Les Misérables (2012)

Tot een half jaar geleden luisterde ik alleen maar musicalmuziek, Les Misérables niet bepaald een van mijn favorieten, maar niet verschrikkelijk. Inmiddels kan ik een aardig aantal musicals nog wel waarderen.

Dat vooropgesteld, deze film is een lange zit met wat pluspunten. Ik kreeg het niet voor elkaar om me te focussen op de pluspunten. Hugh Jackman, door velen geprezen, kon mij alleen maar ergeren door zijn slechte zang. De volledige cast zong matig, behalve Samantha Barks (Eponine), Hadley Fraser (iemand uit het leger met twee zinnen zang/tekst), Isabelle Allen (kleine Cosette, haar lied was een verademing) en vooral Aaron Tveit.

De personages zijn veelal wat vervelend, de hele Eponine-Marius-Cosette-verhaallijn voelde overbodig, ook al waren dit drie overtuigende acteurs.

Ik moest af en toe wel grinniken om de Thénardiers (Baron Cohen en Bonham Carter).

Het verhaal is wel een mooi, episch document over Frankrijk 19e eeuw en armoede, dat verklaart ook wel de aard van de karakters.

Ook ziet het er allemaal mooi uit, de barricade, de close-ups, allemaal goed gekozen vind ik.

De slechte uitvoering van de muziek deed de film gewoon de das om. Maar dat ligt meer aan mij, ik kan de muziek niet "negeren" of "slikken", de ruime meerderheid van de mensheid zal zich niet al te veel ergeren en dan heeft de film, ondanks zijn lengte, genoeg moois te bieden.

Woensdag ga ik kijken, enorm benieuwd! Een vraagje:

Heeft Anne Hathaway een erg kleine rol in de film?

Screen time (tijd dat ze daadwerkelijk in beeld te zien is): Ja, een kleine rol van zo'n 15 à 20 minuten. In de rest van het verhaal is ze niet op beeld te zien, maar haar rol is wel belangrijk voor het leven van de hoofdpersoon en blijft op de achtergrond aanwezig.

Redelijk.

Les Misérables wilde ik per se in de bioscoop zien. Ik zou niet eens weten wat de reden daarvoor was. Op Sweeney Todd na heb ik nog nooit een musical gezien en met Russell Crowe in een belangrijke bijrol loopt één van mijn minst favoriete acteurs in de kijker.
Toch moest ik deze hoe dan ook zien, op een groot scherm dan nog wel.

En het moet gezegd dat Les Misérables effectief iéts heeft. Wat het juist is, kan ik niet zeggen. Het verhaal is tragisch als wat maar heeft me op geen enkel moment bij de keel gegrepen. Alle tekst wordt gezongen, ja, maar dat vind ik net goed. Ik had zelfs moeite met de paar gesproken regeltjes, want die halen de schwung er wat uit.
Af en toe lijkt Les Misérables in delen op te splitsen. 157 minuten is lang, jawel, maar mag geen excuus zijn om het gebrek aan vloeiende samenhang goed te praten.

Muzikaal valt er uiteraard behoorlijk wat te beleven. Ik heb me nooit geërgerd aan een lied - er is dus een zeker niveau -, maar op Fantine en haar droom na is er geen enkel kippenvelmoment. De meeste solonummers kan ik niet meteen een succes noemen, daarvoor is het allemaal te gewoontjes. Enkele nummers waarin twee of meer personages zingen zijn dan weer aan de chaotische kant, terwijl nummers gezongen door een massa dan weer wél meevallen.

Voor één keertje ben ik niet veeleisend geweest wat betreft acteren. Ik wilde vooral overtuigd worden door de zangkwaliteiten van de cast. Ook dat luik is wat aan de verdeelde kant.
Sowieso komen de vrouwen er stukken beter uit dan de mannen. Anne Hathaway is fenomenaal: zij is ook de enige die acteert én zingt en doet beide onderdelen als de beste.
Daarnaast zijn kleine Cosette en Samantha Barks ook goed, hoewel ik die laatste zwak vind in haar sterfscène.
Aan de mannenzijde ben ik op mijn honger blijven zitten. Zowel Hugh Jackman als Russell Crowe als Eddie Redmayne kunnen nooit overtuigen. Zeker hun hoge noten zijn soms niet aan te horen: ofwel halen ze die niet (Jackman heeft daar nogal last van) ofwel klinkt het gewoon niet mooi meer (Redmayne). Ik moet er evenwel bijzeggen dat Jackman er wél in slaagt om te acteren en dat Crowe al zingend stukken meer emotie uit dan gewoonlijk.
Sacha Baron Cohen en Helena Bonham Carter moeten voor de komische noot zorgen en dan wordt duidelijk dat laatstgenoemde compleet weggespeeld wordt door Cohen: zeker ook qua zang.

Op vlak van art direction scoort Les Misérables zoals verwacht nog wel wat puntjes: zowel decors als kostuums zijn dik in orde, al ben ik geen fan van de CG nachtdecors tijdens twee van Crowe's nummers.
Tom Hooper ken ik enkel van naam, maar hij stelt hier teleur. Naast het feit dat de film niet altijd als een geheel aanvoelt vind ik het camerawerk ronduit storend. Het verhaal nodigt uit tot epische vormen, zeker ook met al die muziek, maar het kijkt niet echt aangenaam. Ik had 2,5 uur het gevoel alsof het verhaal te groot is voor de stijl van Hooper: de camera draait maar wat en schokt zo nu en dan. Het spreekt boekdelen dat de sterkste scène een close-up is, waarbij de camera gewoon stilstaat.

En dat vat zo een beetje alles samen: Les Misérables is een ambitieuze verfilming, misschien wel wat te ambitieus voor de makers. Het potentieel is er min of meer, maar de uitwerking heeft me niet helemaal kunnen bekoren

3

Het is een lange zit, en lang niet alles is even boeiend, maar ik weet niet of ik de film daarop kan afrekenen.

Het is de eerste keer dat ik iets zie van Les Miserables, dus hoe er omgegaan is met het bronmateriaal kan ik niet beoordelen.

Ik heb nooit een probleem met musicals en met liedjes, maar dat alle tekst gezongen is is altijd even doorbijten voor me. Omdat je geen duidelijke melodielijn kan herkennen krijgt het al snel iets overdreven pathetisch (en bijna lachwekkends als je niet in het moment zit).

Los daarvan is het natuurlijk bewonderingswaardig wat er mee gedaan is. De kostuums, de decors, de sfeer. Alleen al daarom is het een film die het waard is om te zien. Niet elke rol is even goed, had vooral meer verwacht van Amanda Seyfried (die rare tril in haar stem had ik nooit eerder gehoord). Verder was het allemaal best prima, gezien wat er gevraagd wordt van de acteurs.

Er zitten erg mooie stukken bij, vooral de bekendere nummers, en de groter opgezette scènes zijn toch wel vrij indrukwekkend.

Maar wel te lang dus, ik zat toch wel regelmatig te kijken hoe lang ik nog moest. Een hoop pathetische tussenstukjes, waarin ze minutenlang tot vervelens aan toe nóg eens hun dromen en angsten en verlangens uitzingen, die wat mij betreft een stuk bondiger gekund hadden. Maar zoals ik al zei is dat nu eenmaal het bronmateriaal, en kan ik de film er voor mijn gevoel niet heel sterk op afrekenen.

4*

Super acteerwerk, ontroerende muziek en een prachtig verhaal. Het mooie aan deze film vind ik de kunst van het weglaten, en de versimpeling van het beeld. Alles word gezegd en gedaan met emoties en uitdrukkingen. En dit in de vorm van een prachtig lied!

Compliments!

Morgen eindelijk naar Les Mis! Kan niet wachten om Anne Hathaway en Helena Bonham Carter aan het werk te zien, al zijn hun rollen wel klein.

Om de bovenstaande trend maar eens voort te zetten: 'het was een lange zit'. Nu ben ik geen kenner van het genre, dus durf ik me ook niet in al te diep water te begeven m.b.t. het terecht/onterecht afkraken van deze film. Maar hoort een acteur in een musical eigenlijk niet te kunnen zingen? Degene met een zuivere zangstem waren namelijk op één hand te tellen, en dan waren het nog niet eens de hoofdrolspelers......

Kostuums en decors waren wel dik in orde. De achtergrond bij Crow's solo performances op het dak en de brug waren dan wel weer abonimabel lelijk. Zelfde geldt voor Parijs vanuit de lucht wanneer men de barricades in kaart brengt. Carter en Cohen waren een aangenaam grappig koppel, het grootste pluspunt van de film.

De tegenvaller van 2013 tot nu toe.

2*

hele bijzondere film, echt totaal iets nieuws! Ze zingen alles live waardoor de magie van het moment er is. Ik heb nog nooit zo vaak zitten huilen bij een film. In het begin is het wel een beetje vervelend dat ze niet praten en alles zingen maar daar raak je aan gewend. Ik vind hem wel oscarwaardig

Kom net terug van deze film enne..... ja, mooi, bijzonder en toch ook wel aangrijpend. Het continu zingen was heel even wennen, maar daarna vond ik het wel bijzonder. De jonge Cosette en Eponine zijn fenomenaal met zingen, wat mooi. En de jongen Gavroche , wat is lekker bezig in de film, echt een echte held. En verder, het is een lange zit maar het is eindelijk weer heel wat anders dan al die andere films. Vandaar voor mij een mooie 4,5. Gave film die ik absoluut nog een keertje wil terug zien.

Echt mooi. Het hoogtepunt was Anne Hathaway's I dreamed a dream, de kleine Cosette zong het nummer Castle on a cloud prachtig, Amanda Seyfried zong ook erg mis, en Russel Crowe vond ik eigenlijk bijlange niet zo slecht als sommigen zeggen. Die Gavroche vond ik ECHT miscast, zo verschrikkelijk slecht zong hij.

De liedjes van Helena Bonham Carter waren een leuke afwisseling van het drama

Eponine was ook echt super met on my own

Ik ken de musical goed en ik vond het echt een hele goede verfilming. Je krijgt veel meer mee van de levens van de hoofdpersonen in die tijd.

Ik vond de acteurs heel goed, behalve Russel Crowe, behalve zijn optreden in het eerste lied had hij heel weinig emotie en ook zijn zang verbleekte vergeleken met de anderen. En terwijl het karakter heel veel diepgang heeft, zag ik daarvan minder terug dan op het toneel.

De scene waarin ik het meest teleurgesteld ben is "Bring me Home", een van mijn favoriete liedjes. Die wordt gezongen met de kopstem, waardoor de hoofdpersoon ontzettend kwetsbaar wordt. Waarschijnlijk heeft Hugh Jackman dat bereik niet (is ook bijna onmogelijk voor een man), waardoor het nummer zijn kracht enigszins verliest.

De revolutie vond ik echt supergoed gedaan, je voelde echt die spanning en saamhorigheid en natuurlijk Anne Hathaway, die Oscar is helemaal terecht!

En heel veel kippenvel! Echt mooi te zien dat het "live" zingen zoveel toevoegd aan een musicalfilm, de klassieker wordt hierbij nog mooier!

Ook props voor kleding, decor, etcetera! soms stoorde ik me echter wel aan het schokkerige camerawerk

Al met al fantastisch!

mooie film maar er mocht wel wat afwisselling zijn tussen praten en zingen I.p.v aleen maar zingen

Oh mijn hemel, het is een musical!

Een van de wereldbekendste

Dit is wel zwaar overdreven en onterecht. Gavroche werd erg goed gespeeld, dat kind liet zien wat hij in zijn mars had. En voor zo'n jong iemand zong hij zeker oké.

But anyway, musicals zijn niet zo mijn ding en al zeker niet wanneer bijna elke zin moet gezongen worden. Maar toch deed deze het niet zo slecht, om de één of andere reden sprak het mij wel aan. De film zat erg goed ineen en de toch wel behoorlijke speelduur vloog vlot voorbij. De film wordt ook gedragen door een sterk verhaal en een erg goede bijpassende cast. Vond niemand echt vreselijk slecht zingen ofzo, de één misschien wel wat overtuigender dan de ander.

Een musical die mij toch iets wat weet te overtuigen.

3.5*

Je kent het wel. Van die vooroordelen over een bepaalde film. Soms terecht, toch ook vaak onterecht. Van de films die je dan helemaal niets lijken kunnen dan voor een grote verassing zorgen. Eigenlijk het bewijs dat een bepaald soort media, in dit geval film, zo mooi kan zijn. Het vermaakt ons, neemt ons mee naar een bepaalde wereld, leert ons iets, laat ons dingen zien die we nooit voor mogelijk hielden, en weet ons te ontroeren. Vaak hoeven het dan nog niet eens de grote dingen in films te zijn maar zijn het juist de kleine dingen/momenten in die grote producties die wat met je kunnen doen. Een bepaald karakter trekje van een personage, Muziek, geluidseffecten, camerawerk. En als het dan ook allemaal goed werkt samen heb je toch iets heel bijzonders.

En dat is Les Misérables zeker. Ik moet vooropstellen dat ik helemaal niets met musicals heb. De enige musical die ik hooggewaardeerd heb is Moulin Rouge! Films als Sound of Music of Sweeney Todd heb ik helemaal niets mee. Daarom was dit alvast de grote verassing voor 2013 voor mij, want wat heeft deze film mee weten te voeren. Groots is het allemaal. Qua design is het allemaal erg mooi gedaan.Parijs ziet er verbluffend mooi uit, al is de cgi soms net even te aanwezig, sets zien er goed, de kostuums. De aankleding en design is helemaal niets mis mee. Dat wordt alleen nog maar versterkt door het goede camerawerk. Het is al vaker aangehaald, soms net iets te conventioneel maar meer dan degelijk. De momenten die iets gedurfder zijn werken toch erg goed scène met Russel Crowe . Verder toch wel een erg indrukwekkend verhaal over armoede, revolutie, liefde, dood. Eigenlijk bevat deze film alles wel. Dit heel erg goed versterkt door de liedjes. Niet alles werkt even goed, en als de film dan even een boost nodig heeft komt het dan ook echt. Ik ben dan ook echt zwaar onder de indruk van de performence van Anne Hathaway met haar I Dreamed a Dream. WOW! wat een gevoel legde ze daar in.

Cast bestaat uit veel grote namen. Ze doen het niet slecht, al zijn sommigen niet de beste zangers natuurlijk. Dat is te horen, maar toch laten ze een mooi staaltje acteerwerk zien. Jackman deed het zeker niet slecht, al liet zijn zang het meest te wensen over. Ook diep onder de indruk van Crowe trouwens. Laat hier heel iets anders zien dan hij tot nu toe gedaan heeft. Bonham Carter heb ik nooit echt iets mee gehad, dus die liet me dan ook verder koud. Baron Cohen blijf ik gewoon zien als zijn typetjes. Een imago wat hij niet snel kwijtraakt door in dit soort serieuze films mee te doen. Anne Hathaway, tja, verdiend de oscar gewonnen. Oja en Seyfried doet ook mee. Zoals gezegd doen de grote namen het prima, al stelen de wat minder bekende en onbekende acteurs de show. En dan hebben we ook nog eens Samantha Barks als Eponine. Prachtige vrouw om te zien en met haar On My Own weet ze ook de juiste snaren te raken.

157 minuten zijn lang, zeker als er veel gezingen wordt. Maar eigenlijk heeft de lengte mij weinig gestoord. Al zijn er wel een aantal kleine dode momentjes die om de hoek komen kijken, en zijn niet alle liedjes even mooi/goed. Dit wordt echter ruim gecompenseerd met de sterke momenten en erg mooie liedjes. Balans is wat vreemd in de film, maar vang elkaartoch ook wel weer goed op. Visueel dus erg mooi, al had het nog wel wat gedurfder gemogen.

Al met al toch echt genoten van dit bioscoop bezoek, en ik kijk er dan ook echt naar uit om deze op Blu-ray te herzien, waarschijnlijk kan er dan nog wel een halfje bij. Nooit gedacht dat ik het over deze film ging zeggen, een prachtige stukje cinema.

Als musicalliefhebber moest ik deze film wel op het grote doek gezien hebben. De musical zelf heb ik in 2008 in het Nieuwe Luxor gezien en daarna heb ik nog een hele tijd de cd grijs gedraaid. Daarnaast heb ik ook de vorige verfilming uit 1998 een aantal maal gezien. Dus helemaal onbevooroordeeld ben ik niet de bioscoop binnen gestapt. Daardoor kan wel mijn kijk op de film verschillen van diegene die het verhaal en de musical nog niet kenden.

Als je deze film gaat kijken is het aan te raden je vooraf eerst wat in het verhaal te verdiepen om de film echt goed te kunnen volgen en te weten dat alles gezongen wordt. Ik heb gedurende de film een aantal mensen zien weg lopen en dat kan ik begrijpen.

Ook wat achtergrondinformatie over de tijd waarin het verhaal zich afspeelt is heel nuttig om het verhaal goed te kunnen begrijpen. Het is bijvoorbeeld nuttig om te weten dat het verhaal zich afspeelt in de tijd van Koning Lodewijk de XIV en Marie-Antoinette. In deze periode hoefden de rijken geen belasting te betalen, terwijl de middenstanders en de armeren wel veel geld aan de staat moesten betalen. De rijken werden zo steeds rijker en verbleven in luxe omstandigheden, terwijl de rest van de bevolking steeds armer werd. Dit zorgde natuurlijk voor onvrede en leidde tot een burgeropstand die ook wel de Franse Revolutie wordt genoemd. De rijken waren hun leven niet meer zeker. En zo gebeurde het dat Koning Lodewijk de XIV en Marie-Antoinette op het schavot belandden. Het verhaal van Les Misérables schetst de situatie van de arme bevolking in tijden van de Franse Revolutie aan de hand van een aantal personages.

Het mooie aan deze filmversie, in vergelijking met de oudere filmversies, is dat het een 1 op 1 versie van de echte musical is. Net zoals in het theater wordt dus alles gezongen. Mijn grootste vrees bij dergelijke muzikale films is toch wel dat ik de zingende acteurs op het doek vaak neig tenenkrommend te vinden, vooral als het rasechte acteurs zijn zonder een achtergrond van een muziekopleiding en waarbij je het gevoel hebt dat iemand anders heeft ingezongen of digitaal vervormd is. Wat daarnaast bij dergelijke filmmusicals heel vaak het geval is, is dat beeld en geluid niet geloofwaardig overkomen doordat ze beiden apart van elkaar zijn opgenomen. Dat had ik met deze film niet. De zang oogt heel natuurlijk en eigenlijk was het heel goed aan te zien om de acteurs te zien zingen. Naar waar ik begrepen heb zou de zang ook daadwerkelijk op de set zijn opgenomen.

De beelden waren prachtig en waarheidsgetrouw, op dat schip in het begin na dan. Maar de film oogt over het algemeen donker, te donker naar mijn idee. Het lijkt wel of elke nacht in de andere nacht over gaat. In het begin van de film had ik overigens het gevoel dat men eerst het plan had om er een 3D-versie van te maken. Sommige elementen in het beeld hadden namelijk wel die aanzet. De barricade vond ik wel aan de magere kant en ook de bijbehorende scène vond ik niet die strijdlust laten zien als ik wel in de theaterversie heb ervaren.

Verder had ik last van de ondertitels. Je beleeft het verhaal veel meer door gewoon het Engels te volgen. Ik vind de film zich er niet voor lenen om de ondertiteling tijdens het kijken te lezen. Maar dat is mijn persoonlijke mening.

De film is lang, maar dat is logisch aangezien de theaterversie ook 3 uur duurt. Halverwege zou ik persoonlijk wel even een pauze inlassen, want anders wordt het een lange zit, zoals ik ervaren heb bij Pathé.

Ook al heb je de musical gezien, dan toch heeft het kijken van deze film enige meerwaarde. Sommige scènes kunnen in een film beter uitgewerkt worden dan op de planken waar de mogelijkheden van decor e.d. veel beperkter zijn. Hierdoor is de beleving toch net anders en meestal beter dan in het theater.

Dit vond ik juist wel een mooie bewuste keuze, die deze verfilming wat onderscheidt van zijn bron. De filmregisseur geeft er in ieder geval iets extra's aan mee. De grootse muziek (Do You Hear The People Sing) staat in schril contrast met het beeld van de idealistische jonge opstandelingen. Wellicht past dit filmische contrast niet zo in de epische, grootse stijl van Les Mis, maar het geeft zeker iets om over na te denken.

Beetje dubbel gevoel hier.

Heb nooit eerder een verfilming of musical van Les Misérables gezien, dus ik moest en zou deze film zien. Had deze dan ook al een tijdje op voorhand aangekruist in mijn agenda.

Afgelopen maandag dan naar film gaan kijken (met behoorlijk wat verwachtingen). De bombastische openingsmuziek voert me meteen mee de film in, en een geweldige topcast passeert de revue. Er zal wel wat gepitcht moeten zijn om alles mooi te laten klinken, maar toch... er wordt zeer geloofwaardig en goed gezongen, zelfs van personen waar je het helemaal niet van verwacht (Russell Crowe!). Een kippenvelmoment komt natuurlijk wanneer Hathaway haar Oscarwinst mag verdedigen, en ik moet zeggen het is volledig verdiend; ook al blijft haar rol in de film vrij beperkt (maar daarom waarschijnlijk "best supporting actress").

De film neemt me gedurende 1,5u mee de wereld van magie en geweldige zang mee, maar... laat me dan los.

Ik begin me af te vragen waarom er 2,5u moet gezongen worden (op 4 zinnetjes na). Hoeft voor mij zeker geen 50-50 verdeling zijn, maar af en toe praten had de kijker ook soms een beetje rust kunnen bieden. Het laatste half uur loopt het dan volledig fout, want het einde wordt imo een beetje afgehaspeld, en heeft geen tot weinig waarde meer voor de film (ok, ze moeten waarschijnlijk alles verfilmen, maar dan nog). En zo eindigt de film voor mij een beetje in mineur. Natuurlijk ook deels mijn eigen schuld omdat ik niet had verwacht 2,5u constant muziek te horen. Begrijp me niet verkeerd, de muziek op zich stoorde zeker niet, maar ik heb wel ervaren dat het vrij vermoeiend is om 2,5u naar een 100% muziekfilm te kijken

Soit, alles op een hoopje gooiend was het zeker de moeite waard om te kijken. Hooper heeft opnieuw een pareltje afgeleverd, al hadden enkele alternatieve keuzes het nog beter kunnen maken. Hoewel het zich dan misschien weer net te weinig zou distantiëren van andere musicals.

3.5*

Dit is een film die ik echt in de cinema wou zien o.w.v. de grootsheid. Gisteren gegaan en ik vond het een geweldige film. Op voorhand had ik wat schrik voor de constante zang, maar dat is mij eigenlijk zeer goed bevallen (iets meer gesproken zinnen was niet slecht geweest, maar het mocht de pret toch niet drukken).

Ik vond de zangprestaties van de meeste acteurs goed meevallen, met als uitblinkers Anne Hathaway en Amanda Seyfried. Russell Crowe is vocaal niet zo sterk denk ik, maar ik vond zijn rauwere stem perfect passen bij het personage Javert. Het viel mij ook op hoe goed verschillende acteurs emoties konden combineren met zang, wat mij niet eenvoudig lijkt als men niet gewend is te zingen... Het duidelijker kunnen tonen van deze emoties lijkt mij ook een duidelijk voordeel t.o.v. de musical.

Visueel en qua kostumering vond ik de film fenomenaal. Het verhaal van Victor Hugo is natuurlijk wereldberoemd maar was mij, op een aantal algemene zaken na, onbekend. Achteraf gezien vond ik het wel een goede keuze om geen details op te zoeken. Het tragische van het verhaal kwam zo veel harder aan.

Als historicus zou ik toch een opmerking willen maken bij de achtergrondinformatie van Marlyvk (uiteraard ben ik het met deze persoon eens dat de achtergrond zeer belangrijk is om de film ten volle te begrijpen, maar de aangehaalde feiten kloppen gewoonweg niet). Dé Franse Revolutie van 1789 heeft (bijna) niks te maken met deze film. Bij deze revolutie werd Louis XVI afgezet en uiteindelijk geëxecuteerd, om niet lang daarna vervangen te worden door Napoleon I Bonaparte, in 1815 verslagen bij Waterloo en vervangen door Louis XVIII. In 1830 werd deze dynastie door een opstand aan de kant gezet en kwam "burgerkoning" Louis-Philippe aan de macht. De revolutie die in Les Misérables getoond wordt is de juni-opstand van 1832, een Parijse opstand van republikeinse studenten, die slechts 2 dagen duurde. De studenten werden, zoals ook goed getoond wordt in de film, makkelijk verslagen door de koninklijke troepen en eigenlijk is deze opstand slechts een voetnoot in de Franse geschiedenis, ware het niet dat Victor Hugo getuige geweest was van deze opstand en ervan gebruik maakte in zijn roman om de sociale problemen in het Frankrijk van die tijd aan te klagen.

Ik vind Les Misérables echt een hele mooie film. Ik ken de vorige versies niet en ik ken de musical ook niet, dus ik stapte er blanco in.

Allereerst de castleden.

Man o man, wat heb ik me het eerste half uur geërgerd aan het kattengejank van Anne Hathaway. Gelukkig kunnen we snel afscheid van haar nemen.

Wie had gedacht dat Russell Crowe (Javert), zo een prachtige Opera stem heeft?

Hugh Jackman als Jean Valjean, heeft me nog wel het meest verbaasd. Hij acteert de sterren van de Hemel in Les Misérables. Zijn beste werk, vind ik persoonlijk. Ik kreeg het gevoel alsof zijn hele carrière naar dit punt leidde, and he nailed it.

Sacha Baron Cohen en Helena Bonham Carter waren echt heel leuk samen als Mr. and Madame Thénardier. Ze vulden elkaar aan op hun eigen malle manier.

Amanda Seyfried (Cosette) en Eddie Redmayne (Marius) hadden een ontzettend gepassioneerde chemie samen, en wat zongen ze toch prachtig! Super romantisch!

Verder naar het verhaal nu. Het verhaal, die zit rots vast.
Jean Valjean en Javert, hebben onderling zo een complexe verstandhouding. De twee draaien hun hele leven rond elkaar heen. Ik vind de jongens van het verzet, de échte helden van de hele film. Met name het kleine jongetje Gavroche (Daniel Huttlestone).

Het mooie einde sluit de musical/film heel netjes af en laat mij met een gerust gevoel achter.

Les Misérables krijgt van mij een Solid Seven. Based on performances of the super cast, het script, de uitwerking et La Revolution!

3,5*

Dat laatste beeld: is dat dan de revolutie van 1871, waarbij 30.000 doden vielen?

Waarschijnlijk wel een goed verhaal, maar doordat letterlijk alles gezongen wordt was ik het na een half uur al beu. Ik kan niet tegen dat constante geblèr. Het haalt voor mij de spanning totaal eruit en maakt het ongeloofwaardig. Ik heb `m dan ook maar snel weer uit gezet. Niets voor mij. Ik zal dan ook geen cijfer geven

Les Misérables, iedereen heeft er van gehoord, maar ik denk dat ik voor velen spreek als ik zeg dat het verhaal onbekend voor me was, de setting kende ik maar dat was het dan ook.

Het hele zingen was nieuw voor me, en heeft me ook lang weerhouden om de film te gaan bekijken.

Het is een prachtig verhaal wat ongelooflijk sterk en mooi vormgegeven word. Geweldig uitgevoerd en de sfeer uit die tijd word geweldig uitgebeeld!

Veruit het beste gedeelte was in het 2e gedeelte wanneer de revolutie zich ontketent. Garvoche is een aandoenlijk klein manneke, net zoals daarvoor de kleine cossete en epenine, daarvoor echt hele dikke duimen geweldig!

Het eerste deel kon me ook niet echt bekoren (op het begin na, prachtig gedaan) En de film was daarom ook erg lang.

De liederen waren prachtig met o.a. een geweldige uitvoering van I Dreamed a Dream door Anne Hattaway.

De film was erg sterk maar ook erg lang, de sfeer in het 2e gedeelte maakte erg veel goed, maar was te weinig naar mijn mening.

Ik neig erg naar 3.5 of 3.0

Voor nu

3.0

Over een tijdje eens een mooie herziening doen, en ik heb het volste vertrouwen dat ik er dan eens beter voor kan zitten.

Na 20 minuten heb ik de film uit gezet. Kon het niet meer aanzien/horen.

Zonde! Maar begrijpelijk, het moet je ding zijn, anders ben je er snel op uitgekeken.

Vraag me alleen wel af hoe gerechtvaardigd je stem van 0,5 ster dan is...?

Het is niet de bedoeling dat je al gaat stemmen wanneer je de film niet helemaal gezien hebt.

Wie zegt dat? Dat is geen vaste regel hier. Als hij na 20 minuten zijn stem al denkt te weten, is dat zijn keuze.

Nou ja, 20 minuten gekeken van een 157 minuten durende film...dat lijkt me toch niet echt een solide basis voor een mening.

Het eerste kwartier van Titanic boeide me ook niet zo toen ik het voor het eerst zag...maar daarna barst het verhaal pas echt los en nu is het mijn lievelingsfilm!