Only God Forgives (2013)

weer iemand voor wie film er enkel is om een hapklaar verhaal te vertellen met zwaar aangezette emotie cues. (Je zou anders zomaar iets over het hoofd kunnen zien en de indruk krijgen met een flinterdun verhaal van doen te hebben.)

En mensen die film wel als kunstvorm benaderen een sneer geven..... Waarom? Als jij er niks mee kunt wil dat toch niet zeggen dat zij die er wel de schoonheid in ontdekken niet oprecht zouden zijn?

En dan ook nog expres lager stemmen.

Een film slecht vinden en een 1,0 geven kan. Niets mis mee.

Maar opzettelijk laagste score geven omdat anderen 5 sterren geven vind ik laag bij de grond en hoor je mijn inziens niet op deze site thuis.

@t FullMoon: Ik vind het meer lijken op manipulatie van het stem gemiddelde. Hou het dan gewoon voor je! Ipv een opmerking bij je stem te geven. Niet tactisch.

"Off-topic"

Na 100 berichten en een hele hoop discussies ben ik er eindelijk uit.

OGF is een deconstructie van de wraakfilm, waarbij de hoofdpersoon helemaal geen wraak WIL nemen. Hij wil enkel verlost worden van het criminele milieu en de overheersing door zijn demonische moeder. (Zo ook zijn broer, die zijn eigen moord uitlokt.)
Bangkok schittert als bloedrode verstikkende en gewelddadige stad (als een baarmoeder...), waaruit ontsnappen onmogelijk lijkt. Maar gelukkig krijgt hij hulp van een bovennatuurlijke krijger die hem bevrijd van zijn demonen en uiteindelijk ook de navelstring met zijn moeder doorhakt. Een prachtige surrealistische koortsdroom die door velen volledig ten onrechte als style over substance wordt afgedaan.

Groeit met elke kijkbeurt.

Ga 'm ook nog een keer kijken. Tweede keer bios was ie toch al iets minder overdonderend dan de eerste keer.

Idd mooie en sterke interpretatie!

En je moet de structuur van de film voor de grap eens naast die van Kickboxer (1989) leggen en dan kun je echt goed zien hoe Refn elk element uit een wraakfilm neemt om het vervolgens af te breken, om te keren, ontkrachten etc. Ook een film die zich afspeelt in Thailand, waarin de omgeving gebruikt wordt als esthetisch middel, waarin de antagonist een Thai is, maar waarin een man wèl wraakt neemt vanwege zijn broer (en daar ook alle recht toe heeft!).

Dat zag ik en dat kan wel zo zijn, maar dat maakt het voor mij geen sterke film. Saai en veel te traag uitgewerkt. Ja Ryan, je kan erg goed staren, dat weten we nu inmiddels wel.

Sterk! Snel nog een keer zien, ditmaal met dit in mijn achterhoofd. Zou zo maar kunnen dat ik dat toegevoegde oedipuscomplex nu wat beter waardeer.

Mooi mooi, lijkt me de nagel op de kop

De sfeer in de film was goed. Tempo niet. Dat stompzinnige zwijgen begrijp ik niet net zoals het afhakken van de handen op het laatst... Schiet mij maar lek. Kunstzinnig allemaal, maar een film begrijpen is ook fijn.

Eens niet alles voorgekauwd krijgen ook, al vond ik het hier wat minder fijn.

Interessant. Zal het bij de herziening meenemen.

Ja, maar deze stiltes nemen je mee in het hoofd van Gosling. Wat je ziet zijn de beelden van een getraumatiseerde man. Hij is bang voor zichzelf, maar ook voor zijn moeder. En denk aan de zwarte opening die hij niet durft te betreden. Hij leeft in angst. Je ziet hem voortdurend in kleine ruimte of in gangen. Deze dienen als een soort kooi waarin hij vastzit. Vaak rood van kleur. Rood is de kleur van gevaar, dreiging, liefde, passie, bloed en woede. Julian zit dus eigenlijk gevangen en is opzoek naar verlossing. Hij wil dit alles ontsnappen. Ook zijn handen zijn een terugkomend iets. Voor Refn zijn handen overduidelijk een fetish. Ook in OGF zijn handen een essentieel onderdeel. Op het einde wanneer Julian verlost wordt, bevind hij zich al niet eens meer op aarde. De wraakengel Chang verlost hem en Julian is eindelijk vrij! Prachtige film en dit alles in een adembenemende existentialistische setting!

Ik doe gewoon even quoten, omdat dit neerkomt op wat ik wil zeggen:

Hoorde van een vriendin dat ze na een halfuur de bioscoop was uitgelopen omdat ze de film zo saai vond. Wut?! Ook de lage score op imdb verbaast me.

4 sterren, halfje minder dan Drive omdat ik die nét even wat indrukwekkender vond.

Het stille en passieve karakter van Julian/Gosling is trouwens zeer functioneel en geen oppervlakkige stijlkeuze van Refn. Julian verheft slechts eenmaal op haast abusrde wijze zijn stem in de film; wanneer zijn ingehuurde vriendin kritiek heeft op zijn moeder!. Zeer bewuste scène. Julian's enige motivatie is zijn Oedipuscomplex (en zijn strijd om ervan af te komen).

In het midden van Kickboxer gaat Jcvd naar een bar met zijn leraar. Jcvd dronken, zijn leraar zoekt ruzie met trawanten van de badguy, en nietsvermoedende Van Damme moet daar dronken de mannen van zich af trappen.

Enter Only God Forgives: Julian zit in een schijnbaar terloopse scène in een bar wederom naar de dansende hoer te kijken, hoer duwt hand van Julian bij haar naar binnen (daarna volgens mij wat flarden beeld van zijn moeder), Julian kan 'm weer niet omhoog krijgen (itt Van Damme die in de film natuurlijk een liefdesavontuur beleeft), loopt naar twee Thaise gasten die niets met het conflict van doen hebben en hem zelfs vriendelijk een drankje aanbieden (!) en begint er, zonder dat de twee zich ook maar ergens op voor kunnen bereiden, op los te hakken.

Zo cool.

Dat is allemaal leuk en aardig, Maar als de lompe steeds sneller opvolgende geweldscenes je tegen gaan staan, kun je hier moeilijk van genieten. Als Refn een beetje meer suspence had gebruikt en een minder rommelige soundtrack had ik hier ook meer van kunnen maken. Neem nu het karakter Byron, ( even naar imdb om te zien wie dat ook al weer was...)wat er met hem gebeurt is 2 minuten na zijn introductie en deed me helemaal niks. Net zo weinig als de zoveelste martelmoord bij Saw 6. Dit is waarom de film wel eens "zielloos"genoemd wordt, en niet omdat er geen gedachte achter zit.

Waarom is die zogenaamde "deconstructie van het wraakgenre" zo bijzonder? Als het dat al was, want Chang wordt om de haverklap "de wreker"genoemd. En zo zie ik het ook, iemand die onrecht en leed vergeld. Het enige wat afwijkt van de klassieke wraakfilm is dat je in het begin op het verkeerde been wordt gezet, en je denkt dat Julian kwaad met kwaad gaat vergelden, maar het uiteindelijk de politieman is die dat doet. Het "verschuiven van de protagonist" lees je hier ook vaak. Dat vind ik dus een condradictie van " de deconstructie van de wraakfilm".

Ik ben benieuwd hoe men hier op gaat reageren als de "Lemonparty" voorbij is.....

Die scene weerhoudt mij ervan om 5*-en te geven wimnoot! Ik probeer die lange uitgerekte scene binnen de inhoud van de film te plaatsen, maar het lukt me niet. Het riekt naar overstylering, of zelfs exploitation. En dat heeft de film niet nodig.

Als Tong Po de wreker blijkt te zijn, dan ben je 't wraakgenre toch aan het omspitten? Dat snap jij best.

Maar dan nog! Die achtervolging van de dader van de aanslag begon ergens op te lijken, ( wilde graag weten hoe dat af zou lopen) maar eindigt ook snel met een ( best wel coole ) kill , ik vond het zo plat.

Omspitten? Door net iemand anders het wraak werk te laten doen? Ik denk toch echt dat dat wel vaker gebeurd is hoor. Maar vergeleken met Kickboxer zal het wel heel bijzonder zijn. Ik heb Chang ook nooit als slechterik gezien in de film. Ik kon me wel vinden in zijn methodes. De vader mag zijn dochter wreken, maar dat kost hem wel zijn arm, om te zorgen dat hij voor zijn drie andere dochters beter zijn best doet.

Hebben jullie het over de scène met de breinaalden? Want dat vond ik misschien wel één van de beste scènes die ik dit jaar gezien heb.

Om dat je binnen genrecinema niet veel kunt doen, omdat een genre per definitie afgebakend wordt middels genreconventies. Dus maak je een wraakfilm die het stramien volgt, of je maakt een genrefilm die de grenzen op zoekt, maar nog bijzonderder is het om te conventies af te breken en bij te dragen aan de ontwikkeling van een genre.

Zie je ook terug in HK martial arts. King Hu werd groot met swordplayfilms, Cheh Chang breekt de conventies af, Chia-Liang Liu levert weer commentaar op Cheh Chang's shaolinhelden, Sammo Hung deconstrueert de kung fu films van Chia-Liang Liu en rond 2000 kreeg je weer films die teruggrepen op King Hu (Ang Lee, Zhang Yimou). Zo gaat dat binnen een genre. Ik vind dat interessant en knap.

oa door rollen om te draaien ja. Ben je nu gewoon heel hard je best aan het doen om dat wat je steeds duidelijker wordt te ontkennen? Ben jij het dan al vaker tegengekomen?

Het gaat niet om Kickboxer, het gaat om de WRAAKFILM, een heel genre.

Suspence vond ik ruim aanwezig. Juist vanuit het breken met de conventies van het wraakgenre. Vanaf daar werd alles onzeker. Veel minder spannend zijn films als Die Hard en James Bond of vrijwel elke Hollywood thriller. Daar weet je immers dat de goede zullen overwinnen. Hier was je nergens zeker van.

Ook de soundtrack vond ik erg sterk. Maar dat zijn subjectieve zaken, die de een nu eenmaal aanspreekt en de ander niet. Echter, er zit wel een gedachte achter het extreme geweld: Geboorte (het moment waarop de band tussen Julian en zijn moeder het leven zag) is een extreem gewelddadige gebeurtenis (heb ik van horen zeggen ). De martelingen in deze film zijn daarbij kinderspel. Deze film verslaat de fase van het verbreken van die band en zit daarom ook vol met extreem geweld zit. Het is een spiegeling van die geboorte. De dood, die om zich heen grijpt.

De enige conventie die wordt afgebroken is dat je ( al vrij vroeg) in de film merkt dat Julian het niet gaat doen. Bovendien worden die genreconventies door jezelf opgelegd niet door de regisseur of de acteurs. Of is er een reglement?

Tja, tegen het "namedropping" wat je hier doet kan ik niks beginnen. Valt me mee dat je Hiroto Masahari niet noemt.

Er zijn films genoeg waarbij net de persoon van wie je het niet verwacht de held of heldin wordt. Nu ik dit schrijf komt Sigourney Weaver in Alien bij me op. Is natuurlijk geen "wraakfilm" maar SF, ze neemt wel wraak op die ellendige ET. Is gewoon even een klein voorbeeldje net als jou kickboxer.

Jij schrijft zelf een uitgebreide vergelijking tussen beide films!

Maar ok, dat Chang de wreker blijkt te zijn in OGF is zo afwijkend van de genreconventies van de WRAAKFILM dat een hoge score een must is...

Tja, ok. Ieder zijn ding.

Ik wist 100% zeker dat alle boeven er aan gingen. De enige verrassing was de kill zelf, en die werd leuk afgewisseld. Borstkas, Nek, arm, en met een pistool ging het ook aardig.

Jij sleurt er vanalles met de haren bij. Maar dan nog vond ik de overkill aan geweld vermoeiend, en saai. ( Een bevalling heb ik twee keer meegemaakt, is niet saai) ]



Als jij dat zo ziet, vind ik dat hartstikke leuk voor je.

Och wat flauw: meneer moet en zal zijn gelijk halen met totaal ozinnige argumenten. Van mij krijg je 't niet hoor.

Waarom denk je dat de Wraaktrilogie van Chan-wook Park zulke hoge ogen heeft gegooid of een film als Johnny Guitar inmiddels een classic is?

Alien is geen wraakfilm. En ik gebruik Kickboxer vanwege overeenkomsten qua plot en setting.

Dat is een Japanner. Is het zo erg om toe te geven dat ik hier op MM best wel eens ooit ergens wat van afweet? Erg he? Je begint flauw te worden; kap er maar mee wim.