ook overbodig.

Zijn er users die de droomtheorie de voorkeur geven ?
Ik heb enkele vraagjes gepost in het spoilertopic.

Op de Nederlandstalige “WikipediA” vergelijken ze Blue Velvet met Rear Window en op de Engelstalige “WikipediA” vergelijken ze Blue Velvet met The Night of the Hunter.

Ja, dit is een Amerikaans meesterwerk. Echter beschouw ik deze film meer als een Europese cinema. De invloeden van de Europese cineasten zoals; Federico Fellini, Luis Buñuel, Jean Cocteau en Jesus Franco zijn hier gewoon overduidelijk merkbaar…

Bovendien is dit misschien op audiovisueel vlak wel de beste film die ik ooit heb gezien. Prachtige composities, superieur kleurgebruik, niet te evenaren camerastandpunten etc.

Het verhaal is in principe simpel verteld maar zit tegelijkertijd zo complex in elkaar dat het vergeleken kan worden met Citizen Kane: gelaagd, multi-dimensionaal en zoals ik hier boven al heb aangegeven multi-interpretabel.

Ik weet het niet wie dit geschreven heeft, maar gelijk heeft hij/zij!

“David Lynch levert niet alleen een adembenemende film af, maar tegelijkertijd ook een waar kunstwerk. De camerahoeken, belichting en decors hebben allemaal hun specifieke rol, net als de gebruikte kleurschakeringen en atmosferische muziek van Angelo Badalamenti. Meer dan ooit heeft Lynch een film afgeleverd waarin elk aspect een symboliek aangeeft die bijdraagt tot de betekenis van de film. Bovendien bespeeld Lynch de kijker met zo veel verfijning dat deze het gevoel krijgt deel uit te maken van de nachtmerrie en de waanzin die zich op het scherm afspelen. De opbouwende spanning, het voyeurisme, het masochisme en de steeds aanwezige duisternis maken van Blue Velvet een beklemmende ervaring en een mijlpaal in de geschiedenis van de moderne film.”

http://nl.wikipedia.org/wiki/Blue_Velvet

Bij de inval bij Frank’s huis (in slowmotion beelden was werkelijk geniaal), met prachtige titel “Love Letters” op de achtergrond, moest ik meteen aan Frank’s bedreiging denken.

- …I'll have to send you a love letter! Straight from my heart, fucker! You know what a love letter is? It's a bullet from a fucking gun…

Uiteindelijk kreeg hij zelf een “love letter”.

Dat maakt het toch nog steeds niet Europees. Dit is toch echt Amerikaanse cinema.

Als ik aan Amerikaanse cinema denk, dan denk ik meteen aan John Ford (geboren in VK), Robert Altman e.a..

Maar je hebt gelijk. Overigens vind ik het grappig (niet vreemd!) dat Amerikaanse cinema andere landen beïnvloed maar tegelijkertijd beïnvloed wordt door Europese cinema. En dat er een wisselwerking bestaat tussen beide continenten. Wat mij betreft helemaal natuurlijk.

De Amerikanen staan wel open voor iets nieuws en houden zich niet helemaal geïsoleerd en afzijdig.

“Additionally, Kenneth Anger's 1949 dialogue-free short Puce Moment, which features a dark-haired woman slightly past her prime modelling an array of bright clothing for the camera, may be counted as an influence.”

http://en.wikipedia.org/wiki/Blue_Velvet

Voor de geïnteresseerden, heb ik dit filmpje hier op deze site geupload. Duurt 6.22 min.

Puce Moment

Een van de meest toegankelijke films van Lynch, tegerlijkertijd ook zijn beste vind ik. Zou dat toeval zijn...

Heb ook dat gevoel. Lynch hanteert hier een iets toegankelijkere manier van vertellen zonder dat hij de sfeerelementen, zoals die ook in LH en MD sterk aanwezig zijn, uit het oog verliest.

Herzien en de volle pond gegeven. De vijfde!! film maar liefst van Lynch die ik de hoogste score geef. Hij kan dus met recht mijn favo regisseur genoemd worden.

Wat is Blue Velvet toch een prachtige film. Bevat dezelfde sfeer die terug te vinden is in films als Mulholland Drive, Lost Highway of de Twin Peaks serie. Sfeer die mij telkens kippenvel bezorgt en me urenlang in een roes houdt.

Dit is ook grotendeels te danken aan de score van zijn films.

De muziek van Badalamenti, de liedjes van Julee Cruise; uniek, angstaanjagend en werkelijk prachtig!

Blue Velvet is een schets van het vuile dat deze wereld bezit. Gebracht op een manier zoals alleen Lynch dat kan. In de buitenwijken is alles o zo vredig en mooi en fleurig maar onder al dat moois schuilt pure kwaad en verderf. Lynch ziet dat ook als grotendeeld de reeele wereld aangezien die scenes veel realistischer gebracht worden qua kleur en dialoog. Let maar eens op hoe McLachlan commuciceert met Dern in de 'vredige' wereld en hoe hij communiceert met Rosselini in de 'echte' wereld. Simpel idee maar mooi voorgelegd.

De belichting is zoals we van deze regisseur gewend zijn van zeer hoge klasse. Mooie plaatjes, vooral in de kamer van Rosselini of in die bar. Cafe Soft als ik het goed heb? Weet het even niet meer.

Acteerwerk is van grote klasse. Acteurs gaan makkelijk mee in het bizarre wereldje dat Lynch creeert. Met name Dern en McLachlan doen het prima. Hopper overacteert naar het einde toe helaas een beetje op een aantal momenten. Had het niet erg gevonden hier een andere acteur te werk zien gaan. Toch stoorde het mij niet zo en ging ik er redelijk makkelijk in mee. Maar denk toch dat een andere acteur een misschien wat angstaanjagender karakter neer had kunnen zetten.

In Blue Velvet maakt Lynch weer prachtig gebruik van liedjes uit de oude doos. Geweldig hoe hij steeds oude nummers weet om te toveren en te plaatsen in geweldige scenes. Ook hier weer een nummer van Roy Orbison (net als de silencio scene uit MD) in een memorabele scene, en natuurlijk Blue Velvet van Bobby Vinton die vaker dan een keer te horen is in de film.

Het plot is redelijk simpel te volgen. Vooral als je het vergelijkt met materiaal als Mulholland Drive. Maar ook hier vond ik plot niet het belangrijkste. Lynch krijgt het altijd voor elkaar zijn kijker helemaal mee te zuigen in het audiovisuele. Lynch, Badalamenti en Cruise; wat een team hier!

Een van de betere films uit de jaren 80 dit en zeker eentje die ik in de toekomst weer zal opzetten.

Dikke 5 sterren.

"Blue Velvet was een baanbrekende film, gemaakt door een Hollywoodstudio. Hij gebruikte technieken uit het arthouse genre in een commerciële prent en zorgde voor wat kleur in het brave jaren 1980 filmlandschap."

-----

"Tenslotte staat Atkinson nog stil bij de invloed van de film. Zonder Blue Velvet geen Dead Ringers, Hellraiser, Barton Fink, The X-Files of Wild Palms, zegt hij. Zijn studie biedt een interessante herontdekking van een film die zich eindeloos laat bekijken."

http://www.filmsalon.be/boekbluevelvet.html

Cruise?! Verder ben ik het met je eens. En ik wil bij dat rijtje namen toch ook de naam van Frederick Elmes vermelden want zijn werk (cinematografie) draagt toch ook een belangrijk steentje bij

Julie Cruise zal men bedoelen een zangeres die vroeger vaak samenwerkte met Lynch

Haha JuleE Cruise ja. Dacht je dat ik Tom bedoelde ofzo . Beetje doordenken . Haar stem icm met Badalamenti's muziek en Lynch's teksten zorgen voor een werkelijk betoverende soundtrack. Probeer eens het album Foating into the Night van Cruise. Prachtig!

Freaky, gruwelijk, mooi, gruwelijk mooi !!! 4,5*

mystery klopt echt me geweldig goed vermaakt en ook de personages zijn goed

5 sterren

super film, alhoewel ik vond dit toch de minst vreemdste film van lynch, beetje te normaaltjes voor zijn doen, want je snapt de film toch meteen wel,alleen tja een paar vage personages zoals dennis hopper, erg grappig zoiets, TOPPIE 4.5*

Vind je dat echt? Volgens mij is deze véél vreemder dan pakweg 'mulholland drive'. Je vergist je ontzettend, want deze film zit boordevol onopgeloste pisten en onverklaarbare plotwendingen. Naar mijn gevoel de meest intrigerende lynch-film.

is dat zo? vreemd, moet ik hem nog eens gaan kijken dan, ik vind mullholland drive veel vager, tenminste nadat dat blauwe doosje viel, toen snapte ik er geen hol meer van, bij blue velvet had ik zo'n moment niet..

Hij is misschien wat meer straightforward in zijn verhaal.. de details zijn echter beslist net zo vreemd als zijn andere films

Daarnaast vind ik hem daardoor eigenlijk ook een stuk onderhoudender, je wordt niet steeds abrupt in een plothole geslingerd waarvan je vantevoren al weet dat het geen zin heeft die op te gaan lossen (Lynch geeft namelijk NOOIT een sluitende oplossing voor zijn plotholes )

Ik vind het woordgebruik ‘plothole’ hier fout. Dit zou veronderstellen dat Lynch een fout of een zichzelf tegensprekende scène inbracht. Dit gebeurt niet bij Lynch. Het is eerder een uitnodiging naar de kijker om de film vanuit een andere (niet voor de hand liggende) invalshoek te bekijken, zodat alles tóch weer wel klopt.
Een meerderheid van de kijkers maakt er zich op dat moment vanaf door de film af te breken of juist goed te vinden omwille van de fantastische sfeer, spanning, mystery, score, fotografie etc.
Bij een minderheid van de kijkers blijft de film dagenlang (weken-, maandenlang) in het hoofd rondspoken. Iedere zogenaamde ‘plothole’ moét weerlegd worden, en als je er maar lang genoeg op blijft herkauwen, lukt dat ook. Ik vermoed dat dié kijkers het meeste plezier beleven aan Lynch, en dat zij ook de doelgroep zijn waarvoor Lynch de films maakt.

En ja hoor, in BV zijn er veel onnatuurlijke scènes die schreeuwen om een correcte verklaring. Alleen al het compleet geschifte happy-end (Sandy vergevingsgezind, Jeffrey’s vader herstellende) is hier een voorbeeld van.

Ik heb een interview met Lynch gezien waarin hij zelf al aanduid dat hij zijn aanwijzingen inderdaad wel doordacht, maar ook redelijk op gevoel rondstrooit. En hij zei dat het niet per definitie tot een sluitende verklaring van gebeurtenissen hoeft te leiden, wel tot meerdere (let op: meerdere) interpretaties. M.a.w: er is niet één uitweg of plot in een Lynchfilm, er zijn er meerderen. Aan de kijker om er zelf een draai/ invulling aan te geven. Zo zie ik zijn films dus ook. Tegerlijkertijd zijn het vaak mooie sferische beelden, waarvan je uiteraard gewoon kunt genieten zonder je hoofd te hoeven breken tijdens het kijken naar een film. Dat vind ik nog meer zijn kracht eigenlijk. Daardoor blijven de meeste Lynch films dus ook boeiend.

Opgepast ! Hier moet je een onderscheid maken tussen scènes die fundamenteel bijdragen tot het verhaal, en scènes die weinig aan het verhaal veranderen.

Aan zo’n interview heb je vlug een alibi om niet verder te hoeven zoeken naar verklaringen. Akkoord tot op zekere hoogte.

Als Gordon op een gegeven moment rechtopstaand dood is, dan ga ik mij daar niet suf over piekeren. Dit is één of andere knipoog van Lynch. Misschien heeft hij ooit ergens gelezen dat, als je x miljoen mensen een kogel door het hoofd jaagt, er statistisch wel eens 1 blijft rechtstaan, omdat je net dié hersenkronkel hebt doorboord. In het totale verhaal maakt het weinig uit hoe Gordon de dood vond.
Hier kan ik inkomen dat Lynch meerdere interpretaties van de kijker verwacht.

Maar met dat happy-end haalt Lynch wel het volledige verhaal overhoop. Natùùrlijk is dit niet het echte einde van het verhaal. Lynch gaat uit van één enkele visie, en met enkele fijne hints (het oor van Jeffrey, de verwonderde blik van Sandy als Jeffrey over roodborstjes begint, de hartstilstand en daarna het vlotte genezen van de vader) nodigt hij uit om de ware toedracht op te sporen. Niet een ware toedracht.
Hetzelfde met Mulholland Drive of Lost Highway : er zit één grote lijn in, waar behoorlijk wat zoekwerk naar is, maar éénmaal je dié lijn vat, verklaar je alles wat rechtstreeks met die verhaallijn te maken heeft. Ik weiger te aanvaarden dat er meerdere interpretaties zijn.

Natuurlijk zijn z’n sferische beelden een enorme troef, zelfs voor de niet-begrijper. En wie de behoefte niet voelt om z’n hoofd er verder over te breken : des te beter.

Maar stellen dat er géén fundamentele verklaring is, of dat er juist meerdere sluitende verklaringen zijn : daar kan ik niet mee akkoord gaan.

'Blue Velvet' lijkt, vanwege de chronologische structuur en het schijnbaar wegblijven van droomsequensen, perfect te kloppen maar aan de hele film klopt niets; waarom de onverschilligheid tov Jeffrey's vader, het afgesneden oor, de uiteindelijke moorden op de yellow man en de echtgenoot van dorothy, de gelatenheid van dorothy (ipv vechtlust!), etc. Maar vooral één vraag dringt zich op: waarom ontspint er zich een seksrelatie tussen Jeffrey en Dorothy? Is dat een natuurlijke reactie van iemand wiens familie is ontvoerd en die dagelijks verkracht wordt door een gassnuivende psychopaat. Voor elk antwoord dat er wordt geleverd voor 'blue velvet' dringen er zich twee vragen op. Mystery, in de puurste zin van het woord!

Dat is natuurlijk wel heel mooi om te zeggen, maar wanneer er geen enkele sluitende verklaring bestaat - en dan heb ik het nu inderdaad ook over het algemene verhaal en niet over pakweg de twee blinden of het einde van gordon - moeten we ons toch stellig de vraag stellen of het geheel wel geconstrueerd met de bedoeling dat het klopt en daar stel ik mij sterk de vraag bij.