Les Misérables (2012)

Mooi decor, maar niets voor mij. Een zingende Russell Crow? Maar voor musicalliefhebbers zal het een zeer goede film zijn.

2 sterren voor decors en uitvoering

Ondanks mijn hogere score toch telleurgesteld.

Ik vond het zo jammer dat prachtige nummers niet méér beelden opleverde dan het gezicht alleen. Dat kreeg me meer het gevoel in een theater te zitten dan in een bioscoop. Het is film hé, dus verwachte ik verbluffende beelden, maar die kwamen er niet uit...het bleef allemaal maar 'podium'getrouw...

Maar emotie, die was er wel! Schitterdende Hugh en Anna! Daar heb ik werkelijk van genoten, en van meerdere songs die je kippevel bezorgde...

Wat een juweel van een film! Emotie, emotie, emotie! Dat heeft me steeds zo meegetrokken in deze film dat ik eigenlijk alleen maar constant zo zat van: wow! Ik was al een enorme fan van de musical. Mensen die klagen over dat de hele film gezongen word, die begrijpen dus echt niks van dit genre en hoe episch Les Miserables de musical eigenlijk wel niet is. Het verhaal, de muziek en zang wàs op zich al een kunstwerk; deze film heeft het alleen maar een grootser kunstwerk gemaakt. Ik hoor sommigen zeggen dat de decors tegenvallen en er teveel op de gezichten van de acteurs wordt gericht..nu, dat vind ik juist de rauwe emotie die je in een musicalzaal niet mee krijgt. In de gezichten van de acteurs zit zóveel dat het verhaal en de zang sterker tot uiting brengt, zo dat het je vastpakt en niet meer loslaat. Dat gevoel kreeg ik, als een haak die in m'n hart werd geslagen..maar wel een heel mooie haak!

Nou, daar ben ik het niet mee eens hoor. De openingscene kun je moeilijk podiumgetrouw noemen, en ook de scenes met de barricades en de opstand zijn enorm. En als een acteur het alleen maar met zijn gezicht moet doen dan moet je van hele goede huize komen wil je daarmee slagen. Dat vond ik gelukt, ook waren dit soort momenten toch tot enkele solo's beperkt en helemaal niet overdadig. Maar ieder zijn mening hoor

Een halve ster voor de moeite, dit was echt een dramatisch slechte film.

veel te veel gezang(niet erg hoor als ze tenminste een noot konden zingen).

slecht acteerwerk en er kwam geen zinnig woord uit in deze film.

russel crow aub verziek je carriere niet met zulke films.

Les Misérables: je houdt ervan of je vindt het niks. Als je niet van een film houdt waarin constant gezongen wordt, ga dan gewoon niet. Mensen die halverwege de film (of erger nog, een half uur voor het eind) de zaal uitlopen irriteren mij bijzonder. Denk dan na voor je een film gaat kijken, en als je het niks vindt, wacht dan in ieder geval tot de pauze met weglopen.

Goed, dat gezegd hebbende, volgt hier een heel verhaal wat ik er wel van vond. Ik heb helemaal niks tegen musicals en groot drama, dus dat ik deze film zou kunnen waarderen kon ik van te voren wel voorspellen. Er zijn goede kanten en mindere kanten, maar wat wil je ook met zo'n lange en uitgebreide film? Eerst maar eerst de personages en acteurs:
* Over Hugh Jackman als Jean Valjean hoef ik weinig te zeggen. Je kunt wel zien dat hij musicalacteur geweest is. Prima gecast
* Russell Crowe... Een beetje onwennig in het begin, maar hij is mij zeker niet tegengevallen als de pathologisch plichtsgetrouwe Javert. Eigenlijk vond ik zijn personage interessanter dan Valjean. Sowieso kan iedereen die in wanhoop in de Seine springt op mijn sympathie rekenen, maar dat terzijde. De zang van Crowe was niet de beste van de film, maar was toch ook niet slecht in mijn ogen
* Anne Hathaway... Ik mag haar niet, zonder duidelijke redenen. Het bejubelen van haar vertolking van Fantine zal ik dus maar aan anderen overlaten. Begrijp me niet verkeerd, ze deed het echt goed. Ik heb er wel bewondering voor dat ze het aandurfde om de lelijke kant zo naar voren te laten komen. Ze was bepaald geen plaatje toen ze I Dreamed a Dream zong, maar zo komt het wel veel echter over
* Sacha Baron Cohen en Helena Bonham Carter als de waard en zijn vrouw. Persoonlijk kon ik hun aanwezigheid wel waarderen voor de vrolijke noot af en toe, hoewel ik me ook wel kan voorstellen dat anderen niet zo heel blij zijn met hen. Maar wie had anders Mme Thénardier kunnen spelen?
* Eddie Redmayne als Marius. Nu had ik al een klein zwak voor Redmayne, en dat is er niet minder op geworden. Als personage vind ik Marius niet bijzonder interessant, maar zijn vertolking van Empty Chairs at Empty Tables vond ik erg mooi
* Amanda Seyfried als Cosette. Seyfried zingt lief en zoet en past goed bij de rol - alleen het hele personage van Cosette doet me helemaal niets, totaal niet
* Samantha Barks als Éponine: zo zie ik het graag! Dit is nog eens een boeiend personage, en heel overtuigend neergezet. On My Own was erg mooi (maar wel korter dan normaal, waarom dat nu weer?). Bij een vrouw met ballen zoals Éponine valt Cosette toch een beetje heel erg weg. Ik heb een zwak voor vrouwen die zich verkleden als man om zich dan wanhopig in het strijdgewoel te mengen, een beetje à la Eowyn in The Lord of the Rings. Jammer dat ze dan dood moet gaan en dat het liedje dat ze daarbij zingt me toch net iets te sentimenteel is
* De studenten van wie ik de namen ook weer niet allemaal ken. Weinig op aan te merken. De man die Enjolras speelt vond ik erg prettig om tegen aan te kijken.

Met de cast zit het dus wel goed en met de muziek ook - als je van musicals houdt, dat maakt dus echt alles uit. De mooiste stukken vond ik toch wel als het hele ensemble door elkaar zingt, zoals bij One Day More. A Heart Full of Love vond ik dan weer niks, maar dat is vooral omdat ik het hele bijbehorende liefdesverhaal zeer weinig voor vond stellen. Overigens vind ik wel dat er iets teveel gezongen wordt in de film. Het is niet zozeer een probleem dat alles gezongen wordt, maar wel dat alles bezongen wordt. In een musical is dat nodig, maar in een film zien we ook de gezichtsuitdrukking van de acteurs en hoeven we niet alle doorgemaakte emoties hapklaar voorgeschoteld te krijgen. Dat is één van de compromissen die je moet maken als je een musical verfilmt, denk ik.

Ook vind ik de film iets te lang. Er gebeurt zo ontzettend veel en het meeste daarvan is interessant, maar naar mijn mening had er toch best wel wat uitgeknipt kunnen worden. Dan had je als regisseur waarschijnlijk wel een heleboel fans over je heen gekregen, dus vandaar dat je dan alweer een compromis moet maken. Films vind ik zelden te lang, maar deze dus wel. Het einde vond ik ook niet echt passend. Bij een musical op het toneel had het gepast, maar in een film is de geest van Fantine die Valjean het hiernamaals in leidt, waar hij wordt opgewacht door alle personages die in de film zijn gestorven toch echt te veel van het goede. Bovendien is het ook niet helemaal duidelijk waar de hele rebellie uiteindelijk toe geleid heeft, behalve dan dat een heleboel mensen dood zijn en Marius trouwt met Cosette.

Toch wel wat aanmerkingen van mijn kant dus, maar dit neemt niet weg dat ik over het algemeen genomen wel degelijk onder de indruk ben van deze film. Het is een drama van epische proporties en daar kan ik geen weerstand aan bieden. Voor een heleboel mensen is deze film helemaal niks en dat kan ik me prima voorstellen. Van mij krijgt Les Misérables gewoon vier welverdiende sterren, en in de toekomst vast nog wel eens een herziening.

Die eerste machtige beelden duurde misschien een half minuutje...Ik vond de omgevingen te bekrompen, of hoe moet ik dat nu uitleggen...te claustrofobisch? ...en de barricades in een 'smal' straatje? Op dat gebied vond ik het 'te beperkt' gefilmd....Het epische gevoel bleef bij mij dan net uit, maar echt...mooie film...en k'heb gesnotterd

Jij weet gewoon niet waar je over praat..... ga jij zingen dan....

Dit is een schitterende film!! Zeer goed geacteerd, had je je ogen moeten ophouden sukkel

waarom kijk je deze film dan,dit wist je toch,in een musical zit meestal veel muziek in,

nu geef je een half punt wat niet rieel is omdat dit niet jou gerne is,

Zo, dat was een lange lange zit.

Het verhaal van Les Miz schijnt bekend te zijn, ik had werkelijk geen idee wat te verwachten, enkel dat het van Hugo was ergens. Ook de musical met de liedjes kende ik eigenlijk niet. Het is me allemaal niet tegen gevallen, maar dit is tot nu toe wel de minste film van alle Oscargenomineerde.

Een musical op film blijft iets raars, mensen die spontaan gaan zingen. In een theater beleef je dat toch anders, zeker als in een film als deze de decors redelijk echt lijken en het zich ook in de echte wereld lijkt af te spelen. Ook de soms gesproken woorden die worden gezongen komen nogal nep over. Laat dat men echt spreken en liedjes zingen, zoals vaker wordt gedaan.

Een musical staat of valt bij de muziek. En dat zit bij deze musical goed. Maar al te vaak moet muziek berusten en moet je vaker horen om vol te kunnen genieten, maar dit zijn veelal ritmische melodische nummers die krachtig zijn en direct blijven hangen. Een enorme schwung en pret straalt dat allemaal uit. Ook de ensemblecast brengt deze massascènes uitstekend.

Dan zijn er nog een aantal emotionelere stukken voor solo en hier gaat het wel vaak mis. Niet dat Jackman, Crowe en Hathaway niet kunnen zingen, maar echt raken doen ze je nooit met hun zang. Wel met hun spel, maar aangezien 95% zang is, kan je nooit echt meeleven met hun misère. Neem een Hathaway die I Dreamed a Dream moet zingen – een prima lied –maar ze doet het met veel gesnotter en gehuil maar weinig gevoel in de stem: in zang werkt dat niet. Vergelijk dat bijvoorbeeld met Caballé die met één uithaal in In Quelle Trine Morbide je tot tot het diepste van je ziel bereikt (Na 0:55, al heb ik thuis nog een betere versie uit 1972). Dit is dan wel geen muziek van Puccini, maar toch; bij deze acteurs had ik dat diepgeraakte eigenlijk niet. Enkel Jackman komt in de buurt.

En dat is jammer, want het verhaal is niet het meest vrolijke, en zonder veel medeleven en constante zang gaan die ruim twee en een half uur wel tellen. Maar al te vaak keek ik even hoe lang het nog duren zou, en dat is niet de bedoeling.

Het pompeuze komt ook terug in het camerawerk, zwierig en vol beweging. De decors lijken dan weer goedkoper en gestileerder, wat best past in een musical. Ze deden me ook steeds denken aan die in The King’s Speech, logisch aangezien het production design van dezelfde hand is. Maar toch is het jammer dat het zo op elkaar lijkt. Wel enkele mooie medium close-ups gezien die me deden denken aan Dreyers La Passion uit 1928. Ook het kapsel van Hathaway deed dat trouwens.

Al met al veel leuke en mooie muziek maar te lang en met goede acteurs maar mindere zangers. Dus enige spanningsboog is er niet en al te vaak keek ik op de klok. Wel 3*.

Twee prachtige liedjes - I dreamed a dream en Castle on a cloud - en voor de rest wat raar aan elkaar gezing van teksten die net zo goed (beter) gesproken hadden kunnen worden. Het willekeurig aan elkaar plakken van muzieknoten maakt nog geen muziek. Emoties bleven bij mij volledig uit omdat er niks werd uitgediept. In vogelvlucht worden wat mensen gepresenteerd met wie ik geacht werd mee te leven maar sorry, dat lukt niet zo snel hoor.En dan is er ineens een vaag soort behoefte aan revolutie (waarom eigenlijk?) en worden twee mensen in een seconde zo verliefd op elkaar dat Romeo en Julia er een puntje aan kunnen zuigen en dan eindelijk, aan het eind, wordt het wat met de emoties. Omdat er toen iets naar boven kwam dat wel was uitgediept, de toewijding van Jean Valjean voor zijn beschermelinge.

Ondanks dat heeft de film zeker wel wat - er wordt goed gespeeld en het ziet er mooi uit allemaal - en ik ben eigenlijk wel heel benieuwd geworden naar het boek. Gewoon om erachter te komen wat er achter dit verhaal zit, dat eigenlijk voelde als een beknopte samenvatting van veel meer.

Vond hier maar weinig aan. De film opent prachtig met dat camerawerk en dat erg fijne liedje, maar dat epische zien we verder weinig meer in de film terug helaas. Ik hoopte juist op zo'n groote ervaring. Dan is zo'n lange zit juist ook wel lekker, zo'n ouderwets groot uitgepakte en avondvullende film. Helaas is het tegenwoordig vaak zo dat als ze zulke grote films proberen te maken ze de boel onnodig zitten op te rekken. Ook hier is daar wel sprake van.

Cultuurbarbaar als ik ben was dit de eerste keer Les Miserables voor mij. In het boek zal het verhaal misschien fantastisch tot zijn recht komen, hier vond ik het allemaal veel te aangedikt overkomen, omdat er zoveel in relatief korte tijd moet gebeuren. Dat had allemaal stukken minder erg kunnen zijn als er niet zo belachelijk veel liedjes in de film zitten.

Ik ben bepaald geen musicalkenner, maar in mijn ogen moeten er een goede balans zijn tussen liedjes en "normale" scènes. Nu wordt zelfs elke dialoog gezongen. Het komt in musicals in mijn ogen al vaak wat apart over als mensen opeens in zingen uitbarsten, nu is het heel de film zo. Bij een Crowe, die duidelijk niet kan zingen, is dat zelfs een beetje lomp. Verder vind ik zoveel bijna alle liedjes niks aan. Vaak zijn ze ook enorm repetitief qua tekst.

De kostuums zien er wel prachtig uit hoor, de decors ook en alles oogt lekker donker en grauw, maar het aantal epische shots blijft beperkt. Hathaway heeft helaas een wat te kleine rol. Ze blijkt verrassend goed te kunnen zingen (sowieso kun je in de film wel merken dat vrouwen dat van nature beter kunnen) en nog redelijk aan het begin is haar zangscène kort nadat ze hoer is geworden de allerbeste van de film. In die paar minuutjes weet ze razendsnel van emotie naar emotie te schakelen en zowel aardig te zingen als sterk te acteren. Ze zingt zelfs terwijl ze huilt. Met afstand dé scène van de film wat mij betreft.

Hoewel Crowe slecht zingt vond ik hem zijn rol wel goed invullen. Jackman speelt ook goed, al zal hij er geen Oscar mee verzilveren lijkt mij. Al was het alleen al omdat hij moet concurreren met Daniel Day-Lewis. Wat een flauwe komische bijrollen trouwens van Sacha Baron Cohen en Helena Bonham Carter. Vond dat niet echt bij de film passen. Redmayne is goed gecast als aimabele love interest. Hij is geknipt voor zulke rollen en speelt ook prima.

Wel vond ik de film vooral saai worden vanaf het moment dat de Franse Revolutie echt in beeld kwam. Voor mij was de film door de lange speelduur ook wel afzien tot het einde. Al vond ik het einde zelf dan weer best ontroerend eigenlijk. Al was het me niet helemaal duidelijk waarom Jean nou plotseling doodging. Misschien wel omdat ik mijn aandacht er niet bij kon houden. Stierf hij uit ouderdom? Hij werd wel een paar keer old man genoemd. Hoe dan ook, geen film die echt aan mij besteed is. 2.5*.

Dit vind ik toch wel de meest belachelijke mening die ik ooit op moviemeter gelezen heb! Je zou haast zeggen: "Doe even normaal man!"

Eigenlijk te dom om er verder nog woorden over vuil te maken! Doe ik dus verder ook maar niet ...

Hij was inderdaadvan ouderdom gestorven. Ik vond het best vreemd dat hij oud genoemd werd maar ik las laatst dat 200 jaar geleden mensen slechts 50 jaar werden en als je rekent zou Valjean rond die leeftijd moeten zijn.

Volgens mij zijn er heel wat mannen die bewijzen dat ook het 'sterke' geslacht van nature geweldig kan zingen hoor, in de meest uiteenlopende genres denkbaar;-) Mij raakte Hathaways I dreamed a dream vreemd genoeg totaal niet. Vreemd ja, want ze acteerde het inderdaad fenomenaal, maar het schoot bij mij geen moment naar binnen. Dit in tegenstelling tot de manier waarop de kleine Cosette Castle on a cloud bracht. Zo ingetogen, zo eenzaam, zo kinderlijk, zo veel te kort (kwam er vandaag achter dat ze er een heel couplet uitgeknipt hebben).

Overigens betreft het verhaal niet de Franse Revolutie, maar een mislukte opstand in 1832 waar Victor Hugo toevallig getuige van was.

Van deze film tot nu toe alleen de trailer gezien. Hoewel het verhaal mij best wel aanspreekt is het de zang die mij er tot nu toe van weerhouden heeft deze film te gaan bekijken.

Aan wie hem gezien heeft; Wordt er veel gezongen in deze film? Zo ja, dan laat ik deze film aan mij voorbijgaan. Dat gezang van die dame in de trailer was niet om aan te horen.

@ wibro. Op drie minuten gesproken tekst of een enkel actieshot na is alles zang, zelfs bepaalde gesprekken worden al zingende gebracht. In opera met begeleiding van een klavecimbel werkt dat, in deze film zeer zeker niet. Laten liggen dan zou ik zeggen.

Bedankt.

Dan zeg ik tegen deze film. Scheelt al weer een 1,0* want ik denk niet dat hij voor mij hoger zal scoren.

btw Opera's en jaren vijftig musicals kan ik wél waarderen, maar musicals a la Sweeney Todd en daar zal deze musical waarschijnlijk niet veel van verschillen liggen mij eenvoudigweg niet.

Het middengedeelte waarin we nieuwe karakters voorgeschoteld krijgen en waardoor het verhaal even een dipje vertoond, mocht gerust iets sneller verlopen. Voor de rest was ik snel over de "waah alles is gezongen" schrik. Russel Crowe en Hugh Jackman zetten een prachtige vertolking neer.

Het verhaal kon makkelijk in 10 min.

Is dramatisch slaapverwekkend,,,

Moet wel zeggen dat het na de pauze meer had wat op 'n pakkend verhaal leek en zelfs ontroerend werd en toch voor de moeite...

Omschrijving in één zin: '' MY NAME IS JEAN VALJEAAAAAN" "AND I'M JAVEEERT" basically the whole musical. ''

Do not forget my name! Do not forget me, 24601.

Vanmiddag deze film dan eindelijk gezien, en ik ben nog steeds van mijn stoel geblazen.

My god, wat is dit een pracht van een film! De theatermusical had ik al gezien, en daar was ik al verliefd op...en ik vind dat de verfilming zeer goed geslaagd is!

Je moet uiteraard wel van musicals houden, wil je deze film zien. Maar als je daarvan houdt, zul je zeker niet teleurgesteld worden!!

Continu kippenvel, en bij sommige scenes hebben er zelfs wat tranen gevloeid. Meesterwerk naar mijn mening!

Anne Hathaway: WAUW! Haar versie van "I dreamed a dream" is fenomenaal, en ook "Castle on a cloud" door Isabelle Allen is geweldig.

Nou ja, ik weet gewoon eigenlijk niet een normale recensie te schrijven, ik ben gewoon weg geblazen

Dikke 5 sterren van mij!

Kort geleden voor een tweede keer gezien. De film blijft voor mij een juweeltje en mijn vijf sterren blijven ook mooi staan.

Toch ben ik iets kritischer op Marius geworden. Het viel mij bij een tweede keer toch op dat hij iets te vaak een vreemd gezicht trekt en bij zijn zangstem moest ik ook een beetje te veel aan Kermit de kikker denken.

Maar dat terzijde, het is en blijft voor mij een prachtige film.

Ja in de film wordt het misschien niet duidelijk tot waar toe deze opstanden hebben geleid, maar eigenlijk weet je ook weer wel naar waar deze hebben geleid. Zij waren de inspiratie voor de grote namen achter de Verlichting. Althans zo interpreteer ik het.

Les Misérables

Eerlijk gezegd ben ik niet voor musical-films. Buiten "Moulin Rouge!', lijkt geen enkele musical film me te kunnen bekoren. Dit is dan buiten Les Misérables gerekend. Ik zou hier uren over kunnen uitwijken maar ga het kort houden .

Om met de cast te beginnen; Hugh Jackman was voor mij de ster van de film. Prachtige stem en innemende vertolking. Ik was totaal niet bekend met het verhaal achter Les Misérables, dus ik wist ook niet dat de rol van Fantine aka Anne Hathaway zo kort zou zijn. Dit vind ik wel jammer want ook zij zette een indrukwekkende rol neer. De typetjes van Baron Cohen en Bonham Carter hadden voor mij niet gemoeten. Al besef ik ook wel dat zij voor een luchtigere noot moesten zorgen. Ik heb hier al gelezen maar inderdaad, een zingende Crowe was bij het begin van de film echt raar om te zien. Toch vind ik dat hij er goed mee weg kwam.

Het vreemde aan deze film was dat ik het ene moment het gevoel had dat ik naar een film aan het kijken was en de andere moment naar een toneelstuk. Zoals bijv. bij de eindscène van de film het idee dat Fantine Valjean mee leidt naar de hemel vind ik erg mooi en ontroerend. Ik vond het gewoon jammer dat het zo "simpel" gebracht werd.

Hoogtepuntje van de film was de scène waar Fantine haar gebroken dromen bezingd.

Mooie film, aanrader. Ik ga 'm zeker nog eens opnieuw bekijken.

Ik denk het niet. De Verlichting begon al in de 17e eeuw. Descartes stierf in 1650, Rousseau eind 18e eeuw, Voltaire in, 1778, Montesqieu in 1755. Dit verhaal speelt midden 19e eeuw. De opstand heeft dus niet geleid daartoe.

Geloof ook dat deze kleine opstand iets heel anders was. Maar in de film is dat in het geheel niet duidelijk.

Ja da's een foutje van mij. Ik dacht dat de film plaats vond begin 18de eeuw. Je hebt het juist. Inderdaad, dan weet ik ook niet waar deze opstand naar zou leiden . Mijn excuses!

Ik heb er zelf weinig verstand van, maar volgens mij is het zoals de laatste quote hierboven het zegt. Het was een mislukte opstand. De meeste mensen zijn dood en er is niks veranderd in de situatie van het volk.Dat vind ik toch wel duidelijk naar voren komen in de film, luister nog maar eens goed naar het nummer "Empty chairs at empty tables". Daarin bezingt Marius dat al zijn vrienden dood zijn en ook nog eens voor niks gestorven.

Ja daar heb je idd gelijk in. Ik zat helemaal fout qua tijdsperiode waardoor ik de beweegredenen verkeerd heb geïnterpreteerd. Hm, nu moet ik 'm snel opnieuw kijken