Les Misérables (2012)

Zware tegenvaller. Het is een mooie musical, maar op het witte doek komt het niet over. Ik vind een aantal acteurs slecht zingen en ook de wisseling tussen plat Engels en dan weer een raar Frans accent vond ik vervelend. Na verloop van tijd begonnen de liedjes op elkaar te lijken p, en nee ik bedoel niet de letterlijk herhaalde nummers... Persoonlijk had ik wat meer tekst beter gevonden, omdat ik de personages allemaal erg plat vind blijven. Daarbij ging ik na verloop van tijd echt op mijn klok kijken. Ik vond een aantal decors erg tegenvallen vooral de barricade van de studentikoze jongens. De kostuums vond ik ook matig.. Sommige hadden een serieus 19de eeuws kostuum en bij andere leek het wel met een grote sarcastische knipoog.. Ik vond Hugh jackman en Anna hattaway geweldig zingen/acteren en de beginscene vond ik sterk, maar ik zat echt de film uit te zitten..

Mooie film maar ik vond dat er te veel in gezongen werd er had ook best wat meer in gesproken kunnen worden. Het eerste deel kon ik niet echt waarderen maar na de pauze werd de film steeds interessanter en werd het een echte tranentrekker.

In het theater heb ik deze musical tweemaal gezien, beide keren in Carré. In 1991, met o.a. Henk Poort, Pia Douwes, Simone Kleinsma, Vera Mann, Bill van Dijk en Danny de Munk. En in 2009 met René van Kooten, Suzan Zeegers, Jamai Loman en Celine Purcell. Ik was dus benieuwd naar de filmversie, vooral omdat er gebruik kan worden gemaakt van digitale effecten en de decor-mogelijkheden onuitputtelijk lijken te zijn. Tom Hooper heeft een sterke, grandioze en imponerende film gemaakt, die er toverachtig realistisch uitziet, waarbij de grandeur en melodrama van het verhaal behouden zijn gebleven. Spectaculair om naar te kijken en niet alleen de decors maken indruk, ook de cast (intense acteerprestaties) doet dat. De kostuums zien er detailgetrouw uit. Het verhaal over kapotte dromen en onbeantwoorde liefde, maar ook over compassie en hoop, is meeslepend. Om de emotionele echtheid te benadrukken, moest de cast tijdens de opnames live zingen (en dat is knap). Memorabel is "I dreamed a dream", door Anne hathaway en Hugh Jackman speelt groots en treffend: hij lijkt gemaakt te zijn voor de rol van Jean Valjaen. Net als bij het theater blijven de liedjes na afloop in je kop zitten. Russell Crowe was voor mij de zwake schakel: hij kan niet zingen en voor een film waar het om de gezongen teksten gaat, is dat onontbeerlijk.

Na het lezen van de plotomschrijving hier kwam ik niet tot de conclusie dat ik met een zangfilm te maken zou hebben. Verder wist ik niks van de film, echt helemaal niks.

Voor mij dus wel reden genoeg om de film alleen al af te kraken op het feit dat het verhaal vertelt wordt door zang.

Schitterende musical/film die me soms enorm kippenvel bezorgde!

Alhoewel ik geen musicalliefhebber ben heb ik enorm genoten van Les Miserables. Ik kende het verhaal niet dus ik liet me graag verrassen.

Ik moet zelfs bekennen dat ik het verhaal niet eens zo interessant vond en dat ik het eigenlijk het grote minpunt aan deze film vond.

Alle lof voor de zangers/acteurs. Vond er geen één zwak, al moet ik zeggen dat het raar is om Sacha Baron Cohen te zien zingen.

In tegenstelling tot velen vond ik Russell Crowe juist wel erg goed, een heerlijke donkere stem. Maar goed, je moet er wel van houden.

Sommige stukken waren echt fenomenaal goed en ik kon er geen genoeg van krijgen. Gelukkig duurt de film lekker lang zodat er veel te genieten valt!

Ik ga de film zeker nog eens zien! Alhoewel ik er redelijk sceptisch over was is het me echt meegevallen.

Dikke vier sterren voor een film die je moet zien, zelfs al houd je niet van musicals!

Helaas was deze film voor mij een grote tegenvaller. Ik irriteerde mij aan het feit dat echt alle dialogen gezongen worden. Russel Crowe zet hier zijn slechtste rol neer ooit. Jackman en Hathaway waren wel erg goed. Sommige stukken waren tenenkrommend langdradig.

Niet mijn ding, alhoewel het wel goed verfilmd is. 2.0

De eerste keer dat ik een musical in de bioscoop heb gezien. Het was niet helemaal een vrijwillige keuze, maar ach je moet alles eens geprobeerd hebben nietwaar?

In Les Misérables wordt de gehele speelduur gezongen. De enige andere film die ik ooit zag waarin dat gebeurde, was Les Parapluis de Cherbourg en die is mij bijzonder slecht bevallen. Les Misérables is gelukkig wel een stuk beter, al ben ik er dan weer niet zo enthousiast over als de meesten hier.

Ik vond het vooral een nogal wisselende film. Sommige stukken zijn erg goed, met ook prima gezongen nummers en andere stukken zijn duidelijk wat minder. Jackman speelt een goede hoofdrol en zingt ook niet slecht. De grootste verrassing was voor mij toch wel Russell Crowe. Dat hij goed kon acteren wist ik wel, maar hier laat hij zien ook nog eens prima te kunnen zingen. Ook dat kleine jongetje, die Daniel Huttlestone blijkt te heten, was erg sterk. Minder vond ik de vooral de rol van Helena Bonham Carter, die te overdreven was en niet echt op haar plaats leek hier.

Visueel zag het er soms erg mooi uit, zoals de openingsscène, maar ook daar zaten momenten in Parijs tussen die toch iets minder van kwaliteit waren. Verhaaltechnisch was ik niet echt onder de indruk. Vooral de dood van Crowe was eerder lachwekkend dan dramatisch.

Maar uiteindelijk is het me best meegevallen. Ik heb me totaal niet verveeld en er zaten kwalitatief een paar erg goede scenes tussen. Jammer dat dit niveau niet de gehele tijd behouden kon worden, maar al met al hoor je me verder niet klagen.

3,0*

Ik had het letterlijk moeten nemen dat dit een muziekfilm is, letterlijk! ik denk zelfs dat het helft die deze film, sorry muziekfilm, er al spijt van had en maar is blijven zitten in de zaal, dus geloof ik dat hij volle zalen trekt.

Al die topacteurs die zingen, na al hun films komt dit totaal belachelijk over en vraag ik mij af wat hun reden was om aan deze film mee te werken, schrik dat ze iets mislopen?, ja het geld dat ze er mee verdiende, want deze film, sorry muzijkfilm ( ja dit is juist geschreven, zijkfilm!), verdient nog geen ster!

ik vind Hugh Jackman slecht zingen hij heeft geen zangstem vind ik dan .

de film op zich je moet er van houden. ik niet.

Ik was heel positief verrast door de film.

Ik zag veel gelijkenissen met Sweeney Todd. Bijvoorbeeld als Cosette zo eenzaam door het raam kijkt, zou ze zo "Green finch &linned bird" kunnen zingen en dan haar sleutel naar beneden gooien.

Heel leuk vond ik Helena en Sacha samen. Vooral toen ze gehakt gingen maken. Hij gooide er ook een staart van een kat in, terwijl in Sweeney Helena juist zingt: "wouldn't do in my shop, just the thought of it's enough to make sick."

De film ging mooi aan een stuk door, waardoor ik niet het gevoel had dat hij zo lang duurde.

Ik vond de ondertiteling ook heel mooi. Soms bij close-ups, versprong hij naar links of rechts, waardoor het gezicht beter te zien was.

Aardige film. Ik wist van te voren niet helemaal of het mijn ding zou zijn en dat is het ook niet helemaal, maar niettemin is het best overtuigend. Als ik zeg dat het niet mijn ding is heb ik het niet over de continue zang, want daar heb ik geen moeite mee. Het was meer zo dat het verhaal me niet zo aansprak en dat het me allemaal wat bombastisch en sentimenteel leek. Dat is het dan ook. Maar daar had ik me op ingesteld en eerlijk gezegd past die grootse aanpak toch altijd wel beter bij een musical dan bij een gewoon drama en Les Misérables heeft er het juiste verhaal voor.

De meeste moeite had ik uiteindelijk dan vooral met de hele romantische verhaallijn rond Eddie Redmayne en Amanda Seyfried. Echt zo'n futloze romance, waarbij de twee halsoverkop verliefd worden zonder elkaar te leren kennen en meteen daarna niet meer zonder elkaar kunnen. Dit soort liefdesverhalen, waarin de twee personages elkaars karakters niet leren kennen kunnen mij zelden boeien en als er zoveel belang aan gehecht wordt als hier wordt het al snel vervelend. Die eindeloze smachtende liedjes konden me gestolen worden. Daarnaast zorgt dit allemaal voor nog een subplot, rond ene Eponine (een van de lelijkste namen die ik ooit gehoord heb overigens). Niet alleen was Samantha Barks vreselijk in de rol, maar haar personage leek er alleen maar in te zitten om het verhaal te rekken, alsof dat nodig was.

Ik kon hier allemaal weinig mee en ik had liever meer focus op Jean Valjean en Javert gezien, want dat zijn toch duidelijk de boeiendste personages. Toegegeven, zo'n Valjean is ook niet mijn favoriete type, zo'n Christelijke idealist, maar het past wel bij een film als dit, waardoor het wel werkte. Sowieso is Jackman, hoewel geen uitzonderlijk acteur, altijd iemand die gemakkelijk sympathie opwekt, zo ook hier. Russell Crowe had mijn favoriete personage. Zijn zang wordt hier en daar belachelijk gemaakt, niet helemaal terecht wat mij betreft. Hij heeft niet het meeste bereik, dat is duidelijk Eddie Redmayne (wiens stem identiek is aan die van Tim Buckley), maar Crowe heeft het soort diepe, ruwe zangstem waar ik een zwak voor heb. Hij is hoogstens niet zo sterk als hij korte zinnetjes in een dialoog (duet?) moet zingen, maar zijn eigen nummers vond ik het hoogtepunt van de film. Anne Hathaway doet het ook weer goed, maar die overtuigd me altijd wel eigenlijk. Haar grote nummer is niet helemaal mijn ding, maar ze heeft er denk ik wel het meeste baad bij dat haar zang live is opgenomen, want het brengt meer emotionaliteit over.

Het grootste deel van de film is gewoon goed vermaak, met enkele pakkende nummers en heel wat spektakel. Alleen het bekende verhaal is niet overal even sterk. Vooral niet dat Marius na de mislukte revolutie in naam van de armen nog droevig zit te zingen om zijn verloren vrienden, om vrij snel daarna hem in grootse hallen en duidelijk peperduur huwelijk zien te geven vol met mensen die van adel lijken. Dat idealisme was duidelijk een fase.

Hooper blijft voor mij een moeilijk in te schatten regisseur. Aan de ene kant iemand die de uitdaging op zich neemt om de liedjes live op de set op te nemen en ook iemand die bepaalde scènes echt visueel sterker maakt (die scènes met Crowe vooral), maar aan de andere kant is hij vaak ook te conventioneel en soms zelfs visueel zwak. Vooral het nummer Master of the House laat een grote zwakte zien in Hoopers kunnen met humor. Deze scène wordt veel bekritiseerd en Helena Bonham Carter en Sacha Baron Cohen kregen vaak de schuld, maar het is mij duidelijk dat het meer Hoopers regie is die de boel verpest. Zo'n scène met zo'n lied en zulke humor heeft een bepaalde schwung nodig in camerawerk en montage om de grappen te laten werken en de jolige sfeer te vangen, maar juist daar is Hooper op zijn meest observerend en statisch.

Nogal een wisselvallige film uiteindelijk, hoewel ik hem stiekem slechter verwacht had.
3*

Zo, dat is 2 1/2 uur die niemand me meer terug kan geven. Een taai, lange zit. Mooi vormgegeven, met fantastisch production design en sporadisch overdonderend camerawerk, maar inhoudelijk is deze musical duidelijk voor gevorderden. Dik aangezet drama, over de top zangwerk, vrijwel geen dialogen, zware thematiek... nee, voor subtiliteiten ben je hier aan het verkeerde adres. De akteurs brengen het er prima vanaf en regisseur Tom Hooper maakt er visueel iets imposants van, maar ik kan niet zeggen dat ik met plezier heb zitten kijken. En die speelduur, mijn god... Om miserabel van te worden.

veelbelovend begin, maar wat eenmarathon zit , met matige zang, verhaal vol met gaten, matige casting, pffff, ik verlangde terug naar het theater, nee, werkt niet op het witte doen dit verhaal!!

overslaan

Wat een draak van een film dit. Echt een enorme zit en zeker het laatste uur begon het echt te irriteren. Er werd echt teveel gezongen. Als iemand bij wijze van spreke pindakaas op z'n brood wilde, werd er alweer een lied aangeheven.

Juist alle onbetekenende zangstukken trekken de film het moeras in. Eigenlijk zou je kunnen zeggen dat als Anne Hatheway klaar is met 'I dreamed a dream' de film wel klaar is.

De beste zangers in de film waren de jongen die Marius speelde, Russell Crowe en Anne Hatheway. Helena Bonham Carter en Sacha Baron waren de leukste personages.

Hugh Jackman is een matig zanger.

De zaal in Tuschinski zat vol op zaterdagavond maar vele mensen stonden vanaf 1/3e op en vertrokken. Als ik niet ingebouwd in het midden had gezeten dan was ik ook vertrokken.

Geweldige film!!! Veel mensen schijnen niet te begrijpen dat het juist niet de bedoeling van Tom Hooper was om de acteurs te laten kijken als Broadway sterren... het zijn acteurs, de zang hoeft niet altijd perfect te zijn. Het moet rauw en emotioneel zijn en je raken.Het is allemaal live opgenomen met alleen een oorstukje in om de muziek te horen, dat alleen is al een prestatie die ik de broadway sterren niet zie nadoen aangezien ze avond aan avond dezelfde rol spelen en getraind zijn in het zingen. Dit is niet gebaseerd op een braodway musical versie maar puur op het boek. voor mij is dit een van de beste films van het jaar. dat gezeur over die zingt vals en dat is niet goed en die zouden ze moeten nemen voor die rol moet eens klaar zijn. Als je dit niet kan waarderen dan moet je het gewoon lekker bij de musicalversie on stage houden, het is niet nodig om de acteurs die maanden aan deze film gezwoegd hebben af te branden. dat is erg flauw. Ieder heeft recht op zijn eigen mening maar laat mensen wel in hun waarde... 5 sterren van mij omdat ik deze film nog vaak ga zien en voor Russel Crowe...mijn favoriet in de film!

Maar als ze niet kunnen zingen mag dat toch wel gezegd worden?

Verrassend mooie musical.

Na Moulin Rouge niet zo'n musical gezien met zo'n hoge production value en voortreffelijke uitwerking. Erg mooie aankleding en design. Flink wat scenes die er visueel overdonderend uit zien en magnifieke vormgeving en ook de sets zijn zeer sterk. Op de cast grotendeels ook niet aan te merken. Jackman altijd een sterke protagonist en zingt ook niet onverdienstelijk (op momenten wat rough around the edges), Seyfried heeft ook al vaker met het bijltje gehakt, Crowe ook zeer goed en met een verrassend fijn stemgeluid, Isabelle Allen (wat een knap meisje ook), Barks solide, Redmayne puur qua presence wel welkom maar Hathaway steelt wel de show. Nog even een kritiekpunt van casting, en dan gaat het om Cohen en Bonham-Carter, rot eens op met die type casting. Die kom je in honderden films tegen in dergelijke rollen. Bah.

Hathaway's Dreamed a Dream segment was echt het absolute hoogtepunt van de film. Qua mimiek deed het mij een beetje denken aan Maria Falconetti in Dreyer's La Passion de Jeanne d'Arc. Een mimiek die diep door de ziel snijdt, en hierbij zorgt ze nog een ijzingwekkende zang die er nog bij komt. Niet minder dan subliem. Zo kent de film nog meer uitstekende scenes. Inhoudelijk is het wel sentimenteel maar het werkt allemaal vrij goed. Enorm veel ellende natuurlijk maar wat verwacht je anders met zo'n titel. Ik was ook wat bang voor het feit dat het gebrek aan dialoog erg tegen zal staan maar dat werkte ook wonderwel goed. Al keek ik wel weer uit naar een film met dialoog lna 2,5 uur van dit.

Grote probleem van Les Miserables liggen vooral bij mij als filmkijker. Ik ben geen liefhebber van musicals en dan is vooral tweeënhalfuur gewoon erg lang en gaat het slepen. Had van mij zo drie kwartier korter gemogen maar had hier drie kwartier uit geknipt kunnen worden? Ik denk het niet. Dus ik verzoek iedereen niet te veel waarde te hechten aan mijn cijfer, dat heeft puur te maken met mijn persoonlijke smaak en is geen waardeoordeel want Les Miserables is na moulin Rouge weer een hartstikke sterke musical, met enorm production design en uitermate sterke performances. Alles wat een musical moet hebben bevat Les Miserables, alleen was het niet helemaal my cup of tea.

Ik vind dit echt een meesterwerk!! Hou er wel rekening mee dat het echt een zang/musical film is.. je moet er van houden! Bekende acteurs die je in 1 x op een hele andere manier ziet.

Lekkere rauwe zang scene's vol emotie.. Een x wat anders dan het standaard hollywood progamma.. Echt een aanrader maar je moet wel een beetje van klasiek/musicals houden..

Je moet er van houden en dat deed ik zeker. Ben ooit in Engeland naar de musical geweest en die was ook echt ontzettend mooi, dus ik was erg benieuwd naar deze verfilming.

Vond het een ontzettend mooie film, het meeste was goed gezongen en was erg mooi geschoten.

Zeker, maar waar ik dat juist een pluspunt vindt, vind jij dat, denkt ik, een minpunt.

Veelbelovend begin. Mooie verhaallijn die naar elkaar toegroeit, maar na anderhalf uur zijn de liedjes net wat teveel. Sommige melodiën zijn echt geweldig, maar sommige liedjes zijn overbodig en voegen niets toe. Matig einde. Toch denk ik dat deze film in zijn genre echt een goede film is. Je moet er van houden. Gaat wel ten koste van het acteren, al dat gezang heb ik het idee.

wat een prachtige film, gisteren gezien en moet zeggen dat ik van het begin tot het eind geboeid was door het verhaal, heb de musical ok gezien maar dit is knap neergezet.

anne hathaway wat een performance wauw, ok hugh jackman geweldig gedaan.

wel is het een film die je moet liggen, dus snap de mensen die het niets vinden ook wel.

voor mijn 5 sterren

Na tien minuten dacht ik.. Als ik dit ooit uitzie dan verdien ik een koninklijke onderscheiding.

Totaal niet mijn ding, maar ik vond het achteraf eigenlijk best oké. Ik hou simpelweg niet van het bombastische aspect van een musical en de manier van over-acting van verscheidene typetjes. Les Miserables heeft me toch weten te verrassen door de grootsheid en heeft me kunnen boeien tot het einde ondanks de extreem lange speelduur. Toch was ik blij dat het was afgelopen.

3.0 *

"Do not forget me, 24601."

157 minuten, ik zag er al vanaf het begin enorm tegenop. Tijdens de film merkte ik dat de speelduur inderdaad tegen viel. In een theater bij een musical waar je volledig omvergeblazen wordt door het schouwspel voor je ogen werkt het constant zingen wellicht, maar een film leent zich hier eenvoudigweg niet voor. Vaak ontsnapte mij dan ook een geërgerde zucht als er, na 3 gesproken woorden, weer twee personages op een ontzettend geforceerde manier een dialoog begonnen te zingen. Niet om aan te zien. Het is begrijpelijk dat Tom Hooper voor deze aanpak heeft gekozen (je wilt immers geen klucht als Mamma Mia maken waarbij mensen uit het niets luidkeels beginnen te zingen), maar overdaad schaadt. Ook hier.

Wel moet ik nuanceren en zeggen dat sommige liedjes hun doel goed treffen, zoals Hathaway die tijdens "I Dreamed A Dream" zang en acteren moeiteloos in elkaar laat overvloeien. Mocht ze een Academy Award winnen voor deze rol dan is dat dubbel en dwars verdiend. Ook Hugh Jackman doet het niet onverdienstelijk in zijn rol als Jean Valjean.

De film is tot in de puntjes uitgewerkt en heeft een groots karakter. Het camerawerk is ontzettend goed en levert prachtige beelden op.

Les Misérables is een film die een aantal zwakheden kent, maar steekt goed genoeg in elkaar om hem met een ruime voldoende te waarderen.

Nee dit is 'm niet. Niets voor mij zo'n musical. Ik heb het einde van de film dan ook niet gehaald. Het kon mij totaal niet boeien. Moet je van houden.

Niks voor mij.. Jammer ik keek erg naar deze film uit, bleek niet aan zijn verwachtingen te voldoen helaas.

Jammer dat deze film geheel gezongen is, al is en blijft het een musical. Uiteindelijk had het ook wel wat en bleef ik daarna het muziekje neurien. Mooie opbouw van muziek, decor is prachtig, Indrukwekkend om op deze manier terug te gaan naar deze Franse Revolutie. Mag absoluut prijzen halen wat mij betreft. 3.5 sterren omdat het zingen soms wat langdradig werd. Anders zeker een vette 4 !

Geweldig film. Je moet van het genre houden, doordat het enkel zang is. Maar als je daarvan houd, zoals ik, prachtig. Lang geleden dat ik zo'n mooie film heb gezien.

Ik snap dat bepaalde mensen het geen mooie film vinden, je moet er echt van houden, maar het is algemeen bekend dat het een musical is met veel zang, waarom gaan die mensen er dan heen vraag ik mij af.

Ik hoorde dat de zang niet in de studio is opgenomen maar direct op de set. Als dat waar is, geweldig....

Een musical op het witte doek/het tv scherm is me al eerder goed bevallen, bijvoorbeeld met The Phantom, dus ik had erg veel zin in deze Les Mis, die ik ook in 2008 al in het theater had gezien.

Qua verhaal zijn ze erg trouw gebleven, dus niets dan goeds daarover.
Uiteraard geeft film weer hele andere mogelijkheden, bijvoorbeeld door het werken met grotere massa’s figuranten, decors enz. En dat kon het verhaal alleen maar geloofwaardiger maken. Ik vind het in het theater altijd knap als een klein ensemble een heel volk neer kan zetten. Vaak is dat een kwestie van het podium slim gebruiken, met veel beweging en grote koren met veel verschillende soorten stemmen. Hier op film kunnen ze gewoon handig framen en bepalen waar de kijker de aandacht op dient te vestigen.
Nog steeds is One day more een van de highlights van de musical. Niet-musicalfans zullen vast met hun vingers in hun oren gezeten. Ik kan nog steeds genieten van dit opstand-nummer vol chaos waar allerlei motivaties samenkomen.
Het decor zag er prima uit (ook hier weer meer mogelijkheden, bijvoorbeeld met de boot en het water). Zelfde geldt voor de kostuums. Ik werd er meteen weer door in het verhaal gezogen.

Als je vergelijkingsmateriaal hebt, ga je (of in ieder geval ik) ook vergelijken.
Maar ik ga de kinderen eerst noemen, want die hebben een behoorlijke indruk op me gemaakt.
Gavroche: Daniel Huttlestone. Daar straalt de musical ervaring nu al vanaf. Want ervaring heeft hij ook op de planken. Ga er lekker voor zitten als hij in beeld is. Bijvoorbeeld bij Look down.

Young Cosette: Isabelle Allen. Schrijft een van de mooiste liedjes op haar naam: Castle on a cloud. Ze zingt dat zo mooi en zacht. Hoe ze haar eigen naam fluistert. Ook haar uitstraling (op de poster) spreekt me aan. Ogen met power en pijn.

Jean Valjean: Hugh Jackman - René van Kooten
Ik was best onder de indruk van Jackman. Ik wist uiteraard dat hij ervaring heeft op dit gebied, maar had er nog niets van gezien. Niets mis met zijn acteerkunsten, maar zijn zang vond ik toch wat tekortschieten.
Van Kooten’s Bring him home was een regelrechte tranentrekker. Zo mooi. Ik miste net dat bij Jackman. Want ook deze man kan Valjean goed vertolken.

Javert: Russell Crowe - Wim van den Driessche
Ik geloof dat in die tijd iedereen wat had tegen Van den Driessche in deze rol. Ik vind ze nu eigenlijk redelijk vergelijkbaar. Bij Crowe viel het me (eerder gelezen) op dat hij moeite leek te hebben met het zingen van de korte zinnen, maar hij was wat beter in zijn eigen nummers. Het duurde bij beide wat tijd om wat warmte voor ze te vinden. De zelfmoord van Van den Driessche vond ik aangrijpender.

Fantine: Anne Hathaway - Nurlaila Karim
Daar kan ik kort over zijn. Hathaway was beter. Haar stem in I dreamed a dream, door haar tranen en pijn heen, was veel breekbaarder en daarmee mooier.

Enjolras: Aaron Tveit - Freek Bartels
Beide een schot in de roos en muzikaal gezien een hoogtepunt van de musical. Tveit maakt het gemis aan alrounders snel goed. Bartels (stadsgenoot, lang leve de musicalopleiding hier) zijn manier van belten (en ook die van Tveit dus) geeft je meteen zin om samen met hen op de barricades te gaan staan.

Éponine: Samantha Barks - Céline Purcell
In de versie van Purcell een van mijn favorieten in de musical. Zo heerlijk zuur was ze als 2e keus met een top stem. Wat is er gebeurd? Bij Barks was ze gewoon een zielig gedumpt meisje die een mooi liedje zingt. Weinig interessant.

Cosette: Amanda Seyfried - Suzan Seegers
Ik heb een hekel aan het hoge gepiep van Seegers, dus ook deze is gemakkelijk: Seyfried. Door haar is mijn hekel aan Cosette een stuk gedaald. Ja, ik vond haar meteen een stuk prettiger als persoon.

Marius: Eddie Redmayne - Jamai Loman
Redmayne was zeker niet vervelend, maar ik zweer hier bij Loman. Jep, ik was zwaar onder de indruk van wat onze Idol hier liet horen en zien.

Thénardier: Sacha Baron Cohen - Carlo Boszhard
Ik vond ze beide leuk, maar bij Boszhard zag ik steeds Boszhard er doorheen, en dat had ik bij Baron Cohen een stuk minder. Beide hebben goede komedie timing.

Madame Thénardier: Helena Bonham Carter - Marjolein Algera
Ik had een beetje een ‘jammer’gevoel bij Bonham Carter. Zeker omdat ik haar eigenlijk zo leuk vind. Algera was ik al weer vergeten. Ik weet niet wat erger is.

Omdat niet elke acteur/trice een even prettig stemgeluid heeft, trek ik 1* van het punt af.
Dus 4* voor deze mooie verfilming van Les Mis.