The Conjuring (2013)

Niks nieuws onder de zon. Standaard exorcisme-verhaaltje, standaard schrikeffecten. Wel aardig geacteerd over het algemeen.

Wel triest eigenlijk dat de ideeën zo op zijn geraakt in de horrorstudio's van Hollywood dat ze maar teruggrijpen op de jaren '70. Het leek soms ook wel op een reclamefilmpje voor de katholieke kerk.

Maar goed, blijft over anderhalf uur redelijk popcornvermaak, dat wel langzaam op gang komt. De intro doet zelfs amateuristisch aan met die pop die geen seconde eng is, en het idiote gedrag van de personages.

Ik vond het toch ook qua sfeer veel weghebben van Paranormal Activity. Ik ging er met hoge verwachtingen op af, en hij stelde niet teleur, maar die score op IMDB is toch wel erg hoog.

Ik zou niet weten waarom deze zo hoog scoort, en andere horrors weer zeer laag scoren. Commerciële handjeklap misschien?

Redelijk classiek verhaal, en classiek uitgewerkt.

Net gezien, kon geen maand meer wachten se Mja, waar beginnen...had er sowieso meer van verwacht (reviews, recensies, scores) Is zo'n mengeling van the exorcist, mama en amityville horror. Er zijn zeker voldoende schrikmomenten, dat zeker wel, maar niets vernieuwends en vrij voorspelbaar. Ik had zelfs wat dode momenten en ie geraakt redelijk traag op gang, en laatste 20-30min beetje cliché exorcisme toestanden met een vrij matig einde (licht teleurstellend) En Patrick Wilson, was niet echt sterk, vond hem in Insidious toch pak beter presteren. Is deze "Conjuring" dan zoveel minder als een exorcist, neen, maar mama en sinister vond ik pak beter n deze brengt niets vernieuwends, niets extra, heeft me eigenlijk wat op mn honger laten zitten. Ofwel moet het aan het tijdstip liggen (had het hier nochtans lekker donker gemaakt se) of aan de hoeveelheid horror/cult/scifi die ik verorber...toch, de lovende commentaren zijn niet echt terecht. Dus voorlopig krijgt ie een 2.5* zal hem binnen 2 maandjes fzo nog eens zien in ander omstandigheden.

Deze film bevat alle ingredienten van een creepy horror film. Eigenlijk hebben we het allemaal al eens eerder gezien. Maar wel goed en effectief. De sfeer wordt erg goed neergezet. Ik denk dat veel kijkers niet lekker hun bed instappen na het zien van deze film. Goed geslaagde horror film. 3,5

Neem wat van James Wan's voorgaande werken Dead Silence en Insidious en vermeng dit met een toefje exorcisme en een toefje Sinister en Dark Skies en je krijgt deze film.

De film is gewoon weer goed geschoten door Wan en ook de schrikmomenten zijn best degelijk.

Ook over de acteerprestaties van onder andere Vera Farminga, Patrick Wilson en Lili Taylor valt zeker niet te klagen.

Ik mis alleen het stukje originaliteit. De film weet zeker wel te vermaken en slecht is hij ook zeker niet te noemen, maar het verhaal bevat dusdanig veel elementen van de populaire horrorfilms van de laatste jaren dat hij hierdoor gewoon niet echt als een hoogvlieger gezien word door mij.

Jammer dat ze die enge pop niet iets meer hadden gebruikt, want dat is zeker iets waar Wan sterk in kan zijn (zie Dead Silence en ook stukjes van Insidious).

Een film die het prima doet in de middenmoot, maar die bij mij geen enorme indruk heeft weten te maken.

Wan de vakman.

Films als deze zijn jammer genoeg amper nog in de bioscoop te kijken. Wan weet als geen ander hoe hij een film als deze in elkaar moet draaien, waardoor sommige mensen in het publiek het toch zichtbaar (en hoorbaar) lastig krijgen. Ofwel beginnen ze te lachen, eerst wat aarzelend na elk schrikmoment, uiteindelijk elke keer wanneer ze vermoeden wat engs te gaan zien, ofwel wordt er luid gepraat op de spanning uit de lucht te nemen. Zeer vervelend, want na elk schrikmoment zit je eigenlijk te vechten tegen een halve zaal die de spanning probeert weg te nemen, daar waar een film als deze het net moet hebben van opbouwende spanning.

Verder niet zoveel aan te merken op deze film, behalve dan dat ik de keuze wat ongelukkig vind zo tussen Insidious en Insidious 2. Het leunt er wel erg dicht tegenaan en het haunted house genre is nu niet bepaald breed genoeg om voor veel variatie te zorgen. The Conjuring lijkt dan ook wel wat op Insidious, want hopelijk geen al te negatief effect gaat hebben op Insidious 2, die volgens mij ook al voor volgende maand gepland staat.

In ieder geval wel één van de betere uit het genre. Wan mengt een aantal dingen, maar grosso modo blijft het toch een erg typisch haunted house gebeuren. Veel krakend meubilair, slaande deuren en plotse schrikmomenten. De klankband is subliem, het camera werk erg slim en uitgekiend. Enige jammere vond ik dat de demoon zelf er niet al te creepy uitzag. Het moment bovenop de kast is niet super, ook later tijdens het exorcisme boet het een klein beetje aan spanning in. Een beetje less hier had een beetje more kunnen zijn.

Verder sterk gestileerd en voorzien van aardig acteerwerk. Vind Wilson goed passen in z'n rol, Farmiga zelfs nog iets beter. Zorgt er alles voor elkaar bij dat 112 minuten niet te lang is voor wat eigenlijk een redelijk eenvoudig filmpje is dat niet al te veel nieuws aanbiedt, moet je toch ook maar doen.

Beetje bang afwachten wat Insidious 2 brengt, al zit in die reeks iets meer in wat mij aanspreekt denk ik. Buiten het monsterdesign in deze film niks aan te brengen op Wan's werk, zonder twijfel één van de meest solide horrorregisseurs van het moment.

3.5*

Zag het al helemaal voor me. Er moest een nieuwe horror komen, en wel snel! was de opdracht... Maar wat voor een vroeg de ene. Maakt James Wan niet uit zegt de andere... Okay schrijven maar... Heb jij nog een idee? Tja, misschien iets met een oud huis? Ouwe pop? geesten? familie die in trekt? klopgeesten ook? ja hoor, kom maar op... spookfluitseraars of iets? Wacht! ik heb hier nog een dossierkast vol met cliche's. Mooi! doe maar een stuk of 20 meest voor de hand liggende, zijn we lekker snel klaar... Even op volgorde leggen, en dan daar een verhaal omheen pennen... (...) Is het nu niet een beetje een rommeltje van alles aan het worden? Nee joh, merkt niemand! kijkers zijn toch wel bang... En anderen kijken toch nooit. Doe maar gewoon. En oh ja, ik wil wel een mier, maar dan ook mier zoet einde van de film. twee minuten is genoeg. Vind mijn vriendin altijd zo leuk.... Wat is het budget? Niet veel. oh.... Dan doen we niet zoveel monster! waar ben jij? bijna klaar... goed zo! kunnen we weekend vieren...""send"

2**

Bijzonder effectieve horrorfilm, een voorbeeld van hoe het wel moet binnen het inmiddels uitgekauwde spookhuis-subgenre. Regisseur James Wan doet eigenlijk alles precies goed, van de sympathiek uitgewerkte personages tot de doeltreffende schrikmomenten. De locatie is perfect gekozen, de plot is meeslepend maar vooral: de film is bij vlagen doodeng. Vooral in het eerste uur kent The Conjuring een reeks ijzingwekkende scenes die je niet snel zult vergeten. In de climax overspeelt Wan zijn hand een beetje en kan hij bepaalde cliché's niet vermijden, maar het geheel blijft stevig op de rails. Een topper binnen het genre.

It's standing right behind you...

The Conjuring.
Eindelijk kan ik een recensie over deze film schrijven. Dit is een film waarnaar ik al lang naar uitkeek en toen ik zag dat hij in AP in de bioscoop zou draaien, moest ik hem gewoon zien. James Wan is één van m'n favoriete (zeg maar dé favoriete) horrorregisseurs. Na het doodenge Dead Silence kwam hij met het huiveringwekkende Insidious. Nu is het de beurt aan The Conjuring.

De film gaat over een koppel, genaamd Ed en Lorraine Warren. De Warrens zijn paranormale onderzoekers met een sterk verleden. Samen losten ze al talrijke zaken op. Nu worden ze ingeroepen door de Perrons die een aantal angstaanjagende gebeurtenissen hebben meegemaakt.

Het moet allemaal erg traag op gang komen en daarom is het eerste deel niks nieuws. Toch blijft het boeien omdat de personages erg goed en geloofwaardig worden neergezet. Vooral Patrick Wilson en Vera Farmiga springen eruit. Die laatste deed echt haar best en zette een echt vol karakter neer. De kinderen van de Perrons speelden wat minder, maar dat is te vergeven.

Het verhaal is zo standaard als wat en de film zit vol clichés. Toch is The Conjuring erg goed. Waarom? Omdat de film doodeng is! Ik ben niet iemand die snel bang wordt. Integendeel, bij Mama lag ik te slapen, Paranormal Activity was saai en Sinister trok op niks. Enkel Wan weet mij de stuipen op het lijf te jagen. De schrikeffecten zie je soms van ver aankomen maar ze zijn toch erg effectief. Ik schrok herhaaldelijk en zat mezelf op te fokken voor niks. Zoals ik eerder vermeldde is het eerste deel niet veel nieuws. Pas in de tweede nacht in het huis van de Perrons werd het eng en kon het feest beginnen. Gelukkig zaten niet alle goede schrikmomenten in de trailers (die ik overigens tientallen keren gezien heb). De voorspelbare stukjes waren goed, maar de minder voorspelbare waren zelfs nog beter.

De regie is ook geweldig. Wan speelt met de kijker. We worden soms op het verkeerde been gezet qua schrikmomenten. Ook het camerawerk was subliem. Af en toe zaten er zo van die geweldig goede shots in waarvan je denkt: "Wauw. Simpel, maar effectief!". Ook de muziek verdient een pluim. Het herhaaldelijk geluid van een valse viool werkt als geen ander. Ook de hedendaagse muziek werkt goed en creëert een luchtig sfeertje waar het licht moet zijn en andere muziek doet je dan weer huiveren.

The Conjuring is een film die je echt in de bioscoop moet gezien hebben. Dan nog moet je geluk hebben met het publiek. De zaal zat eerst onaandachtig te kijken en halverwege zaten ze allemaal op het puntje van hun stoel en met hun vingers voor de ogen. Nu, er zat een groepje vrouwen van middelbare leeftijd in de zetels achter ons. Ze hoopten een avondje te griezelen. Dit lukte, want voor het minste beetje schrokken zij zich te pletter. Soms schrok ik niet van de film zelf, maar van hun gegil. Daarna schoten we allemaal in de lach. Nog een voordeel om hem in de bios te zien is het geluid. Soms daverde de zaal letterlijk mee waardoor je jezelf precies ín de film bevindt. Het scherm is ook groot genoeg dus je kan niet anders dan eraan geplakt te zitten.

Wil je een avondje griezelen en een nachtje niet slapen? Dan is The Conjuring echt iets voor jou. Ben je echter zo iemand die het allemaal al gezien heeft en zijn buik vol heeft van de spookhuisthrillers kan je deze film echter overslaan. Ik ben dol op het genre en ik kan echt niet wachten op Insidious - Chapter 2 en het vervolg op The Conjuring. Ik zou zeggen: Laat maar komen!

4,5*

Ontzettend aangenaam verrast zeg!
Ik ben normaal niet zo van het horror genre, dat geef ik eerlijk toe. Maar ik heb enorm genoten van deze film
Hij greep me van begin tot eind bij mn keel en liet me niet meer los. De sfeer is erg goed neergezet, beklemmend en realistisch en nergens ongeloofwaardig. het helpt natuurlijk dat het gebaseerd is op een waargebeurd verhaal.

Dit soort exorsisme films zijn voor mij normaal vrij standaard,cliche en 13 in een dozijn ,deze absoluut niet naar mijn mening.Een van de sterke punten van de film is voor mij onder andere dat de demon niet vaak in beeld komt, wat natuurlijk de nieuwsgierigheid en angst ten goede komt.
Als het eenmaal duidelijk is dat het om een demon gaat die iemand zal gaan bezitten, blijft het nog even onduidelijk wie het gaat worden.

Ik vond dat de film nergens inkakte qua tempo, je bleef constant (althans ik) in spanning zitten. En zeker als je bedenkt dat hij bijna 2 uur duurt(112 min.).
Cast speelt goed,beelden zijn erg strak en meer dan genoeg schrikmomenten.
Ik raad hem aan, vind dit echt een van de betere
Vandaar ook de 4,5.

'' Want to play a game of hide and clap? ''

The Conjuring. Maandenlang naar uitgekeken, met dichtgeknepen billen en gestokte adem de trailer bekeken, maar verder zo weinig mogelijk over willen weten. Ik wilde me laten verrassen. And oh boy, dat is gelukt.

Lang geleden dat ik zo'n beklemmend, intens en duister sfeertje heb gevoeld bij een film. Vanaf de openingsscène tot aan de aftiteling heb ik als het ware in een trance zitten kijken. Soms was het alsof ik deelgenoot was, en ook in dat huis rondliep. Wat de film zo sterk maakt, is dat de personages je zo nauw aan het hart gaan. Het gezin is lief, warm. Een gezellig nest vol meiden, en een zorgzame vader. Niet alleen het gezin is aandoenlijk, de Warren familie weet ook zeker indruk te maken. Erg sterk acteerwerk ook, vooral Vera Farmiga wist fascinerend te blijven.

Het is lang geleden dat ik zo bang ben geweest bij een film. Echt letterlijk gespannen, - de hand van mijn vriend fijnknijpend en met open mond naar het beeld staren - spannend. Er zijn zoveel kleine, simpele dingen die mij de stuipen op het lijf wisten te jagen. [Het gehuil van de hond, het handgeklap, die freaky pop.. Zo simpel, en toch zó effectief.

Dit is niet de eerste film waar duivelse entiteiten gezinnen het leven zuur maken. En nee, deze film is ook niet compleet vernieuwend. Hier en daar bewandeld het wel 'cliché' paden, zoals de dichtslaande deuren, kinderen die denkbeeldige vriendjes hebben, spullen die plots kapot vallen etc, maar er heerst zo'n ijzersterke sfeer en het is zó eng, dat het lijkt alsof een of andere entiteit jou bij je strot heeft en je in de stoel drukt.

De setting maakt het ook tot zo'n geweldige kijkervaring. De film is zó goed geschoten, het sound design is krachtig en sluit perfect aan bij de overweldigende schrikmomenten. Tel daarbij op dat het acteerwerk subliem is en de personages genoeg diepgang hebben, en het totaalplaatje is compleet.

Eindelijk, een film die niet alleen gaat om het schokkende, maar die ook zó sterk gespeeld en geschreven is dat het zich in je hoofd vastbijt. Dat het zoveel momenten kent dat ik me bijna bepiest had van de schrik, was mooi meegenomen.... Ofzo.

Deze vliegt mijn top 10 in, en schopt zelfs een paar andere topfilms omlaag. Blu-ray, komt u maar.

Throwback naar seventies spookhuishorror. De Spanjaarden hebben het ook al enkele keren gedaan en nu (alweer) Wan. Een zeer verdienstelijke poging, met ontzettend veel aandacht voor de stilering volgens de oude school. De klassieke opbouw sluit daar naadloos op aan. Het is duidelijk dat Wan veel uit andere films heeft gelift (ik denk spontaan aan Exorcist en Amityville Horror), maar dat deert niet. Minpunt zijn echter de overvloedige schrikmomenten die elkaar te snel opvolgen en wat onvolkomenheden in het script, waarvan het onbeduidende einde nog het meest opvalt in negatieve zin. Toch toont Wan ook deze keer weer zijn vakmanschap en het blijft uitkijken naar zijn volgende projecten.

Fikse tegenvaller. Te klassiek, te uitgekauwd en met een figuurlijk bloedeloze climax. Als film geeft Wan er te weinig een eigen smoelwerk aan, terwijl zo'n uigekauwd concept dat echt nodig heeft. Dat deed hij bij Insidious stukken knapper. The Conjuring is beter dan de zoveelste spookhuisfilm zoals The Haunting in Georgia, maar niet veel.

Geen eigen smoel

Had hier meer van verwacht. Hoewel een van de speerpunten in deze nieuwste van horror regisseur James Wan, absoluut de spanningsopbouw is, werd ik maar weinig aan het schrikken gemaakt als puntje bij paaltje kwam. Dit komt onder andere omdat er een te veilig sfeertje gecreëerd wordt.

Ed en Lorraine Warren raken bij een gezin betrokken die geterroriseerd wordt door een duistere aanwezigheid, en omdat dit koppel bekend staat om hun paranormale onderzoeken, en hoe hiermee om te gaan neemt dit al gelijk een heel groot deel van de angst weg. De onderzoekers komen dan wel voor hun heftigste taak ooit te staan, het is en blijven onderzoekers van het paranormale en dus weten zij precies hoe te handelen in iedere situatie. Dit neemt de machteloosheid en de paniek die je als kijker voelt al gauw weg, omdat hulp ten allen tijden nauw nabij is. Dit had bij mij tot gevolg dat ik mij al gauw niet meer ongemakkelijk voelde bij de zoveelste dichtslaande deur, krakende trap, of flitsende foto camera.

Ook vond ik dat The conjuring te erg een eigen smoel mistte. Dit is een van de zovelen haunted house verhalen die weliswaar prima te pruimen is, maar niks nieuws doet ten opzichte van andere films binnen het genre. Ik vind de gemiddelde beoordeling dan ook een beetje overtrokken. Hoe anders was dit bij Insidious die een stuk origineler was en op dit onderdeel ook een stuk beter bij mij scoorde. Hier wist het verhaal mij maar weinig te verbazen en was de uitkomst dan ook geen verassing voor mij. Ik ben niet negatief over de titel, omdat ik zeker wel een vermakelijke avond gehad heb maar vind wel dat deze horror niet veel nieuws brengt t.o.v. andere titels binnen het haunted house genre. Ik had van deze regisseur dan ook iets meer creativiteit verwacht.

3,0*

Helemaal mee eens, alleen had ik weinig problemen met de klassieke aanpak. Begon met 3,5*, maar ik hou het toch bij 3*.

Recensie:

The Conjuring (2013, James Wan) - bioscoop - cultmoviesreviewed.com

Vond het een vermakelijke film. In het begin was ik bang dat de film over de behekste pop zou gaan, waar ik echt niet op zit te wachten, dus dat viel mee. Sommigen maken de vergelijking met Insidious, maar dat vond ik echt een prutfilm. Het sfeertje in deze film beviel me wel, veel spannende scénes. In Paranormal Activity wordt een enge scéne steeds gevolgd door een rustige scéne, in deze film gingen de spannende scénes achter elkaar door, heerlijk!

Het was lang wachten om deze film te zien. Vooral omdat er weer Aziatische webrips op het net circuleren en veel mensen al een mening over deze film hebben. Daardoor werd het wachten erg lastig, maar uiteindelijk ben ik beloond met een mooie bioscoopervaring.

Wan weet als geen ander hoe hij een ijzingwekkende sfeer moet zetten. De score is erg bijpassend en weet je af en toe flink te laten zweten in je stoel. Er zitten een aantal goede scares in, maar ik moet zeggen dat Wan je af en toe ook voor niets in spanning laat zitten. Er zitten een aantal leuke fucks in waar je een scare verwacht, maar hij juist het tegendeel laat gebeuren. Het einde is hier een mooi voorbeeld van. Je verwacht Annabelle in de spiegel te zien, maar toch gebeurt dit niet. Je zou op een gegeven moment wel een samensmelting van die twee verhaallijnen verwachten, maar Wan doet dit niet. Het blijft allemaal suggestief betreft de pop Annabelle en dat maakt het eng en vooral ook onvoorspelbaar.. Klasse! Verder nog veel leuke, kleine elementjes die de film toch wel een geheel eigen smoel geven, zoals het handje klap verstoppertje spelen.

Het spookhuisverhaal is op zichzelf niet erg origineel, maar door veel klassieke elementen bij elkaar te rapen en te blenden tot 1 geheel weet Wan nu met the Conjuring een ijzersterke, sfeervolle en vooral ook spannende spookhuisfilm te maken, met een exorcisme ritueel die vele andere films overtreft en niet verzandt in een melig gedoe.

4,0*

Op naar Insidious: Chapter 2!!

Alleen al omdat James Wan dit heeft geregisseerd ben ik het blind gaan kijken. De man die ons geweldige horrorfilms als Saw, Dead Silence en Insidious gaf, weet precies wat de horrorkijker zoekt in dit genre. Al zijn films staan bol van een ijzingwekkende sfeer, gecombineerd met flink wat schrikmomenten.

The Conjuring is daar geen uitzondering in. We gaan terug naar de jaren 70, waar een familie te maken krijgt met kwade bovennatuurlijke krachten als ze verhuizen naar een nieuw huis. Uiteraard een oud landhuis, geheel vrijstaand. Zoals het hoort in dit genre. En daar valt op dat er vreemde dingen gebeuren, geheel in de traditie van de clichés die bij deze bovennatuurlijke films passen. Gelukkig wordt de film dan ook geregisseerd door Wan, zodat het ondanks al die clichés toch blijft boeien dankzij een beklemmende sfeer en een aantal erg geslaagde schrikmomenten. Al kleeft toch dat gevoel aan mij dat Wan bepaalde clichés wel iets meer had mogen ontwijken. Insidious vond ik op het gebied van originaliteit geslaagder.

Maar Wan weet als geen ander dat deze formule wel werkt. En zo af en toe gebeurt er toch net wat anders dan je had verwacht. Zo blijft het ieder geval tot het einde toe boeien. Dit is overigens ook te danken aan het prima acteerwerk van de familie plus de onderzoekers.

Wat ik trouwens wel apart vond was dat Wan bepaalde zaken introduceerde, maar er eigenlijk niks meer mee deed. Denk aan die freaky pop in het begin. Hier had echt wel meer mee mogen worden gedaan. Sowieso is hij wel sterk met het eng maken van poppen. Met oa Saw en Dead Silence had hij hier al succes mee.

Ik ben ieder geval enorm benieuwd naar Insidious 2, die binnenkort gaat draaien. Erg prettig dat er op zijn tijd nog van dit soort genrefilms uitkomen die me toch nog weten te boeien.

3,5*

Heerlijke horrorfilm.

Film blinkt niet uit in originaliteit zoals ik overal lees, maar het spelletje Clap & Hide is een aangename originele toevoeging. De sfeer en schrikmomenten zijn perfect zoals je die van een horrorfilm mag verwachten.
Film voldeed zeker aan mijn verwachtingen, alleen had ik me een ander einde voorgesteld.

Film overtreft Insidious zeker wat mij betreft.
*4

Aardig, maar met gemengde gevoelens. Ik ben sowieso geen echte liefhebber van schrikeffecten, omdat ten eerste ik er niet heel lekker van ga zitten kijken, en tweede doordat die schrikeffecten vaak heel erg cliché zijn en vooral gemakzuchtig. Gewoon ineens wat harde geluiden of een gezicht in beeld plotsklaps en mensen schrikken wel. Effect: een 10. Originaliteit een 1. En daar zaten er nu net te veel van in deze film.

Suspense echter kan mijn waardering wel hebben. En dat element heeft de film ook, met zorgvuldig opgebouwde scènes waar van alles kan gebeuren, maar waar niet iets per se gebeurt. De camera glijdt mooi door het huis en met de muziek (heerlijke bas soms) werkt dat echt sfeerverhogend. Verder een leuke familie met goed spel van allen, genoeg afwisseling (al snel komt er hulp en gaat men niet koppig door met zelf problemen oplossen, dus die spanning voelt minder gemaakt aan) en aantal originele schrikeffecten (die handenklap achter de lucifer).

Verder had dat geneuzel over geloof en waarheid allemaal niet zo gehoeven (oké, men noemt het waargebeurd en het schijnt er bij te horen, maar toch) en die colleges over geesten gingen er net te veel over. Net als de twee Ghost Busters met hun eigen sores, waar was dat allemaal voor nodig? En die pop, wat heeft die nu helemaal met het verhaal te maken?

Bij uitstek wel een film die leuk is voor het moment, maar daarna niet meer. 3,5*.

Gisteren gezien in de bioscoop. Veel van verwacht engste film van 2013 zij de man die een verhaaltje deed aan het begin van de film (cinemec ede). Verhaal was leuk maar meer was het niet. Schikmomenten waren er wel maar zag je aankomen. Kijk de trailer niet zit te veel in kwa schikmomenten. De enge personen deden me denken aan fright night walibi uiterlijk. Niet heel eng.

Mensen die niet veel horror films kijken kan hij eng zijn.

Fluitjefluit

Bij het zien van deze film moest ik aan de volgende films denken;

1. The Haunting (1963)

2. The Birds (1963)

3. The Exorcist (1973)

4. Poltergeist (1982)

Dus echt origineel is het niet wat James Wan ons liet zien. De sfeer die in deze film werd neergezet was niettemin zonder meer goed en de film bevatte voldoende schrikmomenten, soms te veel als je mij vraagt want op den duur had het op mij geen uitwerking meer. De mooiste scenes speelden zich trouwens niet in het spookhuis af maar buiten bij de boom (Mooie poster trouwens!) en het meer. Ook de scene met die vogels oogde erg mooi. Het einde daarentegen vond ik zeer teleurstellend.

3,5*

Verhaal opzich niets nieuws. Het begin was veeel te langdradig: de actie had van mij eerder mogen beginnen. De tijd die dan gevuld moet worden, mag van mij gaan over de achtergrond van Ed en Laurrain Warren bijv. Verder aardig wat schrikmomenten aan het eind en best mooi camerawerk. Ook zag het er niet nep uit. 2de helft van film overduidelijk het beste

3*.

Het is erg moeilijk om in deze tijd nog een goede horrorfilm neer te zetten. Want geef toe, we zijn al heel wat gewent. Van Martelporno, tot kinderen die worden afgeslacht..kortom.. het is moeilijk om ons nog te verrassen.
Ik vind persoonlijk dat deze film ijzersterk is in wat hij neerzet. Natuurlijk is het moeilijk om uit bepaalde clishe's te blijven en zullen we bepaalde stukjes herkennen uit andere films, maar dat maakt deze film er niet minder om.
De film begint al om een heerlijke sfeer neer te zetten uit de jaren 70. Dit weet de film ook goed vast te houden met een leuke soundtrack, meubels, kleding e.d.
Personages zijn goed gecast en heb me aan geen enkele geiriteerd (wat ik nog al snel heb bij horrorfilms, bijvoorbeeld in het maken van bepaalde keuzes).
Ook hierin vond ik de film redelijk menselijk over komen. De situaties daarintegen zijn iets minder voor de handliggend maar het hoor nou eenmaal bij het gerne.
Het verhaal kent een subtiele opbouw. Wat begint met een introductie van beide gezinnen. Naar mate de film vorderd begint het meer een paranormal activity / poltergeist te worden met een aantal effectieve schrik effecten en bepaalde scènes die ervoor hebben gezorgd dat mijn nekharen flink overeind kwamen staan.
Het laatste gedeelte komt tot een climax als exorcist . Ook hier bezorgde de film mij behoorlijk de kriebels. Hoewel ik het vrij abrupt vond starten!! Klein min puntje (wat de film overigens er niet slechter door maakte).
het gezin gaat van het huis naar een motel/hotel...en van het een op het ander moment is moeder bezeten. Ook de uitdrijving had van mij iets meer uitgesmeerd mogen worden en vond dat ze (volgens mij was het Shiva) vrij snel hadden uitgedreven.
De SFX zien er over het algemeen meer dan goed eruit, hoewel de haartrek scène iets meer aandacht had mogen krijgen.
Al met al vond ik dit een erg grote topper in zijn genre en zeer zeker een van de beste horrorfilms die ik in tijden/jaren heb gezien.
Van mij een 5.0*

"There is something horrible happening in my house."

Gisteren in de bios gezien en ondanks dat het allemaal niet echt vernieuwend is heb ik me er toch prima mee vermaakt.

Want eigenlijk is dit een combinatie van Insidious (met zelfs dezelfde hoofdrolspeler in de vorm van Patrick Wilson), Paranormal Activity (paar effecten en de camera) en een vleugje Dead Silence (stukje met de pop). Kortom vele elementen die je in andere films al eerder hebt gezien.

Het verhaaltje zelf deed me niet zoveel en is meer als kapstok bedoelt voor de vele scares die er gaan komen. Wel werkt het concept van een 'haunted house' goed. James Wan lijkt dat als geen ander neer te kunnen zetten. De creepy sfeer ondersteund door een uitstekende score komt goed over, waardoor je als kijker constant in de spanning wordt gehouden. Mede ook door het camerawerk, er zitten een paar gave shots tussen waarbij de camera door het huis zweeft. Hierbij mag ik zeker het degelijke acteerwerk niet vergeten, iedereen speelde overtuigend zijn rol. Van de kinderen tot aan de volwassenen toe, ik was met name erg gecharmeerd van Vera Farmiga.

Helaas blijven de - voornamelijk cliché - scares ietwat achter, maar een paar keer schrok ik echt. De film moet het naar mijn mening meer hebben van de subtiele scares, bijvoorbeeld als er opeens een paar handen uit de klerenkast komen om te klappen. Daarnaast snapte ik de tie-in met Annabelle de pop niet echt, ze hadden hier zoveel meer mee kunnen doen. Het voelde voor mijn onaf aan, zelfs in de eindscène vertikken ze het. Een gemiste kans wat mij betreft.

Al met al toch best een fijne horror om eens gezien te hebben. James Wan gaat op de goede voet verder met zijn films in dit genre, kom maar op met Insidious: Chapter 2 (2013) zou ik zeggen.

3,5 Sterren.

De zoveelste Amerikaanse horrorhype: wát een tegenvaller was dit weer. Hoe meer films ik van James Wan zie, hoe meer ik tot de conclusie kom dat hij de meest overschatte horror-regisseur van dit moment is. Hoewel vakkundig gemaakt en onderhoudend is The Conjuring voor de rest een totaal onoriginele 'haunted house' horror, met een flinterdun plot zonder enige verrassingen en een recycling van elementen uit Poltergeist, The Exorcist, Paranormal Activity plus een herhaling van trucjes (t.a.v. schrikeffecten en sfeer) die effectief bleken in Insidious. De eerste helft van de film heeft nog wel een geslaagde suspense-achtige sfeer, een beetje zoals in Aziatische horrors, maar in de tweede helft wordt de film gewoon een formuleachtige popcorn-horror met pseudo-spectaculaire climax. Dat critici spreken van 'een van de betere horrors van de laatste jaren' zegt volgens mij meer over het erbarmelijke niveau waarin het horrorgenre de laatste jaren in terecht is gekomen dan over de kwaliteit van deze m.i. zeer middelmatige en clichématige film.

Tegenvaller maar ook weer niet.

Dat kan blijkbaar ook. Probleem is een uitgekauwd concept zonder enige vernieuwing. Pluspunt is James Wan die daar toch nog een genietbare film van weet te brouwen.

Keek prima weg, maar mist identiteit en originaliteit die een regisseur als Wan prima bieden kan. Saw en Insidious zijn daar goede voorbeelden van. 6/10*

Na alle hoge scores op bekende sites was ik wel benieuwd naar deze film. Er zijn er maar weinig die dit nog zomaar als score krijgen. Dus ik was benieuwd of ze wel echt wat bijzonders of echt engs konden bereiken, nadat er natuurlijk al zoveel horrors/thrillers zijn gemaakt.

De verwachtingen zijn niet (helemaal) waargemaakt. Apart, want ik heb al een hele tijd niet meer zo’n film gezien, dus ik verwachtte dat ie daarom ook sneller effect zou hebben. Het plot is, zoals overal te lezen is, niet heel bijzonder. Dus moest de film het hebben van echt enge momenten. Dachten wij.
Er wordt ook vrij standaard gestart. Denk aan de laatste films van dit genre die je hebt gezien. Deze film begint net zo. De film neemt de tijd om karakters voor te stellen en spanning op te bouwen. Maar dat laatste gebeurt helaas ook vrij standaard. Ook gaan de colleges die we te zien krijgen niet ver genoeg. Eigenlijk leer je hier niets van en voegen ze dus niet echt iets toe. Schrikmomenten zijn er wel, maar deze zijn niet psychologisch genoeg onderbouwd om onder je huid te kunnen kruipen. Pas dan doen ze waar ze voor bedoeld zijn.
Een positief punt is dat er ook hier weer dankbaar gebruik is gemaakt van een onschuldig kinderspelletje om dit te keren naar iets negatiefs. Simpel en vaak effectief. Voor mij dan.
Ook de algehele sfeer in de film is prettig.

Niets mis met het acteren van iedereen. Zowel het gezin met hun kinderen, de onderzoekers (ook sidekicks) als andere derden. Prima.

Ik zeg 3*.

Weer teleurstellend. Had hier toch weer meer van verwacht.

Wan maakt een erg onevenwichtige film dit keer, maar daarbij ook eentje met veel wat we al een keer of 100 gezien hebben. Een film met demonen, maar ook met spoken. Mijmerende vorige bewoners, maar tevens een bezeten moeder. De familie die het slachtoffer is van dit alles, maar ook de Warrens met hun eigen problemen. Het hide & clap spelletje, wat erg belangrijk wordt gemaakt, uiteindelijk helemaal niet de essentie blijkt te zijn. Het dochtertje van de Warrens dat ineens ook geteisterd wordt etc. Het werd allemaal te veel van het goeie. Qua script was het niet zo bijster sterk, ondanks een poging e.e.a. te verbloemen door vooraf te zeggen dat het allemaal echt gebeurd is.

Inhoudelijk ook behoorlijk tegenvallend. Waar Insidious nog een redelijk intense horrorfilm was, die tegen het einde ver over de rand ging, maar tot dan toe was het behoorlijk suggestief. De schrikmomenten waren daar ook minder getelofoneerd, minder op zichzelf staand en simpelweg onderdeel van een veel angstaanjagendere sfeer. In The Conjuring is Wan duidelijk minder in vorm, zo schrik je wel, maar hard en onverwacht geluid is in retrospectief altijd een erg gemakzuchtig middel. Zeker in een bioscoopzaal werkt dat best, maar je weet dat het niet veel voorstelt.

Zo beleef je dit alles toch allemaal redelijk onberoerd, en dat lijkt me toch niet de bedoeling van een film die begint met de mededeling 'waargebeurd'. Nu sta ik erg nuchter in het hele spoken en demonen gebeuren, maar een film als Sinister wist me desondanks wel mee te krijgen. Dieptepunt van de film was dan ook de vreselijk melige laatste 5 minuten. Wan weet altijd wel een wrang eind aan zijn films te draaien, maar zelfs dat ging niet gebeuren.

Vreemd want Wan heb ik nog nooit met een voldoende beoordeeld, maar zijn films weten toch altijd wel een hype te weeg te brengen waardoor je er toch veel van gaat verwachten. Zo ben ik toch ook wel benieuwd wat Insidious 2 gaat brengen, die kan toch een hoop verbetering geven t.o.v. het eerste deel, maar daar zat tot nu toe veruit de meeste potentie in. 2.0*

James wan maakt met the Conjuring weer een leuke spookhuis-film met een aantal huiveringwekkende momenten; ik geef toe dat ik me een paar keer lam geschrokken ben, Er blijven er gelukkig nog genoeg over. maar helaas verklapt de trailer een aantal schrikmomenten. Het helpt ook wel als de personages aardig zijn, en iedereen, inclusief de dochters, waren erg leuk en sympathiek.

Tegen het eind van de film gaat subtiliteit het raam uit en wordt er flink met voorwerpen én mensen gesmeten, maar tegen die tijd is de leukigheid er een klein beetje van af. Wel leuk om de behind the scenes van het spokenjagers team te zien. Ook een pluspunt vond ik dat het gezin in kwestie het allemaal vrij snel geloofde, wat de cliché's buiten de deur hield. De 70's sfeer was ook leuk, met al die oude techniek en de foute kapsels en kleding.

Wan heeft met Insidious 2 in Nederland nog een enge film op stapel staan, en dat wordt denk ik wel aardig, maar hierna mag hij de geesten wel even in vrede laten rusten. Het verhaal was wel aardig, maar er zijn maar zoveel schrikmomenten voordat het eentonig wordt.