Les Misérables (2012)

Wauw, ik heb de 2e stem, wat een heerlijk gevoel!

Ik heb deze film nu al gezien omdat ik op dit moment in Brisbane, Australia ben, en ik kon een voorpremiere meemaken, gelukkig als ik ben. Nu, over de film.

Acteerprestaties:

Hugh Jackman, top, maar ik denk dat iedereen dit wel verwacht. Russel Crowe, top, had niet verwacht dat hij zo goed zou passen. Anne Hathaway, wauw! I dreamed a dream, kippenvel! Een oscarnominatie voor best supporting actress is op zijn plaats (ook al zijn de oscars tegenwoordig niet echt meer representatief om serieus genomen te worden). Eddie Redmayne, super! Nooit van de jongen gehoord, maar een zeer zeer solide prestatie. Amanda Seyfried voegt niks toe. Sacha Baron Cohen en Helena Bonham Carter passen niet goed in de sfeer van de film/musical. Als ze met zijn tweeen bezig zijn, is het alsof je Sweeney Todd zit te kijken... Helaas... Nu moet ik wel even speciaal aandacht geven aan Aaron Tveit en Samantha Barks. Mijn favorieten uit de film, en samen met de rest van de rebellen geweldig!

Nu kan ik verder vrij weinig over de film zeggen. Ik ken het verhaal niet, heb nog nooit eerder een opvoering of versie van Les Miserables gezien, dus ik weet niet wat deze film beter of minder doet dan zijn voorgangers. Ik moet zeggen dat het een geweldige eerste ervaring was!

Een minpuntje; 2 songs van Russel Crowe/Javert vond ik wat te langwerpig en saai. Verder verveelt de film op geen moment, en zijn alle liederen geweldig mooi en kippenvel-opwekkend!

Ook het gebruik van live-opnames werkt erg goed. Sommige mooie lange, ononderbroken shots. En op de een of andere manier vond ik alle extreme close-ups heel mooi, en waren veel scenes erg mooi geschoten. Ik heb meerdere malen met open mond toegekeken. Ik kan niet zo goed zeggen waarom, maar geloof me, mooi spul.

Hoogtepunten van de film zijn Hathaways momenten en de momenten met de rebellen, zeker als ze in grote koren zingen.

Dieptepunten van de film zijn de scenes met SBC en HBC en de liefdesrelatie van Cozette en Maius, zwakjes neergezet.

Al met al een ruime 4 sterren, en ik ben nog helemaal in de ban van de film, dus dan kom ik uit op, net 4,5 (op het randje)

Heel erg sterke uitvoering. Vrijwel iedereen doet het geweldig, maar Anne Hathaway steekt er nog eens bovenuit.

Ik sluit me aan bij stkolaf hierboven, want Amanda Seyfried is inderdaad ondergesneeuwd geraakt onder al dit geweld. Anders was er wellicht nog een halve ster bij gekomen.

Les miserables begint erg sterk maar wordt daarna steeds minder om weer goed te eindigen.

Om te beginnen is het Acteerwerk van Jackman en Hathaway top, Jackman lijkt me perfect voor deze rol en zal dan ook terecht een Oscar nominatie ontvangen.

Ondanks dit vond ik de film niet geweldig, ik kreeg geen connectie met het verhaal en vond het ondanks De lange speeluur nogal van de hal op de tak springen, het eerste uur vond ik erg sterk maar daarna zakte de film in elkaar, de relatie tussen Cosette en Marius is er ineens en als kijker kreeg ok totaal geen compassie voor die relatie, na Anne hathaways lied wat ik overigens geweldig gezongen en geacteerd vond, wordt het minder. I dreamed a dream is bet hoogtepunt van de film, daarna is alleen Samantha Barks haar On my own nog indrukwekkend. Ik heb persoonlijk de musical niet gezien en het boek niet gelezen , hierdoor vond ik dat de film niet genoeg lading geeft aan veel personages en daarom kon ik me niet identificeren met veel karakters. Eigenlijk alleen met Jean Valjean en in wat mindere mate Fantine.

Het live laten zingen werkt erg goed, het komt "echt" over en is menselijker dan bij andere musicals, dit mag ook wel aangezien er 99% van de tijd in gezongen wordt. De rest van de film ziet er verzorgd uit en daar valt niks over te klagen, mooie sets en goede kostuums e.d.

Les Miserables is denk ik een goede aanvulling als je fan bent van het boek of de musical, maar als alleenstaande film vond ik hem niet, de eerste helft was erg sterk maar vanaf het moment dat Cosette opgegroeid is gaat het bergafwaarts met de film. De laatste 5 minuten waren wel weer redelijk.

Wauw, ik heb hem gisteren gezien. Wat een prachtige film.

Moest wel wennen aan het constante zingen, maar het past perfect bij de film.

Dit weekend ga ik nog keer met vriendlief, die heeft de musical gezien. Dus is het wel leuk om te 'vergelijken'

Echt een aanrader voor iedereen!

Vond de cinematografische benadering, de aankleding en het idee om bijna alle tekst te zingen top, zal daarvoor 5* kunnen uitdelen. De musical/operette benadering zette de dramatiek heerlijk aan en gaf de film echt een extra dimensie. Minpunten zijn toch dat niet elke zang even zuiver was, duurde het iets te lang en viel het te veel in herhaling.

Vond vooral de jonge acteurs briljant zingen en acteren (Seyfried ). Crow viel op hij deed het goed, vond Jackman daarintegen erg slecht zingen scheelt de film zeker een halve ster. Stoorde me ook aan de lolbroeken Baron Cohen (zang best aardig) en Bonham Carter (zang matig/slecht). Hathaway verdient een dikke vette Oscar. dikke 3,5*

Ik houd niet van musicals maar deze film was erg mooi! zeer goed acteerwerk, prachige decors en kostuums en doordat alles gezongen werd kreeg de film zeker wel een speciale feeling mee. Het moest groots en bombastisch zijn en dat is gelukt.

Look down! Look down!

Toch werd hier en daar al het 'epische' me soms net wat teveel, er werd weer en weer een nummer ingezet en je krijgt weinig rust. Daardoor soms iets te, waardoor ik heel af en toe het iets te lang vond duren.

Maar erg leuke ervaring een keer zo'n grootse musical in de bios. Topfilm.

De trailer was aardig, maar de film is mij erg tegengevallen.

Niet alleen dat HET GELOOFGEHALTE erg hoog is, maar vooral dat het om sommige momenten te geforceerd dramatisch is gemaakt. Daarom denk ik ook dat de pauze eruit is gehaald, omdat dan een aantal mensen dan gelijk doorlopen naar buiten.

toch een 3, daar het beeld en geluid uitstekend is.

Als jarenlange fan van de musical (heb hem in Nederland (oude versie) en op West-End gezien), kon ik niet wachten op de film. De trailers deden mij nog meer verlangen naar een uiteindelijk bioscoopbezoek en vanavond was het dan zover.

Het "live" zingen op de set werkt erg goed. De techniek die is gebruikt waarbij de acteurs min of meer het tempo van de zang aangaven en een pianist in hun oortje hen volgde, zorgt ervoor dat de nadruk meer op het acteren komt te liggen dan op het zingen en dat het geheel geloofwaardiger over komt dan bijvoorbeeld in Sweeney Todd of Rent.

In recensies die ik had gelezen heb ik veel commentaar voorbij zien komen op Russel Crowe, maar die vond ik perfect passen in de film. Hetzelfde geldt voor bijna alle rollen, met uitzondering van Marius, die vond ik erg slecht. Kost de film ook een halve ster. Ik had het idee dat de acteur die Marius speelde juist meer met de zang bezig was dan met het acteerwerk.

Verder viond ik de trillende camera soms storend, met name in de Thenardier-scene (Master of the House). Later in de barricade scene ook, maar daar paste het wel. Ook Baron Cohen vond ik niet een heel sterke Thenardier trouwens, maar overtuigend genoeg om niet nog een halve ster van mijn rating af te halen.

Het geluid vond ik erg slecht, maar dat kan aan de bioscoop hebben gelegen. Ik zag de film in een relatief kleine zaal in Woerden. Juist met een film als deze wil ik worden weggeblazen van de overweldiging, maar dat had ik alleen met Do you hear the people sing, I dremed a dream en de eindscéne. Met name de opening (Look down) vond ik erg tegenvallen qua volume.

Ik ga de film dan ook zeker nog eens bekijken in een grotere bioscoop, in de hoop dat het daar beter is.

We hadden gewoon pauze trouwens...

EDIT: Nu hopen dat de film flink wat oscars in de wacht sleept en een flinke omzet draait, zodat de deur wagenwijd kan worden open gezet naar een verfilming van Miss Saigon

Zeer mooi vertelt.Ik vond Russell Crowe werkelijk fantastische.Zijn zang kunsten prachtig, Hoop dat we dat vaker bij hem kunnen gaan zien.Anne Hathaway en Hugh Jackman ook allebij zeer goed sterk.Ik geloofden ze echt net als bij Helena Bonham Carter en Sacha Baron Cohen. Aanrader een film waarbij ik de neiging had om te gaan klappen na elk nummer.

een woord Fantastisch, ik ben nog nooit naar de Musical geweest, weet wel dat het een klassieker is die al meer dan 20 jaar speelt.
Nou deze film word ook een klassieker, en zal zeker de hele tijd terug komen op tv.
Hugh Jackman speelt hier echt zo goed, alleen zijn zang is niet al te goed soms, maar geeft ook iets rauws aan zijn karakter vind ik.
Russel Crow is echt goed goed Gecast voor deze rol, en tot mijn verbazing kan ie nog heel goed zingen ook.
Anne Hathaway heeft maar een klein rolletje maar o zo belangrijk en goed gespeeld.
Corsete word zeer goed neergezet door Amanda Seyfried die na Mama Mia de film weer in een musical film en denk ook echt dat ze het daarvan moet hebben.
Sascha Baron Cohan heb hem in Hugo daar vond ik hem ik ook goed, hij kan die typetjes zo goed neerzetten en dat is bij deze film geld het zelfde bij Bonham Carter die dat ook heel goed kan.
Tom Hooper heeft hier echt weer een juweeltje neergezet na de The Kings Speech wat ik ook heel goed vond.
en nu deze film geregisseerd heeft, kreeg gewoon KIppenvel bij sommige scenes en bij 2 scenes moest ik zelf een traan laten, zo mooi was het gewoon.
moet gewoon kunnen vind ik

deze film gaat het zeker goed doen bij de Oscars, hoop dat Anne Hathaway een Oscar gaat krijgen voor haar rol, ook omdat ze veel moest doen voor deze film flink Afvallen en haar haar afknippen.
en verder verdienen Hugh Jackman en Russel Crow er ook een

Ok ik ben gister naar de bioscoop geweest.

Ik heb zeer gemixte gevoelens gehad over de film. Dit kwam tevens omdat ik niet had verwacht dat het alleen maar zang zou worden. Ik verwachtte meer een soort the sound of music balans tussen tekst en zang. Dus eerst zat ik lang te wachten op een stukje tekst die niet kwam.

Toen ik besefte dat het alleen zang zou zijn ging ik er wat anders naar kijken en was ik zeer enthousiast! Voor Anne Hathaway en Hugh Jackman! Geweldig!

Russel Crowe viel me iets tegen, dit omdat ik een geweldig fan van hem ben in A Beautiful Mind en ik hem nu niet heel sterk vond. Qua zang ook niet eigenlijk. Niet geheel misplaatst hoor, maar gewoon, niet heel sterk.

Verder stoorde ik me ook aan de 2 clowns Cohen en Carter. Nee ik vond ze niet leuk.

Aan het eind moest ik toch wel even een traantje wegpinken. Wat een geweldig slot!

4 stars it will be!

Enthousiast, maar niet zo laaiend als de meeste mensen hier.

Had niemand me kunnen waarschuwen dat er drie uur lang aan één stuk gezongen werd? Hier was ik dus niet van op de hoogte, het viel nogal rauw op mijn dag. Ook niet echt mijn ding, zeg maar. Nu zongen ze wel perfect, maar voor mij had het niet constant gehoeven. Beetje meer afwisseling zou fijn zijn geweest. Ik kon het op een gegeven moment ook lastig serieus nemen. We werden melig. Uiteraard hebben we daar niemand anders mee lastig gevallen, maar ik merkte dat halverwege de film mijn concentratie weg was gezakt. Beetje verveeld zat ik zachtjes mee te zingen en de grote portie ellende was soms iets te overwelmend.

Het verhaal heeft potentie, maar toch stelt het ook ergens teleur. De speelduur was te lang, niet elke verhaallijn was even interessant of juist te snel afgeraffeld. Hoogtepuntjes waren voor mij kleine Cosette en Helena Bonham Carter en Sacha Baron Cohen. Toch nog iets luchtigs en een komische noot, tussen alle drama en huilbuien door. Enkele scènes vond ik dan weer vrij onbevredigend, zoals de suicide van Javert en de dood van Valjean. Gaat hij eerst jarenlang op zoek naar Valjean, heeft hij hem bijna, is het dan 'Oh ik ben zo verward, ik maak mezelf van kant.' Juist ja. Verder heb ik nog nooit iemand zo belachelijk zien 'sterven'. Hoofd laten hangen en *poef*, dood. Tja.

Éponine was, in tegenstelling tot de volwassen Cosette, een verademing. Nu ben ik sowieso al geen fan van Seyfried, ik kan haar hoofd lastig verdragen, maar jeetje. Wat een mooie meid die Samantha Barks. Zong ook erg mooi, zij bezorgde me kippenvel en wist mijn concentratie nog enigszins terug te halen. Want die was vooral nadat Cosette plots volwassen was, al aardig weggezakt waardoor ik me enigszins ging vervelen. Gelukkig wel zonder dan iemand, op mijn vriend na (Die even hard meedeed), er last van had. Toen Fantine stierf vonden wij dat bijvoorbeeld echt een opluchting. Ze deed het zeker niet onverdienstelijk, maar ik kan net als aan Seyfried niet aan haar wennen. Gelukkig maakten Jackman en Crowe veel goed.

Gemengde gevoelens, wat moet ik er mee? Op visueel gebied was het prachtig, verhaaltechnisch voldoende, maar de constante zang en het knoerharde geluid viel een beetje tegen. Misschien ooit nog maar eens in de herziening gooien.

Moulin Rouge was de laatste musical die mij echt kon bekoren. En de wetenschap dat echt alles in Les Misérables gezongen werd maakte me enigszins huiverig. Totaal onnodig bleek al snel, want totaal overdonderd door deze prachtfilm. Dat begint al met die keus om alles te laten zingen en dat ook nog live te doen. Het werkt perfect en zorgt er voor dat alles nog net iets meer binnenkomt.

Dat ligt ook zeker aan het acteerwerk. Voor Hugh Jackman was ik niet zo bang en ook de overdonderende Anne Hathaway had al eens laten horen dat ze prima kan zingen. Van Russel Crowe wist ik dat niet en zijn vertolking maakte dan ook de meeste indruk. Niet alleen qua zang kan hij de rest moeiteloos bijbenen ook zijn personage is het meest interessant.

Ik kan hier lang en kort over praten maar Les Misérables is een prachtfilm die de filmmusical weer op de kaart zet.

Voor een uitgebreide recensie zie: Filmmad.nl | Recensie: Les Misérables (10 januari)

Dit is nu weer eens zo'n film waarbij je het niet droog kan houden!

De emoties worden de zaal ingegooid... de wanhoop vlak voor het bekendste nummer van de musical laten je de ingoud ook begrijpen... Russel crowe kan dus ook zingen.

Kleine cosette werd geweldig vertolkt, de jongen op de barricades wordt een persoonlijk vriendje van je.

Het slot is zo aangrijpend dat je niet meteen de zaal uit wil lopen.

Een schitterende film/ musical.

Veel heb ik gehoord over de musical maar heb me er echter nooit in verdiept. Wel heb ik eens een stukje gekeken naar de 21ste verjaardag in de Royal Albert Hall maar wegen gebrek aan inlevening vermogen (deel door geen decor en deels door het gebrek aan ondertiteling) verloor het mijn aandacht.

Nu echter komt er een film uit met een goede cast en werd opeens mijn aandacht hiernaar toe getrokken.

Ik moet toegeven dat het ook voor mij wennen was dat er alleen maar werd gezongen in de film, maar dit wend op een geven moment wel.

Acteerwerk is daarom ook wat moeilijker te beoordelen, gezien alles in de vorm van zang wordt gebracht en niet in gesproken dialogen (maar door de achterliggende score de meeste emoties in het geheel wordt gegoten).

Toch kwamen bepaalde scenes bij mij binnen als een klap in mijn gezicht. Met name het nummer "i dreamed a dream" gezongen door Anne was schitterend.

Visueel was het ook een plaatje, hoewel er volgens mij veel gebruik is gemaakt van "the blue screen". Dit is overigens totaal niet storend.

Make-up en kleding zien er allemaal prachtig uit als ook de decors en locaties die gebruikt zijn.

Pluspunt is ook dat de film niet is "na gezongen". De acteurs zingen ter plekken tijdens de opnames (zal zeker hier en daar wat bewerkt zijn geworden), maar het zorgt wel voor net dat beetje extra dieptgang in het verhaal of desbetreffende scene.

Deze film is een tweede keer kijken meer dan waard en mag van mij als juweeltje onder de musicals (op dvd/blu-ray) genoemd worden.

Van mij een 4,5*

Don't they know they're making love to one already dead...

Lang, heel lang heb ik uitgekeken naar Les Misérables. De eerste trailer vond ik al meteen prachtig en de tweede was dat ook. Dagenlang zat ik met de liedjes van de 25th Anniversary in m'n hoofd. Vooral Samantha Barks' versie van On My Own was schitterend on stage. Op Moviemeter zag ik dat de film uit zou komen op 10 januari en was er blij om dat ik niet al te lang meer moest wachten. Tot ik op verschillende sites zag staan dat 'ie pas vanaf 20 februari in de Belgische bioscopen zou draaien. Hier was ik erg boos om en ik kon niet wachten. Dus ik was erg blij toen ik op een site tickets kon bemachtigen voor de Avant-Première. Dus vanavond kon ik Les Misérables eindelijk bekijken. En wat een ervaring was dat!

De film neemt je mee naar Frankrijk uit begin 19de eeuw waar Jean Valjean zijn periode als slaaf heeft uitgezeten en hij op proefperiode mag. Hij volgt die echter niet en vlucht naar de bewoonde wereld. Een wereld vol miserie en problemen. In de stad ontmoet hij Fantine, een vrouw die haar werk heeft verloren en geld zoekt door bij de prostituees te werken om voor haar dochtertje Cosette te kunnen zorgen. Valjean neemt Cosette onder zijn hoede en probeert haar een goede jeugd te bezorgen. Als Cosette 18 is, ontmoet zij Marius, een rebel die de Franse revolutie wil starten...

Het verhaal is erg mooi en het werd ook erg mooi gebracht. De miserie die Frankrijk toen kende werd erg mooi in beeld gebracht met als voorbeeld Fantine, gespeeld door een geweldige Anne Hathaway. Haar I Dreamed a Dream was emotioneel, bezorgde me kippenvel en bracht me op het randje van huilen. En toen zij stierf kon ik het echt niet droog houden. De tranen zaten rond m'n ogen, maar ze rolden (nog) niet over mijn wangen. Het verhaal gaat verder en Cosette wordt geïntroduceerd. Ze was best aardig, maar in die scène steelden Sacha Baron-Cohen en Helena Bonham-Carter echt de show. Zij zorgden voor een komische noot tijdens al de melancholie. Hun Master of the House was echt op het randje van hilarisch. Doorheen de film bleven ze het luchtig houden. Dat mensen hun rol niet passend vonden kan ik best geloven, maar dat ze miscast genoemd worden kan er bij mij niet in. De film zou het waarschijnlijk niet redden zonder HBC. Wie kon Mme Thenardier anders vertolken? Niemand! Dan zakt de film een klein beetje in en wordt de zang een beetje te veel, maar wanneer Cosette ouder werd, kon de film opbouwen naar de climax. Het beste personage van dit deel (en misschien wel van heel de film) was zonder twijfel Eponine. Hoe zij On My Own zong was gewoon memorabel. Niet zo kwetsbaar als I Dreamed a Dream, maar toch een hoogtepunt in de film. Wat ik wel jammet vond, was dat niet het hele lied gezongen werd. Wel had ik ook hier kippenvel. En dan komt de climax: de revolutie en de avond ervoor. Red & Black was een fantastisch nummer en beeldde de voorbereiding op de revolutie erg goed uit. Het grote gevecht was ook een lust voor het oog en ik zat echt bijna te wenen van spanning. Je weet gewoon dat er iemand gaat sterven. De eerste die eraan moest geloven was Eponine. Hier zat ik echt verschrikkelijk hard te janken. Nog nooit is een sterfscène zo mooi en ontroerend op film gezet geweest (zelfs Titanic kan er niet aan tippen). Wat voor mij de doorbraak gaf en de sluizen openzetten was het lied erbij: hoe ze zong dat ze geen pijn meer voelde, dat alles oké is. En dan het feit dat ze het deed uit liefde voor Marius. Ik had echt medelijden met haar. Eponine had dan wel de mooiste sterfscène, er volgden snel erna een hele boel: Gavroche, Enjolras en nog een paar. Een voor één waren ze erg bedroevend, maar nergens liet ik een traan. Totdat Javert zijn badge op het lichaam van Gavroche legde. Toen stroomde het weer. Dan gaat het verhaal wat verder en je denkt dat het bijna gedaan zou zijn, maar dat is het niet. Dit kan goed zijn, maar ook slecht. In dit geval was het goed, want ik kon er echt geen genoeg van krijgen. En dan komt het verwachte: Javert die van de brug springt. Dit werd mooier en schokkender in beeld gebracht dan ik verwachtte. Toen zijn rug brak op die "barre" was niet wat ik zou verwachten in een film als deze, maar het was echt erg mooi. De dag na de revolutie was ook erg mooi. Eddie Redmayne's versie van Empty Chairs at Empty Tables was geweldig en ook hier moest ik weer huilen. En het epiloog was ook weer subliem. Toen Valjean stierf, deed het me vreemd genoeg niks. Maar toen Fantine erbij ging staan en hem verwelkomde in de hemel was het weer van dat. En toen ze allemaal op de barricade stonden was het echt ontroerend, maar toen ik Eponine erbij zag staan stroomde het weer. En ik was niet de enige: overal waar ik keek, zag je wel iemand een zakdoekje bovenhalen.

Het gezang was prachtig. Anne Hathaway en Sam Barks staken er met kop en schouders bovenuit. Maar ook Hugh Jackman en Russell Crowe, allebei geen ervaren zangers, zongen erg goed. Af en toe zat er wel een valse noot tussen, maar dit gaf het geheel enkel een nog ruwere uitstraling. Waar ik me wel aan stoorde, was Amanda Seyfried. Ik vind ze goed zingen, maar ze zingt vaak te hoog waardoor het niet altijd een feest is voor het oor. Eerder een wake-upcall. Eddie Redmayne als Marius Pontmercy had enkele prachtige nummers en kon die ook perfect zingen. Helena Bonham Carter en Sacha Baron Cohen hebben allebei al meegespeeld in een musical (Sweeney Todd) en dat valt eraan te zien. Ze hebben er duidelijk ervaring mee en hun stem is leuk om te horen. Dat er 95% van de film gezongen werd, was eigenlijk echt geen probleem. Ik vreesde er namelijk voor dat ik in slaap zou vallen zoals bij West Side Story. Gelukkig wende ik er snel aan en had ik er verder geen problemen mee. Ook een meevaller dat ik best graag musicals zie. In feite: er staan er drie in m'n top-10.

Visueel was de film ook erg mooi. De film begint al met een memorabele openingsshot: het schip. Gewoon prachtig. Het ziet er levensecht uit en het deed me echt geloven dat het zich afspeelde in Frankrijk 1815/1832. Tom Hooper heeft hier een echt plaatje afgeleverd.

Na het bekijken van Les Misérables kan ik twee dingen besluiten: Ten eerste is de film echt de beste film van 2012 en wordt het echt hopen dat de film wat Oscars in de wacht mag slepen. En ten tweede: Ik ben een echte huilebalk. Ik heb vanavond meer tranen gelaten dat in een geheel jaar. De film krijgt een erg mooi plekje in m'n top-10! Hopelijk stijgt het gemiddelde hier wat, want 3,63* is echt wel te laag voor een juweeltje als dit.

5*

Zeer indrukwekkende film/musical. Scheelt dat ik de musical nooit gezien heb en vrij weinig van het verhaal afwist vooraf. Het is namelijk wel een schitterend verhaal dat van begin tot eind boeiend is. Okay na een tijdje vond ik het een beetje storend dat bijna alles gezongen werd, aangezien er niet altijd een melodie in zat. Maar de liedjes zelf waren wel goed en ze zongen ook allemaal behoorlijk goed. Hoor nogal wat kritiek op de stem van Crowe, het is misschien geen engelenstem maar vond het wel passend en ook gewoon zuiver. Schitterend aangekleed en uitstekende cast.

4.5*

Wow, ik ben nog steeds onder de indruk. Ik heb de film vandaag gezien. Ik heb de musical in de Nederlandse theaters gezien, dus wist al wel waar het verhaal over zou gaan.

Uiteraard heeft film veel meer mogelijkheden dan een musical in een theater (kijk bv naar Mamma mia) en gelukkig is er in deze film alles uitgehaald.

De decors zijn prachtig, de kostuums zijn prachtig en het feit dat de cast live zingt (en dus niet playbackt!) maakt het helemaal bijzonder.

Het is een boeiend, romantisch verhaal met geweldige acteurs.

Hugh is echt briljant en vooral de laatste paar scenes van de film zijn echte tranentrekker.

Bij mij doet muziek erg veel en weet het me meer te raken dan gesproken tekst, dus ik ben er enthousiast over....ik kan niet anders zeggen dan dat je deze film gezien moet hebben!

Schitterende musical/film die me soms enorm kippenvel bezorgde!

Alhoewel ik geen musicalliefhebber ben heb ik enorm genoten van Les Miserables. Ik kende het verhaal niet dus ik liet me graag verrassen.

Ik moet zelfs bekennen dat ik het verhaal niet eens zo interessant vond en dat ik het eigenlijk het grote minpunt aan deze film vond.

Alle lof voor de zangers/acteurs. Vond er geen één zwak, al moet ik zeggen dat het raar is om Sacha Baron Cohen te zien zingen.

In tegenstelling tot velen vond ik Russell Crowe juist wel erg goed, een heerlijke donkere stem. Maar goed, je moet er wel van houden.

Sommige stukken waren echt fenomenaal goed en ik kon er geen genoeg van krijgen. Gelukkig duurt de film lekker lang zodat er veel te genieten valt!

Ik ga de film zeker nog eens zien! Alhoewel ik er redelijk sceptisch over was is het me echt meegevallen.

Dikke vier sterren voor een film die je moet zien, zelfs al houd je niet van musicals!

De eerste keer dat ik een musical in de bioscoop heb gezien. Het was niet helemaal een vrijwillige keuze, maar ach je moet alles eens geprobeerd hebben nietwaar?

In Les Misérables wordt de gehele speelduur gezongen. De enige andere film die ik ooit zag waarin dat gebeurde, was Les Parapluis de Cherbourg en die is mij bijzonder slecht bevallen. Les Misérables is gelukkig wel een stuk beter, al ben ik er dan weer niet zo enthousiast over als de meesten hier.

Ik vond het vooral een nogal wisselende film. Sommige stukken zijn erg goed, met ook prima gezongen nummers en andere stukken zijn duidelijk wat minder. Jackman speelt een goede hoofdrol en zingt ook niet slecht. De grootste verrassing was voor mij toch wel Russell Crowe. Dat hij goed kon acteren wist ik wel, maar hier laat hij zien ook nog eens prima te kunnen zingen. Ook dat kleine jongetje, die Daniel Huttlestone blijkt te heten, was erg sterk. Minder vond ik de vooral de rol van Helena Bonham Carter, die te overdreven was en niet echt op haar plaats leek hier.

Visueel zag het er soms erg mooi uit, zoals de openingsscène, maar ook daar zaten momenten in Parijs tussen die toch iets minder van kwaliteit waren. Verhaaltechnisch was ik niet echt onder de indruk. Vooral de dood van Crowe was eerder lachwekkend dan dramatisch.

Maar uiteindelijk is het me best meegevallen. Ik heb me totaal niet verveeld en er zaten kwalitatief een paar erg goede scenes tussen. Jammer dat dit niveau niet de gehele tijd behouden kon worden, maar al met al hoor je me verder niet klagen.

3,0*

Aardige film. Ik wist van te voren niet helemaal of het mijn ding zou zijn en dat is het ook niet helemaal, maar niettemin is het best overtuigend. Als ik zeg dat het niet mijn ding is heb ik het niet over de continue zang, want daar heb ik geen moeite mee. Het was meer zo dat het verhaal me niet zo aansprak en dat het me allemaal wat bombastisch en sentimenteel leek. Dat is het dan ook. Maar daar had ik me op ingesteld en eerlijk gezegd past die grootse aanpak toch altijd wel beter bij een musical dan bij een gewoon drama en Les Misérables heeft er het juiste verhaal voor.

De meeste moeite had ik uiteindelijk dan vooral met de hele romantische verhaallijn rond Eddie Redmayne en Amanda Seyfried. Echt zo'n futloze romance, waarbij de twee halsoverkop verliefd worden zonder elkaar te leren kennen en meteen daarna niet meer zonder elkaar kunnen. Dit soort liefdesverhalen, waarin de twee personages elkaars karakters niet leren kennen kunnen mij zelden boeien en als er zoveel belang aan gehecht wordt als hier wordt het al snel vervelend. Die eindeloze smachtende liedjes konden me gestolen worden. Daarnaast zorgt dit allemaal voor nog een subplot, rond ene Eponine (een van de lelijkste namen die ik ooit gehoord heb overigens). Niet alleen was Samantha Barks vreselijk in de rol, maar haar personage leek er alleen maar in te zitten om het verhaal te rekken, alsof dat nodig was.

Ik kon hier allemaal weinig mee en ik had liever meer focus op Jean Valjean en Javert gezien, want dat zijn toch duidelijk de boeiendste personages. Toegegeven, zo'n Valjean is ook niet mijn favoriete type, zo'n Christelijke idealist, maar het past wel bij een film als dit, waardoor het wel werkte. Sowieso is Jackman, hoewel geen uitzonderlijk acteur, altijd iemand die gemakkelijk sympathie opwekt, zo ook hier. Russell Crowe had mijn favoriete personage. Zijn zang wordt hier en daar belachelijk gemaakt, niet helemaal terecht wat mij betreft. Hij heeft niet het meeste bereik, dat is duidelijk Eddie Redmayne (wiens stem identiek is aan die van Tim Buckley), maar Crowe heeft het soort diepe, ruwe zangstem waar ik een zwak voor heb. Hij is hoogstens niet zo sterk als hij korte zinnetjes in een dialoog (duet?) moet zingen, maar zijn eigen nummers vond ik het hoogtepunt van de film. Anne Hathaway doet het ook weer goed, maar die overtuigd me altijd wel eigenlijk. Haar grote nummer is niet helemaal mijn ding, maar ze heeft er denk ik wel het meeste baad bij dat haar zang live is opgenomen, want het brengt meer emotionaliteit over.

Het grootste deel van de film is gewoon goed vermaak, met enkele pakkende nummers en heel wat spektakel. Alleen het bekende verhaal is niet overal even sterk. Vooral niet dat Marius na de mislukte revolutie in naam van de armen nog droevig zit te zingen om zijn verloren vrienden, om vrij snel daarna hem in grootse hallen en duidelijk peperduur huwelijk zien te geven vol met mensen die van adel lijken. Dat idealisme was duidelijk een fase.

Hooper blijft voor mij een moeilijk in te schatten regisseur. Aan de ene kant iemand die de uitdaging op zich neemt om de liedjes live op de set op te nemen en ook iemand die bepaalde scènes echt visueel sterker maakt (die scènes met Crowe vooral), maar aan de andere kant is hij vaak ook te conventioneel en soms zelfs visueel zwak. Vooral het nummer Master of the House laat een grote zwakte zien in Hoopers kunnen met humor. Deze scène wordt veel bekritiseerd en Helena Bonham Carter en Sacha Baron Cohen kregen vaak de schuld, maar het is mij duidelijk dat het meer Hoopers regie is die de boel verpest. Zo'n scène met zo'n lied en zulke humor heeft een bepaalde schwung nodig in camerawerk en montage om de grappen te laten werken en de jolige sfeer te vangen, maar juist daar is Hooper op zijn meest observerend en statisch.

Nogal een wisselvallige film uiteindelijk, hoewel ik hem stiekem slechter verwacht had.
3*

Zo, dat is 2 1/2 uur die niemand me meer terug kan geven. Een taai, lange zit. Mooi vormgegeven, met fantastisch production design en sporadisch overdonderend camerawerk, maar inhoudelijk is deze musical duidelijk voor gevorderden. Dik aangezet drama, over de top zangwerk, vrijwel geen dialogen, zware thematiek... nee, voor subtiliteiten ben je hier aan het verkeerde adres. De akteurs brengen het er prima vanaf en regisseur Tom Hooper maakt er visueel iets imposants van, maar ik kan niet zeggen dat ik met plezier heb zitten kijken. En die speelduur, mijn god... Om miserabel van te worden.

Verrassend mooie musical.

Na Moulin Rouge niet zo'n musical gezien met zo'n hoge production value en voortreffelijke uitwerking. Erg mooie aankleding en design. Flink wat scenes die er visueel overdonderend uit zien en magnifieke vormgeving en ook de sets zijn zeer sterk. Op de cast grotendeels ook niet aan te merken. Jackman altijd een sterke protagonist en zingt ook niet onverdienstelijk (op momenten wat rough around the edges), Seyfried heeft ook al vaker met het bijltje gehakt, Crowe ook zeer goed en met een verrassend fijn stemgeluid, Isabelle Allen (wat een knap meisje ook), Barks solide, Redmayne puur qua presence wel welkom maar Hathaway steelt wel de show. Nog even een kritiekpunt van casting, en dan gaat het om Cohen en Bonham-Carter, rot eens op met die type casting. Die kom je in honderden films tegen in dergelijke rollen. Bah.

Hathaway's Dreamed a Dream segment was echt het absolute hoogtepunt van de film. Qua mimiek deed het mij een beetje denken aan Maria Falconetti in Dreyer's La Passion de Jeanne d'Arc. Een mimiek die diep door de ziel snijdt, en hierbij zorgt ze nog een ijzingwekkende zang die er nog bij komt. Niet minder dan subliem. Zo kent de film nog meer uitstekende scenes. Inhoudelijk is het wel sentimenteel maar het werkt allemaal vrij goed. Enorm veel ellende natuurlijk maar wat verwacht je anders met zo'n titel. Ik was ook wat bang voor het feit dat het gebrek aan dialoog erg tegen zal staan maar dat werkte ook wonderwel goed. Al keek ik wel weer uit naar een film met dialoog lna 2,5 uur van dit.

Grote probleem van Les Miserables liggen vooral bij mij als filmkijker. Ik ben geen liefhebber van musicals en dan is vooral tweeënhalfuur gewoon erg lang en gaat het slepen. Had van mij zo drie kwartier korter gemogen maar had hier drie kwartier uit geknipt kunnen worden? Ik denk het niet. Dus ik verzoek iedereen niet te veel waarde te hechten aan mijn cijfer, dat heeft puur te maken met mijn persoonlijke smaak en is geen waardeoordeel want Les Miserables is na moulin Rouge weer een hartstikke sterke musical, met enorm production design en uitermate sterke performances. Alles wat een musical moet hebben bevat Les Miserables, alleen was het niet helemaal my cup of tea.

wat een prachtige film, gisteren gezien en moet zeggen dat ik van het begin tot het eind geboeid was door het verhaal, heb de musical ok gezien maar dit is knap neergezet.

anne hathaway wat een performance wauw, ok hugh jackman geweldig gedaan.

wel is het een film die je moet liggen, dus snap de mensen die het niets vinden ook wel.

voor mijn 5 sterren

Na tien minuten dacht ik.. Als ik dit ooit uitzie dan verdien ik een koninklijke onderscheiding.

Totaal niet mijn ding, maar ik vond het achteraf eigenlijk best oké. Ik hou simpelweg niet van het bombastische aspect van een musical en de manier van over-acting van verscheidene typetjes. Les Miserables heeft me toch weten te verrassen door de grootsheid en heeft me kunnen boeien tot het einde ondanks de extreem lange speelduur. Toch was ik blij dat het was afgelopen.

3.0 *

"Do not forget me, 24601."

157 minuten, ik zag er al vanaf het begin enorm tegenop. Tijdens de film merkte ik dat de speelduur inderdaad tegen viel. In een theater bij een musical waar je volledig omvergeblazen wordt door het schouwspel voor je ogen werkt het constant zingen wellicht, maar een film leent zich hier eenvoudigweg niet voor. Vaak ontsnapte mij dan ook een geërgerde zucht als er, na 3 gesproken woorden, weer twee personages op een ontzettend geforceerde manier een dialoog begonnen te zingen. Niet om aan te zien. Het is begrijpelijk dat Tom Hooper voor deze aanpak heeft gekozen (je wilt immers geen klucht als Mamma Mia maken waarbij mensen uit het niets luidkeels beginnen te zingen), maar overdaad schaadt. Ook hier.

Wel moet ik nuanceren en zeggen dat sommige liedjes hun doel goed treffen, zoals Hathaway die tijdens "I Dreamed A Dream" zang en acteren moeiteloos in elkaar laat overvloeien. Mocht ze een Academy Award winnen voor deze rol dan is dat dubbel en dwars verdiend. Ook Hugh Jackman doet het niet onverdienstelijk in zijn rol als Jean Valjean.

De film is tot in de puntjes uitgewerkt en heeft een groots karakter. Het camerawerk is ontzettend goed en levert prachtige beelden op.

Les Misérables is een film die een aantal zwakheden kent, maar steekt goed genoeg in elkaar om hem met een ruime voldoende te waarderen.

Een musical op het witte doek/het tv scherm is me al eerder goed bevallen, bijvoorbeeld met The Phantom, dus ik had erg veel zin in deze Les Mis, die ik ook in 2008 al in het theater had gezien.

Qua verhaal zijn ze erg trouw gebleven, dus niets dan goeds daarover.
Uiteraard geeft film weer hele andere mogelijkheden, bijvoorbeeld door het werken met grotere massa’s figuranten, decors enz. En dat kon het verhaal alleen maar geloofwaardiger maken. Ik vind het in het theater altijd knap als een klein ensemble een heel volk neer kan zetten. Vaak is dat een kwestie van het podium slim gebruiken, met veel beweging en grote koren met veel verschillende soorten stemmen. Hier op film kunnen ze gewoon handig framen en bepalen waar de kijker de aandacht op dient te vestigen.
Nog steeds is One day more een van de highlights van de musical. Niet-musicalfans zullen vast met hun vingers in hun oren gezeten. Ik kan nog steeds genieten van dit opstand-nummer vol chaos waar allerlei motivaties samenkomen.
Het decor zag er prima uit (ook hier weer meer mogelijkheden, bijvoorbeeld met de boot en het water). Zelfde geldt voor de kostuums. Ik werd er meteen weer door in het verhaal gezogen.

Als je vergelijkingsmateriaal hebt, ga je (of in ieder geval ik) ook vergelijken.
Maar ik ga de kinderen eerst noemen, want die hebben een behoorlijke indruk op me gemaakt.
Gavroche: Daniel Huttlestone. Daar straalt de musical ervaring nu al vanaf. Want ervaring heeft hij ook op de planken. Ga er lekker voor zitten als hij in beeld is. Bijvoorbeeld bij Look down.

Young Cosette: Isabelle Allen. Schrijft een van de mooiste liedjes op haar naam: Castle on a cloud. Ze zingt dat zo mooi en zacht. Hoe ze haar eigen naam fluistert. Ook haar uitstraling (op de poster) spreekt me aan. Ogen met power en pijn.

Jean Valjean: Hugh Jackman - René van Kooten
Ik was best onder de indruk van Jackman. Ik wist uiteraard dat hij ervaring heeft op dit gebied, maar had er nog niets van gezien. Niets mis met zijn acteerkunsten, maar zijn zang vond ik toch wat tekortschieten.
Van Kooten’s Bring him home was een regelrechte tranentrekker. Zo mooi. Ik miste net dat bij Jackman. Want ook deze man kan Valjean goed vertolken.

Javert: Russell Crowe - Wim van den Driessche
Ik geloof dat in die tijd iedereen wat had tegen Van den Driessche in deze rol. Ik vind ze nu eigenlijk redelijk vergelijkbaar. Bij Crowe viel het me (eerder gelezen) op dat hij moeite leek te hebben met het zingen van de korte zinnen, maar hij was wat beter in zijn eigen nummers. Het duurde bij beide wat tijd om wat warmte voor ze te vinden. De zelfmoord van Van den Driessche vond ik aangrijpender.

Fantine: Anne Hathaway - Nurlaila Karim
Daar kan ik kort over zijn. Hathaway was beter. Haar stem in I dreamed a dream, door haar tranen en pijn heen, was veel breekbaarder en daarmee mooier.

Enjolras: Aaron Tveit - Freek Bartels
Beide een schot in de roos en muzikaal gezien een hoogtepunt van de musical. Tveit maakt het gemis aan alrounders snel goed. Bartels (stadsgenoot, lang leve de musicalopleiding hier) zijn manier van belten (en ook die van Tveit dus) geeft je meteen zin om samen met hen op de barricades te gaan staan.

Éponine: Samantha Barks - Céline Purcell
In de versie van Purcell een van mijn favorieten in de musical. Zo heerlijk zuur was ze als 2e keus met een top stem. Wat is er gebeurd? Bij Barks was ze gewoon een zielig gedumpt meisje die een mooi liedje zingt. Weinig interessant.

Cosette: Amanda Seyfried - Suzan Seegers
Ik heb een hekel aan het hoge gepiep van Seegers, dus ook deze is gemakkelijk: Seyfried. Door haar is mijn hekel aan Cosette een stuk gedaald. Ja, ik vond haar meteen een stuk prettiger als persoon.

Marius: Eddie Redmayne - Jamai Loman
Redmayne was zeker niet vervelend, maar ik zweer hier bij Loman. Jep, ik was zwaar onder de indruk van wat onze Idol hier liet horen en zien.

Thénardier: Sacha Baron Cohen - Carlo Boszhard
Ik vond ze beide leuk, maar bij Boszhard zag ik steeds Boszhard er doorheen, en dat had ik bij Baron Cohen een stuk minder. Beide hebben goede komedie timing.

Madame Thénardier: Helena Bonham Carter - Marjolein Algera
Ik had een beetje een ‘jammer’gevoel bij Bonham Carter. Zeker omdat ik haar eigenlijk zo leuk vind. Algera was ik al weer vergeten. Ik weet niet wat erger is.

Omdat niet elke acteur/trice een even prettig stemgeluid heeft, trek ik 1* van het punt af.
Dus 4* voor deze mooie verfilming van Les Mis.

Mooi decor, maar niets voor mij. Een zingende Russell Crow? Maar voor musicalliefhebbers zal het een zeer goede film zijn.

2 sterren voor decors en uitvoering

Les Misérables: je houdt ervan of je vindt het niks. Als je niet van een film houdt waarin constant gezongen wordt, ga dan gewoon niet. Mensen die halverwege de film (of erger nog, een half uur voor het eind) de zaal uitlopen irriteren mij bijzonder. Denk dan na voor je een film gaat kijken, en als je het niks vindt, wacht dan in ieder geval tot de pauze met weglopen.

Goed, dat gezegd hebbende, volgt hier een heel verhaal wat ik er wel van vond. Ik heb helemaal niks tegen musicals en groot drama, dus dat ik deze film zou kunnen waarderen kon ik van te voren wel voorspellen. Er zijn goede kanten en mindere kanten, maar wat wil je ook met zo'n lange en uitgebreide film? Eerst maar eerst de personages en acteurs:
* Over Hugh Jackman als Jean Valjean hoef ik weinig te zeggen. Je kunt wel zien dat hij musicalacteur geweest is. Prima gecast
* Russell Crowe... Een beetje onwennig in het begin, maar hij is mij zeker niet tegengevallen als de pathologisch plichtsgetrouwe Javert. Eigenlijk vond ik zijn personage interessanter dan Valjean. Sowieso kan iedereen die in wanhoop in de Seine springt op mijn sympathie rekenen, maar dat terzijde. De zang van Crowe was niet de beste van de film, maar was toch ook niet slecht in mijn ogen
* Anne Hathaway... Ik mag haar niet, zonder duidelijke redenen. Het bejubelen van haar vertolking van Fantine zal ik dus maar aan anderen overlaten. Begrijp me niet verkeerd, ze deed het echt goed. Ik heb er wel bewondering voor dat ze het aandurfde om de lelijke kant zo naar voren te laten komen. Ze was bepaald geen plaatje toen ze I Dreamed a Dream zong, maar zo komt het wel veel echter over
* Sacha Baron Cohen en Helena Bonham Carter als de waard en zijn vrouw. Persoonlijk kon ik hun aanwezigheid wel waarderen voor de vrolijke noot af en toe, hoewel ik me ook wel kan voorstellen dat anderen niet zo heel blij zijn met hen. Maar wie had anders Mme Thénardier kunnen spelen?
* Eddie Redmayne als Marius. Nu had ik al een klein zwak voor Redmayne, en dat is er niet minder op geworden. Als personage vind ik Marius niet bijzonder interessant, maar zijn vertolking van Empty Chairs at Empty Tables vond ik erg mooi
* Amanda Seyfried als Cosette. Seyfried zingt lief en zoet en past goed bij de rol - alleen het hele personage van Cosette doet me helemaal niets, totaal niet
* Samantha Barks als Éponine: zo zie ik het graag! Dit is nog eens een boeiend personage, en heel overtuigend neergezet. On My Own was erg mooi (maar wel korter dan normaal, waarom dat nu weer?). Bij een vrouw met ballen zoals Éponine valt Cosette toch een beetje heel erg weg. Ik heb een zwak voor vrouwen die zich verkleden als man om zich dan wanhopig in het strijdgewoel te mengen, een beetje à la Eowyn in The Lord of the Rings. Jammer dat ze dan dood moet gaan en dat het liedje dat ze daarbij zingt me toch net iets te sentimenteel is
* De studenten van wie ik de namen ook weer niet allemaal ken. Weinig op aan te merken. De man die Enjolras speelt vond ik erg prettig om tegen aan te kijken.

Met de cast zit het dus wel goed en met de muziek ook - als je van musicals houdt, dat maakt dus echt alles uit. De mooiste stukken vond ik toch wel als het hele ensemble door elkaar zingt, zoals bij One Day More. A Heart Full of Love vond ik dan weer niks, maar dat is vooral omdat ik het hele bijbehorende liefdesverhaal zeer weinig voor vond stellen. Overigens vind ik wel dat er iets teveel gezongen wordt in de film. Het is niet zozeer een probleem dat alles gezongen wordt, maar wel dat alles bezongen wordt. In een musical is dat nodig, maar in een film zien we ook de gezichtsuitdrukking van de acteurs en hoeven we niet alle doorgemaakte emoties hapklaar voorgeschoteld te krijgen. Dat is één van de compromissen die je moet maken als je een musical verfilmt, denk ik.

Ook vind ik de film iets te lang. Er gebeurt zo ontzettend veel en het meeste daarvan is interessant, maar naar mijn mening had er toch best wel wat uitgeknipt kunnen worden. Dan had je als regisseur waarschijnlijk wel een heleboel fans over je heen gekregen, dus vandaar dat je dan alweer een compromis moet maken. Films vind ik zelden te lang, maar deze dus wel. Het einde vond ik ook niet echt passend. Bij een musical op het toneel had het gepast, maar in een film is de geest van Fantine die Valjean het hiernamaals in leidt, waar hij wordt opgewacht door alle personages die in de film zijn gestorven toch echt te veel van het goede. Bovendien is het ook niet helemaal duidelijk waar de hele rebellie uiteindelijk toe geleid heeft, behalve dan dat een heleboel mensen dood zijn en Marius trouwt met Cosette.

Toch wel wat aanmerkingen van mijn kant dus, maar dit neemt niet weg dat ik over het algemeen genomen wel degelijk onder de indruk ben van deze film. Het is een drama van epische proporties en daar kan ik geen weerstand aan bieden. Voor een heleboel mensen is deze film helemaal niks en dat kan ik me prima voorstellen. Van mij krijgt Les Misérables gewoon vier welverdiende sterren, en in de toekomst vast nog wel eens een herziening.

Zo, dat was een lange lange zit.

Het verhaal van Les Miz schijnt bekend te zijn, ik had werkelijk geen idee wat te verwachten, enkel dat het van Hugo was ergens. Ook de musical met de liedjes kende ik eigenlijk niet. Het is me allemaal niet tegen gevallen, maar dit is tot nu toe wel de minste film van alle Oscargenomineerde.

Een musical op film blijft iets raars, mensen die spontaan gaan zingen. In een theater beleef je dat toch anders, zeker als in een film als deze de decors redelijk echt lijken en het zich ook in de echte wereld lijkt af te spelen. Ook de soms gesproken woorden die worden gezongen komen nogal nep over. Laat dat men echt spreken en liedjes zingen, zoals vaker wordt gedaan.

Een musical staat of valt bij de muziek. En dat zit bij deze musical goed. Maar al te vaak moet muziek berusten en moet je vaker horen om vol te kunnen genieten, maar dit zijn veelal ritmische melodische nummers die krachtig zijn en direct blijven hangen. Een enorme schwung en pret straalt dat allemaal uit. Ook de ensemblecast brengt deze massascènes uitstekend.

Dan zijn er nog een aantal emotionelere stukken voor solo en hier gaat het wel vaak mis. Niet dat Jackman, Crowe en Hathaway niet kunnen zingen, maar echt raken doen ze je nooit met hun zang. Wel met hun spel, maar aangezien 95% zang is, kan je nooit echt meeleven met hun misère. Neem een Hathaway die I Dreamed a Dream moet zingen – een prima lied –maar ze doet het met veel gesnotter en gehuil maar weinig gevoel in de stem: in zang werkt dat niet. Vergelijk dat bijvoorbeeld met Caballé die met één uithaal in In Quelle Trine Morbide je tot tot het diepste van je ziel bereikt (Na 0:55, al heb ik thuis nog een betere versie uit 1972). Dit is dan wel geen muziek van Puccini, maar toch; bij deze acteurs had ik dat diepgeraakte eigenlijk niet. Enkel Jackman komt in de buurt.

En dat is jammer, want het verhaal is niet het meest vrolijke, en zonder veel medeleven en constante zang gaan die ruim twee en een half uur wel tellen. Maar al te vaak keek ik even hoe lang het nog duren zou, en dat is niet de bedoeling.

Het pompeuze komt ook terug in het camerawerk, zwierig en vol beweging. De decors lijken dan weer goedkoper en gestileerder, wat best past in een musical. Ze deden me ook steeds denken aan die in The King’s Speech, logisch aangezien het production design van dezelfde hand is. Maar toch is het jammer dat het zo op elkaar lijkt. Wel enkele mooie medium close-ups gezien die me deden denken aan Dreyers La Passion uit 1928. Ook het kapsel van Hathaway deed dat trouwens.

Al met al veel leuke en mooie muziek maar te lang en met goede acteurs maar mindere zangers. Dus enige spanningsboog is er niet en al te vaak keek ik op de klok. Wel 3*.