Holy Motors (2012)

Grappig dat Carax aan het eind treug komt bij de Pont Neuf (Les Amants du..), en La Samartaine (wat een geweldig gebouw is dat, hoewel ik niet weet hoeveel hiervan studio werk is).

De film is absoluut de vreemdste die ik heb gezien sinds Mullholland drive (totaal geen overeenkomsten trouwens).

Misschien is het mijn tekortkoming, maar het had voor mij een extra waarde/ diepere laag gekregen als aan het eind het e.e.a. logischer zou zijn geworden.

Artistieke vrijheid is mooi, maar een minimum aan kaders vind ik toch prettig.

Anders kun je je kijkers willekeurig alles voorschotelen wat je maar opkomt, zonder enige "verantwoording", waardoor het weer iets minder geniaal wordt, maar juist makkelijker.

Maar ik kan me vinden in wat Reinbo hier boven schrijft (het is een ode aan het acteursschap geschetst in een tiental scènes).

Toch heb ik genoten. De film verveelde geen moment. Hoewel ik erg vaak afvraag waar ik naar zat te kijken, was ik toch benieuwd naar wat er kwam (en of er logica in kwam dus..).

Het fluor verhaal, en het stuk met Kylie (mede vanwege de vormgeving) waren mijn favorieten.

Een interessant concept dat veel mogelijkheden biedt, dat is het eerste wat ik vooraf dacht, toen ik deze Holy Motors ging bekijken. Achteraf blijf ik bij deze conclusie, maar wil ik er aan toevoegen dat de mogelijkheden helaas niet altijd even goed benut zijn en daarnaast werkte het voor mij persoonlijk ook lang niet altijd.

Carax is een regisseur, van wie we al een tijdje lang niets vernomen hebben. Tot aan gisteravond zag ik alleen Les Amants du Pont-Neuf, een mooie film, waarin in Holy Motors ook nog een link naar wordt gelegd. De link is niet toevallig, want Holy Motors blijkt een soort van mix te zijn van personages uit films, die Carax hiervoor niet van de grond kreeg. Ook het verhaal lijkt een soort van mix te zijn, wat een hoop losstaande segmenten oplevert, waar niet echt een verhaal in te ontdekken is.

Op zich niet erg, want dit soort surrealistische film kunnen ook best boeiend zijn. Maar het probleem van Holy Motors is echter, dat de afzonderlijke scenes niet goed genoeg zijn om te boeien. Er zitten een paar mooie stukken in, maar ook diverse segmenten, die matig tot slecht zijn. Vooral het stuk over het sterven en die kabouter in opgewonden toestand, waren echt erbarmelijk slecht en visueel echt spuuglelijk. Verder is het in zijn geheel gewoon minder mysterieus en boeiend, dan gehoopt. Dit soort films kunnen mij, mits goed gemaakt, opzuigen en een boeiende kijkervaring opleveren. Bij Holy Motors was dat meestal niet het geval.

2,0*

En helaas slaat de Leos-Carax-enthousiasme-meter deze keer iets minder hoog uit dan gehoopt.

Niet dat het een slechte film is overigens, visueel is het best heel mooi gedaan, maar het is een beetje de plot die ons in de steek laat, vooral omdat hoofdpersoon Dennis Lavant minder mytisch is dan ik had verwacht, wel een magnifieke acteur die zich in vele gedaanten kan hijsen.

Misschien heb ik ook een diepere laag gemist en ik weet bijna zeker dat deze volgend jaar een herkijk gaat krijgen omdat ik me dan niet meer kan voorstellen dat ik het slechts bij deze waardering heb gelaten.

Een erg mooie en bijzondere film. Het gaat over film kijken en dromen zoals in het begin van de film duidelijk wordt, maar het gaat vooral over een lange dag op kantoor met maar liefst negen afspraken. We volgen een man die duidelijk al wat overwerkt is en zo zijn gedachtes en emoties heeft. Het is alleen allemaal wat abstract en kunstzinnig vorm gegeven. Maar de film kon me wel heel erg bekoren. Ik had eigenlijk het idee dat dit soort abstracte en filosofische films vooral in de jaren zeventig ( en een beetje tachtig) gemaakt werden. Maar gelukkig glipt er nu in deze commerciële tijd zo af en toe ook nog eens eentje doorheen. De film maakt erg goed gebruik van het medium speelfilm en zijn mogelijkheden, en ook de locaties in Parijs zijn vaak erg mooi en bijzonder. Een film die duidelijk boven het gemiddelde van tegenwoordig uitsteekt. Zo zouden ze veel vaker gemaakt mogen worden.

Als ik zo de beschrijvingen van andere kijkers lees, heeft deze regisseur kennelijk meer bijzondere films gemaakt. Mij zei deze naam tot nu toe niets, maar ik ga hem vanaf nu zeker in de gaten houden.

De beschrijving bij deze film over een "wezen" dat 24 uur gevolgd wordt, is echt belachelijk en zou voor mij geen reden zijn om deze film te willen gaan zien.

Een must voor de cult fan.

Weerzinwekkende film die dagenlang op je netvlies blijft staan. En die hallucinerende scene op

de begraafplaats Pere Lachaise, niet de eerste met die rioolbewoner maar de tweede met die

vervormde beelden, het leek wel of ik een geestverruimend middel op had.

Slome, vage, kunstzinnige film.

Althans, de film probeert kunstzinnig over te komen maar je moet wel een flinke paddo in je mik hebben wil je in deze wirwar van onsamenhangende scenes en oninteressant gezwets iets interessants kunnen ontdekken.

Een lange zit die helemaal nergens naartoe leidt. Visueel scoort de film nog wel wat punten, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

De subsidie voor dit soort films zou wereldwijd met onmiddellijke ingang stopgezet moeten worden, indien mogelijk ook nog met terugwerkende kracht

Ik heb me werkelijk kapot verveeld. 1,0*

Goeie film waarin een man in een limousine door Parijs wordt rond gereden en een aantal afspraken onderweg heeft. Een eigenzinnige, absurdistische en uiterst originele film waarin de verschillende afspraken allemaal mooi in beeld zijn gebracht. Verder is er eigenlijk geen touw aan vast te knopen, maar het blijft intrigerend. Denis Lavant zet een fysiek uitdagende rol neer.

Holy Motors is één van die films die zo vreemd is dat je al snel aangewezen bent op je eigen interpretatie, maar in dit geval had ik het gevoel dat er niets te interpreteren viel. Het kwam op me over als een soort eerbetoon aan acteren en aan Denis Lavant, maar meer kan ik er niet van maken. Ik geloof zelfs niet dat er een coherente manier bestaat om te verklaren waar de verkleedpartijtjes van Oscar voor dienen. Het is misschien zelfs alleen een excuus om enkele losse verhaaltjes aan elkaar te breien.

Veel maakt dit echter niet uit, want op een bepaalde manier creëert Carax toch een zekere sfeer die mij op een gegeven moment wel wist te pakken. Meestal was het gewoon fascinatie, op andere momenten kon ik er goed om lachen, maar één enkele keer was er zelfs wat ruimte voor ontroering (de scène met Piccoli, vraag niet waarom, maar die vond ik op een bepaalde manier melancholisch). Op dat moment zat ik zelfs eventjes op vijf sterren, maar uiteindelijk haalt de film dat toch nog lang niet, daarvoor is het kwalitatief toch wat te wisselend. Voor iedere briljante scène zoals die met Mynogue of met Mendes is er weer een oersaai moment zoals die sterfscène (dit soort momenten zijn nogal suf als je je er van bewust bent dat het gaat om een act) of een wat al te idioot stuk, zoals dat einde met de pratende limousines.

Niettemin toch fijn dat films als deze gemaakt worden. Je ziet immers zelden zoveel nieuwe dingen. Carax lijkt vooral gebarsten te hebben van de ideeën en die in welke vorm dan ook op film te hebben willen vastleggen. Voor het grootste deel levert dat prachtige cinema op, dat er wat mindere stukken inzitten hoort er wellicht bij.

Oh, en Lavant
4*

Een matig drama/fantasie film...

Matig verhaal....

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Moeilijk. Het idee van de film is erg bijzonder en het duurde een tijdje voordat ik door had wat de strekking van de film was. Tot die tijd was ik vooral bezig met het proberen te begrijpen van de film waardoor ik nog niet kon genieten van de film. Vanaf halverwege lukte dat beter en is het geheel erg bijzonder. Niet alle scenes zijn even sterk en daardoor in combinatie met het verwarrende 'verhaal' kom ik niet verder dan 3 sterren.

Dr. Jekyll in het meervoud?

Behoorlijk kunstig en creatief fantasyfilmpje waarin we Oscar treffen, en ja, wat of wie is Oscar en is het uberhaupt wel een mens. Carax maakt hierin wel een behoorlijk complex plotje; we volgen Oscar 24 uur in zijn arbeidsleven, dat voornamelijk bestaat om, samen met zijn compaan Celine door Parijs rondtoert in een Limousine en... hoe gek het ook klinkt (maar evengoed wel een fantasie van iedereen) maar liefst soorten personen/alter ego's mag meemaken. Dat lijkt best spannend, in een dag 9 keer een verschillend leven meemaken, maar hoe dat verder uitpakt. De ene keer is Oscar een spelfiguur in een virtual reality studio, dan is het een heel eng, vies, oud mannetje die bloemenboeketten opvreet van grafzerken (eigenlijk steek ie alles wat hij tegenkomt wel in zijn bek) en een beroemde Amerikaanse fotomodel ontvoerd, vervolgens een bankier, dan weer een huisvader, dan een gangster, dan weer een stervend persoon enz enz enz. Carax gooit hierin ook nog een lekker portie extreem geweld bij en behoorlijke bizarre situaties, die je keer op keer doen verbazen, lachen, schrikken, aanstoten enz enz.

Een film dat gewoon een grote kameleon van kleur is, zo zou ik Holy Motors nog het beste kunnen omschrijven. Ik vond het ook gewoonweg een kunstwerk dat aan alle kanten, ondanks de vele vunzigheid, kleurt en bloeit en een visuele lust voor het oog is. Ook de vele shots van Parijs doorheen de 24 uur vormen een schitterend decor en het einde met die pratende limousines is al helemaal een uitschieter. Je kan er ook zoveel genres aan vastplakken.

Erg gelikt kunstwerkje. Ik moet maar snel wat meer van Carax gaan zien.

4,0*

Toch weer niet helemaal.

Carax' bijdrage aan Tokyo vond ik veruit de minste, deze Holy Motors is gelukkig een stuk beter, maar werkt toch niet helemaal voor mij.

Aan de ideeën van Carax ligt het deze keer niet. Genoeg geinigheid en wtf momenten om de twee uur makkelijk rond te krijgen. Dat het tempo wat aan de lage kant is, stoort niet eens. Lavant is indrukwekkend genoeg om de hoofdrol tot een goed einde te brengen en de aandacht vast te houden.

Maar Carax is audiovisueel gewoon niet sterk genoeg voor een film als deze. Ondanks dat het er wel verzorgd uitziet, blijft de film een beetje een grijze muis. Jammer natuurlijk, want da's eigenlijk het laatste wat deze film hoort te zijn. Pover kleurgebruik en een véél te brave camera geven deze film niet de nodige flair mee.

Verder ook iets teveel door acteurs cyclen. Komt iets té sketchmatig over, zeker wanneer de structuur van de film daar ook al op aanstuurt. Verder een beetje bang voor dubbele bodems in deze film (ik zal niet al te lang hoeven zoeken naar reviews die het hebben over "maskers" en hoe iedereen verschillende personages speelt in het leven vermoed ik), doet eerder afbreuk aan de ervaring dan dat het wat zou bijdragen vrees ik.

Carax is in ieder geval wel een interessant regisseur, maar hopelijk komt hij een keertje een goeie cinematograaf tegen. En iemand die hem een tip of 5 over het gebruik van muziek kan geven.

3.0*

Extreem stijlvolle reeks van indrukken en idiote situaties die nooit zijn terug te brengen tot één betekenis of duiding, maar waarbij wel steeds de gemaaktheid en het geconstrueerde van de beelden terug blijft komen. Wat deze film extra spannend maakt is dat Leos Carax de finesses van cinema tot in zijn diepste vezels beheerst. Het heeft zowel uitstekend camerawerk als een fysieke acteur met Denis Lavant die steeds weer nieuwe personages op het scherm weet te toveren. Hiermee wordt een vreemde mix samengesteld die vermaakt en ontroert door typische genre-conventies, terwijl het tegelijkertijd de opgeroepen emoties hartstikke belachelijk maakt.

Ik waag me ook eens aan experimenteel werkje, maar hier kon ik werkelijk waar geen touw aan vast knopen haha. Ik rolde wel van de ene verbazing in de andere. De ene scene is nog absurder dan de andere en het voelde voor mij allemaal wel erg willekeurig aan. Misschien daarom dat het allemaal verder nauwelijks wat losmaakt bij me behalve verbazing dus. Na een tijdje begon de verveling wel behoorlijk toe te slaan, want ik miste ook het hele idee een beetje (die er vast wel geweest zal zijn ga ik vanuit). Conclusie: dit was me allemaal wat te abstract en te moeilijk.

Soms zijn er van de films waarbij je even alle rede en logica die je in je hebt uit moet zetten en de film gewoon 'over je heen moet laten komen'. Want aan Holy Motors valt in eerste instantie geen touw vast te knopen. En daar gaat het ook niet om. Het zijn, in mijn ogen, losstaande scenes die samenhangen door de hoofdrolspeler en de limousine die hem naar elke 'afspraak' brengt. Er word niet uit de doeken gedaan hoe het allemaal in elkaar steekt en zo hoort het ook. Laat de kijker maar een beetje fantaseren.

Sommige scenes zijn beter geslaagd dan andere en iedereen zal z'n persoonlijke voorkeur hebben. Vond het leuk om de fijne (maar korte) rol van Kylie Minogue te zien sowieso. Het is een absurdistische film, die tegen het abstracte aan zit. Maar voor de doorgewinterde cultfilms kijker is het absoluut een must see.

4*

8/10 (IMDB)

Fantastische vreemd film die mij tot het bizarre einde zeer heeft geboeid.

Ik moet zeggen dat het heel anders was dan ik verwachtte (hoe kan je natuurlijk ook zoiets verwachten) maar ik vond hem heel goed.

''Hiermee wordt een vreemde mix samengesteld die vermaakt en ontroert door typische genre-conventies, terwijl het tegelijkertijd de opgeroepen emoties hartstikke belachelijk maakt.'' aldus Donkerwoud hierboven. Beter kan ik het niet verwoorden.

Ben stiekem van plan deze film nog een keer te kijken, om de rit weer mee te maken.

Voor nu 4*

Wat een waardeloze walgelijke smerige vertoning.

Zonde van m'n geld!!! Na de beschrijving van de film te hebben gelezen + de hoge waardering erbij dacht ik, ja dat lijkt me wel wat! Hoe deze film deze waardering krijgt is mij een raadsel...het enige wat in me opkomt is het gebruik van vote bots...

Helemaal met je eens!!

Alleen jammer dat je niet lager dan een 1.0* gaat, dit gedrocht staat al veel te hoog genoteerd..

De fascinatie was er van het begin, maar geleidelijk aan verminderde de interesse en wist mij de film totaal niet te bekoren. Het gegeven is origineel en ondanks heel wat vage scènes best te analyseren.

De hoofdrol wordt goed gespeeld door Denis Lavant. De eerste scènes wisten nog te boeien, maar nadien boog de absurditeit en de verveling mijn fascinatie om in een leeg, flauw experimenteel werkje waarvan het slot wel heel belachelijk overkomt die de film wat verder in de negatieve spiraal doet belanden. Is het uiteindelijk een speciaal filmpje ? Ja Zal het een cultfilm worden ? Hoogstwaarschijnlijk wel. Is het een zeer slechte film ? Kon het originele concept en de eerste scènes wel waarderen waarvoor ik toch wat punten geef, maar als geheel werkte de film voor mij niet. De verveling nam toe naarmate de film vorderde. 3/10

Het lijkt een typische hate-it-or-love-it-film te zijn. Bizar, vervreemdend, absurd, onvolgbaar, onlogisch. Na een tijdje wordt wel duidelijk dat het hoe en waarom onduidelijk blijft. Het enige dat rest is je mee te laten slepen in de gebeurtenissen en vooral niet na te denken over het realisme en logica. Want als je dat doet, is deze film een waar gedrocht.

Hoe afstandelijk en raar het in het begin is, het is een kracht dat je gaandeweg een houvast begint te krijgen rondom de hoofdpersoon. En inzicht begint te krijgen in het volstrekt bizarre leven van hem.

Het is een understatement te zeggen dat het geen film voor iedereen is, onconventioneel en tegendraads. Ik hou van vreemde sferen en niet alles hoeft uitgelegd te worden, maar het is toch een pittige hap. De aftiteling kwam met een brede grijns op mijn gezicht, dus dat zal toch een goed teken zijn. Een beetje erg vreemd, maar wel beetje lekker. Denk ik.

Half puntje voor de accordeonscene

Man leidt tientallen levens, heeft net zoveel identiteiten en heeft een gejaagd bestaan. Er zal vast een maatsschappij kritische boodschap inzitten net als een statement over het vergankelijke.

Dat even terzijde. Mooi gemaakte art film. Enkele bijzondere scenes, maar een matig plot. Lijkt ergens een beetje op cosmopolis.

Had hem opgenomen van de Vpro.. Vanaf minuut 1 al erg absurdistisch...Too much man zo´n hele film van 2 uur. FF hier en daar gezapt en zag de ene flauwekul na de andere. Ik geef geen cijfer want ik vind mij niet deskundig op dit gebied. Het is niet mijn cup of tea. Na twee uur absurdisme heb je zoiets als wat de fransen zeggen `tu rentres tambour et sort trompet`..Letterlijk vertaald `Je komt als tambour en gaat als trompet weg...`Heb ik niets met absurdisme? jzaker wel : Rhinoceros , en Wachten op Godot. ( En attendant Godot) geweldig absurdistisch toneel!

De schoonheid van het gebaar.

Ziet u ‘t niet zitten? Infrarood helpt (ook al niet)!

Wat een ontzettend geestige en ontroerende film. Inhoud ‘ontmaskeren’ als vorm, theater, maar tegelijkertijd weten dat ‘inhoud’ zich nooit anders dan in ‘vorm’ kan manifesteren.

Wel een beetje merkwaardige synopsis hierbij, trouwens. Dáár begrijp ik in ieder geval helemaal niets van. Maar toegegeven, hoe dit dan wel te omschrijven, zou ik ook even niet weten.

Ik hoop hier later nog op terug te komen.

Eén van de laatste scènes - bijgestaan door Revivre - is geniaal. Mocht de film bol staan van deze scènes dan was het een klein meesterwerkje geweest. Nu wordt het toch absoluut interessante idee teniet gedaan door te vage gekunsteldheid. Het ontbreken van het narratieve element hoeft niet bezwaarlijk te zijn, maar dan zie ik graag wat meer sprankelende scènes waardoor ik in een bepaalde roes komt. Dat biedt Holy Motors geenszins. Op bovengenoemde scène na dan, al vrees ik dat de meeste credits hierbij zijn voor het prachtige nummer van Gérard Manset, dat door merg en been gaat.

3* verlaagd naar een ruime 2,5*.

Absurd,experimenteel,bizar is het zekers!! Maar vond ik het goed? mmmm, nee niet echt. Denis Lavant speelt erg goed dat wel! En bij vlagen zijn er goede scene`s maar de film balanceert voor mij teveel op het randje om elitair te willen zijn. Er is totaal geen kader wat nu de bedoeling is van de film?

Je laatste zin is geen mening, maar een vraag gezien het vraagteken.

Dan heeft deze film al meer opgeroepen dan menig andere.

Zowel bizar als hilarisch.

Pas mijn eerste film van Carax, hierna toch maar even achter wat andere werkjes van de man aan gaan denk ik. Alweer een poosje geleden dat ik zoiets excentrieks gezien heb. Al mist het wel net het nodige raffinement, uiteindelijk.

In de beginscène is het al goed gesteld met de zotheid, maar als je vervolgens denkt dat Carax zijn kruid al verschoten heeft, zit je er pertinent naast. Voor je het weet begeef je je in een maalstroom aan dwaasheden, waarbij ik met stomme verbijstering, dan wel met een grote grimas toekeek. Soms beide tegelijk. Kabouters met hard-ons, scalpeersessies, en andere onzedelijke taferelen manifesteren zich naarmate dit rariteitenkabinet vordert, maar in redelijk traag tempo welteverstaan. Gelukkig blijft het wel mateloos boeien. Die accordion-scene is, overigens, mijn favoriet uit het hele circus.

Jammer genoeg scheelt er toch wel 't één en 't ander aan, waardoor het nét geen topper is voor mij. Wat meer audiovisuele panache had vermoedelijk de doorslag gegeven, ook de lengte, zowel die van de film an sich als die van bepaalde individuele scenes, had ietwat gereduceerd mogen worden. Verder wel een heerlijk tripje, dat enkele dolkomische scenes waarborgt. Kleine 3,5*.