Les Misérables (2012)

Musicalfilms.. Het zijn niet direct films die ik bijzonder hoog heb zitten. Toch kan ik zo nu en dan wel van een film als Chicago, Sweeney Todd of The Phantom of the Opera genieten. Het zijn daarbij dan ook andere factoren die een rol spelen buiten enkel de muziek (decors, sfeer, acteerwerk etc). Waarom zou dit bij het alom bekende Les Misérables niet het geval kunnen zijn? Ik had er dus eigenlijk best wel vertrouwen in.

En toch was ik na afloop licht teleurgesteld. Ik was me er uiteraard van bewust dat er gezongen ging worden in de film. Ik was me er echter niet van bewust dat élk dialoog gezongen zou worden. Dit begon me al na ongeveer een half uur voor het eerst wat te irriteren. Het probleem hiervan is, naast irritatie, dat de échte nummers niet opvallen. Het is nu ongeveer anderhalve week geleden dat ik de film gezien heb en het enige nummer dat ik me nog echt herinner is die aan het begin (bij de schepen). Het is dus duidelijk dat het constante gezang afbraak doet aan de aanwezigheid van de daadwerkelijke soundtrack, tenzij je, lijkt me, heel bekend bent met de musical. Ik weet niet of dit op het toneel ook zo is, maar in de film had het geen positief effect.

Bovenstaande vind ik erg jammer, want verder is Les Misérables gewoon een goede film. De cast is overtuigend en sterk. Hugh Jackman en Russell Crowe zijn een leuk stel om te volgens als rivalen, maar ook de vrouwelijke cast is prima. Anna Hathaway weet bijzonder veel uit haar kleine rol te halen. Daarnaast is de knappe Samantha Barks erg getalenteerd en komt zij qua zang makkelijk als beste uit de bus. Het duo bestaande uit Baron Cohen en Bonham Carter vond ik persoonijk niet erg grappig, maar ik kon me ook niet aan hun aanwezigheid storen. Ik lees veel over de miserabele zangkwaliteit van Crowe. Het was inderdaad niet al te best, maar aangezien iedereen toch al aan het zingen was, maakte me dat ook weer niet zoveel uit. Piere Brosnan in Mamma Mia vond ik iig nog wel een graadje slechter.

Verder heb ik qua afwerking ook niets op de film aan te merken. De stad Parijs ziet er bij vlagen wat visueel uit, maar desondanks zitten er een aantal mooie plaatjes in. Ook de eerder genoemde beginscène oogde tamelijk indrukwekkend. Aan zaken als kostuums en decoratie is voldoende aandacht besteed. De hele situatie rondom de opstand is zeer degelijk naar voren gebracht en wist me gemakkelijk te boeien.

Een film die me dus achter laat met gemengde gevoelens. Door simpelweg meer dialogen erin te verwerken was ik makkelijk op een hele ster meer uitgekomen in mijn beoordeling. Nu blijft het, ondanks dat het verhaal interessant genoeg is, toch een iets te lange zit. Het lijkt me niet gemakkelijk om dit wereldberoemde verhaal om te zetten in een film, dus als ik dan kijk naar de overige zaken is Tom Hooper een heel eind gekomen.

Voor een musicalfilm is uiteraard vocale muziek nodig, maar dit ging mij toch net wat te ver.

3*

tommykonijn The Lion King is adembenemend live! Er wordt inderdaad wat meer gezongen (twee liedjes, max), maar visueel is het prachtig. Dus ik zou zeggen: Geniet ervan!

Oh, over twee liedjes kan ik me niet druk maken. Daarvoor is het immers een musical, niet de film die je thuis aanzet.

Dankje!

na 3 kwartier ergenisom het continue gezang teleurgesteld uitgezet.

Bij een filmmusical is de eeuwige vraag: neem je acteurs die een beetje kunnen zingen of zangers die een beetje kunnen acteren? Hier hebben ze duidelijk voor het eerste gekozen. Dat is een probleem voor een musical waarin zo veel gezongen wordt. R. Crowe en H. Jackman vond ik ondermaats als zanger. Amanda Seyfried was beter. De enige echt goede zangstem is die van Samantha Barks, maar dat is een nevenrol (Éponine). Anne Hathaway brengt I Dreamed a Dream met veel emotie, maar puur als zangstem schiet ze toch ook te kort.

In de tweede helft ontaardde het in gesnotter. Het enige moment waar ik even vrolijk van werd, was toen ze die vervelende Gavroche neerschoten.

Het verhaal blijf ik wel sterk vinden. Javert is aanhanger van de stelling "eens een dief, altijd een dief". Hij gelooft dat morele slechtheid aangeboren is. Victor Hugo geloofde dat het wel mogelijk was dat iemand zijn leven beterde. De beste verfilming van Les Misérables vind ik de miniserie uit 2000, met Gérard Depardieu en Virginie Ledoyen.

Ik heb alle musical gezien en dan is de film voor mij minder 'emotioneel'.....Anna Hathaway is zeker een goede actrice maar in deze musicalfilm vind ik ze niet geloofwaardig overkomen, mogelijk heb ik teveel last van de 'Fantine's' uit de musicals. Ik kreeg zelfs krommende tenen bij haar 'sterfscene'.....

Uiteraard prachtige muziek en teksten, voorkeur toch voor musical....

Dat Gavroche neergeschoten werd was voor mij juist een shock wat niet zo prominent in beeld gebracht had hoeven, geen meerwaarde voor film. Misplaatste scène om emotie optie roepen.

Beste een goede film. I dreamed a dream van Anne Hattaway is inderdaad met zeer veel en overtuigende emotie gebracht. Dat was voor mij wel het hoogtepunt van de film.

Maar waarom moet alles gezongen worden. Je ziet dat acteurs nog wel redelijk overweg kunnen met de liedjes. Maar de tekst tussen de liedjes door zingen gaat ze niet goed af en voegt ook niets toe aan de film. Vooral van Russel Crowe kwam het zeer krampachtig over. Daarom toch maar 3 sterren.

En nog een halfje erbij; wat is dit toch oneindig mooi, passioneel en emotioneel... Ik kan alleen maar in superlatieven praten over deze film, werkelijk álles is schitterend. En wat laten die grote Hollywoodacteurs stuk voor stuk een verrassende kant van zich zien. Anne Hathaway vormt met I dreamed a dream het onbetwiste hoogtepunt, daar is iedereen het wel over eens, maar "zelfs" een Russell Crowe komt zéér overtuigend over. En dan die sfeer, de deprimerende beelden, het natuurlijke camerawerk, de emoties in de gezichten... Ik stop nu, anders zit ik over een uur nog steeds te typen. In één woord: overweldigend!

Toch nog een PS. Wat is die Anne Hathaway toch een prachtig mens. Ik ken zo 1, 2, 3 geen actrice die zó betrokken is bij haar rollen als zij. Dat is goed te zien in de docu op de blu, waar ze vol schiet met tranen wanneer ze vertelt over de tragiek van haar personage; ze kan het zelfs na het afronden van de film nog niet loslaten.

Wat bedoel je daarmee??

Een "PS", een toevoeging aan mijn eerdere comment.

Van mij krijgt deze film toch wel een dikke 4 .

Pluspunten:

-de film is erg mooi gefilmd,Vooral het begin!

-goede acteurs/acteurwerk.

-mooie liedjes.

-origineel sterk verhaal.

Minpunten:

-waarom moeten ze constant zingen,erg jammer.

-sommige acteurs kunnen echt niet zingen.

Oef.

Musicals zijn m'n ding zo niet, maar het is nu ook weer niet zo dat ik ze allemaal bij voorbaat afschrijf. Wanneer goed uitgevoerd kan het best goed uitpakken, vaak zit er ook een luchtigheid in die het makkelijk te verteren maakt. Niet zo in deze film.

Nu heeft Les Misérables ook wel wat tegen zich. Ooit het boek moeten lezen voor Frans vroeger en Frans + historisch + armoedeparabel is zo'n beetje de slechts mogelijke combinatie van factoren die je mij kon (en nog steeds kan) geven. Ondanks dat ik graag las vroeger, was dit boek een waar martelstuk om doorheen te komen, iets wat me altijd bijgebleven is. Het boek zelf niet trouwens, zou voor deze film niet echt meer een coherente verhaallijn kunnen reconstrueren hebben.

Toch lijkt me achteraf dat de film zich minder op de achtergrond van het verhaal focuste (waar het boek dat wel deed) en veel meer tijd stak in de romance. Sowieso krijgen de feitelijkheden amper aandacht en zijn het vooral ellenlange liedjes over veel persoonlijke probleempjes. Het wordt allemaal tot in het oneindige uitgerokken, wat de speelduur van 2.5+ uur verklaart voor iets wat uiteindelijk een simpel liefdesverhaaltje is.

Vond de CG eerder kitscherig, visueel weinig indrukwekkend. Maar het is toch vooral de zang die soms echt pijn doet aan de oren. Dat Cohen en Bonham Carter het wat laten varen kan ik nog wel hebben, zij zorgen namelijk voor de komische noot (zowat het enige wat ik goed vond aan de film), maar acteurs als Crowe, Jackman en Redmayne laten zingen .. wie verzint het. Hathaway trouwens ook écht niet om aan te horen, Barks klonk vooral als een Disneyprinses.

Mnee, vanaf de eerste scene zat het al verkeerd en dat bleeft de gehele speelduur zo. Niet mijn film dit en een extra laagje cringe op het werk van Hugo.

0.5*

Ik ben in de regel geen liefhebber van musicals maar ik wil er wel voor openstaan. Bv: films als Sweeney Todd en Mary Poppins zijn me bevallen, ieder voor hun eigen redenen. Maar Les Misérables

haalt, naar mijn idee, het slechtste van musicals naar boven.

Ik ben niet bekend met het originele Les Misérables verhaal. Wat ik ervan begrijp is dat het een groot verhaal is waar je makkelijk een mini-serie vol mee kan lullen, en dat is mijn grootste probleem met de film: ze springen zo rap door het verhaal dat niets een impact op me achterlaat. De film begint belovend: een man is voor een kleine broodroof naar de gevangenis gegaan, hij komt vrij maar niemand wilt hem hebben omdat hij in de gevangenis heeft gezeten. De kerk accepteert hem, en ipv uitleggen wat er vanaf daar gebeurd maakt de film een grote tijdsprong naar de toekomst waarin blijkt dat de man opeens president is. Hoe is hij zo geworden? Het ene moment komt hij niet aan de bak en het andere moment is hij president, dit had van zichzelf een film kunnen zijn. Zo heb ik met grotendeels van de scenes uit de film een soortgelijk probleem. Een ander voorbeeld is het personage Javier: hoe erg ik ook kan lachen om Russel’s (vermoedelijk onbedoeld grappige) performance, ook hij krijgt geen onderbouwing. Javier geeft alles op en weid zijn leven toe aan het vanger van het hoofdpersonage, maar waarom? We zien nauwelijks scenes tussen de twee personages, en er is geen moment waarop Javier zijn haat uitlegt. “Hij haat hem omdat je soms gewoon iemand haat” is de motivatie waar de film het mee probeert te doen, wat ik simpelweg een nietszeggend excuus vind.

Les Misérables probeert in één liedje zoveel mogelijk expositie te proppen over de personages en het verhaal, maar op die manier kan ik het verhaal niet meemaken: ik kijk naar personages die vertellen dat ze iets hebben meegemaakt of dat ze iets voelen, ipv dat ik kijk naar personages die daadwerkelijk dingen meemaken en uiten wat ze tijdens die gebeurtenissen voelen. Niet de gehele film is zo, met name de tweede helft focust zich meer op één gebeurtenis, maar naar mijn idee heeft ook deze helft een tekort aan personage opbouw waardoor het verhaal me niet kan raken.

Ik heb wisselvalige meningen over de muziek en over de cinematografie. Sommige van de nummers zijn best aanstekelijk en vermakelijk, met name Russel heeft zo’n absurde zangstem dat ik elke keer een lach kreeg als hij ging zingen. Maar de film geeft je nooit een pauze van de muziek: letterlijk de gehele film is gezongen. Voor een film van twee & een half uur is dat een zware zit. Grotendeels van de muziekstukken vind ik niet klinken als een nummer met een complet & refrein, maar eerder alsof de acteurs hun dialoog ritmeloos zingen zodat het bij de achtergrondmuziek aansluit. De cinematografie heeft ook zijn ups en downs, ik vind met name de afstand-shots mooi waarbij je een goed beeld krijg van de grootsheid van de omgevingen. Er zitten echter veel langdurige close up shots in die, hoewel je de acteurs hun hart & ziel in de performance ziet steken, op den duur gaan vervelen en ik wou dat de cinematografie meer variatie bood.

Op mijn youtube kanaal heb ik een video geüpload genaamd “Top 10 Worst movie clichés” waarin in Les Misérables meerdere malen tackle. En waar Les Misérables mijn tenen het ergste deed krommen is in de tweede helft: het liefdeskoppel. Koppels kunnen hele sterke personages zijn die het verhaal op natuurlijke wijze kunnen voortduwen. In Les Misérables wordt echter een van mijn minst geliefde clichés op de meest tenenkrommende manieren uitgevoerd: liefde op het eerste gezicht. Twee personages zien elkaar op straat lopen en besluiten dat ze, door die korte blik, smoorverliefd zijn en met elkaar willen trouwen. Een groot deel van de tweede helft is gefocust op het koppel en de film geeft geen van beide personages een persoonlijkheid, geen van beide heeft enige onderbouwing. Voor mij maakt dit hun scenes, en de invloed die hun liefde heeft op andere personages, niet om aan te zien.

Als iemand die het originele verhaal & de musical niet kent, waarop het is gebaseerd, heeft deze lange film mij verveeld. Misschien slaat het beter aan als ik een versie zie waarin het originele verhaal beter word uitgewerkt. Hier en daar heeft het vermakelijke nummers, hier en daar mooie shots, hier en daar wat sterke performances en (onbedoelde) grappige stukken. Maar ik voelde niets voor de personages (met name in de tweede heft begon ik me te storen), niets voor het zwak vertelde verhaal en merendeels van de muziek of cinematografie maakte geen positieve indruk.

1,5*

Bijzonder dat je dit zegt. Het kan zijn dat jij hem geen goede zanger vindt, maar Jackman is van oorsprong een musicalacteur. Na een theateropleiding en diverse musicals is hij pas later als filmacteur aan de slag gegaan.

Naast uitstekend zanger is hij ook uitstekend acteur, niet anders om. Jouw 'wie verzint het' komt enigszins vreemd over, hij is m.i. juist een man die je vraagt als je een dergelijke film zoals deze maakt.

Moest in het begin heel even wennen aan de zang inplaats van het gesproken woord, maar zeker als je de musicalversie 2x in het theater hebt gezien, zit je er zo middenin. Acteerwerk, decorwerk en uiteraard het filmwerk zijn van een zeldzaam hoog niveau. Prachtige film die boeit van begin tot einde.

Zeer geslaagde versie van deze musical klassieker en op deze manier werkt het beter dan een " gewone" verfilming.

Ging ervan uit dat er ook gesproken zou worden in deze film. Helaas niet dus,heb een half uurtje gekeken. Kon het niet meer opbrengen naar het gezang te luisteren. Vond het ook nog wel jammer.Ga het boek maar kopen denk ik.

een groot lang lied van bijna 3 uur.

De mooie beelden, kostuums en decors maken dit toch een voldoende.

Als je weet dat alles live is gezongen tijdens het opnemen op de set krijg je iets meer waardering.

De acteurs hadden allemaal oortjes met de muziek in, en zodoende is alles opgenomen.

Ik dacht wel dat Helena Bonham Carter kon zingen, dit was hier absoluut niet het geval, dus waarschijnlijk is er bij Sweeney Todd toch wel gesleuteld.

Ik irriteerde me het meest aan de jaren 40 cartoonzang stem van Cosette, wat een hoog getril kwam daaruit. ( het paste meer bij de oude Disney Classics)

En precies bij de mooiste liedjes, zij deed naar mijn mening iets teveel haar best.

Uitstekende film over de al vaker verfilmde klassieker van Victor Hugo. Deels een ouderwets aandoende Hollywood musical die toch fris weet over te komen. Doordat zo'n beetje alle tekst gezongen wordt, vergt dit toch een andere vorm van acteren en dat gaat de cast uitstekend af (vooral Anne Hathaway is indrukwekkend). Verder prachtige decors, kostuums en camerawerk.

Na het tegenvallende La La Land (2016) (2,5*) eerder deze week te hebben gezien had ik zin in mijn favoriete musical. Deze ben ik destijds 2x in de bioscoop gaan bekijken, de enige keer dat ik dat ooit gedaan heb, sindsdien ook diverse malen herzien en vanmiddag voor het laatst. Het is ook de film waarmee ik musicals heb leren waarderen. Wat een verschil tussen deze twee films. Les Misérables heeft een flink budget, epische scenes, en aan alle details is gedacht. Cinematografie is uitstekend, acteerwerk, zangkwaliteit, prachtige liedjes, goede CGI en ga zo maar door. Het bronmateriaal is een boek van Victor Hugo waar een theatermusical van is gemaakt en de regisseur brengt die musical dus hiermee vrijwel een op een over op het witte doek, met een uitstekend resultaat die de enorme kwaliteit van het bronmateriaal respecteert.

Net als in La La Land heb je ook hier naast veel musicalsterren ook echte acteurs, geen twee in dit geval, maar een kleine tiental en zeker niet de minste (Anne Hathaway, Hugh Jackman, Russell Crowe, Sacha Baron Cohen, Helena Bonham Carter, Eddie Redmayne, Amanda Seyfried...) en bizar genoeg kunnen die allemaal hier wél behoorlijk zingen en lukt dat Emma Stone en Ryan Gosling in La La Land maar moeizaam. Wat mij betreft zegt dit iets over de regie, waarbij de regisseur van La La Land niet heeft geïnvesteerd in uren zangles voor de (slechts) twee zingende acteurs terwijl dit bij Les Misérables wel is gebeurd.

Wat mij betreft is dit een voorbeeld van wat je met het medium film kunt bereiken wanneer je op alle details let, en niet alleen bijvoorbeeld de visuele aspecten verzorgt zoals tegenwoordig zovaak gebeurt. Film is meer dan alleen beeld, alleen verhaal of alleen geluid. En deze film laat zien wat je bereikt als je dat alles op een hoog niveau samenbrengt.

Zoals ik schreef in mijn oorspronkelijke recensie over deze film: "Een klassieker is geboren. Waanzinnige soundtrack, liedjes met geweldige teksten, diepgaande dialogen (gezongen nog wel!), meeslepend verhaal, geweldige camerawerk en decor, custuums, verzorgd tot in de details, en prachtige acteerprestaties. Ook van de jongere spelers die ik me echt nooit in zo'n rol had voorgesteld. ". De 5* blijven staan.

Weet je arno74, je maakt me nota bene nog warm voor een film als dit. Je moet echt iets doen met marketing. Wellicht gooi ik hem er even tussen nog komende week

Bombastische, pretentieuze en vooral tenenkrommende interpretatie van de klassieker Victor Hugo. Dat de zang hier en daar te wensen overliet, is me tot daar aan toe, maar het enorm theatrale spel van de acteurs is onvergeeflijk en kwam zeer ongeloofwaardig over. De cinematografie die doorspekt was met close-ups van de acteurs, ongetwijfeld met de bedoeling om de kijker emotioneel in het verhaal te betrekken, werkten alleen maar averechts, en zorgden bij mij juist voor heel wat irritatie. Het was allemaal veel te groot en veel te pompeus, en daardoor liet deze verfilming mij totaal koud.

Met mijn vrouw deze film bekeken, op haar aanraden.

Musicals zijn apsoluut mijn ding niet, de sterk benadrukte meligheid schrikt mij altijd af en zo ook bij deze film. Bijkomend is 99% van de dialogen ook nog eens gezongen wat het als "geen liefhebber" een bijzonder vermoeiende kijkervaring maakt.

Maar eerlijk is eerlijk, ondanks alle dramatische meligheid kan ik niet ontkennen dat er goed gewerkt is aan deze film, de decors zijn prachtig en de acteurs zijn heel goed bezeg. Anne Hathaway verdiende terrecht een Oscar.

Alleen Russel Crow overtuigd niet echt Ik ben er zeker van, mocht deze film gemaakt zijn in de jaren '60, dan was hij bij het zingen gedupt!

Zoals hier meermaals vermeld. Een heel goede film die evenwel tekort wordt gedaan doordat o. M. Ook de gesprekken worden gezongen. Het verhaal is gekend en veel songs zijn gemeengoed

Les Misérables

Ik moest er even inkomen en dat er de hele tijd gezongen wordt (zelfs bij normale gesprekken) werkte eerst wat bevreemdend. Maar na een tijdje begon ik er echt lol in te krijgen, en begon ik de film ook steeds meer te waarderen.

Vooral nadat er een tijdsprong van negen jaar wordt gemaakt. Niet alle acteurs zingen even goed, maar gelukkig is zingen meer dan alleen je stem. Het gaat er ook om hoe je het overbrengt, je gezichtexpressie en de wil om vol overgave een nummer ten gehore te brengen. Samantha Banks is wel een begenadigd zangeres en wanneer zij “On My Own" zingt is dat echt een kippenvelmoment. Complimenten ook voor de decors, de beelden en het lef dat regisseur Tom Hooper hier toont. Want om een film te maken waarin acteurs drie uur lang zingen is lef, fantasie en inspiratie nodig. Les Misérables is een gedurfde en uiteindelijk meer dan geslaagde film geworden.

Ik had mij hier zo op verheugd. Ben nu op 40 minuten en het begint nu echt vervelend te worden dat elke zin gezongen wordt.

Ik zie een goede musicalfilm meer als bij The Sound of Music waar alleen de liedjes gezongen worden. In deze film worden ook conversaties gezongen. Daar valt geen melodie uit te halen en klinkt nergens naar

QFT!

Les Misérables: prachtige musical en winner van 3 Oscars

De musical ‘Les Misérables’ is gebaseerd op het boek dat is geschreven door Victor Hugo. In 1980 maakten Claude-Michel Schönberg en Alain Boublil een prachtige Franse musical van het boek. Herbert Kretzmer schreef de Engelse liedjes en Alain Boublil de Franse. De Engelse versie, de film die wij hebben bekeken werd gemaakt door Tom Hooper. De belangrijkste personages die in de musical voorkomen zijn Jean Valjean, Fantine, Cosette, Marius en Javert. Het genre is een musical, historische drama, oorlog en romantiek. De musical verscheen in december 2012 in de VS. Later verscheen hij in Europa in januari 2013.

Wij vinden het een boeiende film want wij wisten niet veel over de Franse Revolutie. In deze film hebben we veel bijgeleerd over de Franse Revolutie.

De zwakke punten: Er werd constant gezongen, na een tijdje begin je dat beu te komen. We begrijpen wel dat er gezongen moet worden in een musical maar bij elk gesprek werd er gezongen waardoor je niet echt één bepaald lied van de film onthoudt.

Soms is het onduidelijk waar het verhaal zich precies afspeelt en sommige scénes waren wat langdradig.

De sterke punten: De acteurs konden zich zeer goed inleven in hun rol, vooral Anne Hathaway die “Fantine” in de film speelde. Dit merkte je in de scènes waar ze er alles voor overhad om aan geld te geraken voor haar kindje. Haar emoties leken echt en dat was ontroerend en zeer geloofwaardig om naar te kijken. De locaties en gebouwen waren de perfecte plaats om het verhaal te kunnen waarmaken en zeker niet saai om naar te kijken. De cast was ook zeer goed verkleed en geschminkt.

Deze fantastische musical is zeker een aanrader. Het verhaal en de betekenis die erachter schuilt is indrukwekkend. De acteurs komen echt over en het hele plaatje hangt goed samen. Het is een emotionele film met veel zang- en acteertalent.