Les Misérables (2012)

Vanmiddag deze film dan eindelijk gezien, en ik ben nog steeds van mijn stoel geblazen.

My god, wat is dit een pracht van een film! De theatermusical had ik al gezien, en daar was ik al verliefd op...en ik vind dat de verfilming zeer goed geslaagd is!

Je moet uiteraard wel van musicals houden, wil je deze film zien. Maar als je daarvan houdt, zul je zeker niet teleurgesteld worden!!

Continu kippenvel, en bij sommige scenes hebben er zelfs wat tranen gevloeid. Meesterwerk naar mijn mening!

Anne Hathaway: WAUW! Haar versie van "I dreamed a dream" is fenomenaal, en ook "Castle on a cloud" door Isabelle Allen is geweldig.

Nou ja, ik weet gewoon eigenlijk niet een normale recensie te schrijven, ik ben gewoon weg geblazen

Dikke 5 sterren van mij!

Les Misérables

Eerlijk gezegd ben ik niet voor musical-films. Buiten "Moulin Rouge!', lijkt geen enkele musical film me te kunnen bekoren. Dit is dan buiten Les Misérables gerekend. Ik zou hier uren over kunnen uitwijken maar ga het kort houden .

Om met de cast te beginnen; Hugh Jackman was voor mij de ster van de film. Prachtige stem en innemende vertolking. Ik was totaal niet bekend met het verhaal achter Les Misérables, dus ik wist ook niet dat de rol van Fantine aka Anne Hathaway zo kort zou zijn. Dit vind ik wel jammer want ook zij zette een indrukwekkende rol neer. De typetjes van Baron Cohen en Bonham Carter hadden voor mij niet gemoeten. Al besef ik ook wel dat zij voor een luchtigere noot moesten zorgen. Ik heb hier al gelezen maar inderdaad, een zingende Crowe was bij het begin van de film echt raar om te zien. Toch vind ik dat hij er goed mee weg kwam.

Het vreemde aan deze film was dat ik het ene moment het gevoel had dat ik naar een film aan het kijken was en de andere moment naar een toneelstuk. Zoals bijv. bij de eindscène van de film het idee dat Fantine Valjean mee leidt naar de hemel vind ik erg mooi en ontroerend. Ik vond het gewoon jammer dat het zo "simpel" gebracht werd.

Hoogtepuntje van de film was de scène waar Fantine haar gebroken dromen bezingd.

Mooie film, aanrader. Ik ga 'm zeker nog eens opnieuw bekijken.

Tot een half jaar geleden luisterde ik alleen maar musicalmuziek, Les Misérables niet bepaald een van mijn favorieten, maar niet verschrikkelijk. Inmiddels kan ik een aardig aantal musicals nog wel waarderen.

Dat vooropgesteld, deze film is een lange zit met wat pluspunten. Ik kreeg het niet voor elkaar om me te focussen op de pluspunten. Hugh Jackman, door velen geprezen, kon mij alleen maar ergeren door zijn slechte zang. De volledige cast zong matig, behalve Samantha Barks (Eponine), Hadley Fraser (iemand uit het leger met twee zinnen zang/tekst), Isabelle Allen (kleine Cosette, haar lied was een verademing) en vooral Aaron Tveit.

De personages zijn veelal wat vervelend, de hele Eponine-Marius-Cosette-verhaallijn voelde overbodig, ook al waren dit drie overtuigende acteurs.

Ik moest af en toe wel grinniken om de Thénardiers (Baron Cohen en Bonham Carter).

Het verhaal is wel een mooi, episch document over Frankrijk 19e eeuw en armoede, dat verklaart ook wel de aard van de karakters.

Ook ziet het er allemaal mooi uit, de barricade, de close-ups, allemaal goed gekozen vind ik.

De slechte uitvoering van de muziek deed de film gewoon de das om. Maar dat ligt meer aan mij, ik kan de muziek niet "negeren" of "slikken", de ruime meerderheid van de mensheid zal zich niet al te veel ergeren en dan heeft de film, ondanks zijn lengte, genoeg moois te bieden.

Redelijk.

Les Misérables wilde ik per se in de bioscoop zien. Ik zou niet eens weten wat de reden daarvoor was. Op Sweeney Todd na heb ik nog nooit een musical gezien en met Russell Crowe in een belangrijke bijrol loopt één van mijn minst favoriete acteurs in de kijker.
Toch moest ik deze hoe dan ook zien, op een groot scherm dan nog wel.

En het moet gezegd dat Les Misérables effectief iéts heeft. Wat het juist is, kan ik niet zeggen. Het verhaal is tragisch als wat maar heeft me op geen enkel moment bij de keel gegrepen. Alle tekst wordt gezongen, ja, maar dat vind ik net goed. Ik had zelfs moeite met de paar gesproken regeltjes, want die halen de schwung er wat uit.
Af en toe lijkt Les Misérables in delen op te splitsen. 157 minuten is lang, jawel, maar mag geen excuus zijn om het gebrek aan vloeiende samenhang goed te praten.

Muzikaal valt er uiteraard behoorlijk wat te beleven. Ik heb me nooit geërgerd aan een lied - er is dus een zeker niveau -, maar op Fantine en haar droom na is er geen enkel kippenvelmoment. De meeste solonummers kan ik niet meteen een succes noemen, daarvoor is het allemaal te gewoontjes. Enkele nummers waarin twee of meer personages zingen zijn dan weer aan de chaotische kant, terwijl nummers gezongen door een massa dan weer wél meevallen.

Voor één keertje ben ik niet veeleisend geweest wat betreft acteren. Ik wilde vooral overtuigd worden door de zangkwaliteiten van de cast. Ook dat luik is wat aan de verdeelde kant.
Sowieso komen de vrouwen er stukken beter uit dan de mannen. Anne Hathaway is fenomenaal: zij is ook de enige die acteert én zingt en doet beide onderdelen als de beste.
Daarnaast zijn kleine Cosette en Samantha Barks ook goed, hoewel ik die laatste zwak vind in haar sterfscène.
Aan de mannenzijde ben ik op mijn honger blijven zitten. Zowel Hugh Jackman als Russell Crowe als Eddie Redmayne kunnen nooit overtuigen. Zeker hun hoge noten zijn soms niet aan te horen: ofwel halen ze die niet (Jackman heeft daar nogal last van) ofwel klinkt het gewoon niet mooi meer (Redmayne). Ik moet er evenwel bijzeggen dat Jackman er wél in slaagt om te acteren en dat Crowe al zingend stukken meer emotie uit dan gewoonlijk.
Sacha Baron Cohen en Helena Bonham Carter moeten voor de komische noot zorgen en dan wordt duidelijk dat laatstgenoemde compleet weggespeeld wordt door Cohen: zeker ook qua zang.

Op vlak van art direction scoort Les Misérables zoals verwacht nog wel wat puntjes: zowel decors als kostuums zijn dik in orde, al ben ik geen fan van de CG nachtdecors tijdens twee van Crowe's nummers.
Tom Hooper ken ik enkel van naam, maar hij stelt hier teleur. Naast het feit dat de film niet altijd als een geheel aanvoelt vind ik het camerawerk ronduit storend. Het verhaal nodigt uit tot epische vormen, zeker ook met al die muziek, maar het kijkt niet echt aangenaam. Ik had 2,5 uur het gevoel alsof het verhaal te groot is voor de stijl van Hooper: de camera draait maar wat en schokt zo nu en dan. Het spreekt boekdelen dat de sterkste scène een close-up is, waarbij de camera gewoon stilstaat.

En dat vat zo een beetje alles samen: Les Misérables is een ambitieuze verfilming, misschien wel wat te ambitieus voor de makers. Het potentieel is er min of meer, maar de uitwerking heeft me niet helemaal kunnen bekoren

3

Het is een lange zit, en lang niet alles is even boeiend, maar ik weet niet of ik de film daarop kan afrekenen.

Het is de eerste keer dat ik iets zie van Les Miserables, dus hoe er omgegaan is met het bronmateriaal kan ik niet beoordelen.

Ik heb nooit een probleem met musicals en met liedjes, maar dat alle tekst gezongen is is altijd even doorbijten voor me. Omdat je geen duidelijke melodielijn kan herkennen krijgt het al snel iets overdreven pathetisch (en bijna lachwekkends als je niet in het moment zit).

Los daarvan is het natuurlijk bewonderingswaardig wat er mee gedaan is. De kostuums, de decors, de sfeer. Alleen al daarom is het een film die het waard is om te zien. Niet elke rol is even goed, had vooral meer verwacht van Amanda Seyfried (die rare tril in haar stem had ik nooit eerder gehoord). Verder was het allemaal best prima, gezien wat er gevraagd wordt van de acteurs.

Er zitten erg mooie stukken bij, vooral de bekendere nummers, en de groter opgezette scènes zijn toch wel vrij indrukwekkend.

Maar wel te lang dus, ik zat toch wel regelmatig te kijken hoe lang ik nog moest. Een hoop pathetische tussenstukjes, waarin ze minutenlang tot vervelens aan toe nóg eens hun dromen en angsten en verlangens uitzingen, die wat mij betreft een stuk bondiger gekund hadden. Maar zoals ik al zei is dat nu eenmaal het bronmateriaal, en kan ik de film er voor mijn gevoel niet heel sterk op afrekenen.

4*

Super acteerwerk, ontroerende muziek en een prachtig verhaal. Het mooie aan deze film vind ik de kunst van het weglaten, en de versimpeling van het beeld. Alles word gezegd en gedaan met emoties en uitdrukkingen. En dit in de vorm van een prachtig lied!

Compliments!

Ik ken de musical goed en ik vond het echt een hele goede verfilming. Je krijgt veel meer mee van de levens van de hoofdpersonen in die tijd.

Ik vond de acteurs heel goed, behalve Russel Crowe, behalve zijn optreden in het eerste lied had hij heel weinig emotie en ook zijn zang verbleekte vergeleken met de anderen. En terwijl het karakter heel veel diepgang heeft, zag ik daarvan minder terug dan op het toneel.

De scene waarin ik het meest teleurgesteld ben is "Bring me Home", een van mijn favoriete liedjes. Die wordt gezongen met de kopstem, waardoor de hoofdpersoon ontzettend kwetsbaar wordt. Waarschijnlijk heeft Hugh Jackman dat bereik niet (is ook bijna onmogelijk voor een man), waardoor het nummer zijn kracht enigszins verliest.

De revolutie vond ik echt supergoed gedaan, je voelde echt die spanning en saamhorigheid en natuurlijk Anne Hathaway, die Oscar is helemaal terecht!

En heel veel kippenvel! Echt mooi te zien dat het "live" zingen zoveel toevoegd aan een musicalfilm, de klassieker wordt hierbij nog mooier!

Ook props voor kleding, decor, etcetera! soms stoorde ik me echter wel aan het schokkerige camerawerk

Al met al fantastisch!

Je kent het wel. Van die vooroordelen over een bepaalde film. Soms terecht, toch ook vaak onterecht. Van de films die je dan helemaal niets lijken kunnen dan voor een grote verassing zorgen. Eigenlijk het bewijs dat een bepaald soort media, in dit geval film, zo mooi kan zijn. Het vermaakt ons, neemt ons mee naar een bepaalde wereld, leert ons iets, laat ons dingen zien die we nooit voor mogelijk hielden, en weet ons te ontroeren. Vaak hoeven het dan nog niet eens de grote dingen in films te zijn maar zijn het juist de kleine dingen/momenten in die grote producties die wat met je kunnen doen. Een bepaald karakter trekje van een personage, Muziek, geluidseffecten, camerawerk. En als het dan ook allemaal goed werkt samen heb je toch iets heel bijzonders.

En dat is Les Misérables zeker. Ik moet vooropstellen dat ik helemaal niets met musicals heb. De enige musical die ik hooggewaardeerd heb is Moulin Rouge! Films als Sound of Music of Sweeney Todd heb ik helemaal niets mee. Daarom was dit alvast de grote verassing voor 2013 voor mij, want wat heeft deze film mee weten te voeren. Groots is het allemaal. Qua design is het allemaal erg mooi gedaan.Parijs ziet er verbluffend mooi uit, al is de cgi soms net even te aanwezig, sets zien er goed, de kostuums. De aankleding en design is helemaal niets mis mee. Dat wordt alleen nog maar versterkt door het goede camerawerk. Het is al vaker aangehaald, soms net iets te conventioneel maar meer dan degelijk. De momenten die iets gedurfder zijn werken toch erg goed scène met Russel Crowe . Verder toch wel een erg indrukwekkend verhaal over armoede, revolutie, liefde, dood. Eigenlijk bevat deze film alles wel. Dit heel erg goed versterkt door de liedjes. Niet alles werkt even goed, en als de film dan even een boost nodig heeft komt het dan ook echt. Ik ben dan ook echt zwaar onder de indruk van de performence van Anne Hathaway met haar I Dreamed a Dream. WOW! wat een gevoel legde ze daar in.

Cast bestaat uit veel grote namen. Ze doen het niet slecht, al zijn sommigen niet de beste zangers natuurlijk. Dat is te horen, maar toch laten ze een mooi staaltje acteerwerk zien. Jackman deed het zeker niet slecht, al liet zijn zang het meest te wensen over. Ook diep onder de indruk van Crowe trouwens. Laat hier heel iets anders zien dan hij tot nu toe gedaan heeft. Bonham Carter heb ik nooit echt iets mee gehad, dus die liet me dan ook verder koud. Baron Cohen blijf ik gewoon zien als zijn typetjes. Een imago wat hij niet snel kwijtraakt door in dit soort serieuze films mee te doen. Anne Hathaway, tja, verdiend de oscar gewonnen. Oja en Seyfried doet ook mee. Zoals gezegd doen de grote namen het prima, al stelen de wat minder bekende en onbekende acteurs de show. En dan hebben we ook nog eens Samantha Barks als Eponine. Prachtige vrouw om te zien en met haar On My Own weet ze ook de juiste snaren te raken.

157 minuten zijn lang, zeker als er veel gezingen wordt. Maar eigenlijk heeft de lengte mij weinig gestoord. Al zijn er wel een aantal kleine dode momentjes die om de hoek komen kijken, en zijn niet alle liedjes even mooi/goed. Dit wordt echter ruim gecompenseerd met de sterke momenten en erg mooie liedjes. Balans is wat vreemd in de film, maar vang elkaartoch ook wel weer goed op. Visueel dus erg mooi, al had het nog wel wat gedurfder gemogen.

Al met al toch echt genoten van dit bioscoop bezoek, en ik kijk er dan ook echt naar uit om deze op Blu-ray te herzien, waarschijnlijk kan er dan nog wel een halfje bij. Nooit gedacht dat ik het over deze film ging zeggen, een prachtige stukje cinema.

Als musicalliefhebber moest ik deze film wel op het grote doek gezien hebben. De musical zelf heb ik in 2008 in het Nieuwe Luxor gezien en daarna heb ik nog een hele tijd de cd grijs gedraaid. Daarnaast heb ik ook de vorige verfilming uit 1998 een aantal maal gezien. Dus helemaal onbevooroordeeld ben ik niet de bioscoop binnen gestapt. Daardoor kan wel mijn kijk op de film verschillen van diegene die het verhaal en de musical nog niet kenden.

Als je deze film gaat kijken is het aan te raden je vooraf eerst wat in het verhaal te verdiepen om de film echt goed te kunnen volgen en te weten dat alles gezongen wordt. Ik heb gedurende de film een aantal mensen zien weg lopen en dat kan ik begrijpen.

Ook wat achtergrondinformatie over de tijd waarin het verhaal zich afspeelt is heel nuttig om het verhaal goed te kunnen begrijpen. Het is bijvoorbeeld nuttig om te weten dat het verhaal zich afspeelt in de tijd van Koning Lodewijk de XIV en Marie-Antoinette. In deze periode hoefden de rijken geen belasting te betalen, terwijl de middenstanders en de armeren wel veel geld aan de staat moesten betalen. De rijken werden zo steeds rijker en verbleven in luxe omstandigheden, terwijl de rest van de bevolking steeds armer werd. Dit zorgde natuurlijk voor onvrede en leidde tot een burgeropstand die ook wel de Franse Revolutie wordt genoemd. De rijken waren hun leven niet meer zeker. En zo gebeurde het dat Koning Lodewijk de XIV en Marie-Antoinette op het schavot belandden. Het verhaal van Les Misérables schetst de situatie van de arme bevolking in tijden van de Franse Revolutie aan de hand van een aantal personages.

Het mooie aan deze filmversie, in vergelijking met de oudere filmversies, is dat het een 1 op 1 versie van de echte musical is. Net zoals in het theater wordt dus alles gezongen. Mijn grootste vrees bij dergelijke muzikale films is toch wel dat ik de zingende acteurs op het doek vaak neig tenenkrommend te vinden, vooral als het rasechte acteurs zijn zonder een achtergrond van een muziekopleiding en waarbij je het gevoel hebt dat iemand anders heeft ingezongen of digitaal vervormd is. Wat daarnaast bij dergelijke filmmusicals heel vaak het geval is, is dat beeld en geluid niet geloofwaardig overkomen doordat ze beiden apart van elkaar zijn opgenomen. Dat had ik met deze film niet. De zang oogt heel natuurlijk en eigenlijk was het heel goed aan te zien om de acteurs te zien zingen. Naar waar ik begrepen heb zou de zang ook daadwerkelijk op de set zijn opgenomen.

De beelden waren prachtig en waarheidsgetrouw, op dat schip in het begin na dan. Maar de film oogt over het algemeen donker, te donker naar mijn idee. Het lijkt wel of elke nacht in de andere nacht over gaat. In het begin van de film had ik overigens het gevoel dat men eerst het plan had om er een 3D-versie van te maken. Sommige elementen in het beeld hadden namelijk wel die aanzet. De barricade vond ik wel aan de magere kant en ook de bijbehorende scène vond ik niet die strijdlust laten zien als ik wel in de theaterversie heb ervaren.

Verder had ik last van de ondertitels. Je beleeft het verhaal veel meer door gewoon het Engels te volgen. Ik vind de film zich er niet voor lenen om de ondertiteling tijdens het kijken te lezen. Maar dat is mijn persoonlijke mening.

De film is lang, maar dat is logisch aangezien de theaterversie ook 3 uur duurt. Halverwege zou ik persoonlijk wel even een pauze inlassen, want anders wordt het een lange zit, zoals ik ervaren heb bij Pathé.

Ook al heb je de musical gezien, dan toch heeft het kijken van deze film enige meerwaarde. Sommige scènes kunnen in een film beter uitgewerkt worden dan op de planken waar de mogelijkheden van decor e.d. veel beperkter zijn. Hierdoor is de beleving toch net anders en meestal beter dan in het theater.

Beetje dubbel gevoel hier.

Heb nooit eerder een verfilming of musical van Les Misérables gezien, dus ik moest en zou deze film zien. Had deze dan ook al een tijdje op voorhand aangekruist in mijn agenda.

Afgelopen maandag dan naar film gaan kijken (met behoorlijk wat verwachtingen). De bombastische openingsmuziek voert me meteen mee de film in, en een geweldige topcast passeert de revue. Er zal wel wat gepitcht moeten zijn om alles mooi te laten klinken, maar toch... er wordt zeer geloofwaardig en goed gezongen, zelfs van personen waar je het helemaal niet van verwacht (Russell Crowe!). Een kippenvelmoment komt natuurlijk wanneer Hathaway haar Oscarwinst mag verdedigen, en ik moet zeggen het is volledig verdiend; ook al blijft haar rol in de film vrij beperkt (maar daarom waarschijnlijk "best supporting actress").

De film neemt me gedurende 1,5u mee de wereld van magie en geweldige zang mee, maar... laat me dan los.

Ik begin me af te vragen waarom er 2,5u moet gezongen worden (op 4 zinnetjes na). Hoeft voor mij zeker geen 50-50 verdeling zijn, maar af en toe praten had de kijker ook soms een beetje rust kunnen bieden. Het laatste half uur loopt het dan volledig fout, want het einde wordt imo een beetje afgehaspeld, en heeft geen tot weinig waarde meer voor de film (ok, ze moeten waarschijnlijk alles verfilmen, maar dan nog). En zo eindigt de film voor mij een beetje in mineur. Natuurlijk ook deels mijn eigen schuld omdat ik niet had verwacht 2,5u constant muziek te horen. Begrijp me niet verkeerd, de muziek op zich stoorde zeker niet, maar ik heb wel ervaren dat het vrij vermoeiend is om 2,5u naar een 100% muziekfilm te kijken

Soit, alles op een hoopje gooiend was het zeker de moeite waard om te kijken. Hooper heeft opnieuw een pareltje afgeleverd, al hadden enkele alternatieve keuzes het nog beter kunnen maken. Hoewel het zich dan misschien weer net te weinig zou distantiëren van andere musicals.

3.5*

Dit is een film die ik echt in de cinema wou zien o.w.v. de grootsheid. Gisteren gegaan en ik vond het een geweldige film. Op voorhand had ik wat schrik voor de constante zang, maar dat is mij eigenlijk zeer goed bevallen (iets meer gesproken zinnen was niet slecht geweest, maar het mocht de pret toch niet drukken).

Ik vond de zangprestaties van de meeste acteurs goed meevallen, met als uitblinkers Anne Hathaway en Amanda Seyfried. Russell Crowe is vocaal niet zo sterk denk ik, maar ik vond zijn rauwere stem perfect passen bij het personage Javert. Het viel mij ook op hoe goed verschillende acteurs emoties konden combineren met zang, wat mij niet eenvoudig lijkt als men niet gewend is te zingen... Het duidelijker kunnen tonen van deze emoties lijkt mij ook een duidelijk voordeel t.o.v. de musical.

Visueel en qua kostumering vond ik de film fenomenaal. Het verhaal van Victor Hugo is natuurlijk wereldberoemd maar was mij, op een aantal algemene zaken na, onbekend. Achteraf gezien vond ik het wel een goede keuze om geen details op te zoeken. Het tragische van het verhaal kwam zo veel harder aan.

Als historicus zou ik toch een opmerking willen maken bij de achtergrondinformatie van Marlyvk (uiteraard ben ik het met deze persoon eens dat de achtergrond zeer belangrijk is om de film ten volle te begrijpen, maar de aangehaalde feiten kloppen gewoonweg niet). Dé Franse Revolutie van 1789 heeft (bijna) niks te maken met deze film. Bij deze revolutie werd Louis XVI afgezet en uiteindelijk geëxecuteerd, om niet lang daarna vervangen te worden door Napoleon I Bonaparte, in 1815 verslagen bij Waterloo en vervangen door Louis XVIII. In 1830 werd deze dynastie door een opstand aan de kant gezet en kwam "burgerkoning" Louis-Philippe aan de macht. De revolutie die in Les Misérables getoond wordt is de juni-opstand van 1832, een Parijse opstand van republikeinse studenten, die slechts 2 dagen duurde. De studenten werden, zoals ook goed getoond wordt in de film, makkelijk verslagen door de koninklijke troepen en eigenlijk is deze opstand slechts een voetnoot in de Franse geschiedenis, ware het niet dat Victor Hugo getuige geweest was van deze opstand en ervan gebruik maakte in zijn roman om de sociale problemen in het Frankrijk van die tijd aan te klagen.

Ik vind Les Misérables echt een hele mooie film. Ik ken de vorige versies niet en ik ken de musical ook niet, dus ik stapte er blanco in.

Allereerst de castleden.

Man o man, wat heb ik me het eerste half uur geërgerd aan het kattengejank van Anne Hathaway. Gelukkig kunnen we snel afscheid van haar nemen.

Wie had gedacht dat Russell Crowe (Javert), zo een prachtige Opera stem heeft?

Hugh Jackman als Jean Valjean, heeft me nog wel het meest verbaasd. Hij acteert de sterren van de Hemel in Les Misérables. Zijn beste werk, vind ik persoonlijk. Ik kreeg het gevoel alsof zijn hele carrière naar dit punt leidde, and he nailed it.

Sacha Baron Cohen en Helena Bonham Carter waren echt heel leuk samen als Mr. and Madame Thénardier. Ze vulden elkaar aan op hun eigen malle manier.

Amanda Seyfried (Cosette) en Eddie Redmayne (Marius) hadden een ontzettend gepassioneerde chemie samen, en wat zongen ze toch prachtig! Super romantisch!

Verder naar het verhaal nu. Het verhaal, die zit rots vast.
Jean Valjean en Javert, hebben onderling zo een complexe verstandhouding. De twee draaien hun hele leven rond elkaar heen. Ik vind de jongens van het verzet, de échte helden van de hele film. Met name het kleine jongetje Gavroche (Daniel Huttlestone).

Het mooie einde sluit de musical/film heel netjes af en laat mij met een gerust gevoel achter.

Les Misérables krijgt van mij een Solid Seven. Based on performances of the super cast, het script, de uitwerking et La Revolution!

3,5*

Pompeuze prent.

Hugh Jackman en Russell Crowe zou je niet een, twee, drie in een musical verwachten. Eerder in een nieuwe actiefilm. Les Miserables is echter een musical in de meest pure vorm van het begrip. Een gesproken woord valt er eigenlijk amper. Als een ware opera wordt er overwegend gezongen tijdens deze verfilming van het boek uit 1862 en de beroemde musicals die sinds 1980 volle zalen trekken over de gehele wereld. I Dreamed a Dream werd zelfs nieuw leven ingeblazen bij een nog breder publiek, toen huisvrouw Susan Boyle het de hitlijsten in zong vanwege een talentenjacht op televisie. Het is onder meer dit nummer dat als een rode draad door de film heen is geregen. Telkens galmen de klanken als interludes en wat dies meer zij.

Het bekende verhaal van Victor Hugo wordt minimaal sinds 1925 op film vastgelegd, maar deze productie van de regisseur van The King’s Speech is misschien wel de meest bombastische. Van de soms overdreven acteerprestaties naar de theatrale muziek en weer terug. En tegelijkertijd somberheid die spreekt uit de donkere decors en dramatische teksten. Het hoort een beetje bij musicals, maar dit is natuurlijk wel film. Achter in de theaterzaal hoeft men dus niet de grimassen van de acteurs op te vangen, het scherm is breed genoeg. Een onderdeel waar niet elke acteur of actrice van op de hoogte lijkt te zijn. Het stoort gelukkig niet en past zelfs bij deze pompeuze prent, waarin de voortvluchtige Jackman uit handen tracht te blijven van een indrukwekkende Crowe.

Het is zelfs een beetje musical eigen. Dat theatrale is ook een link met het echte theater waar de producties veelal vandaan komen. Het mag ook wel, want de muziek van Les Miserables, hoe vaak bejubeld en bekroond ook, begint na verloop van tijd wel een beetje op elkaar te lijken. Zodat er een soort van muzikale brij ontstaat, die enigszins monotoon begint te klinken. Ondanks alle bijzondere bruggetjes, virtuoze franje en orkestrale overdaad. Dan is een diep fronsende Baron Cohen wel handig, opdat je als kijker weet in welke bui hij zich bevindt. Sowieso is laatstgenoemde zijn aanwezigheid prettig, want samen met Bonham Carter vormt hij een ietwat misplaatst doch komisch duo, dat de noten iets lichter doet klinken.

Pluspunt is dat er door een ieder ‘live’ gezongen wordt. Het zal niet iedereens ding zijn, maar diegene die in het eerste half uur toestaat zich te laten vangen door eens iets anders dan anders, wacht een aardige rit. Ook een royale, want de zit duurt minimaal een half uur te lang. De aandacht er volkomen bijhouden blijkt dan ook een lastige opgave te zijn. Hathaway, die binnen een mum van tijd verandert van beeldschone meid in een schurftige Sinéad O'Connor, doet het aardig maar is te snel van het podium verdwenen. Ook kindacteur Huttlestone weet de aandacht kort op te eisen. Een Wizard of Oz dan wel The Sound of Music is de film echter niet geworden. Een klassiekerstatus ligt met deze versie dus niet in het verschiet. Wel een bijzondere ervaring.

De Blu-ray van Les Miserables wordt uitgebracht met een 7.1 geluidstrack en is voorzien van de volgende extra’s: Les Miserables: Een revolutionaire benadering, Het originele meesterwerk: Victor Hugo's Les Miserables & Filmcommentaar met regisseur Tom Hooper.

Goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Mijn god, wat een verschrikking.

Het zal allemaal wel met die positieve kritieken, nominaties en prijzen, maar werd na een kwartier al echt doodmoe van deze film. In de eerste plaats simpelweg omdat werkelijk ELK woord gezongen moest worden. Waarom niet de liedjes voor de écht grote gebeurtenissen houden? Het was in ieder geval uiterst vermoeiend dat alle karakters ook van de meest alledaagse en nietszeggende zinnen nog een heel lied moesten maken. Hoewel, van echt zingen was er meestal ook geen sprake; woorden en lettergrepen werden veelal gewoon gerekt, waardoor het een beetje zingen lijkt. Het begon echt steeds lachwekkender te worden als mensen huis-, tuin- en keukenzinnetjes al "zingend" met een strak gezicht moeten uitkramen. Geen wonder dat de film zo lang duurt als elk 'goedemorgen' ritueel een eigen lied krijgt. Maar het wordt allemaal nóg idioter als er van die zwaar irritante Blof-teksten als 'regen doet de bloemen groeien' en 'de sterren zijn zwart en koud' bij worden gemikt. Koning van dit humoristische tafereel is overigens meneer Russell Crowe, bij elk stukje dialoog uit zijn mond kwam de koffie uit mijn neus.

Maar zelfs als het je lukt door dat eeuwige praat-zingen heen te kijken; de vertelling van deze Les Misérables doet de film ook niet bepaald goed. De film duurt dan weliswaar twee en een half uur, maar binnen een uur zijn er al talloze verhaallijnen en personages doorheen gejast. Met een noodgang worden kort alle plot-stations bezocht, maar echt ergens bij stilstaan of meeleven is schijnbaar niet nodig. Zo schijnt het te zijn dat het leven van Jackman's karakter volledig veranderde sinds hij dat kleine meisje mocht opvoeden. Hier krijgen we als kijker echter niets van mee. Niet belangrijk genoeg, zeker? En waarom moeten we na een paar minuten al meehuilen met een karakter als Fantine, als we het karakter amper leren kennen? Evenals die Marius, Éponine of een hele zooi personages waarvan ik de naam al niet meer weet. Ze enkel introduceren en een paar regels tekst geven maken het nog geen interessante karakters. En tja, de komische noot van Sacha Baron Cohen en Helena Bonham Carter gaat ook verloren als een Russell Crowe en zijn pogingen tot zingen vele malen grappiger zijn.

1,5 sterren.

Het lijkt me een dankbare opdracht om van Victor Hugo’s weergaloze monument uit de wereldliteratuur een film te mogen maken. Velen hebben zich daar in het verleden aan gewaagd, met wisselend succes. De versie uit 1998 met Liam Neeson in de hoofdrol vind ik prachtig, maar de uitvoering uit 1935 met Fredric March en Charles Laughton prijkt nog steeds bovenaan mijn lijstje.

Deze verfilming van de musical moet je volgens mij met andere ogen bekijken. Daar duikt dan meteen mijn probleem op: ik ben niet zo’n liefhebber van gezongen dialogen. Desondanks vind ik het een mooie film vanwege het onverwoestbare verhaal en door de goede vertolkingen van Hugh Jackman en vooral Anne Hathaway. En natuurlijke de prachtige song I dreamed a dream, het nummer dat Susan Boyle beroemd maakte.

Mooi gemaakt, maar het deed me allemaal niet zo veel. Bij een film waar het zo nadrukkelijk de bedoeling is emotie los te krijgen bij zijn kijkers, is dat wel een groot probleem. Dat het pompeus, bombastisch en opgeblazen is, zit een klein beetje opgesloten in wat het is, maar dat maakt het nog niet ogenblikkelijk allemaal in orde.

Nogmaals technisch gezien (zowel de look, als de effecten als de zang) allemaal prima in orde, maar dat maakt het nog niet mooi (zowel de look, als de effecten als de zang). Het keek wel gemakkelijk weg en het verhaal barst natuurlijk van de potentie. Daarbij deden verschillende acteurs waar ik geen fan van ben, het bovenverwachting (zowel het acteren als de zang).

2,5 sterren.

Les Misérables was nog een hiaat in mijn culturele ontwikkeling, dus heb deze succesvolle versie maar eens opgezet . Vrijwel alle dialogen worden gezongen en dat is in het begin wennen aan bijvoorbeeld een zingende Russell Crowe. Het theatrale en tragische verhaal sprak me desalniettemin wel aan, alleen wordt het wel iets te lang uitgesmeerd. Tegen het eind gaat dat continue gezang toch enigszins vermoeien.

Een redelijk drama/muziek/romantiek film...

Prima verhaal...

Maar musical is mijn ding niet...

Prima acteerwerk...

Wel leuk bekende acteurs Hugh Jackman en

Russell Crowe...

Super mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Mooi kostuums...

Klassieke muziek (Dolby Digital)...

Victor Hugo's beroemde roman, vele malen verfilmd, nu als een geslaagde musical met heel mooie passages ("Look down", "In my Life"...), het verhaal getrouw en met een overtuigende "Can you hear the People sing ?" als slotscène.

Knap en zorgvuldig gebracht.

Het leek een onbegonnen werk om Les Misérables te verfilmen en al het voorgaande te overtreffen. Het bekende boek van Victor Hugo werd meermaals verfilmd, won prijzen op Broadway en is zo episch dat het moeilijk lijkt om met het lange verhaal dat niveau zo hoog te houden. En het is Tom Hooper gelukt. Zowel de sfeer van Broadway wordt behouden (hier zullen vooral de filmliefhebbers op afknappen vrees ik), het verhaal van Victor Hugo wordt gerespecteerd en gelukkig was er nog genoeg budget om ook de sfeer van de Franse Revolutie weer te geven.

Het is geleden van Phantom of the opera in 2004 dat een musical me nog zo kon bekoren. Je merkt ook dat iedereen er meer dan 100% heeft in geïnvesteerd. Acteurs geven alles van zichzelf en spelen op topniveau. Ook de makers brengen het Frankrijk van de 19e eeuw terug. Het moet wel een geloofwaardig beeld geweest zijn. Victor Hugo begon aan het boek in 1942, amper 10 jaar na de Parijse opstand in 1932. Anders dan de meeste musicals is dit vooral een drama, meer in de stijl van Oliver Twist en Fiddler on the roof.

Misschien omdat het net zo'n vakmanschap is, kan de film niet helemaal overdonderen. Pas op, er zijn verschillende zeer mooie scènes bij. En misschien dat ik bij een herkijkbeurt later kan ervaren dat dit een ware klassieker is. Les Misérables heeft in elk geval de verwachtingen ingelost. En laten zien dat het genre musical nog lang niet dood is. En ik ben blij dat we nog eens een Broadway-verfilming mogen zien en geen halve experimenten als Moulin Rouge of Mamma Mia.

Musicalfilms.. Het zijn niet direct films die ik bijzonder hoog heb zitten. Toch kan ik zo nu en dan wel van een film als Chicago, Sweeney Todd of The Phantom of the Opera genieten. Het zijn daarbij dan ook andere factoren die een rol spelen buiten enkel de muziek (decors, sfeer, acteerwerk etc). Waarom zou dit bij het alom bekende Les Misérables niet het geval kunnen zijn? Ik had er dus eigenlijk best wel vertrouwen in.

En toch was ik na afloop licht teleurgesteld. Ik was me er uiteraard van bewust dat er gezongen ging worden in de film. Ik was me er echter niet van bewust dat élk dialoog gezongen zou worden. Dit begon me al na ongeveer een half uur voor het eerst wat te irriteren. Het probleem hiervan is, naast irritatie, dat de échte nummers niet opvallen. Het is nu ongeveer anderhalve week geleden dat ik de film gezien heb en het enige nummer dat ik me nog echt herinner is die aan het begin (bij de schepen). Het is dus duidelijk dat het constante gezang afbraak doet aan de aanwezigheid van de daadwerkelijke soundtrack, tenzij je, lijkt me, heel bekend bent met de musical. Ik weet niet of dit op het toneel ook zo is, maar in de film had het geen positief effect.

Bovenstaande vind ik erg jammer, want verder is Les Misérables gewoon een goede film. De cast is overtuigend en sterk. Hugh Jackman en Russell Crowe zijn een leuk stel om te volgens als rivalen, maar ook de vrouwelijke cast is prima. Anna Hathaway weet bijzonder veel uit haar kleine rol te halen. Daarnaast is de knappe Samantha Barks erg getalenteerd en komt zij qua zang makkelijk als beste uit de bus. Het duo bestaande uit Baron Cohen en Bonham Carter vond ik persoonijk niet erg grappig, maar ik kon me ook niet aan hun aanwezigheid storen. Ik lees veel over de miserabele zangkwaliteit van Crowe. Het was inderdaad niet al te best, maar aangezien iedereen toch al aan het zingen was, maakte me dat ook weer niet zoveel uit. Piere Brosnan in Mamma Mia vond ik iig nog wel een graadje slechter.

Verder heb ik qua afwerking ook niets op de film aan te merken. De stad Parijs ziet er bij vlagen wat visueel uit, maar desondanks zitten er een aantal mooie plaatjes in. Ook de eerder genoemde beginscène oogde tamelijk indrukwekkend. Aan zaken als kostuums en decoratie is voldoende aandacht besteed. De hele situatie rondom de opstand is zeer degelijk naar voren gebracht en wist me gemakkelijk te boeien.

Een film die me dus achter laat met gemengde gevoelens. Door simpelweg meer dialogen erin te verwerken was ik makkelijk op een hele ster meer uitgekomen in mijn beoordeling. Nu blijft het, ondanks dat het verhaal interessant genoeg is, toch een iets te lange zit. Het lijkt me niet gemakkelijk om dit wereldberoemde verhaal om te zetten in een film, dus als ik dan kijk naar de overige zaken is Tom Hooper een heel eind gekomen.

Voor een musicalfilm is uiteraard vocale muziek nodig, maar dit ging mij toch net wat te ver.

3*

Bij een filmmusical is de eeuwige vraag: neem je acteurs die een beetje kunnen zingen of zangers die een beetje kunnen acteren? Hier hebben ze duidelijk voor het eerste gekozen. Dat is een probleem voor een musical waarin zo veel gezongen wordt. R. Crowe en H. Jackman vond ik ondermaats als zanger. Amanda Seyfried was beter. De enige echt goede zangstem is die van Samantha Barks, maar dat is een nevenrol (Éponine). Anne Hathaway brengt I Dreamed a Dream met veel emotie, maar puur als zangstem schiet ze toch ook te kort.

In de tweede helft ontaardde het in gesnotter. Het enige moment waar ik even vrolijk van werd, was toen ze die vervelende Gavroche neerschoten.

Het verhaal blijf ik wel sterk vinden. Javert is aanhanger van de stelling "eens een dief, altijd een dief". Hij gelooft dat morele slechtheid aangeboren is. Victor Hugo geloofde dat het wel mogelijk was dat iemand zijn leven beterde. De beste verfilming van Les Misérables vind ik de miniserie uit 2000, met Gérard Depardieu en Virginie Ledoyen.

Beste een goede film. I dreamed a dream van Anne Hattaway is inderdaad met zeer veel en overtuigende emotie gebracht. Dat was voor mij wel het hoogtepunt van de film.

Maar waarom moet alles gezongen worden. Je ziet dat acteurs nog wel redelijk overweg kunnen met de liedjes. Maar de tekst tussen de liedjes door zingen gaat ze niet goed af en voegt ook niets toe aan de film. Vooral van Russel Crowe kwam het zeer krampachtig over. Daarom toch maar 3 sterren.

Oef.

Musicals zijn m'n ding zo niet, maar het is nu ook weer niet zo dat ik ze allemaal bij voorbaat afschrijf. Wanneer goed uitgevoerd kan het best goed uitpakken, vaak zit er ook een luchtigheid in die het makkelijk te verteren maakt. Niet zo in deze film.

Nu heeft Les Misérables ook wel wat tegen zich. Ooit het boek moeten lezen voor Frans vroeger en Frans + historisch + armoedeparabel is zo'n beetje de slechts mogelijke combinatie van factoren die je mij kon (en nog steeds kan) geven. Ondanks dat ik graag las vroeger, was dit boek een waar martelstuk om doorheen te komen, iets wat me altijd bijgebleven is. Het boek zelf niet trouwens, zou voor deze film niet echt meer een coherente verhaallijn kunnen reconstrueren hebben.

Toch lijkt me achteraf dat de film zich minder op de achtergrond van het verhaal focuste (waar het boek dat wel deed) en veel meer tijd stak in de romance. Sowieso krijgen de feitelijkheden amper aandacht en zijn het vooral ellenlange liedjes over veel persoonlijke probleempjes. Het wordt allemaal tot in het oneindige uitgerokken, wat de speelduur van 2.5+ uur verklaart voor iets wat uiteindelijk een simpel liefdesverhaaltje is.

Vond de CG eerder kitscherig, visueel weinig indrukwekkend. Maar het is toch vooral de zang die soms echt pijn doet aan de oren. Dat Cohen en Bonham Carter het wat laten varen kan ik nog wel hebben, zij zorgen namelijk voor de komische noot (zowat het enige wat ik goed vond aan de film), maar acteurs als Crowe, Jackman en Redmayne laten zingen .. wie verzint het. Hathaway trouwens ook écht niet om aan te horen, Barks klonk vooral als een Disneyprinses.

Mnee, vanaf de eerste scene zat het al verkeerd en dat bleeft de gehele speelduur zo. Niet mijn film dit en een extra laagje cringe op het werk van Hugo.

0.5*

Ging ervan uit dat er ook gesproken zou worden in deze film. Helaas niet dus,heb een half uurtje gekeken. Kon het niet meer opbrengen naar het gezang te luisteren. Vond het ook nog wel jammer.Ga het boek maar kopen denk ik.

Uitstekende film over de al vaker verfilmde klassieker van Victor Hugo. Deels een ouderwets aandoende Hollywood musical die toch fris weet over te komen. Doordat zo'n beetje alle tekst gezongen wordt, vergt dit toch een andere vorm van acteren en dat gaat de cast uitstekend af (vooral Anne Hathaway is indrukwekkend). Verder prachtige decors, kostuums en camerawerk.

Na het tegenvallende La La Land (2016) (2,5*) eerder deze week te hebben gezien had ik zin in mijn favoriete musical. Deze ben ik destijds 2x in de bioscoop gaan bekijken, de enige keer dat ik dat ooit gedaan heb, sindsdien ook diverse malen herzien en vanmiddag voor het laatst. Het is ook de film waarmee ik musicals heb leren waarderen. Wat een verschil tussen deze twee films. Les Misérables heeft een flink budget, epische scenes, en aan alle details is gedacht. Cinematografie is uitstekend, acteerwerk, zangkwaliteit, prachtige liedjes, goede CGI en ga zo maar door. Het bronmateriaal is een boek van Victor Hugo waar een theatermusical van is gemaakt en de regisseur brengt die musical dus hiermee vrijwel een op een over op het witte doek, met een uitstekend resultaat die de enorme kwaliteit van het bronmateriaal respecteert.

Net als in La La Land heb je ook hier naast veel musicalsterren ook echte acteurs, geen twee in dit geval, maar een kleine tiental en zeker niet de minste (Anne Hathaway, Hugh Jackman, Russell Crowe, Sacha Baron Cohen, Helena Bonham Carter, Eddie Redmayne, Amanda Seyfried...) en bizar genoeg kunnen die allemaal hier wél behoorlijk zingen en lukt dat Emma Stone en Ryan Gosling in La La Land maar moeizaam. Wat mij betreft zegt dit iets over de regie, waarbij de regisseur van La La Land niet heeft geïnvesteerd in uren zangles voor de (slechts) twee zingende acteurs terwijl dit bij Les Misérables wel is gebeurd.

Wat mij betreft is dit een voorbeeld van wat je met het medium film kunt bereiken wanneer je op alle details let, en niet alleen bijvoorbeeld de visuele aspecten verzorgt zoals tegenwoordig zovaak gebeurt. Film is meer dan alleen beeld, alleen verhaal of alleen geluid. En deze film laat zien wat je bereikt als je dat alles op een hoog niveau samenbrengt.

Zoals ik schreef in mijn oorspronkelijke recensie over deze film: "Een klassieker is geboren. Waanzinnige soundtrack, liedjes met geweldige teksten, diepgaande dialogen (gezongen nog wel!), meeslepend verhaal, geweldige camerawerk en decor, custuums, verzorgd tot in de details, en prachtige acteerprestaties. Ook van de jongere spelers die ik me echt nooit in zo'n rol had voorgesteld. ". De 5* blijven staan.

Les Misérables

Ik moest er even inkomen en dat er de hele tijd gezongen wordt (zelfs bij normale gesprekken) werkte eerst wat bevreemdend. Maar na een tijdje begon ik er echt lol in te krijgen, en begon ik de film ook steeds meer te waarderen.

Vooral nadat er een tijdsprong van negen jaar wordt gemaakt. Niet alle acteurs zingen even goed, maar gelukkig is zingen meer dan alleen je stem. Het gaat er ook om hoe je het overbrengt, je gezichtexpressie en de wil om vol overgave een nummer ten gehore te brengen. Samantha Banks is wel een begenadigd zangeres en wanneer zij “On My Own" zingt is dat echt een kippenvelmoment. Complimenten ook voor de decors, de beelden en het lef dat regisseur Tom Hooper hier toont. Want om een film te maken waarin acteurs drie uur lang zingen is lef, fantasie en inspiratie nodig. Les Misérables is een gedurfde en uiteindelijk meer dan geslaagde film geworden.

Les Misérables: prachtige musical en winner van 3 Oscars

De musical ‘Les Misérables’ is gebaseerd op het boek dat is geschreven door Victor Hugo. In 1980 maakten Claude-Michel Schönberg en Alain Boublil een prachtige Franse musical van het boek. Herbert Kretzmer schreef de Engelse liedjes en Alain Boublil de Franse. De Engelse versie, de film die wij hebben bekeken werd gemaakt door Tom Hooper. De belangrijkste personages die in de musical voorkomen zijn Jean Valjean, Fantine, Cosette, Marius en Javert. Het genre is een musical, historische drama, oorlog en romantiek. De musical verscheen in december 2012 in de VS. Later verscheen hij in Europa in januari 2013.

Wij vinden het een boeiende film want wij wisten niet veel over de Franse Revolutie. In deze film hebben we veel bijgeleerd over de Franse Revolutie.

De zwakke punten: Er werd constant gezongen, na een tijdje begin je dat beu te komen. We begrijpen wel dat er gezongen moet worden in een musical maar bij elk gesprek werd er gezongen waardoor je niet echt één bepaald lied van de film onthoudt.

Soms is het onduidelijk waar het verhaal zich precies afspeelt en sommige scénes waren wat langdradig.

De sterke punten: De acteurs konden zich zeer goed inleven in hun rol, vooral Anne Hathaway die “Fantine” in de film speelde. Dit merkte je in de scènes waar ze er alles voor overhad om aan geld te geraken voor haar kindje. Haar emoties leken echt en dat was ontroerend en zeer geloofwaardig om naar te kijken. De locaties en gebouwen waren de perfecte plaats om het verhaal te kunnen waarmaken en zeker niet saai om naar te kijken. De cast was ook zeer goed verkleed en geschminkt.

Deze fantastische musical is zeker een aanrader. Het verhaal en de betekenis die erachter schuilt is indrukwekkend. De acteurs komen echt over en het hele plaatje hangt goed samen. Het is een emotionele film met veel zang- en acteertalent.

Ok musical.

Een film waarin alles gezongen is is bij mij nieuw in mijn boekje. Vooral omdat ik maar weinig musicals kijk, en ik had toch wel moeite om dat hier dan te accepteren. Crowe en Jackman vallen nogal tegen met hun stemmen, en bij de emotionele scene van Hathaway voelde ik helemaal niets.

Ik kon soms mijn aandacht er ook niet echt bijhouden, ontroerend vond ik hem ook nergens echt zelfs niet toen het kind was neergeschoten.. Maar dat is de negatieve kant, positief vond ik het er visueel erg mooi uitzien, het acteerwerk is mooi en het wil in het tweede deel wel vermakelijk overkomen.

Cohen vind ik weer geweldig, Seyfried is leuk en Eddie Redmayne ook. In dat opzicht is het ook wel een goede film dat mooie effecten draagt. De laatste scene vond ik ook het mooist van de hele film. Ik denk dat deze films gewoon niet voor mij in de wieg gelegd zijn. Maarja