Before Sunrise (1995)

schitterende film. Ben normaal niet voor dit soort melige films, maar de acteurs maken er een bijzonder mooi sprookje van dat toch matcht met de realiteit. Schitterende opbouw, en ontroerend hoe mooi liefde kan zijn. Geweldig in beeld gebracht. Keek vol verwachting uit naar het vervolg. 4*

Deze classic nog een keer van onder het stof gehaald en Before Sunrise blijft een magische prent wat mij betreft. De ontmoeting tussen Jesse en Céline is er zo één die iedereen in z'n leven wel eens zou moeten meemaken.

Geweldig hoe je als een vlieg op de muur hun tocht door de stad meevolgt. Van de late namiddag tot de volgende ochtend elkaar leren kennen, ondertussen iets gaan drinken, een aantal leuke figuren tegen het lijf lopen en babbelen... Eindeloos babbelen.

Hoewel ze zich hier en daar een beetje te veel bedienen van die zie - mij - hier - toch - eens - iets - ongelooflijk - intelligents - uitkramen - blik, vind ik Jesse en Céline vooral sympathiek en charmant. De gesprekken en de manier waarop ze met elkaar omgaan komen erg realistisch over.

Dat het visueel echt helemaal niets voorstelt, is jammer, maar ik vergeef het Linklater met de glimlach. Knap ook dat einde, waarbij de stad er verlaten bij ligt en de magie uit Wenen lijkt verdwenen. Weerspiegelt perfect het gevoel dat ik op dat moment als kijker ervaar.

4,5*

Heerlijk romantische film die is een keer de nadruk legt op de zaken die er wel toe doen. Namelijk die van de interactie tussen de hoofdrolspelers.Forget about die dooie Aziaten die geen woord tegen elkaar zeggen in Aziatische films, dit is hoe het hoort te zijn. De chemie tussen Delpy en Hawke spat er van af en de dialogen zijn werkelijk om van te smullen zo goed, slim, geestig en bovenal ook dynamisch en goed op elkaar ingesteld.

Je vergeeft Linklater al snel dat er niet echt een verhaal in de film zit, het is gewoon een pure romantische film over 2 "jongeren" die de meest romantische dag van hun leven hebben in een vreemde stad.

Op naar Before Sunset!

4*

Ik ben een softie op dit gebied, 'k heb een zwak voor romantische film. En Before Sunrise is gewoon ontzettend goed. Het gaat misschien niet om een groot verhaal, maar het is de band tussen de jonge mensen die zo fijn is om naar te kijken. Wat mede komt door de chemie tussen de twee spelers. Een scene waar ik erg van genoot was in de platenzaak als ze een LP gaan luisteren, en dat ze om en om elkaar aankijken en wegkijken. Het is natuurlijk zeer onwaarschijnlijk dat zoiets in het echt gebeurd maar het is natuurlijk een fijne fantasie. En de dialogen zijn goed, zelden heb ik ook zovaak met een glimlach een film gekeken, niet omdat het zo hilarisch is maar omdat het zo leuk is om te zien.

4*

Denk dat ik veel members tegen de schenen trap, maar ik vond het maar een saaie film. Idee is duidelijk, dat het op 'natuurlijke wijze' een romantisch verhaal verteld. Dat het jou en mij had kunnen gebeuren. Maar zo natuurlijk kwam het op mij allemaal niet over. Typetjes waren vrij cliche, met name die van Hawke met zijn geforceerde wijsheid. Je kan mij niet vertellen dat iemand elke zin zo quasi intelligent wilt brengen.

2*

Hoewel een lief en sympathiek filmpje, had ik toch net dat ietsje meer verwacht.

Over het verhaal kan ik niet veel zeggen, want er is geen verhaal. Twee jonge mensen ontmoeten elkaar en van het één komt het ander. Daarmee is alles gezegd. Toch is het uitgangspunt daarvan wel leuk. Veel mensen zouden wel iets dergelijks willen meemaken, denk ik.
De dialogen vielen me bij momenten wel wat tegen. Het zijn er ook zo veel, terwijl m.i. een romantische film het vooral nodig heeft van blikken. Acteurs die zo'n grote chemie hebben dat er geen woorden nodig zijn. Dat miste ook iets. De personages hier zijn wel lief tegen mekaar, maar ik miste -jawel- seks. Neen, ik hoef niet per se seksscènes, maar het mocht wel wat passioneler, vuriger zijn. Waarom? Céline zegt zelf dat ze seks wilde hebben nadat ze de trein uitstapte. Dan verwacht ik wel iets meer passie. Het blijft (te) braaf.
Op het einde had het afscheid wat bitterder gemogen. De nieuwe afspraak van "over 6 maanden" lag me niet zo. Ik had liever gezien dat ze zonder veel woorden, maar met verbitterde blikken afscheiden namen. Da's iets persoonlijk.

Ethan Hawke (die mij heel erg aan een andere acteur deed denken qua acteren, maar ik weet niet wie; soms dacht ik aan Depp, soms aan DiCaprio. Ik weet het niet.) doet het degelijk. Hetzelfde kan gezegd van Julie Delpy. Top is het niet, maar wel aangenaam.

Het visuele viel me wat tegen hier. Wenen moét gewoon een mooiere stad zijn dan hier getoond. Ik vond het nu nogal stil voor een hoofdstad.
Richard Linklater neemt geen risico met z'n camerawerk en houdt het basic. Van muziek heb ik niets gemerkt, behalve wat op het einde.

Benieuwd naar het 2e deel.

3,5

Eigenlijk een beetje moeilijk om hier iets over te zeggen. Het gaat over een gewone ontmoeting tussen twee mensen die zich tot elkaar aangetrokken voelen, met elkaar de stad verkennen, converseren, grapjes maken... en verder gaan.

De sfeer is fijn en herkenbaar en ik vind het wel een erg romantische film.

Ik ben een officieel romkom hater en gelukkig valt Before Sunset daar niet onder, drama/romantiek is een beter label, al ken ik weinig films als deze en ik werd er zeker door gegrepen.

In feite zijn we een nacht getuige van een spattende vonk tussen Julie Delphy en Ethan Hawke, waarvoor ik na het zien van deze film iets meer waardering heb gekregen. Inderdaad wonderlijk hoe een film zo op de magie tussen de twee hoofdrolspelers en de dialogen kan leunen. Voor de rest zijn inderdaad weinig elementen uitzonderlijk, wat wat Before Sunset doet, doet het ook goed, en dat is het voelbaar maken van die vonk.

Ik zal Before Sunrise over niet al te lange tijd ook bekijken. Een van de betere romatische films die ik heb gezien.

Voor sommige gebruikers is deze, rustige, rond dialoog opgebouwde, film een verfrissende, nieuwe kijkervaring zoals te lezen valt in sommige meningen. Voor mij is dat niet zo, en dat verklaart wellicht enigszins mijn ietwat genuanceerdere beoordeling.
Zoals gezegd veel dialoog in de film, die niet altijd even lekker loopt. Delphy speelt leuk naturel, maar Hawke vind ik bij vlagen een irritante, cynische vent. Het mooie is hier weer aan dat Linklater ook bewust deze keuzes lijkt te maken. Bij een dergelijke film dient iedere regel, iedere aanraking en ieder oogcontact bewust te zijn. Wat dat betreft zijn de acteerprestaties, vaak gepaard met lange shots, knap gedaan. Leuke, semi-filosofische, thema's worden aangesneden en ik kon me goed vinden in sommige thema's. Maar dat 'leuke' is het hem juist. Dat is het (leuk), en meer niet echt, ook al komt het door sommige scènes wel erg in de buurt: de scène in het restaurant met het geanimeerde telefoongesprek en natuurlijk de eindshots zijn goed gevonden en voegen zonder twijfel een bepaalde eigenheid toe aan de film.
Het hele idee blijft romantisch en zal iedereen aanspreken; verstoken van digitale wereld, van camera's om het vast te leggen, maar met veel (vrije) tijd één (met de nadruk op één) nacht doorbrengen met een hele leuke man/vrouw. Leuke film van gemaakt. 3,5 voor nu.

Uiteindelijk toch een behoorlijk saaie film. Het concept is best aardig en het begint ook nog wel leuk, maar beide personages spraken mij niet aan en de (soms nogal filosofische) dialogen ook niet. Wenen is een prima decor, maar er werd eigenlijk iets te weinig gebruik van gemaakt. Ook wat meer interactie met andere mensen had geen kwaad gekund, hoewel de ontmoetingen met de dichter en handlezer de film nou ook niet beter maakten.

Iedereen kent dat wel, op reis of vakantie zo een avond waarin je iemand vindt waarmee je een directe click hebt, een soulmate. Leuke avond, diepe en toch lichte gesprekken, biertje erbij, een zoen op het eind en that’s it. Maar wel zo een perfecte avond. Althans, ik ken het wel (zij het geen hele nacht) en dat gevoel gaf deze film ten volle.

Want dat zien we gans de film lang, twee mensen die elkaar vinden en blijven praten. Over zeer banale zaken als vriendjes of een verhaal met oma van vroeger, maar ook diepere levensvragen die ze elkaar openbaren. De balans daartussen is ook uitstekend. Een beetje zoals Voskuil deed in Bij Nader Inzien in 1200 pagina’s, maar nu in krap honderd minuten. Verder is de afwisseling van locaties genoeg, is men altijd onderweg als ze praten -zij het lopend of zittend in een tram- of speelt men een potje op een flipperkast. Daardoor worden de gesprekken nooit saai omdat er altijd iets gebeurt. En het duurt allemaal niet te lang om te gaan vervelen. Daarnaast ook zelden zoveel chemie gezien tussen twee personen. Deels helpen de lange shots waarin ze maar blijven praten en praten, maar ook dat ze veel zelf hebben meegeschreven aan het script. Dit zijn dus twee mensen die elkaar in het echte leven waarschijnlijk kunnen waarderen om hun opvattingen en interesses. Ik vraag me ook af hoeveel nog ter plekke werd verzonnen, alleen al gelet op het aantal You knows, totally’s en like’s. Of het is gewoon fantastisch naturel geacteerd, dat kan ook. Maar bovenal zijn de dialogen volstrekt eerlijk, oprecht en geloofwaardig.

En ja, visueel is het allemaal niet zo heel sprankelend. De fotografie is niet bijzonder of ook maar echt mooi te noemen; wel wordt Wenen sfeervol in beeld gebracht - en erg romantisch ook. Niet wordt, bijvoorbeeld, enkel in de ochtend een mooie leegte getoond met het donkere van de nacht nog licht in de hemel gemengd, maar ook rond de Prater worden de negers en Oost-Europeanen niet getoond, en juist die twee groepen zie je bijzonder veel daar (en je schijnt daar ook niet helemaal veilig te zijn na zonsondergang). Het zijn allemaal nette mensen daar, kunstenaars en dromers, en Goddank spreken ze wel Duits en met een Oostenrijks accent. Fijn. Verder was de muziek soms mooi (ik houd ook van de klavecimbel), al had men het ook wel bij enkel Oostenrijkse componisten mogen houden, en vooral die muziek van in het begin van Purcell (Dido en Aeneas, al verliep dat verhaal tragischer) met die versnelling erin en dan het beeld van de rails die onder de camera doorschieten. Poëtisch mooi. En daarnaast enkele onvergetelijke scènes en vooral die laatste shots ook met de leegte.

Zeer, zeer genoten dus, met veel herkenning, emotie en een constante glimlach. Dan is er maar één conclusie: 5,0*

Gisteren begonnen met deze trilogie. Als kijker wordt je direct in het verhaal getrokken, voor beide personen krijg je veel sympathie en er zullen voor veel mensen veel herkenbare dingen inzitten. Het is een totaal ander soort romantiek die je gewend bent uit films. Niet de vlotte scenes met ongemakkelijke of grappige situaties waarna op het einde alles toch goed komt. De chemie tussen de twee is erg groot en blijft groeien, maar een totaal andere einde. Veel dialogen en eigenlijk doen die er niet zo toe, het gaat meer om de hele setting.

Ik was zeer benieuwd hoe er verder werd gebouwd op deze film. Er is namelijk wel iets neergezet en het is lastig om dat op een vergelijkbare manier te herhalen.

Ik ben het met jou eens! Ik vind het idee van een trilogie met intervallen van negen jaar, waarbij daadwerkelijk intervallen van negen jaar plaatsvinden, bijzonder interessant. Vanmiddag heb ik ze alle drie achter elkaar gekeken. Deel één heeft mij bijzonder positief verrast! De film lijkt een romantische utopie die juist zo goed is omdat het natuurlijk en realistisch lijkt. Het is niet dat pretentieuze over de top "perfecte" wat deze film zo perfect maakt. Ik genoot overigens van de dialogen en de opbouwende spanning tussen de twee hoofdpersonages.

Erg simpel maar leuk concept. Eigenlijk net als in Boyhood een natuurlijk verloop van scenes, logische dialogen en menselijke aspecten van het samen zijn. Gewoon een beetje kletsen en merken dat je een klik hebt en gewoon doen waar je zin in hebt op dat moment. Hoe weinig doen zo boeiend kan zijn.

3.5*

Een redelijk drama/romantiek film...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Ethan Hawke...

Redelijk achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Zo interessant als Boyhood, zo clichematig en oninteressant is Before Sunrise.

Bij een film die bijna volledig afhankelijk is van dialoog, is het belangrijk dat de acteerprestaties van hoge kwaliteit zijn, maar dat was niet het geval. Julie Delpy kwam gelukkig gedurende de film wat beter in haar rol. Ethan Hawke acteert als een dweil en keek voortdurend uit zijn ogen alsof hij Celine wel eventjes zou gaan doorboren. Tot groot blijdschap van Celine zelf, die al na 1 woord van Jesse keek alsof ze haar prins op het witte paard had gevonden. Waarom? We zullen het nooit te weten komen. Tot zover de geloofwaardigheid van de film. Het is dan ook meer een film over twee geile mensen dan dat er sprake is van enige romantiek. Dit verklaart ook het gebrek aan spanning gedurende de hele film. Net als dat er niet echt sprake was van een klik of enige chemie. De twee personages zijn zo verschillend, waardoor de hele geloofwaardigheid van hun "klik" en de film op zich in het niet valt. Daarnaast praten ze alleen maar continu over zichzelf. Op magische wijze is er echter een aantrekkingskracht tussen de twee, het zal vast door de filmmaker komen.

Verder is de film op audiovisueel niveau ook totaal oninteressant.

Ik hou best van filosofisch geleuter, maar ik heb in deze film misschien twee zinnen opgemerkt die het waard zijn verder over na te denken. Een zin als: "I hate that the media, you know, they are trying to control our minds." Blegh..

Geef mij dan maar een film als Drive waarin weinig gepraat wordt en veel gezegd.

Warme walking and talking film waarin Linklater het vooral aan z'n beide hoofdrollen overlaat, maar ook Wenen, de stad behoort bij de cast, en enkele van haar soms kleurrijke inwoners laat spreken. Zoals die nonchalante poëet die er voor een paar centen in no time een zijdezachte tekst uitperst. Je voelt in alles dat het iets zegt over de twee, net als hun reactie op het gedicht.

Zo zijn er meer van dat soort al dan niet subtiele momentjes met veel gesprekjes, af en toe herkenbaar en vrij vaak filosofisch. Dat is misschien niet zo realistisch, maar de manier waarop Hawke en Delpy het doen, is dan wel weer zo naturel dat je er gemakkelijk in mee kunt gaan. Eerlijk gezegd boeit het me ook niet zo wat ze elkaar op dat vlak zoal te vertellen hebben.

Dan heb ik toch iets meer met hun lichaamstaal. Dat met het haarlokje was mij ook niet ontgaan. Intiem heet het dan. Dat raakt het een beetje kwijt als het naderende afscheid aan bod komt. Kwam op mij wat stroef en geforceerd over. Verder is er weinig mis mee. Mooi, innig filmpje over twee mensen op reis die mede daarom open voor elkaar staan. Ook iets dat herkenbaar is.

Prima uitgangspunt met sympathieke acteurs, maar wat ze te vertellen hebben kan mij helaas nergens echt boeien, en van de chemie merk ik ook niet zo veel. Dit commentaar klinkt misschien een beetje knorrig of blasé, en dat is niet de bedoeling, maar de warmte kwam bij mij gewoon niet over. Extra halve ster voor de mooie scène waarin ze doen of ze de mensen met wie ze een afspraak hebben opbellen om af te zeggen en dan onwillekeurig hun antwoorden gaan bijkleuren, dat was een mooi moment.

Best oké deze film, maar ook ik begrijp die hele ophemeling niet zo.

Je merkt aan alles dat de film realistisch en naturel over wilt komen. Dat lukt de film ook zeker wel tot op zekere hoogte, maar echt een enorme chemie ofzo merkte ook ik niet. Zowel Hawke als Delpy doen het best goed, maar nergens kreeg ik echt die feeling.

Ben ik trouwens de enige die opmerkte dat ze in de hele film niet eens even naar elkaar leeftijd gevraagd hebben? Wellicht mierenneukerij van mijn kant, maar voor een film die zo naturel over wilt komen toch wel een klein beetje raar. Verder waren sommige scenes best mooi, zoals de telefoonscene, maar deden andere weer wat geforceerd aan, wat voornamelijk aan de dialogen lag. Af en toe toch echt wat te gemaakt en gepolijst.

Al bij al wel gewoon een aangenaam filmpje. Kijkt vooral lekker weg, kent een paar sterkere scenes, maar als geheel niet heel indrukwekkend wat mij betreft. 3,0* sterretjes.

Niet veel meer toe te voegen aan mijn vorige recentie. Wel dat de film mij altijd is blijven fascineren. Wenen lijkt op een bepaald vlak wel veel op Antwerpen waar ik zelf vandaan kom. Een historische en toch bruisende stad die groots is en toch zoveel kleine plekjes kent. Ik zie me daar net als Jesse en Celine in ronddwalen. Before Sunrise is de puurste romantiek die je in een film kan zien. Meestal is het een vorm van dromen, met humor, ... Dit is echt met gevoelens en dicht bij iemand komen. Je hebt ook films over liefde natuurlijk, zeker met koppels die al langer samen zijn. Amour bvb is daar een groot voorbeeld van. Maar de vlinders in de buik en het gevoel dat het klikt met iemand, die eerste stapjes in een avontuurlijke romance, genietend van het moment zelf,.. Dat is Before Sunrise.

Op een bepaald moment zat ik in de dialoog als je begrijpt wat ik bedoel. Nog meer dan anders in film, zat ik mee in die film en waren de personages gewoon de deur naar die andere wereld. Ik zag geen Hawke of Delpy meer, maar zij waren zo naturel en dicht bij mijzelf dat hun dialogen op het lijf geschreven waren. Klinkt misschien melig of onduidelijk, maar het is moeilijk anders te verwoorden. Hoeft ook niet, zelfs in de film hebben ze er een hele nacht voor nodig.

"I want to keep talking to you, y'know. I have no idea what your situation is, but I feel like we have some connection. Right?"

De Before films beschouw ik als drie van de beste romantische films die ik heb gezien en als trilogie misschien wel drie van mijn favoriete films aller tijden. Sunrise blijft ook bij herziening een genot om naar te kijken. Het gedeelte in de trein is het begin van een lange nacht in het schitterende Wenen waarin de Amerikaanse toerist Jesse en de Franse studente Céline elkaar beter leren kennen. Het acteerwerk van Hawke en Delpy blijft weergaloos en hun chemie is onweerstaanbaar.

Vanaf hun eerste kennismaking geloof je dat deze twee gelijk een band hebben die ze waarschijnlijk hun hele leven niet meer met iemand anders zullen hebben. Maar het mooie van Sunrise blijft ook dat er een duidelijke limiet aan hun tijd samen zit wat voor een urgentie zorgt in hun gesprekken en belevenissen. Je kan individuele scènes eruit pakken (de scene in de platenzaak vind ik geweldig) maar Sunrise is één lang avontuur met gesprekken die alle kanten opgaan maar op ieder moment oprecht aanvoelen. De dialogen komen nog wat gekunsteld en onnatuurlijk over maar door het spel van Hawke en Delpy dat zo echt en naturel oogt geloof je ieder woord. Jesse en Céline zijn beide begin twintig wat zorgt voor een bepaalde naïviteit en dromerigheid die erg herkenbaar is. Ze hebben de wereld aan hun voeten, geen grote verantwoordelijkheden en nog niet veel deuken in hun liefdesleven opgelopen. Sunrise eindigt met de belofte om elkaar over zes maanden op dezelfde plaatst weer te ontmoeten. En je bent als kijker zo verliefd geworden op beide personages dat je hoopt dat ze zich aan hun afspraak houden.

Verliefd op Delpy. Welke vrouw is in Godsnaam zoeter dan haar? Als er iemand daarover met me in discussie wil gaan: ik ben een en al oor.

Before Sunrise. Wat een fenomenale film zeg. De sfeer is betoverend. Disney-esque, maar dan gewoon real life. Het is ook lekker Down to Earth, het wordt nergens echt zoetsappig, en dat is wat ik zo waardeer aan deze film(reeks). Het pure acteerwerk komt hier naar boven, een mooi voorbeeld: Celine en Jesse in de platenzaak, luisterend naar muziek waar ze zichtbaar melig van worden. Je kan Celine echt lezen in die scene, haar ogen lachen. Jesse daarentegen kan zich wat moeilijker beheersen en de lach op zijn gezicht (en hoe hij het probeert in te houden) is schitterend. Het mooiste moet nog komen: de een kijkt de ander aan, en de ander kijkt net op dat moment weg. Dat gebeurd een paar keer, zonder dat het echt geforceerd overkomt. Ik heb met volle teugen genoten van die scene.

De aantrekkingskracht en chemie in deze film is dus tot in de perfectie weergegeven, credits daarvoor gaan naar Richard Linklater en de hoofdrolspelers. De moeder der romantische films.

Aanrader met hoofdletter A.

Ik heb het eerste deel in 96 gezien, en voor mij was het een verrassing toen het tweede deel uitkwam. Maar goed, toen was er ook nog geen internet. Ik las toen wel altijd de Preview enzo.

Het draait volledig om de ontmoeting tussen twee personen. Het is één lange dialoog. Toch wordt het nooit saai. Enkele nevenpersonages zorgen voor afwisseling in het ritme. De Weense locaties vormen een sfeervol decor. In het begin is er de beweging van de trein, daarna wandelen ze van de ene naar de andere bezienswaardigheid. Er is eenheid van plaats, tijd en handeling. Het begint vóór zonsondergang en eindigt even na zonsopgang, minder dan vierentwintig uur in totaal.

Het bijzondere zit in de relatie die ontwikkeld wordt via de dialoog. Traditioneel worden relaties al te vaak voorgesteld als leidend tot ofwel een huwelijk ofwel sex. Hier is er eindelijk eens een relatie die diepgang en betekenis heeft. Over de twee personages afzonderlijk komen we een en ander te weten via anekdotes, ontboezemingen en een rollenspel. De twee groeien naar elkaar toe. De onderwerpen gaan van banaal tot diepzinnig. De stelling over reïncarnatie houdt geen steek, want misschien zijn er tien miljard zielen die niet allemaal tegelijk geïncarneerd zijn. De uitspraak dat feminisme bedacht is door mannen, is dan weer goed gevonden. De muzikale en poëtische intermezzo's bevorderen de sfeer, net als de nachtelijke beelden. De twee acteurs komen zeer natuurlijk en spontaan over, met ongetwijfeld een deel improvisatie.

Fijne romantische film die zich in de jaren '90 in Wenen afspeelt en twee jonge mensen ca. 24 uur lang volgt. Het levert snel een nostalgisch gevoel op, wat ik ook had met Victoria (2015) welke zich in Berlijn afspeelt. In beide films kun je de lokale sfeer van het moment goed proeven. Dat er chemie is tussen de twee spelers mag duidelijk zijn, zo laat de lange take in de tram laat een naturel spel zien waarbij ze wel moeten improviseren en elkaar goed aan moeten voelen. Door de aanpak is de film een (haast idyllische) sfeerimpressie geworden van Wenen jaren '90 waardoor de film met gemak de tand des tijds zal doorstaan. Mooi, ruime 3,5*.

Romantische films slaan zo vaak de plank mis. Vaak is de romance ongeloofwaardig, of de acteurs hebben geen chemie, of het uitgangspunt is belachelijk (wat vooral vaak het geval is bij de romcoms).

Deze film schiet echter in de roos. De hoofdrolspelers zien er allebei ontzettend aantrekkelijk uit, hebben duidelijk chemie en hun karakters voelen heel erg geloofwaardig aan. Ik denk dat iedereen het wel eens heeft gehad, dat je met iemand ergens in gesprek raakt en vanaf het begin is er een klik. En zo voelt hier ook aan.

Ik hou over het algemeen meer van Aziatische romantiek omdat het daar vaak meer om de gezichtsuitdrukkingen gaat, waardoor je de onzinnige dialogen die in westerse films vaak voorkomen bespaart blijven. Ook deze film heeft de nodige momenten waarin het draait om de gelaatsuitdrukkingen. Zoals wanneer de hoofdpersoon vertelt over het kerkelijke huwelijksritueel waarbij de bruid en bruidegom elkaar louter aankijken en alleen iets zeggen als ze een goddelijke kracht voelen die hun noopt iets te zeggen. Waarna ze elkaar aankijken, maar de hoofdpersone al snel weer wegkijkt. Dit zijn mooie momenten. De film heeft echter ook heel veel dialogen, maar die voelen ook erg authentiek. Typisch voor jonge studerende mensen die hun weg proberen te vinden in het leven en dat met elkaar delen. Niet alle gedachten waren nieuw voor mij, maar over het algemeen vond ik de dialogen behoorlijk boeiend.

Waarom zou een meisje zomaar de trein uit stappen om met een jongen een nacht in Wenen door te brengen? Omdat hij tegen haar zegt dat ze zich wellicht altijd zal afvragen wat er was gebeurd als ze dat niet had gedaan, terwijl ze net haar grootmoeder heeft bezocht die haar had opgebiecht haar leven lang van een andere man dan haar grootvader gedroomd te hebben. Het is allemaal logisch en het fijne is dat de regisseur dit er niet eens zo heel dik bovenop legt.

Visueel niet meer up to date, maar de algehele sfeer is dat wel. En het Weense decor is ook erg prettig. Ik kan me voorstellen dat de film alleen maar leuker wordt als je Wenen eens bezocht hebt, wat ik helaas nog niet heb gedaan.

In ieder geval een erg aangename romantische film die voor veel warme gevoelens zorgt. Ik ben benieuwd naar de andere twee films uit de trilogie. 3,5*.

Before sunrise stelt als plot eigenlijk niet zo heel veel voor. Twee jongeren ontmoeten elkaar op de trein en ruim anderhalf uur lang wordt er met elkaar gepraat. En gepraat wordt er! Het lijkt saai en zielloos, maar het tegendeel is waar. Before sunrise is een toppertje! De aangehaalde onderwerpen zijn zeer boeiend om te volgen. Ze zijn ook zeer divers zoals gesprekken over religie, reïncarnatie, liefde, seks, verschillen tussen sekse, de dood, verwachtingen, dromen enz ...

Het lijkt allemaal wat veel om in een film te proppen. Dat is het ook, maar Linklater slaagt erin om in al deze chaos een duidelijke structuur en samenhang te creëren. Hij wordt hierbij geholpen door de erg sterke chemie tussen Delpy en Hawke die het gewoon geweldig doen. Niets is geforceerd, alles lijkt spontaan en het plezier druipt van hun gezelschap. Dat is overigens de grote troef van de film: de herkenbaarheid en identificatie met de geliefden met jezelf is groot.

Aan de andere kant springen de onderwerpen vaak van de hak op de tak en kan je amper stilstaan bij jezelf over een bepaald onderwerp. Gedachten worden uitgewisseld en worden vaak ook niet afgerond, maar dat is in het echte leven ook zo.

De wandeling door Wenen is een pluspunt. Ik was ooit ook in Wenen en het is een geweldige stad. De toevallige passanten zijn decorvulling ook al verwachtte je dit niet altijd (zoals die toneelvoorstelling van de koe). Fijn was ook dat op de trein of in een café conversaties van derden werden gevolgd in het Duits. Ze zijn aanwezig, maar je begrijpt hen niet (idem voor de kijker, want het werd niet ondertiteld). Het creëert een authentieke sfeer.

Ook het romantische gedeelte sloeg aan en vooral de ontwijkende blikken in het luisterkotje van de platenwinkel was erg sterk. Maar de film kent heel veel goede scènes of locaties. Dit laatste werd nog eens onderstreept doordat de film terugblikt naar de (dan lege) plaatsen waar het koppel de voorbije uren zich bevond. Een mooi staaltje van vergankelijkheid ...

Gisteren na meer dan 8 jaar deze film maar weer eens bekeken en daarbij maar gelijk de hele trilogie. Mooi eerste deel waar het allemaal mee begon, een toevallige ontmoeting die ontpopt in een avontuur in het prachtige Wenen.

De chemie tussen Hawke en Delpy voelt erg realistisch aan, diepgaande gesprekken die ook als toeschouwer erg interessant zijn. Het is een ontmoeting die iedereen volgens mij wel zou willen beleven.

Linklater weet mooi af te wisselen tussen de dialogen en de omgevingsshots, hierdoor heb je meer het gevoel er zelf bij te zijn. De film krijgt hierdoor erg veel sfeer en is ook voor je het weet alweer voorbij.

Mijn stem van 4,5 blijft zonder twijfel staan, blijft een heerlijke film!

De Before trilogie bleef lang onder mijn radar, maar deze had ik veel eerder moeten zien. Het eerste deel is een bijzonder fijn filmpje over een random ontmoeting in de trein die uitmondt in een bijzondere nacht, een liefde op het eerste gezicht zowaar. Nou is dat met Julie Delpy ook niet zo moeilijk voor te stellen want die is superschattig.

Dat klinkt in veel oren misschien redelijk corny, maar wat Before Sunrise zo goed maakt is dat alles volstrekt natuurlijk verloopt, zonder rare kunstgrepen of bizarre wendingen, en heel herkenbaar. Goed getroffen zijn de dialogen- soms quasi-diepzinnig, dan weer banaal, soms ontroerend, het leek vaak ook geïmproviseerd. Het spel van beide hoofdpersonen is ook perfect, en er is duidelijk sprake van wat doorgaans "chemie" wordt genoemd, wat toch gewoon betekent dat de acteurs elkaar in het echie leuk vinden. Ook een leuke setting natuurlijk, het zal het toerisme aan Wenen wel hebben geholpen (al is dat tegenwoordig niet per se een voordeel meer gezien de hordes toeristen die elkaar voor de voeten lopen in zo'n beetje elke Europese hoofdstad- ik kan me voorstellen dat van de rust op het kerkhofje maar weinig over is).

De ontmoetingen in Wenen zijn verder heel low-key en realistisch, je wordt nou eenmaal vooral aangesproken door mensen die iets van je willen. Prima, ingetogen soundtrack maakt het dan helemaal af. Pareltje uit de jaren 90 cinema, erg benieuwd naar volgende delen.

Halfje erbij door de scène waarin ze elk een vriend of vriendin bellen maar eigenlijk elkaar bellen en zo ook te weten komen wat ze echt van elkaar vinden. Erg grappig, schattig en hartverwarmend, dat stukje film.

Vond het verder niet altijd even sterk. Er waren wat mooie momenten, soms geloofde ik het, vaak ook wat minder. En mijn aandacht verslapte ook her en der tijdens een zoveelste 'filosofisch' gesprekje over liefde of over het leven.

Alles samen voelde de film, de relatie tussen beiden en de dialogen iets te 'gemaakt'. Niet 'écht' genoeg.

De film had niet veel langer hoeven te duren, daarvoor laat hij te weinig ademruimte. Maar hij was oké voor wat hij waard was.