Holy Motors (2012)

Een mysterieus pareltje met een hoog 'what-the-fuck' gehalte dat zich afzondert van bestaande scenario's. Het blijft een tijdje onduidelijk waar we mee te maken hebben er wordt bijzonder weinig toegelicht. Een rijke man gaat op pad om uiteenlopende opdrachten te vervullen waarbij hij als voorbereiding een dossier mag inzien.
Maskers en kostuums zijn altijd een meerwaarde en een witte limosine is bijna even sexy als Eva Mendes. Leuk dat deze regisseur gewoon z'n ding doet en er allerlei bizarre ingrediënten in strooit. Wel wordt het hier en daar wat ongeloofwaardig en vroeg ik me af waarom je in godsnaam via een riool naar een kerkhof afreist om daar een fotomodel mee te nemen (beveiliging en omstanders waren opeens verdwenen) om haar vervolgens in een grot te verkleden tot een Moslim. Dat er eventueel verborgen camera's aanwezig waren maakt het niet veel logischer. Als het werkelijk allemaal één grote spelshow of realityserie was geweest sloeg het alsnog helemaal nergens op. Ik kan me niet voorstellen dat het eten van bloemen, geld en haar voor extra kijkcijfers kunnen zorgen. Dit was slechts één van de negen onderdelen maar ook de rest kreeg me niet over de streep. Overigens wel leuk dat ze Kylie Minogue's muziek laten terugkomen maar het is wel erg slordig om na het feestje in het appartement ook bij de ringtone van de dochter hetzelfde nummer te kiezen.
Een must-see vanwege de originele vindingen en het einde is zeker tof maar als geheel vond ik het niet ijzersterk.

Vond het een schitterende onconventionele film. Snap ook wel dat sommigen door de abstracte benadering na een half uur de bios verlaten, maar het greep mij in ieder geval bij m'n strot en liet me niet meer los. Tof dat Eva Mendes zich leent voor een film als dit.

dikke 4*

Afgrijselijke film. En er kwam maar geen einde aan. Wat moet dit nu in godsnaam voorstellen? De hoofdpersoon bv die als een weirdo over een kerkhof rent en van de bloemen van rouwboeketten loopt te vreten. Ik ging bijna over mijn nek . In zijn absurditeit en lelijkheid doet deze film mij denken aan die Japanse film 964 Pinocchio, dat ik ook al zo'n afgrijselijke film vond waarbij ik bijna moest kokhalzen.

De hoofdpersoon was gedesillusioneerd, moet ik het zo stellen. Wel, na afloop was ik ook gedesillusioneerd en ik heb die desillusies maar even weg gespoeld in de kroeg met twee kaboutertjes of te wel twee La Chouffe's. Smaakten uitstekend, dat wel .

Kort samengevat; Holy Motors is de meest waardeloze film die ik dit jaar in de bioscoop gezien heb en die bij mij zeker zal eindigen op de eerste plaats van de Flop 10.

1,0* omdat ik niet minder geef.

Minder dan ik had verwacht.

Lang niet zo mysterieus, beklijvend en geniaal als ik had gehoopt. Het concept is verder wel sterk genoeg om de film tot het einde te dragen, en Levant is wel erg sterk in elke gedaante, maar ik vond alles te standaard om echt te imponeren. Vooral op audiovisueel vlak, en qua structuur viel het me allemaal een beetje tegen. Te gewoontjes.

Qua afzonderlijke scenes heb ik me wel kunnen vermaken, maar over het algemeen vond ik het (door de verwachtingen) een van de grootste teleurstellingen van het jaar.

3*

Aardig concept, maar uiteindelijk te lang om echt te boeien.

Langere recensie:

Cult Movies Reviewed: Holy Motors (2012, Leos Carax) - recensie - cultmoviesreviewed.com

Surrealistische film bestaande uit van elkaar los staande scenes aan elkaar gekoppeld middels een man in een rijdende kleedkamer. Zowel het acteerwerk als de film in het geheel is elitair of beter gezegd hoogdravend. Alsof je naar een "kunstwerk" kijkt dat door een aantal elitaire mensen als prachtig wordt bestempeld en daardoor ook wel bijzonder moet zijn. Holy Motors is in mijn ogen niets meer en minder dan een raar baksel. Goede ingrediënten maar niet in de juiste verhouding. Een film die de verbeelding zou moeten prikkelen.........helaas.

Je moet er van houden.

Met dit cliche maar eens beginnen dacht ik zo. De film is een tijdje best vaag. Vrij vervelend vaag, dan krijg je het concept een beetje door en dan blijft de film nog een tijdje saai doorgaan. Visueel opvallend saai. Las hier ergens dat Carax graag wil dat het medium zicht blijft vernieuwen, maar visueel brengt hij totaal geen vernieuwing. Het maakt het concept ook wat slap. Ik ben een kijker die door audio en visuals dit soort kunst kan pikken. Maar als dit ontbreekt pakt het me niet en drift ik snel weg. Daarvoor is het "verhaaltje" te abstract en saai.

Acteerwerk was wel goed, behalve die fotograaf dan, maar duidelijk mijn kopje thee niet dit. De maatschappij kritiek dat er ook doorheen schemert met die burka en fotograaf die geilt op mooi en lelijk, was ook slapper dan slap trouwens.

1.5 sterren.

Originele, bizarre en surrealistische film die ondanks de raadselachtige plot toch blijft boeien en intrigeren. Dit is mede te danken aan de strakke regie, het eersteklas camerawerk en het mooie gebruik van muziek. De akteurs zijn ook prima, met Denis Lavant zeer overtuigend in de hoofdrol(len). Uiteindelijk blijf je als kijker met een hoop vragen zitten, die ook door meerdere kijkbeurten niet opgelost zullen worden, maar dit is toch wel een hele bijzondere kijkervaring.

Met volle fascinatie heb ik van deze film tot de allerlaatste seconden genoten. Lang geleden dat een film me zo keer op keer met elke volgende scène wist te verrassen en intrigeren in zijn uniekheid. De vraagtekens boven mijn hoofd gingen gepaard met liefde voor het medium film en zeer veel gelach om de satire en donkere humor die de film bevat. Denis Lavant speelt de sterren van de hemel, en weet met elke rol, sommigen zelfs zeer ver weg van de realiteit, steeds iets ongelooflijks menselijk te geven.

Leos Carax maakt met Holy Motors iets enorm bizar maar verveeld nooit en is heerlijk om naar te kijken. Het is met zeer veel klasse gemaakt en buiten het fantasievolle bevat de film mooie emotionele personages en momenten, die ik steeds vond op onverwachte plaatsen in deze mooie wereld die hij voor ons heeft gecreëerd. Wat het allemaal wilde zeggen weet ik (nog) niet. Maar ik heb me er nooit voor geen meter aan gestoord, integendeel. Wat hij hier doet kan ik alleen maar toebuigen, hij maakt van cinema weer eens iets wat het in de allereerste plaats altijd is geweest. Een droomfabriek, waar alles mag en alles kan, maar dit vooral zonder ook maar ergens zijn creativiteit en controle te verliezen.

"Beauty is in the eye of the beholder"

Amen.

Interessant. Dat sowieso. Het concept is prima, en biedt eigenlijk alle ruimte om een topfilm op te leveren. Holy Motors is dat mijns inziens niet geworden. Dat komt simpelweg omdat de individuele sequenties niet goed genoeg zijn. De losse structuur geeft zoveel mogelijkheden om allerlei ideeën uit te werken, maar de filmische ideeën van Carax blijken wat mager te zijn. Vergelijk maar eens met Code Inconnu, waar Haneke zich uitleeft, met een paar parels van scenes tot gevolg. In Holy Motors maakte alleen de sequentie met Kylie Minogue indruk op me. Daar tegenover staat de vreselijke sterfscene, duidelijk als parodie op het genre bedoeld maar daarmee alleen kan je geen goeie film maken. De rest van de film wisselt in kwaliteit van matig tot fascinerend (het intermezzo was ook erg goed trouwens), maar ik had er meer van verwacht.

Lost in this masquerade...

Film over het theatrale van de film. Je eigen voorstelling (vooroordeel) wordt steeds getest bij deze film iemand gaat in een limousine naar zijn werk. Je denkt aan een entrepreneur op weg om zaken te doen, maar al gauw blijkt hij zich in allerlei gedaanten te vermommen en scénes te maken. Het is een acteur die zijn beroep uitoefend en in de werkelijkheid lijkt te stappen en al zijn tegenspelers lijken het zelfde te doen...de hele flim is een theatrale hallucineerde trip...dat je aan het denken zet over je eigen beeldvorming en het werkelijk getoonde beeld: wat is schijn, wat is werkelijkheid etc..

Oerol midden in Parijs verschijnt eindelijk door Holy Motors op 't filmdoek... Denis Lavant's transformaties zijn magisch en vervelen geen moment... steeds wordt je op het verkeerde been gezet. Deze film is dus volstrekt niet voorspelbaar en tegelijk een esthetisch genot om naar te kijken en naar te luisteren. Hoe Lavant, bv als alles etende creatuur, beweegt is fascinerend.

Hoe zou een Duitser naar deze film kijken? Duitse taal kent een bijzonder woord dat allerlei aspekten van deze film kan verbinden: "Verstellung": verplaatsen, versperren, veinzen, huichelen, pretenderen, aanpassen (technisch, maar ook veranderen van blik), simuleren, vermommen...

Losse scenes, een ode misschien maar waaraan is wel wat erg goed verborgen. Op de balans van elitair en zelfoverschatting een beetje tever naar rechts doorgeslagen naar mijn smaak. Af en toe niettemin interessant, mooi gevonden, misschien zelfs geniaal - zeker de moord en de fotoshoot zijn indrukwekkend. Maar wat me mateloos irriteert is de laatste minuut of zo, die op een verschrikkelijk kinderachtige manier zingeving probeert toe te voegen. Had die laatste scène niet in de film gezeten, dan was ik het geknipper van het begin ook wel vergeten en had de film niet zo'n rotte nasmaak gekregen. Nu overheerst vooral het negatieve, het uitleggerige. Jammer.

Een interessant concept dat veel mogelijkheden biedt, dat is het eerste wat ik vooraf dacht, toen ik deze Holy Motors ging bekijken. Achteraf blijf ik bij deze conclusie, maar wil ik er aan toevoegen dat de mogelijkheden helaas niet altijd even goed benut zijn en daarnaast werkte het voor mij persoonlijk ook lang niet altijd.

Carax is een regisseur, van wie we al een tijdje lang niets vernomen hebben. Tot aan gisteravond zag ik alleen Les Amants du Pont-Neuf, een mooie film, waarin in Holy Motors ook nog een link naar wordt gelegd. De link is niet toevallig, want Holy Motors blijkt een soort van mix te zijn van personages uit films, die Carax hiervoor niet van de grond kreeg. Ook het verhaal lijkt een soort van mix te zijn, wat een hoop losstaande segmenten oplevert, waar niet echt een verhaal in te ontdekken is.

Op zich niet erg, want dit soort surrealistische film kunnen ook best boeiend zijn. Maar het probleem van Holy Motors is echter, dat de afzonderlijke scenes niet goed genoeg zijn om te boeien. Er zitten een paar mooie stukken in, maar ook diverse segmenten, die matig tot slecht zijn. Vooral het stuk over het sterven en die kabouter in opgewonden toestand, waren echt erbarmelijk slecht en visueel echt spuuglelijk. Verder is het in zijn geheel gewoon minder mysterieus en boeiend, dan gehoopt. Dit soort films kunnen mij, mits goed gemaakt, opzuigen en een boeiende kijkervaring opleveren. Bij Holy Motors was dat meestal niet het geval.

2,0*

En helaas slaat de Leos-Carax-enthousiasme-meter deze keer iets minder hoog uit dan gehoopt.

Niet dat het een slechte film is overigens, visueel is het best heel mooi gedaan, maar het is een beetje de plot die ons in de steek laat, vooral omdat hoofdpersoon Dennis Lavant minder mytisch is dan ik had verwacht, wel een magnifieke acteur die zich in vele gedaanten kan hijsen.

Misschien heb ik ook een diepere laag gemist en ik weet bijna zeker dat deze volgend jaar een herkijk gaat krijgen omdat ik me dan niet meer kan voorstellen dat ik het slechts bij deze waardering heb gelaten.

Slome, vage, kunstzinnige film.

Althans, de film probeert kunstzinnig over te komen maar je moet wel een flinke paddo in je mik hebben wil je in deze wirwar van onsamenhangende scenes en oninteressant gezwets iets interessants kunnen ontdekken.

Een lange zit die helemaal nergens naartoe leidt. Visueel scoort de film nog wel wat punten, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

De subsidie voor dit soort films zou wereldwijd met onmiddellijke ingang stopgezet moeten worden, indien mogelijk ook nog met terugwerkende kracht

Ik heb me werkelijk kapot verveeld. 1,0*

Goeie film waarin een man in een limousine door Parijs wordt rond gereden en een aantal afspraken onderweg heeft. Een eigenzinnige, absurdistische en uiterst originele film waarin de verschillende afspraken allemaal mooi in beeld zijn gebracht. Verder is er eigenlijk geen touw aan vast te knopen, maar het blijft intrigerend. Denis Lavant zet een fysiek uitdagende rol neer.

Holy Motors is één van die films die zo vreemd is dat je al snel aangewezen bent op je eigen interpretatie, maar in dit geval had ik het gevoel dat er niets te interpreteren viel. Het kwam op me over als een soort eerbetoon aan acteren en aan Denis Lavant, maar meer kan ik er niet van maken. Ik geloof zelfs niet dat er een coherente manier bestaat om te verklaren waar de verkleedpartijtjes van Oscar voor dienen. Het is misschien zelfs alleen een excuus om enkele losse verhaaltjes aan elkaar te breien.

Veel maakt dit echter niet uit, want op een bepaalde manier creëert Carax toch een zekere sfeer die mij op een gegeven moment wel wist te pakken. Meestal was het gewoon fascinatie, op andere momenten kon ik er goed om lachen, maar één enkele keer was er zelfs wat ruimte voor ontroering (de scène met Piccoli, vraag niet waarom, maar die vond ik op een bepaalde manier melancholisch). Op dat moment zat ik zelfs eventjes op vijf sterren, maar uiteindelijk haalt de film dat toch nog lang niet, daarvoor is het kwalitatief toch wat te wisselend. Voor iedere briljante scène zoals die met Mynogue of met Mendes is er weer een oersaai moment zoals die sterfscène (dit soort momenten zijn nogal suf als je je er van bewust bent dat het gaat om een act) of een wat al te idioot stuk, zoals dat einde met de pratende limousines.

Niettemin toch fijn dat films als deze gemaakt worden. Je ziet immers zelden zoveel nieuwe dingen. Carax lijkt vooral gebarsten te hebben van de ideeën en die in welke vorm dan ook op film te hebben willen vastleggen. Voor het grootste deel levert dat prachtige cinema op, dat er wat mindere stukken inzitten hoort er wellicht bij.

Oh, en Lavant
4*

Een matig drama/fantasie film...

Matig verhaal....

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Dr. Jekyll in het meervoud?

Behoorlijk kunstig en creatief fantasyfilmpje waarin we Oscar treffen, en ja, wat of wie is Oscar en is het uberhaupt wel een mens. Carax maakt hierin wel een behoorlijk complex plotje; we volgen Oscar 24 uur in zijn arbeidsleven, dat voornamelijk bestaat om, samen met zijn compaan Celine door Parijs rondtoert in een Limousine en... hoe gek het ook klinkt (maar evengoed wel een fantasie van iedereen) maar liefst soorten personen/alter ego's mag meemaken. Dat lijkt best spannend, in een dag 9 keer een verschillend leven meemaken, maar hoe dat verder uitpakt. De ene keer is Oscar een spelfiguur in een virtual reality studio, dan is het een heel eng, vies, oud mannetje die bloemenboeketten opvreet van grafzerken (eigenlijk steek ie alles wat hij tegenkomt wel in zijn bek) en een beroemde Amerikaanse fotomodel ontvoerd, vervolgens een bankier, dan weer een huisvader, dan een gangster, dan weer een stervend persoon enz enz enz. Carax gooit hierin ook nog een lekker portie extreem geweld bij en behoorlijke bizarre situaties, die je keer op keer doen verbazen, lachen, schrikken, aanstoten enz enz.

Een film dat gewoon een grote kameleon van kleur is, zo zou ik Holy Motors nog het beste kunnen omschrijven. Ik vond het ook gewoonweg een kunstwerk dat aan alle kanten, ondanks de vele vunzigheid, kleurt en bloeit en een visuele lust voor het oog is. Ook de vele shots van Parijs doorheen de 24 uur vormen een schitterend decor en het einde met die pratende limousines is al helemaal een uitschieter. Je kan er ook zoveel genres aan vastplakken.

Erg gelikt kunstwerkje. Ik moet maar snel wat meer van Carax gaan zien.

4,0*

Toch weer niet helemaal.

Carax' bijdrage aan Tokyo vond ik veruit de minste, deze Holy Motors is gelukkig een stuk beter, maar werkt toch niet helemaal voor mij.

Aan de ideeën van Carax ligt het deze keer niet. Genoeg geinigheid en wtf momenten om de twee uur makkelijk rond te krijgen. Dat het tempo wat aan de lage kant is, stoort niet eens. Lavant is indrukwekkend genoeg om de hoofdrol tot een goed einde te brengen en de aandacht vast te houden.

Maar Carax is audiovisueel gewoon niet sterk genoeg voor een film als deze. Ondanks dat het er wel verzorgd uitziet, blijft de film een beetje een grijze muis. Jammer natuurlijk, want da's eigenlijk het laatste wat deze film hoort te zijn. Pover kleurgebruik en een véél te brave camera geven deze film niet de nodige flair mee.

Verder ook iets teveel door acteurs cyclen. Komt iets té sketchmatig over, zeker wanneer de structuur van de film daar ook al op aanstuurt. Verder een beetje bang voor dubbele bodems in deze film (ik zal niet al te lang hoeven zoeken naar reviews die het hebben over "maskers" en hoe iedereen verschillende personages speelt in het leven vermoed ik), doet eerder afbreuk aan de ervaring dan dat het wat zou bijdragen vrees ik.

Carax is in ieder geval wel een interessant regisseur, maar hopelijk komt hij een keertje een goeie cinematograaf tegen. En iemand die hem een tip of 5 over het gebruik van muziek kan geven.

3.0*

Extreem stijlvolle reeks van indrukken en idiote situaties die nooit zijn terug te brengen tot één betekenis of duiding, maar waarbij wel steeds de gemaaktheid en het geconstrueerde van de beelden terug blijft komen. Wat deze film extra spannend maakt is dat Leos Carax de finesses van cinema tot in zijn diepste vezels beheerst. Het heeft zowel uitstekend camerawerk als een fysieke acteur met Denis Lavant die steeds weer nieuwe personages op het scherm weet te toveren. Hiermee wordt een vreemde mix samengesteld die vermaakt en ontroert door typische genre-conventies, terwijl het tegelijkertijd de opgeroepen emoties hartstikke belachelijk maakt.

Soms zijn er van de films waarbij je even alle rede en logica die je in je hebt uit moet zetten en de film gewoon 'over je heen moet laten komen'. Want aan Holy Motors valt in eerste instantie geen touw vast te knopen. En daar gaat het ook niet om. Het zijn, in mijn ogen, losstaande scenes die samenhangen door de hoofdrolspeler en de limousine die hem naar elke 'afspraak' brengt. Er word niet uit de doeken gedaan hoe het allemaal in elkaar steekt en zo hoort het ook. Laat de kijker maar een beetje fantaseren.

Sommige scenes zijn beter geslaagd dan andere en iedereen zal z'n persoonlijke voorkeur hebben. Vond het leuk om de fijne (maar korte) rol van Kylie Minogue te zien sowieso. Het is een absurdistische film, die tegen het abstracte aan zit. Maar voor de doorgewinterde cultfilms kijker is het absoluut een must see.

4*

8/10 (IMDB)

Het lijkt een typische hate-it-or-love-it-film te zijn. Bizar, vervreemdend, absurd, onvolgbaar, onlogisch. Na een tijdje wordt wel duidelijk dat het hoe en waarom onduidelijk blijft. Het enige dat rest is je mee te laten slepen in de gebeurtenissen en vooral niet na te denken over het realisme en logica. Want als je dat doet, is deze film een waar gedrocht.

Hoe afstandelijk en raar het in het begin is, het is een kracht dat je gaandeweg een houvast begint te krijgen rondom de hoofdpersoon. En inzicht begint te krijgen in het volstrekt bizarre leven van hem.

Het is een understatement te zeggen dat het geen film voor iedereen is, onconventioneel en tegendraads. Ik hou van vreemde sferen en niet alles hoeft uitgelegd te worden, maar het is toch een pittige hap. De aftiteling kwam met een brede grijns op mijn gezicht, dus dat zal toch een goed teken zijn. Een beetje erg vreemd, maar wel beetje lekker. Denk ik.

Eén van de laatste scènes - bijgestaan door Revivre - is geniaal. Mocht de film bol staan van deze scènes dan was het een klein meesterwerkje geweest. Nu wordt het toch absoluut interessante idee teniet gedaan door te vage gekunsteldheid. Het ontbreken van het narratieve element hoeft niet bezwaarlijk te zijn, maar dan zie ik graag wat meer sprankelende scènes waardoor ik in een bepaalde roes komt. Dat biedt Holy Motors geenszins. Op bovengenoemde scène na dan, al vrees ik dat de meeste credits hierbij zijn voor het prachtige nummer van Gérard Manset, dat door merg en been gaat.

3* verlaagd naar een ruime 2,5*.

Absurd,experimenteel,bizar is het zekers!! Maar vond ik het goed? mmmm, nee niet echt. Denis Lavant speelt erg goed dat wel! En bij vlagen zijn er goede scene`s maar de film balanceert voor mij teveel op het randje om elitair te willen zijn. Er is totaal geen kader wat nu de bedoeling is van de film?

Zowel bizar als hilarisch.

Pas mijn eerste film van Carax, hierna toch maar even achter wat andere werkjes van de man aan gaan denk ik. Alweer een poosje geleden dat ik zoiets excentrieks gezien heb. Al mist het wel net het nodige raffinement, uiteindelijk.

In de beginscène is het al goed gesteld met de zotheid, maar als je vervolgens denkt dat Carax zijn kruid al verschoten heeft, zit je er pertinent naast. Voor je het weet begeef je je in een maalstroom aan dwaasheden, waarbij ik met stomme verbijstering, dan wel met een grote grimas toekeek. Soms beide tegelijk. Kabouters met hard-ons, scalpeersessies, en andere onzedelijke taferelen manifesteren zich naarmate dit rariteitenkabinet vordert, maar in redelijk traag tempo welteverstaan. Gelukkig blijft het wel mateloos boeien. Die accordion-scene is, overigens, mijn favoriet uit het hele circus.

Jammer genoeg scheelt er toch wel 't één en 't ander aan, waardoor het nét geen topper is voor mij. Wat meer audiovisuele panache had vermoedelijk de doorslag gegeven, ook de lengte, zowel die van de film an sich als die van bepaalde individuele scenes, had ietwat gereduceerd mogen worden. Verder wel een heerlijk tripje, dat enkele dolkomische scenes waarborgt. Kleine 3,5*.

Een film waar je inderdaad weinig aan kan vastknopen als kijker. De film heeft niet echt samenhang en de sfeer is niet sterk genoeg om daar op terug te vallen. We het absurdisme en de verrassende gebeurtenissen die je als kijker net genoeg weten vast te houden. Een film die je als kijker onbeantwoorde vragen toespeelt. Het is een circusact geworden, maar dan minder conventioneel. De film bleef in elk geval hangen, maar op sommige vlakken evengoed met een beetje honger. En het overweldigd visueel niet genoeg om een echte topfilm te worden.

Absurd, echt absurd, maar geweldig. En geweldig grappig. Met name het eerste uur is ontzettend goed. Dit was alles wat ik ooit zocht in een film, die absurditeit. Als die lijn was doorgezet waren dit absoluut 5 sterren geweest, maar helaas kakt ie halverwege een beetje in en zitten er enkele saaiere stukken tussen. Maar toch, excentriek, hilarisch en gortdroog. Niemand zal weten waar het echt over gaat, Carax zelf waarschijnlijk ook niet, maar amusant is het zeker. Ik moet echt meer van deze man zien.

Bizar en fascinerend, deze Holy Motors, een film die dan weer bewondering oproept, dan weer walging. Een film die dus iets met de kijker doet, en alleen daarom al de moeite waard is.

Waar het over gaat, iedereen kan daar zijn wildste theorieën op loslaten, of het gewoon over zich heen laten komen, want Holy Motors is een typisch multi-interpretabel werk. Daarom vind ik de plotomschrijving over een "wezen dat steeds van gedaante verandert" behoorlijk discutabel. Het is volgens mij steeds dezelfde man, ergens in de 40, die verschillende rollen speelt maar dan niet op toneel maar in de echte wereld. Het wordt wel opgenomen, want er wordt gerept over camera´s die te klein zijn. En er zijn kennelijk meer acteurs aan het werk want tegen het eind zie je een stoet limousines naar de parkeergarage rijden. Wie weet zitten daar de mensen in die Mr Oscar gedurende zijn werkdag is tegengekomen?

Maar deze wellicht weinig spannende theorie verklaart een hoop ook niet. Want hij komt zichzelf tegen als hij iemand moet vermoorden. En hoe zit het met de pratende auto's? En de beginscene, zag je nou een ruimteschip? En zo zijn er nog wel meer scenes die niet rijmen met wat ik uit de film haalde. Het zou me dus niet verbazen als ik na een volgende kijkbeurt tot een heel andere conclusie kom.

Merkwaardig.

Of geniaal?

Een paar weken geleden gezien en moest hem nog letterlijk en figuurlijk 'verwerken'.

Ik ben er nog steeds niet uit. Ik kon er geen touw aan vastknopen terwijl ik graag films wil begrijpen. Althans, het hoe en waarom en hoezo.

Feit blijft dat er enkele memorabele scènes in zitten die me toch wel bij zijn gebleven. Mooie aparte of vreemde scènes. En als dat gebeurt heeft de film me tóch iets gedaan in positieve zin.

Voor nu even een 2,5*, maar sluit niet uit dat het op den duur bij herziening een hoger cijfer oplevert.

De film is even maf als fascinerend maar incoherent of vaag is de film zeker niet: de film gaat mijns inziens over het feit dat er tegenwoordig overal camera’s zijn, we aldoor bekeken willen worden, we alles willen ervaren etc waardoor we allen acteurs zijn geworden hetgeen de film omkeert door een ambachtelijke acteur te volgen die de hele dag scenes speelt op straat, ook als er geen toeschouwers zijn. Het effect is dat jezelf zijn vs. een rol spelen alsmede het echte leven vs. fictie onontwarbaar worden. De film doet wat aan de films/scenario’s van Kaufman – maar ook aan het eveneens briljante La Belle Époque (2019) - MovieMeter.nl – denken omdat die dezelfde thematiek hebben (en omdat de scenes verschillende verhalen – de ene spannender of opzienbarender dan de andere – zijn ook wat aan bv. Relatos Salvajes (2014) - MovieMeter.nl), maar deze film is visueel ook prachtig. Het is een briljante film en een boeiende kijkervaring; hooguit omdat de film een echte climax als finale mist geef ik ‘m geen vijf sterren.

Geen idee wat ik aan moet met deze film. Het minste wat je kan zeggen dat hij fascinerend en intrigerend is. Ik zie hoegenaamd niet wat De filosoof hierboven in de film ziet, in de verste verte niet zelfs. Het is een film die eigenlijk bestaat uit verschillende sketches van een man die zichzelf transformeert in een ander individu.

Ik ben niet vertrouwd met andere werken van Carax, dus een bijzondere ervaring was het wel. Het ontbreken van een lineair of duidelijk plot. Het gaat nergens of overal over. Je wordt als kijker wat aan je lot overgelaten en je zelf op zoek naar verklaringen of betekenissen.

Mr. Oscar is een soort kameleon die zich doorheen de Parijse samenleving wurmt. Hij neemt diverse rollen aan en drukt zijn stempel op zijn omgeving. Prima vertolking van Lavant. Prima cinematografie, bijzonder sfeervol en visueel bij momenten prachtig. Bizar, maar tegelijk hypnotiserende film. Niet voor iedereen weggelegd alvast.

De losse structuur van deze experimentele die zowel qua inhoud als qua vorm (bewust) van de hak op de tak springt, vergt erg veel aandacht van de kijker. Maar Lavant is briljant als ene Monsieur Oscar die we volgen tijdens een nacht waarin hij van de ene naar de andere ontmoeting hobbelt. Bij elke ontmoeting transformeert hij in een ander, uniek personage. Een indrukwekkende tour-de-force van Lavant, vaak visueel verbluffend en Carax verdient respect voor zijn unieke, eigenzinnige aanpak.