The Conjuring (2013)

“Want to play a game of hide and clap?”

James Wan heeft met The Conjuring een horrorfilm afgeleverd die niet heel veel nieuws doet, maar daarentegen ook niet veel nodig heeft om een ijzingwekkende sfeer te creëren. Het benadert allemaal de perfectie. Het acteerwerk van vooral Farmiga, Wilson en Taylor is ijzersterk, en de regie van Wan is uiterst effectief.

Een krakend oud huis, een exorcisme, een geest in de schaduw, dichtslaande deuren etc. Het is allemaal al eens vaker gedaan, maar in de handen van Wan voelt het toch fris en origineel aan. De cinematografie is ook schitterend, en wanneer je Farmiga op een geven moment naar het water ziet lopen en je echt een overzichtsshot krijgt van het huis en de natuur is het genieten geblazen. Door een combinatie van regie, acteerwerk, sterke schrikmomenten, mooie beelden en muziek is The Conjuring een voorbeeld voor veel horrorfilms.

Ik had deze film al een aantal keer gezien, maar op de een of andere manier kon ik hem niet meer voor de geest halen. Waarschijnlijk omdat ik dan zonder aandacht heb zitten kijken, of gewoon omdat ik te veel van dit soort films heb gezien. Ik ben er nu dus echt voor gaan zitten.

Dankzij de openingsscène zat ik deze keer meteen in de film, en kreeg ik gelijk het gevoel alsof ik naar een ouderwetse horror zat te kijken, wat een goed teken is. De eerste helft is ook gelijk het beste deel van de hele film, omdat de rare gebeurtenissen nog redelijk realistisch zijn, ligt er ook aan of je in dit soort dingen gelooft natuurlijk. De grauwe kleuren en de cinematografie zorgen voor een goede sfeer en er is zeker spanning en dreiging aanwezig. Wat deze film ook goed doet is dat je hier te maken hebt met echte personages, waardoor je met ze te doen hebt zodra het mis gaat. Vaak wordt hier niet aan gedacht bij horrorfilms, en als dat het geval is maakt het me ook niet uit wat er met de personages gebeurt.

In de derde akte wordt het echter wel een standaard haunted house/exorcisme film met wat over the top scènes, wat misschien wel vermakelijk is, maar daardoor ook gelijk minder eng is. (Voor mij tenminste.) Maar ondanks dat we het al vaker gezien hebben wordt het hier toch wel een stuk beter uitgewerkt dan in de meeste moderne spookhuis films.

Het zoveelste cinematografische bewijs dat Amerikanen spoken niet snappen. Een spook is een psychologisch wezen. Spoken geven je geen houvast: hoe minder je in de gaten hebt waar je naar zit te kijken, hoe enger. Hoe meer je een spook definieert hoe meer het zijn kracht verliest. Spoken horen eng te zijn zonder dat ze eng kijken, met voorwerpen gooien, lichten onder deuren laten schijnen of mensen aan hun haren trekken. Al die actie eromheen is slechts een zwaktebod van een regisseur die het niet lukt om een spook echt invoelbaar te maken. Dat de film zo populair is zegt vooral iets over wat de iPhonejugend gewend is. Op zich is het mooi dat een nieuwe generatie leert griezelen maar wie uit de tijd van 'Hellhouse' 'The exorcist' en 'The Omen' komt, zal zich bij het zien van 'The conjuring' tamelijk vervelen. 'Poltergeist' vond ik eigenlijk al vervelend.

De film is aardig gecast en vormgegeven maar het verhaal en de dialogen zijn potsierlijk. De regisseur weet de spoken redelijk uit beeld te houden waarvoor kuddo's maar hij vergaloppeert zich naar het einde toe aan een potje exorcisme (gaap) dat vooral indruk maakt door een hoop gegil. Aangezien meer dan de helft van de Amerikanen nog in 'De duivel' gelooft, doen vliegende crucifixen het daar altijd goed.

Al met al vond ik The Conjuring een vermoeiende exercitie.

Tja smaken verschillen

Op de top 250 lijst staan films als Godfather en Schindler's List heel hoog maar dat zijn weer films die ik helemaal niks aan vond. [/quote]

Smaken verschillen inderdaad. film recenties op moviemeter zijn vaak te subjectief,

Ik vind bv the hills have eyes die ik wel 10 keer kan kijken 100.000 keer beter dan the conjuring,

hills have eyes en ook wrong turn is meer mijn smaak . ik houd meer van zieke en sadistiche horrors,

P2 vond ik trouwens ook goed. vooral die scene toen die vrouw aan de ketting vast aan tafel zat en hij deed of het heel normaal was en een stukje met haar wilde gaan eten.

Een zeer geslaagde film binnen het genre. Er zitten behoorlijk wat schrikmomenten in en de rillingen liepen me behoorlijk vaak over de rug. Echter zwakt dit naar het tweede gedeelte van de film wel af en weet het qua niveau niet de gehele film door te zetten.

The Conjuring is opmerkelijk in die zin dat het gebaseerd is op een bestaand gezin en de paranormaal onderzoekers Ed en Lorraine Warren. Wat jammer dat er dan een vrij rechtlijnig 'haunted house'-verhaaltje overblijft dat nergens opzienbarend te noemen is.

De film is doorspekt met jumpscares die gekunsteld aanvoelen. Het harde geluid is vaak wat je doet schrikken, niet wat er in beeld verschijnt. Langzaam naar deuren toelopen, veel bange 'wat was dat geluid'-blikken, je kent het wel.
Soms reageren de personages onlogisch op de paranormale verschijnselen. Wanneer de klopgeest een aantal schilderijen met veel kabaal op de grond doet denderen schrikt de moeder zich wezenloos, maar de slapende kinderen worden er niet wakker van. Even later wordt de moeder van de keldertrap geduwd, klapt de kelderdeur hard dicht en ligt ze gewond op de grond, maar in plaats van om hulp te roepen besluit ze eerst uitvoerig rond te schijnen met een zaklamp.

Wanneer Ed Warren en zijn vrouw het huis gaan onderzoeken, komen ze er al snel achter wat er zich in/rond het huis heeft afgespeeld, waarna ze de apparatuur opzetten. Dan begint de demoon/klopgeest helemaal los te gaan, en stapelen de verschijnselen zich op: dichtslaande deuren, het trekken aan haren en het omgooien van objecten. Allemaal dingen die in films als Poltergeist al beter zijn gedaan. De mystiek en suspense rond de oorzaak ervan is dan ook al verdwenen. De duivelsuitdrijving aan het eind is nog wel vermakelijk om te zien, maar ook dat is niet meer dan afgekeken van The Exorcist.

Er zijn wat rare subplotjes die verder niets toevoegen aan de film en slecht uitgewerkt zijn: een verliefde blik tussen de dochter des huizes en een van de assistenten (waarom, als er toch niks mee gedaan wordt?), of een skeptische agent die in huis rondhangt maar niets wezenlijks doet aan het onderzoek (wat doet het personage dan in de film?) en wat gedoe rond de dochter van Ed en Lorraine (wat heeft dat te maken met het huis?). Af en toe dus een rommelige film die weinig toevoegt aan wat we al kennen binnen het genre.

Uitgekauwde ouwe slappe uitermate voorspelbare armoedige meuk van de slechtste soort. Dit kinderachtige gedoe ('n clichéreeks van schrikmomentjes) is het aankijken niet waard. Pure verspilling van celluloid. Doorspoelen maar.

Blijft een hele goede horror film, met een goed verhaal.

Blijft een van de betere.

Al ben ik er inmiddels wel uit dat ik Insidious nog net iets beter vind. Maar veel fout doet Wan hier absoluut niet. Heerlijke spanningsopbouw, paar aardige schrikmomenten en visueel is het pico bello in orde. Klassiekertje in de maak.

4* blijven staan.

Normaal kies ik dit genre niet snel, maar nu toch weer eens een keer geprobeerd. Spannende film, maar van het einde had ik toch wel wat meer verwacht. Leuk om gekeken te hebben...

De film heeft goed afgekeken van de classics, denk hierbij aan bijvoorbeeld The Exorcist, The Haunting en The Birds om zomaar eens een paar te noemen, alles behalve origineel maar er is leuk omgesprongen met het plot. Schrikeffecten zijn minimaal gehouden en op een enkele keer na is er weinig slechte CGI te bespeuren. Alhoewel ik het wel jammer vond dat de stoel die werd gegooid duidelijk wel CGI was, dit had ik liever op de "ouderwetse" manier gezien, aangezien The Conjuring duidelijk een eerbetoon is aan de oude horror.

Het acteerniveau is prima in orde, maar het is voor mij helaas niet een geweldige horror film. Voor de mensen die de classics niet kennen is het waarschijnlijk verfrissend om eens een keer een ander soort horror film te zien, en zelf vind ik dit zonder enige twijfel ook beter dan de films die alleen maar gebruik maken van goedkope schrikeffecten die eigenlijk de spanning alleen maar onderuit halen.
De manier van filmen en aankleding is wel goed gedaan en de bijna 2 uur die deze film duurt zijn ook binnen een mum van tijd voorbij.
de plotselinge dood van de hond wordt helaas verder weinig mee gedaan, de familie lijkt hier ook niet echt van ondersteboven te zijn.

Leuk om dit soort klassieke horror films vandaag de dag nog steeds te zien, vermakelijk is het zeker maar wat mij betreft zeker geen meesterwerk.
3*

Een goed in elkaar gezette film die alleen wat originaliteit mist. Het spookhuis-concept is al honderden keren gedaan, en normaal hou ik er ook niet zo van, maar in deze film is het wel echt goed neergezet. De sfeer is fantastisch in beeld gebracht, eng maar niet te grimmig, en een leuke soundtrack op de achtergrond. Patrick en Lorraine Warren zijn boeiende karakters als een soort serieuze versie van de Ghostbusters. Het einde van de film zal voor horrorfanaten misschien iets te zoet zijn, maar ik vond het erg mooi en goed bij het familie-thema passen.

Misschien is het spookhuis-verhaal niet origineel meer, maar voor mij is dit toch de beste versie daarvan, een goede sfeer en een boeiend verhaal, leuk geregisseerd en met het acteren is ook niks mis, 4,0!

De eerste Insidious vond ik een vrij sterke horrorfilm; de tweede vond ik bijzonder matig. Toch was ik wel benieuwd naar deze andere film van regisseur James Wan; met name door de positieve ontvangst. Ik heb me vermaakt, maar ben niet overdonderd. Zo'n spookhuis verhaal doet het meestal wel goed, maar het nadeel is dat bijna iedereen het al vaker gezien heeft... en waarschijnlijk ook beter. Als ik terugdenk aan de Netflix-serie The Haunting of Hill House heb ik daar toch echt met een wat onbehaaglijker gevoel naar gekeken dan naar The Conjuring. Dat neemt niet weg dat dit wel prima wegkijkt. Er hangt de hele film een naar sfeertje, de aankleding is goed gedaan en ook het acteerwerk is niet storend. Het eerbetoon aan The Excorcist zorgt bovendien voor een hysterische, maar vermakelijke finale. Geen film die me nog lang zal bijblijven, maar ik heb best genoten.

3*

En nu na 7 jaar opnieuw bekeken, sommige scènes ben je dan deels vergeten maar de film heeft schijnbaar genoeg indruk gemaakt dat veel is blijven "hangen". Ook nu weer de prima opbouw van de spanning. Regisseur James Wan heeft hiermee een fijne film afgeleverd.

Ook nu nog een fantastische griezelfilm, geen spijt van de herhaalde kijkbeurt!

Nog steeds een .........8!

Via een veiling van de bank hebben Carolyn [Lily Taylor] en Roger Perron [Ron Livingston] voor een betaalbare prijs een huis kunnen kopen dat ideaal is voor hun grote gezin. Maar al gauw begint het te spoken en wanneer de activiteit steeds extremere vormen aanneemt bezoekt Carolyn een lezing van Ed [Patrick Wilson] en Lorraine Warren [Vera Farmiga] over demonen en vervloekte huizen. Na afloop smeekt Carolyn de Warrens om hulp. Na enige aarzeling besluiten Ed en Lorraine op onderzoek uit te gaan. Angstaanjagende horrorfilm met indrukwekkende special effects en een uiterst effectieve soundtrack. De ronddwalende camera en het spaarzame gebruik van muziek versterken de onbehaaglijke sfeer en de vertolkingen (in het bijzonder die van Farmiga en Taylor) zijn van zeer hoog niveau. Veelvuldig geïmiteerd (ook door Wan zelf), maar vooralsnog nimmer geëvenaard. Gebaseerd op een zaak die de echte Ed en Lorraine Warren in 1971 onderzochten.

Heerlijke film, het verhaal bouwt zich goed op en de spanning is hierbij ook zeker aanwezig. Het is ook een lekker klassiek verhaal wat niet al te lastig te volgen is en dat is wel iets waar ik van hou. Door de goede jumpscares en het prima acteerwerk geef ik deze film 5 sterren!

Bij elke goede horrorfilm lees je vooral reacties dat het geen horror is want horror is blijkbaar tegengesteld aan inhoud geworden: horror is in de ogen van het publiek synoniem met klopgeesten, demonen en bovenal schrikmomenten die net zo eenvoudig zijn te maken (een harde knal, iets of iemand die opeens opduikt) als effectief zijn. The Conjuring moet dan de ultieme horrorfilm zijn: inhoud heeft het niet maar zit tjokvol klopgeesten, demonen en heul heul veul schrikmomenten. De film is een beetje een verzameling van alle horrorclichés uit alle horrorfilms die eerder zijn gemaakt, niet in de laatste plaats The Exorcist. Als horror laat schrikken door het onvoorspelbare dan wordt het onvoorspelbare wel erg voorspelbaar in deze film. De film is aldus slecht in z’n goedkoop effectbejag en gebrek aan originaliteit en inhoud, maar zit zo tjokvol horrorclichés dat het ook wel een zeker vermaak biedt.

Degelijk gemaakte horrorfilm tjokvol met clichés.

Helaas kan ik niet echt meegaan in een angst voor het bovennatuurlijke en bleef ik hopen op een twist dat iemand de boel voor het lapje hield om het huis voor een prikkie te kopen ofzo.

Dat gedoe met het christendom is helemaal potsierlijk, onvoorstelbaar dat zoveel mensen daar echt in geloven.

En de tenenktommende knuffelscene op het einde in de tuin terwijl de zon doorbreekt en de muziek aanzwelt maakt het er ook niet beter op.

Herzien. Je moet natuurlijk een beetje houden van dit soort horror, maar regisseur James Wan is een vakman en decoreert deze film tot in de puntjes. In principe is The Conjuring een klassieke spookhuisfilm, maar zelden heeft de boel er zo dreigend en authentiek uitgezien. De sfeerzetting is min of meer perfect en de spanning wordt dan ook continue doeltreffend opgebouwd. Neem daarmee een aantal uitstekend geacteerde rollen (de eerste kijkbeurt vond ik Vera Farmiga niks, maar ondertussen ben ik naar haar toegegroeid) en veel effectieve schrikmomenten en je horroravond is compleet. Zelfs na een vierde kijkbeurt ben ik geregeld verschoten, er zijn weinig films die dat bij mij voor elkaar krijgen. The Conjuring is simpel in de essentie, maar uiterst voortreffelijk in de uitwerking.

Als griezel film is deze film geslaagd.

Maar het moet wel je type film zijn.

Absoluut niet bestemd voor mensen die zwakker in hun schoenen staan.

Deze film is vrij snel griezelig maar naar de climax wordt deze behoorlijk griezelig en is eng te noemen binnen dit genre.

Deze film heeft een nog engere lading, omdat deze film gebaseerd is op een waar gebeurt verhaal.

De cast speelt sterk en de film muziek is goed.

Een creepy en hele goede film.

Destijds in de bios gezien en nu weer herzien op bluray. Met gemak in het rijtje engste films ooit gemaakt. Dit was de eerste en samen met deel 2 voor mij ook de beste van de “Conjuring Universe”. James Wan blijft een meester op horror gebied. De lore van Ed en Lorraine Warren blijft ook fascinerend.

Hoop nog steeds op een 4K release met Atmos geluid.

11 jaar geleden voor het laatst gezien. Denk dat ik deze horrorfilm de engste film vind van alles wat ik tot nog toe ooit heb gezien. Van begin tot eind. The Conjuring is nu op een mooie 4k transfer gezet met ijzingwekkende muziek. U bent gewaarschuwd. De buren ook. Welterusten!

Film 4,0

Beeld 4K 4,5/5

Geluid 5,0