Les Misérables (2012)

Ik zeg ook niet dat ik het goed vind, maar het mag wel. Dat was het punt meer.

Waar trek je dan de grens? Zo kan je ook films gaan beoordelen waar je enkel de trailer van zag.

Dat is dus níet Dakota Fanning op de poster? Weet iemand wie het wel is?

Young Cosette > Isabelle Allen - IMDb

Dank je.

Ben het hier volledig mee eens, je mag dan niet eens een stem geven vind ik. Dat is gewoon het omlaag halen van een film zonder enige argumentatie

Mwoh, de eerste 20 minuten is gelijk aan de rest in deze film. Nergens wordt de toon echt anders ineens. Dat was bij Titanic natuurlijk wel het geval.

Precies, vind ik dus ook!

Hmm, vind ik niet. Zodra Jean Valjean zijn leven als gevangene achter zich laat door de papieren te verscheuren; dat is het moment waarop het voor mij allemaal begon. Dan komt Fantine in beeld, dan komt het verhaal rondom Cosette aan bod...etc.

Het eerste kwartier draait het voornamelijk om Jean Valjean en is hij bijna alleen aan het zingen, en dat vond ik ook wel even een momentje waar ik doorheen moest. Maar daarna begint het pas!!

Camerawerk, muziek, toon, etc. Dat blijft allemaal hetzelfde. En het verhaal is enkel een kapstok voor de muziek dat veel hetzelfde lijkt en veel herhaling kent. Vond ik dan, dus kan wel begrijpen dat je na de eerste 20 minuten de rest ook wel hebt gezien, zeker als je de muziek al niet trekt,

Titanic ging echt een heel andere kant uit, alleen al in kleurgebruik.

Nou, het is natuurlijk in eerste instantie een boek, waar ze later de bekende musical naar gemaakt hebben. Deze film had ook gewoon een nieuwe bewerking van het boek kunnen zijn, dus geen musical.

Ik ben geen musical-fan, en al helemaal niet van gezongen dialogen, dus eigenlijk sla ik de film liever over. Maar nu lees ik net op de vorige pagina:

Toch maar proberen dan?

Ik wil je niet ontmoedigen maar het is wel 157 minuten echt alleen maar zingen. Een lange zit voor de niet-liefhebber (in mijn geval dan). Het verhaal opzich is dan wel weer mooi en het zag er allemaal niet verkeerd uit.

Ik ben grote liefhebber van musical. Alleen kan ik er niet tegen dat er constant gezongen wordt. West Side Story en Evita vond ik helemaal kak en heb ik met moeite moeten uitkijken. Toch had ik hier geen last mee. Het zingen stoort na een tijdje niet meer. Je moet gewoon door het begin heen bijten. Na een goede 20 minuten verandert de film in één groot spektakel.

wat een gare film

constant dat gezang

ik zit niet in een thearter maar in een bios

Die moeilijk gezicht trekkende acteur blehhh

Alleen Scarlett Johansson is nice

echt niet me ondemand geld waard, zonde

Die speelde toch niet mee??

Hij zal misschien wel Amanday Seyfried bedoelen

Na alle Avengers, Iron mans, spidermans en alle andere -mans die we voor mij hebben bekeken dacht ik dat het tijd werd voor een film voor haar. Zo erg kan het toch niet zijn, toch?

Les Misérables, ik heb het geweten.

De eerste paar minuten waren vermakelijk. Hugh Jackman en Russell Crowe gaan zingen! Hilarisch. Helaas speelde mijn naïviteit mij parten. Ze gingen dit namelijk TWEE en een HALF UUR volhouden!?!

Voor alle andere mannen die zich door deze martelgang heen hebben kunnen slaan. Chapeau!

Dit is absoluut niets voor mij en een echte vrouwen film.

Ik geef het toch 2 sterren omdat het vrouwtje de film helemaal het einde vond.

Vind het nogal kortzichtig van je om dit puur als vrouwenfilm te zien. Waarschijnlijk houden vrouwen over het algemeen meer van musicals, maar er lijkt me bij deze film toch ook genoeg te genieten voor mannen. Het onderwerp, de gehele setting, het geweld, de karakters. En de meeste muziek is toch best goed, en niet van een Disney-kaliber.

Wat een bagger, 20 minuten met moeite uitgezeten. Al die megalomane acteurs en actrices die opeens moeten gaan zingen. Huur dan goede zangers in ipv die bekende koppen die interessant gaan lopen doen. Goed musicals sowieos niet mijn ding maar dit was echt erg.

Dat heb ik ook.

Ik heb net een klein fragment gekeken. Aan het begin van de film voeren Jackman en Crowe een conversatie in een kantoortje. Gezongen.

Het is werkelijk ZO RAAR, ik kan hier echt niet in komen zonder allerlei botanische rotzooi te roken denk ik.

Voorlopig mooi op de plank laten liggen.

http://www.youtube.com/watch?v=IBYfA3zTxFE&lc=JMFK2K2dn5JVF3NjZU3uRtZFwmpFRcTj-gQw4Lh-nuQ

Ge-wel-dig

Pompeuze prent.

Hugh Jackman en Russell Crowe zou je niet een, twee, drie in een musical verwachten. Eerder in een nieuwe actiefilm. Les Miserables is echter een musical in de meest pure vorm van het begrip. Een gesproken woord valt er eigenlijk amper. Als een ware opera wordt er overwegend gezongen tijdens deze verfilming van het boek uit 1862 en de beroemde musicals die sinds 1980 volle zalen trekken over de gehele wereld. I Dreamed a Dream werd zelfs nieuw leven ingeblazen bij een nog breder publiek, toen huisvrouw Susan Boyle het de hitlijsten in zong vanwege een talentenjacht op televisie. Het is onder meer dit nummer dat als een rode draad door de film heen is geregen. Telkens galmen de klanken als interludes en wat dies meer zij.

Het bekende verhaal van Victor Hugo wordt minimaal sinds 1925 op film vastgelegd, maar deze productie van de regisseur van The King’s Speech is misschien wel de meest bombastische. Van de soms overdreven acteerprestaties naar de theatrale muziek en weer terug. En tegelijkertijd somberheid die spreekt uit de donkere decors en dramatische teksten. Het hoort een beetje bij musicals, maar dit is natuurlijk wel film. Achter in de theaterzaal hoeft men dus niet de grimassen van de acteurs op te vangen, het scherm is breed genoeg. Een onderdeel waar niet elke acteur of actrice van op de hoogte lijkt te zijn. Het stoort gelukkig niet en past zelfs bij deze pompeuze prent, waarin de voortvluchtige Jackman uit handen tracht te blijven van een indrukwekkende Crowe.

Het is zelfs een beetje musical eigen. Dat theatrale is ook een link met het echte theater waar de producties veelal vandaan komen. Het mag ook wel, want de muziek van Les Miserables, hoe vaak bejubeld en bekroond ook, begint na verloop van tijd wel een beetje op elkaar te lijken. Zodat er een soort van muzikale brij ontstaat, die enigszins monotoon begint te klinken. Ondanks alle bijzondere bruggetjes, virtuoze franje en orkestrale overdaad. Dan is een diep fronsende Baron Cohen wel handig, opdat je als kijker weet in welke bui hij zich bevindt. Sowieso is laatstgenoemde zijn aanwezigheid prettig, want samen met Bonham Carter vormt hij een ietwat misplaatst doch komisch duo, dat de noten iets lichter doet klinken.

Pluspunt is dat er door een ieder ‘live’ gezongen wordt. Het zal niet iedereens ding zijn, maar diegene die in het eerste half uur toestaat zich te laten vangen door eens iets anders dan anders, wacht een aardige rit. Ook een royale, want de zit duurt minimaal een half uur te lang. De aandacht er volkomen bijhouden blijkt dan ook een lastige opgave te zijn. Hathaway, die binnen een mum van tijd verandert van beeldschone meid in een schurftige Sinéad O'Connor, doet het aardig maar is te snel van het podium verdwenen. Ook kindacteur Huttlestone weet de aandacht kort op te eisen. Een Wizard of Oz dan wel The Sound of Music is de film echter niet geworden. Een klassiekerstatus ligt met deze versie dus niet in het verschiet. Wel een bijzondere ervaring.

De Blu-ray van Les Miserables wordt uitgebracht met een 7.1 geluidstrack en is voorzien van de volgende extra’s: Les Miserables: Een revolutionaire benadering, Het originele meesterwerk: Victor Hugo's Les Miserables & Filmcommentaar met regisseur Tom Hooper.

Goed.

Met dank aan Universal voor het recensie-exemplaar.

Apart dat mensen hier zitten te zeiken over het gezang, terwijl ze dit gewoon weten? Verder kijken ze hem 20 min en geven een oordeel...

Waarom?

@Masterkeeltie. Inderdaad, het is zoiets als naar The Artist gaan en dan klagen dat er niet in wordt gesproken... Als je niet openstaat voor een musicalfilm, of er niet van houdt, ga er dan niet heen.

Deze vertoning miste één ding: De Franse taal.

De muziek, de acteurs en het decor daar is niets tegen te zeggen, maar als het over de Franse revolutie gaat en over het verhaal dat in Frankrijk afspeelt moet het in het Frans zijn.

De tv film met Gérard Depardieu vind ik beter

Ik vind het dan weer een beetje jammer dat je een dergelijk kunstwerk waar duidelijk veel energie in gestoken is simpelweg neersabelt met een paar banale bewoordingen...veel te veel gezang? Wat vreemd bij een musical! Kun je dan een 0,5 geven op basis van dat het hele genre je gewoon niet aanstaat? Waarom ben je deze film überhaupt gaan kijken in de eerste plaats? Slecht geacteerd, waar baseer je dit op? Slechte film, waarom? Alleen omdat er teveel gezongen wordt? Dat je een mening hebt, oke, maar die kun je ook anders brengen. Dit is geen mening, dit is gewoon spugen op een film.

Mee eens! Als ik niet hou van een bepaald type genre film, dan ga ik dat ook gewoon niet kijken. Hoe kan ik überhaupt een oordeel geven over een genre dat me toch al niet bevalt? Dan kan ik net zo goed van tevoren al zeggen: ik ga het toch niet leuk vinden. Wat hier bij veel mensen het geval is, denk ik..

Hear, hear!

Deze film gister gezien en nog steeds zere ogen van het huilen . Wat een heftige film en eigenlijk een ontzettend triest verhaal. Ik ben een musicalliefhebber dus het zingen stoorde mij niet, hoewel ik wel echt even moest wennen aan een zingende Russel Crowe en Hugh Jackman maar daar groei je wel in, op een gegeven moment valt het niet meer op.

Mooiste scene (ooit wat mij betreft): sterfscene van Eponine, oh my god, volgens mij heb ik nog nooit zo gejankt!! Ook bij het liedje Empty chairs, empty tables. De enige waar ik me aan stoorde was Amanda Seyfried, ik vond haar zangstem irritant, het is gewoon mijn actrice ook niet .

Ook de rol van Anne Hathaway was supersterk, toch heeft Samantha Barks de meeste indruk op mij gemaakt.

Tijdens het zien van deze film had ik het idee dat hij mij niet raakte.. Ik voelde het niet. Alleen, toen kwam het einde en de tranen stonden in mijn ogen. Vervolgens keek ik naar mijn klok en de tijd bleek voorbij gevlogen. Het is een indrukwekkende film, met inderdaad gezongen dialogen, maar dat went snel. Prachtige beelden. De muziek is natuurlijk overbekend, mooi aan deze versie vond ik dat de acteurs daadwerkelijk acteerden tijdens het zingen, ze lieten de emotie zien. Wanneer ik naar de muziek van de theaterversie luister, hoor ik mooie zangpartijen, maar voel ik de emotie minder. Hier was de zang ondergeschikt aan het spel, wat de film ten goede komt.

3,5*

Mijn god, wat een verschrikking.

Het zal allemaal wel met die positieve kritieken, nominaties en prijzen, maar werd na een kwartier al echt doodmoe van deze film. In de eerste plaats simpelweg omdat werkelijk ELK woord gezongen moest worden. Waarom niet de liedjes voor de écht grote gebeurtenissen houden? Het was in ieder geval uiterst vermoeiend dat alle karakters ook van de meest alledaagse en nietszeggende zinnen nog een heel lied moesten maken. Hoewel, van echt zingen was er meestal ook geen sprake; woorden en lettergrepen werden veelal gewoon gerekt, waardoor het een beetje zingen lijkt. Het begon echt steeds lachwekkender te worden als mensen huis-, tuin- en keukenzinnetjes al "zingend" met een strak gezicht moeten uitkramen. Geen wonder dat de film zo lang duurt als elk 'goedemorgen' ritueel een eigen lied krijgt. Maar het wordt allemaal nóg idioter als er van die zwaar irritante Blof-teksten als 'regen doet de bloemen groeien' en 'de sterren zijn zwart en koud' bij worden gemikt. Koning van dit humoristische tafereel is overigens meneer Russell Crowe, bij elk stukje dialoog uit zijn mond kwam de koffie uit mijn neus.

Maar zelfs als het je lukt door dat eeuwige praat-zingen heen te kijken; de vertelling van deze Les Misérables doet de film ook niet bepaald goed. De film duurt dan weliswaar twee en een half uur, maar binnen een uur zijn er al talloze verhaallijnen en personages doorheen gejast. Met een noodgang worden kort alle plot-stations bezocht, maar echt ergens bij stilstaan of meeleven is schijnbaar niet nodig. Zo schijnt het te zijn dat het leven van Jackman's karakter volledig veranderde sinds hij dat kleine meisje mocht opvoeden. Hier krijgen we als kijker echter niets van mee. Niet belangrijk genoeg, zeker? En waarom moeten we na een paar minuten al meehuilen met een karakter als Fantine, als we het karakter amper leren kennen? Evenals die Marius, Éponine of een hele zooi personages waarvan ik de naam al niet meer weet. Ze enkel introduceren en een paar regels tekst geven maken het nog geen interessante karakters. En tja, de komische noot van Sacha Baron Cohen en Helena Bonham Carter gaat ook verloren als een Russell Crowe en zijn pogingen tot zingen vele malen grappiger zijn.

1,5 sterren.