Holy Motors (2012)

Een film waar je inderdaad weinig aan kan vastknopen als kijker. De film heeft niet echt samenhang en de sfeer is niet sterk genoeg om daar op terug te vallen. We het absurdisme en de verrassende gebeurtenissen die je als kijker net genoeg weten vast te houden. Een film die je als kijker onbeantwoorde vragen toespeelt. Het is een circusact geworden, maar dan minder conventioneel. De film bleef in elk geval hangen, maar op sommige vlakken evengoed met een beetje honger. En het overweldigd visueel niet genoeg om een echte topfilm te worden.

Absurd, echt absurd, maar geweldig. En geweldig grappig. Met name het eerste uur is ontzettend goed. Dit was alles wat ik ooit zocht in een film, die absurditeit. Als die lijn was doorgezet waren dit absoluut 5 sterren geweest, maar helaas kakt ie halverwege een beetje in en zitten er enkele saaiere stukken tussen. Maar toch, excentriek, hilarisch en gortdroog. Niemand zal weten waar het echt over gaat, Carax zelf waarschijnlijk ook niet, maar amusant is het zeker. Ik moet echt meer van deze man zien.

Bizar en fascinerend, deze Holy Motors, een film die dan weer bewondering oproept, dan weer walging. Een film die dus iets met de kijker doet, en alleen daarom al de moeite waard is.

Waar het over gaat, iedereen kan daar zijn wildste theorieën op loslaten, of het gewoon over zich heen laten komen, want Holy Motors is een typisch multi-interpretabel werk. Daarom vind ik de plotomschrijving over een "wezen dat steeds van gedaante verandert" behoorlijk discutabel. Het is volgens mij steeds dezelfde man, ergens in de 40, die verschillende rollen speelt maar dan niet op toneel maar in de echte wereld. Het wordt wel opgenomen, want er wordt gerept over camera´s die te klein zijn. En er zijn kennelijk meer acteurs aan het werk want tegen het eind zie je een stoet limousines naar de parkeergarage rijden. Wie weet zitten daar de mensen in die Mr Oscar gedurende zijn werkdag is tegengekomen?

Maar deze wellicht weinig spannende theorie verklaart een hoop ook niet. Want hij komt zichzelf tegen als hij iemand moet vermoorden. En hoe zit het met de pratende auto's? En de beginscene, zag je nou een ruimteschip? En zo zijn er nog wel meer scenes die niet rijmen met wat ik uit de film haalde. Het zou me dus niet verbazen als ik na een volgende kijkbeurt tot een heel andere conclusie kom.

Eindelijk eens gezien. Absurdistisch verhaal over de spelingen van het lot. Veel verder dan deze interpretatie kom ik niet. De film is excentriek maar wil dat ook iets te graag zijn en dat is mijn bezwaar. Ondanks enkele visueel fraaie scenes kom ik niet hoger dan een 2,5*.

Merkwaardig.

Of geniaal?

Een paar weken geleden gezien en moest hem nog letterlijk en figuurlijk 'verwerken'.

Ik ben er nog steeds niet uit. Ik kon er geen touw aan vastknopen terwijl ik graag films wil begrijpen. Althans, het hoe en waarom en hoezo.

Feit blijft dat er enkele memorabele scènes in zitten die me toch wel bij zijn gebleven. Mooie aparte of vreemde scènes. En als dat gebeurt heeft de film me tóch iets gedaan in positieve zin.

Voor nu even een 2,5*, maar sluit niet uit dat het op den duur bij herziening een hoger cijfer oplevert.

Ben behoorlijk nieuwsgierig naar deze film geworden, ik neem de film op en ga deze op mijn gemak bekijken. Ben benieuwd.

Herzien en toch weer gefascineerd zitten kijken...

Ik snap waarom er mensen zijn die deze film geweldig vinden, want het is een bijzonder eigenzinnig stukje cinema, maar voor mij was het te absurdistisch. Op visueel gebied is het prima, op het acteerwerk valt niks aan te merken en het is zonder enige twijfel origineel, maar op mij kwam het over als een verzameling sketches waarvan sommige me intrigeerde, maar ik de meeste te bizar vond.

Fascinerend is het juiste woord, maar ik vond het ook mooi en indrukwekkend. Ruimte voor verhoging bij herziening, zo voelt het. Ik heb Les Amants du Pont-Neuf (1991) nog liggen van Carax, nu nog benieuwder naar.

Waarom heeft deze man sindsdien niets meer gemaakt? Eeuwig zonde!

Ik ben zelf wel een beetje een Schlomo, want ik had die dus wel al in mijn Watchlist 2020 staan. Kennelijk alweer vergeten dat die eraan kwam sinds de constructie. Goed, toen hechtte ik er ook minder waarde aan; toen was Carax nog slechts een naam die ik vaak tegenkwam en intrigeerde, maar waarvan ik nog nooit daadwerkelijk iets had gezien.

Nu is er een reden om enthousiast te zijn!

Na 8 jaar voor het eerst herzien. Sommige films die ik goedvind, kijk ik keer op keer. Holy Motors is er een die ik jaren laat liggen. Geen idee waarom. Vond m wederom geweldig. Maar het is om de een of andere reden een film die ik graag weer even laat liggen.

4,5 blijft staan!

De film is even maf als fascinerend maar incoherent of vaag is de film zeker niet: de film gaat mijns inziens over het feit dat er tegenwoordig overal camera’s zijn, we aldoor bekeken willen worden, we alles willen ervaren etc waardoor we allen acteurs zijn geworden hetgeen de film omkeert door een ambachtelijke acteur te volgen die de hele dag scenes speelt op straat, ook als er geen toeschouwers zijn. Het effect is dat jezelf zijn vs. een rol spelen alsmede het echte leven vs. fictie onontwarbaar worden. De film doet wat aan de films/scenario’s van Kaufman – maar ook aan het eveneens briljante La Belle Époque (2019) - MovieMeter.nl – denken omdat die dezelfde thematiek hebben (en omdat de scenes verschillende verhalen – de ene spannender of opzienbarender dan de andere – zijn ook wat aan bv. Relatos Salvajes (2014) - MovieMeter.nl), maar deze film is visueel ook prachtig. Het is een briljante film en een boeiende kijkervaring; hooguit omdat de film een echte climax als finale mist geef ik ‘m geen vijf sterren.

Geen idee wat ik aan moet met deze film. Het minste wat je kan zeggen dat hij fascinerend en intrigerend is. Ik zie hoegenaamd niet wat De filosoof hierboven in de film ziet, in de verste verte niet zelfs. Het is een film die eigenlijk bestaat uit verschillende sketches van een man die zichzelf transformeert in een ander individu.

Ik ben niet vertrouwd met andere werken van Carax, dus een bijzondere ervaring was het wel. Het ontbreken van een lineair of duidelijk plot. Het gaat nergens of overal over. Je wordt als kijker wat aan je lot overgelaten en je zelf op zoek naar verklaringen of betekenissen.

Mr. Oscar is een soort kameleon die zich doorheen de Parijse samenleving wurmt. Hij neemt diverse rollen aan en drukt zijn stempel op zijn omgeving. Prima vertolking van Lavant. Prima cinematografie, bijzonder sfeervol en visueel bij momenten prachtig. Bizar, maar tegelijk hypnotiserende film. Niet voor iedereen weggelegd alvast.

De losse structuur van deze experimentele die zowel qua inhoud als qua vorm (bewust) van de hak op de tak springt, vergt erg veel aandacht van de kijker. Maar Lavant is briljant als ene Monsieur Oscar die we volgen tijdens een nacht waarin hij van de ene naar de andere ontmoeting hobbelt. Bij elke ontmoeting transformeert hij in een ander, uniek personage. Een indrukwekkende tour-de-force van Lavant, vaak visueel verbluffend en Carax verdient respect voor zijn unieke, eigenzinnige aanpak.

Nu te zien op MUBI!

De kracht van deze film schuilt in de onsamenhangendheid.

Zo'n 30 jaar nadat ik zwaar onder de indruk raakte van 'Les Amants du Pont-Neuf' nu dan 'Holy Motors', waar ik al lange tijd benieuwd naar was (gezien op de 'zender van de maand' van KPN, deze maand NPO2 Extra. Ik geloof dat ie regelmatig voorbij komt, dus voor de lucky ones: wees erbij!).

@ Flavio's commentaar: de plot heb ik indertijd letterlijk vertaald van een site waarvan ik de naam niet meer weet, dus daar moest ik het mee doen. Ik zou, nu ik de film gezien heb, het misschien anders opschrijven, maar 'wezen' zou in wezen ook nog best kunnen.

Inhoudelijk zou je in elk geval inderdaad veel kanten op kunnen met deze vrij absurde trip. Wat ik er in elk geval in meende te zien was een ode van de regisseur aan acteurs en actrices en hun vak. Verder proefde ik liefde voor het vak van theatermaken en flink wat melancholie. Op het einde vond ik dat het liedje dat klonk tijdens het 'thuiskomen' van Oscar bij zijn lieftallige apin en hun kleine net iets teveel van het goeie. Enkel het lied net ervoor (Kylie Minogue) was wat dat betreft perfect geweest. De pratende limo's vond ik wat infantiel - al zal er vast wat achter schuilen.

Maar van de rest van de film heb ik genoten, dus een kleine 8 is zeker op z'n plaats, voor nu.

Absoluut fascinerend en daarmee trotse koploper in de reeks met als eerste achtervolgers Cosmopolis (Cronenberg), Bug (Friedkin) en Sang Sattawat (Apichatpong Weerasethakul). De beelden en emoties razen nog als een tornado door mijn geest maar eenmaal de storm en het stof is gaan liggen, kom ik erop terug !

Er was deze week in Vlaanderen nogal wat opwinding voor de concerten van Rammstein en Coldplay merk ik nu maar ik heb het volledig gemist. Het waren de films van Leos Carax die deze week mijn aandacht opeiste. Holy motors had zich min of meer laten openbaren en de contouren van een visie kwamen te voorschijn. Zo moet Moses zich gevoeld hebben toen de Rode zee aan het splitsen was. Hierbij hoe ik het heb beleefd.

Als geheel zie ik Holy motors als een reflectie op cinema. Eerste scene wekt dan ook meteen die indruk. Een bioscooppubliek dat kijkt naar een film ? of naar ons ? Dan onderzoekt een man (vertolkt door Carax zelf, dat zou een statement kunnen zijn) de kamer naar een geheime gang dat leidt naar de bioscoop,. Dat is wat wij gaan zien nl een geheim pad van de cinema, een pad dat zal leiden tot een cinema van performance, van circus acts. Samen met zijn partner in crime Denis Lavant. De rollen die we te zien krijgen (van een gewone vader tot een ondergronds creatuur) link ik automatisch met andere films. Het monster = phantom of the opera, de ninja = martial arts films, de bedelaar = les amants du pont neuf, (ja hoor niet te beroerd om zijn eigen films er tussen te steken), de hitman (die trouwens Alex heet, een personage van Mauvais sang) = clan des siciliens. Maar steeds ondergraaft de film zijn eigen pad. Het ontdubbelen van de rollen zorgt voor heel wat hersenbrekers. Lavant schiet zijn eigen personage dood, de rol van hitman en slachtoffer is door Lavant zelf, een zogenaamde collega vertolkt ‘de laatste nacht van een stewardess’ maar na haar zelfmoord staat ze niet meer op, enz. Fictie en filmrealiteit door elkaar. Steeds die verwijzing van 'het is maar film'. Lang geleden door de Nouvelle Vague als stijlkenmerk gebruikt en de eerste films van Carax (Boy meets girl, Mauvais sang) zijn dan ook door Nouvelle Vague (en Godard) beïnvloed. Net als je denkt dat het begint duidelijk te worden wat Carax wil zeggen; krijgen we een scene dat alles weer dooreen haalt (de sprekende auto's !!). Holy motors is geen afgewerkt stukje maar net als de schilderijen van kunstenaar Miro een zoektocht naar betekenis, waarin elk hoekje verborgen aanwijzingen zitten en een geheel dat misschien niet duidelijk is maar wel fascinerend en bloedmooi.

Voor de fans van Rammstein (circus) en Coldplay (feest en lichtjes) die nog wat willen soezen in hun roes zou ik zeker Holy motors willen aanraden want deze film heeft beiden in overvloed. Voor alle anderen : betreden op eigen risico.

Haha. Geweldig.

Waar gaat deze film over? Het is toch zeer eenvoudig! Hij zegt tegen zijn dochter: 'De ergste straf is jezelf zijn.' Jezelf zijn: de mantra van tegenwoordig. Waar wie ben je als jezelf ondoet van alles waarmee je je identificeert: je job, je hobby's, je gezin... Je zou zeer snel in een identiteitscrisis kunnen geraken... zelfs waanzin en immense leegte. Deze rijke mensen in de film zijn leeg en vullen hun levens in met een rollenspel aangeboden door het bedrijf Holy Motors.