One Flew over the Cuckoo's Nest (1975)

Bizar dat iedereen hier zo lyrisch over is.

Best een aardig filmje hoor, zeer onderhoudend en vermakelijk. Daarbij goede acteerprestaties van o.a. Nicholson. De uitvoering van het plot is echter een beetje zwak en komt niet altijd even overtuigend over waardoor de serieuze ondertoon verdwijnt. Verder is het camerawerk uitermate saai, de soundtrack slecht en het visueel gewoon erg monotoon.

Ik begrijp dat het een goede acteursfilm is maar op alle overige vlakken is het een doodgewoon, zelfs saai en onvernieuwend filmpje, een teleurstelling.

Enige tijd geleden gezien. Ik kon mij tijdens het kijken van de film, en er vlak na, weinig voorstellen van de zeer hoge waarderingen. Na verloop van tijd begon de film echter wat in te zinken en kon ik hem beter waarderen. Toch zijn er enkele minpunten.

De opbouw van de film is niet goed gebalanceerd. In het begin van de film gebeurt er relatief weinig, waar het einde bolstaat van de gebeurtenissen.

Dit zorgt er ook meteen voor dat er nauwelijks een spanningsboog in de film zit. De enige reden waarom ik hem niet afzette na enige tijd was vanwege de hoge waarderingen en daardoor de hoop dat de film nog echt los zou komen.

Maar het grootste minpunt; datering. Waar het in 1975 nog heel wat was om een psychiatrische instelling op deze manier te weergeven doet het mij anno 2013 niet zoveel. De stigma's rond psychiatrische aandoeningen zijn al veel meer verdwenen. Ook is de hele omgang met patiënten in de loop van jaren zoveel veranderd dat het hele punt van de film onderuit gaat. Patiënten worden tegenwoordig op een veel waardigere manier behandeld. Op deze manier weet de film de tand des tijds denk ik niet te doorstaan.

Vermakelijke film!

Ten eerste vind ik, op nauwelijks vijf minuten na, de film geen drama maar een komedie. Ik heb echt veel gelachen en oprecht genoten. Er zitten echt een aantal briljante dialogen, monologen en scenes in. Maar nogmaals, ik ervoer het vrijwel allemaal als komedie in plaats van drama.

Jack Nicholson speelt hier zoals zovelen al voor mij zeiden daadwerkelijk een briljante rol. Een van zijn beste op zeker. Ook de rest van de cast staat als een huis. De mensen in de inrichting komen levensecht over.

Toch mist deze film voor mij de sweet spot die een klassieker zou moeten raken. Ik heb me oprecht vermaakt met en genoten van de film. Toch is het plot wat mager en was het einde voorspelbaar en ook ietwat uit de toon. Het einde kon mij niet zo bekoren. Dat Nicholson lobotomie ontgaat is vrij ernstig en moet schokkend en dramatisch zijn, maar staat totaal in tegenstelling met de toon die wordt gezet in de rest van de film. Het kwam op mij niet heel erg indrukwekkend of dramatisch over. Dat Chief hem dan vermoord deed me ook niet heel veel. Dit omdat ik de relatie tussen de twee niet heel erg goed uitgewerkt vond. Dat Chief dan uiteindelijk ontsnapt deed me ook vrij weinig, omdat het personage Chief voor mij maar vreemd en onwennig aanvoelde en ik helemaal niks van hem af wist of met hem had.

Deze "klassieker" heb ik ervaren als een oprecht zeer vermakelijke komedie, waarbij het drama gedeelte mij vrij weinig doet en in mijn ogen zeer matig is uitgewerkt.

Vier sterren, omdat ik toch wel heel erg genoten heb

Onverwoestbare klassieker, wat mij betreft één van de beste en mooiste films ooit gemaakt. Nicholson is perfect gecast als brutale maar goedbedoelende delinquent die in een inrichting verwikkeld raakt in een langzaam escalerende machtsstrijd met de ogenschijnlijk vriendelijke hoofdzuster Louise Fletcher. Uiteindelijk een subtiele en intelligente verhandeling over de eeuwige strijd tussen goed en kwaad. Veel bekende gezichten in de supporting cast, met een onvergetelijke rol van de hier debuterende Brad Dourif, als de stotterende Billy. Overwegend vrij komisch van toon, maar de film bouwt langzaam maar zeker toe naar een climax die er emotioneel behoorlijk inhakt. Prachtig.

Tijd voor een klassieker.

Eentje die behoorlijk hoog genoteerd staat in de top 250. Terecht of onterecht, daar ga ik me verder niet over uitspreken. Feit is wel dat deze film me niet helemaal 'pakt' zoals dat blijkbaar het geval is bij vele anderen.

Zeker geen slechte film hoor, en het blijft te behappen dankzij een uitstekende Jack Nicholson die aan zijn werkstraf probeert te ontkomen door zich als een gek voor te doen. Dat pakt niet helemaal uit zoals gewenst, maar desalniettemin lijkt hij in de instelling toch behoorlijk wat plezier te maken. Tot het helemaal fout loopt.

In één van de bijrollen blijkbaar Danny DeVito, ik had 'm niet herkend. Wel een behoorlijk allegaartje van vreemde vogels in de instelling Goede casting.

Geweldige film waarin een veroordeelde crimineel terecht komt in een psychiatrische inrichting. Een sterk verhaal met stuk voor stuk goed opgebouwde scenes. Grappig maar zeker ook aangrijpend. Een blauwdruk voor latere films die zich ook in een instelling afspelen. En bovenal een ijzersterke cast met Jack Nicholson voorop. Een klassieker die nooit in kracht zal inboeten.

De film der gekken. Een klassieker met scènes, dialogen en figuren die in het geheugen gegrift staan. Prijzen hier en toplijstjes daar. De film laat een beeld zien van de psychiatrie, waarvan ik persoonlijk het raden heb tot hoever de geloofwaardigheid klopt. Al zou dit qua voorstelling vrij realistisch zijn.

De film zelf is een boekverfilming, en desondanks was ik helemaal niet wild van het verhaal. Weinig boeiend en samenhangend, met enkele scènes die wat onlogisch waren naar mijn gevoel. De grote troef zijn de acteurs en hun filmkarakters. Ik ben niet echt een Jack Nicholson fan, maar dit vind ik toch één van zijn betere rollen. Eigenaardig genoeg staat hij in lijstjes van heroes en nurse Ratched bij de villains. Terwijl ik veeleer sympathie heb voor Ratched en niet echt meeleef voor McMurphy. Dit is puur zijn eigen fout wanneer hij in problemen komt. Los van de manier waarop psychiatrische patiënten in die tijd behandeld werden, deed Ratched gewoon haar werk en is het puur McMurphy's eigen fout als het niet gaat zoals hij dat wil.

De grootste troef van de film zijn de andere patiënten. Dit zijn briljante prestaties van de gehele cast. Zelden zoveel kleurrijke figuren gezien waarbij zo goed als de hele cast bestaat uit opvallende figuren die elk hun moment kennen. De enige die wat tegenviel is net de overgewaardeerde Billy, waarvoor Brad Dourif een nominatie kreeg bij de Academy Awards. Bizar, omdat acteurs als Danny DeVito of Sydney Lassick daarin veel beter presteren.

One flew over the cuckoo's nest is een boeiende film, maar dan wel door de cast. Hier en daar zijn er zeker leuke momenten, met voor mij als hoogtepunt de praatsessies en de boottocht, terwijl het feestje en het einde net teleurstellen. Ik kan me voorstellen dat dit een geliefde film is voor velen, maar meer dan een goeie film is het ook weer niet voor mij.

Had het niet beter kunnen verwoorden.

Vind dat de film alles bevat wat een geniale film nodig heeft. Van (enorm droge) humor, tot verdriet, liefde en drama.

De film is nu bijna 40 jaar oud en voor mijn beleving zijn er niet heel veel films die de klasse van deze film in zicht heeft.

Prima film, met een buitengewoon goed verhaal. Raakte benieuwd toen ik een toneelstuk zag naar dit verhaal.

Jack Nicholson is geknipt voor de rol van McMurphy, en ook de rest van de cast acteert bovengemiddeld.

Vond het eerste uur van de film wat leuker dan het tweede. Topscore geef ik deze film niet: daarvoor was ik niet genoeg ´blown away´ door deze vertolking van Kesey´s boek. Goed, 4*

Jack Nicholson, als top van de crew, vertolt in dit meer dan twee uren durende drama, opgevuld met de onmisbare humor, een glansrol.

Alles speelt speelt zich af binnen de muren van een instelling waarin het onderling nogal verdeeelde dokterscorps het moeten opnemen tegen de (eigenlijk) dramatische toestanden binnen de muren.

Hoe tragisch ook. Toch de heerlijke moeite om deze vrij lange film te bewonderen.

Lang geleden van nog een 5,0* te geven. Maar met deze erg bekrompte inhoud zo'n prachtig beeld te brengen verdient bovendien een 14de plaats van de top 250. En dat met een film uit 1975.

5,0*

Blijft goed met Juicy Fruit. Ondanks dat ik 'm inmiddels zie aankomen, nog altijd een magisch momentje in de film. Mede vanwege McMurphy's gierende reactie. Veel aandacht voor beide hoofdrollen. Terecht. Nicholson hoeft niet eens wat te zeggen om iets duidelijk te maken. Het verwilderde haar. De geweldige mimiek. Fletcher is ijs- en ijskoud. Therapie waar je de kriebels van krijgt.

En even goed letten op het gezicht van de hulpzuster als McMurphy enthousiast The next woman takes me on's gonna light up like a pinball machine and pay off in silver dollars! roept. Die blik. Geen idee wat voor medicatie Forman zijn cast heeft gegeven, maar iedereen is in bloedvorm. Het knappe is dat al die gekken ook daadwerkelijk iets voorstellen. Meer dan alleen hun afwijking.

Vaak dat dit soort (bij)rollen niet veel meer zijn dan pionnen die worden ingeschakeld als het verhaal ze nodig heeft. Forman geeft ze de ruimte, benut ze en hij krijgt er, net als de kijker, enorm veel voor terug. Saamhorigheid bijvoorbeeld, tijdens het feestje, niet veel films die dat voor elkaar krijgen. Bovendien is het grappig, ontroerend en nog best aangrijpend ook. Chief is een held.

De hele film is geweldig omdat elke scene zowel tragisch als komisch is, perfect in balans. Het einde maakt het des interessanter; de ultieme tragedie. Enkele kleine anekdotes maken het niet tot een perfecte film. Maar wat is perfectie? Een must-see.

Wat mij betreft een van de beste films ooit.

Jack Nicholson is zoals gewoonlijk weer fenomenaal.

Het is een film die vele memorabele scenes bevat, een film die je als kijker aan het denken zet, die emoties oproept, en die waarschijnlijk grote indruk zal maken, en je zeker bij zal blijven. Vooral het indrukwekkende slot zal je je lang blijven herinneren. Het is een echte klassieker die iedere filmliefhebber gewoon een keer gezien moet hebben.

Een op safe spelend geheel.

Meer van verwacht. In niks blinkt deze film echt uit en nergens is het briljant. Bovengemiddeld amusant, dat wel. Maar 14e stek in de top 250? Dat idee kreeg ik niet echt.

Dat stuk met het "Opperhoofd" die aan het basketballen was is trouwens echt geweldig .

Aardige oscarfilm met de gebruikelijke lange duur en vrij overtuigende acteerprestaties, maar op een of andere manier leverde het bij mij ondanks de enorm hoge score geen wowgevoel op. Wellicht omdat het verhaal, op een enkele uitzondering na, te rechtlijnig en eenvoudig is. Meeleven met de personage van Jack Nicholson lukte me ook niet echt, daarvoor bevatten zijn gedragingen te weinig realisme. De grote indiaan deed me overigens denken aan de grote man met de muis uit The Green Mile. Jammer vond ik dat zodra ze de suïcidale bewoner introduceren je meteen kunt aanvoelen dat het met hem niet goed gaat komen.

Mooie film met veel degelijkheid waarbij ik mijn waardering wel op 3,5* hou.

Ken Kesey baseerde z'n boek op z'n observaties als lid van de nachtploeg in een instelling. Het was een aanklacht tegen praktijken die toen gangbaar waren in de psychiatrie: gedwongen medicatie, elektroshocks en lobotomie. Bij dat laatste sneden ze op goed geluk in iemands hersenen.

Afwijkend van het boek heeft Forman gekozen om het grootste deel vanuit het standpunt van Randle McMurphy (Jack Nicholson) te vertellen, wellicht omdat met Chief (Will Sampson) als zwijgende protagonist een voice-over nodig was geweest en omdat het dan niet als een verrassing was gekomen dat Chief deed alsof. Enkel de slotscène, tragisch en bevrijdend tegelijk, wordt vanuit zijn standpunt getoond.

De twee hoofdpersonages maken een evolutie door. McMurphy komt binnen als de grote kabaalmaker en provocerende revolteleider, maar gaat later inzien dat het toch niet zo'n goed idee was om zich ontoerekeningsvatbaar te laten verklaren. Hoofdverpleegster Ratched (de in werkelijkheid minzame Louise Fletcher) stelt zich aanvankelijk op als een strenge directrice op een school vol onhandelbare pubers, maar later gaat ze dokters de les lezen, start ze een persoonlijke wraakactie tegen McMurphy en is ze deels verantwoordelijk voor de zelfmoord van Billy (Brad Dourif).

Als locatie hebben ze een echte instelling in Oregon gebruikt, waar de acteurs de kans kregen om patiënten te observeren en de gekte in zichzelf naar boven te halen. Het gebouw heeft veel weg van een gevangenis en is even kleurloos als de kleren van de patiënten. Hoe willen ze dat mensen hun levensvreugde terugvinden in zo'n grauwe omgeving? In dat opzicht hadden de escapade naar de vissersboot en de nachtelijke fuif wellicht een betere therapeutische werking dan de behandeling in het hospitaal.

Een nevenpersonage dat zelden besproken wordt, is hulpverpleegster Pilbow (de Armeens-Amerikaanse Mimi Sarkisian). Ze komt veel in beeld, maar heeft slechts een paar zinnetjes tekst. Op twee cruciale momenten gilt ze: wanneer McMurphy het territorium van het personeel betreedt en wanneer ze Billy's lijk vindt. Waarschijnlijk is ze bang dat de geesteszieken haar zullen besmetten en dat ze als een van hen zal eindigen.

Net als in Tsjechovs kortverhaal Zaal No. 6 vervaagt de grens tussen psychisch ziek en gezond. Op de vraag wie nu eigenlijk gek is, valt geen definitief antwoord te geven.

Deze vroeger al eens gezien, maar nu me er nog eens aan gewaagd. Het blijft toch wel een goeie film. Ondanks het eenvoudige gegeven, is het toch een film geworden die blijft boeien. De cast doet het dan ook uitstekend.

Zeker de moeite om gezien te hebben.

Pfoe wat een fantastische film is dit toch. Fantastisch acteerwerk van alle acteurs (ik blijf moeite hebben om danny devito te herkennen) en een super verhaal. Nurse Ratched is natuurlijk een legende. Vraag me af of de actrice in andere films niet achtervolgd werd door haar rol in deze film. Ik vind dit overigens geen komedie zoals hier wel eens wordt geschreven.

Schaamtevol! Dat ik hem van de week pas voor het eerst had gezien... Ondertussen had ik al de afgelopen 3 jaar deze titel op het puntje van mijn tong, op het moment dat ik een traject bij een psycholoog onderging en als ik niet assertief genoeg was... bijna aan mijn lot werd overgelaten om bijna als Nicholson te eindigen. Ja, dames en heren... nog steeds gebruik ik geen enkele medicijnen, nog steeds ben ik niet gevaarlijk en nog steeds heb ik geen strafblad... Alleen ben ik een beetje onhandig op vele vlakten. Naast Good Will Hunting is deze film ook weer een prima medicijn die eventjes de andere kant laat zien van een wereld vol zoetige maar geplooid kijkende manipulatieve psychopaatjes, met een wit schort en een uiterst keurige look, een wereld van mensen met vele dromen en ambities die scheefgroei ondergaan door de bovengeschreven methode's. Dat het na 40 jaar nog steeds geen wake up call is geworden... en dat er juist alleen nog maar meer DSMpjes worden verzonnen, vind ik alleen maar angstverwekkend. Wat blijft er straks nog van ons mensen over? Maarja, ik zal wel gek zijn...

Jack Nicholson speelt hierin de rol van zijn leven als McMurphy... Ja, voor een normale burgerlul mankeert deze man van alles. Hij doet zijn intrede in een gesticht, is zo bijdehand en glad als een aal en op den duur, als hij in de groep komt, ziet hij wel hoe de vork in de steel zit. Al die volwassen mensen met de capiciteiten van kleine kinderen... die onder druk worden gehouden door dat onuitstaanbare gestoorde vrouwtje zuster Ratched... (Zustertjes waarvan er teveel op de wereld rondlopen en bevoegd zijn in een hogere klassen... terwijl ik juist dacht dat psychopaten degene waren die begeleiding en inperking nodig hadden.) Sommige patienten zijn nog redelijk bij zinnen maar sommige patienten zijn niet meer van deze wereld... en ja... daar kan je ze niet de schuld voor geven. McMurphy ziet hier de kans om de boel wat levendiger te maken, al dan niet op een tamelijk dominante wijze... of zullen we maar zeggen: een schopje onder de kont? En voor we het weten heeft McMurphy de hele toko onder controle... wat er ook meteen voor zorgt dat de bevestigingen voor Ratched en haar sekteleden blijven stapelen. Sorry... maar ik heb gewoon met veel woede deze film bekeken. De woede verdwijnt echter wel als sneeuw voor de zon wanneer McMurphy het voor elkaar krijgt om de deelnemers mee te nemen op avontuur... Die schip-scene is onvergetelijk en mag ingelijst worden... of wat te denken van de laatste kwart van de film. Met dat feest... ik voelde de euforie... McMurphy had de kans om te ontsnappen en met die twee dames naar Canada te vluchten... Maar dat mocht zo niet wezen... oh wacht even... Hij offerde zich op voor Billy... weer euforie... Nee toch niet... Hopeloos! Teleurstelling en de conclusie met McMurphy was zeker te verwachten... .Oh nee wacht... Toch nog een hele kleine verrassing.

Kortom... Deze film was uiteindelijk als een emotionele achtbaanrit voor me, waarbij ik gewoon veelste laat ben door deze te zien. DVD nog in de oude Fame gekocht in 2010... Jack Nicholson speelde geweldig en ook de deelnemers zijn een voor een om van te houden. De verassingen zijn talrijk en je voelt met de personages mee. Deze film zou eigenlijk gewoon op alle scholen gezien moeten worden.
Maarja... nu dat hele fascistische gedoe met DSMpjes, stempeltjes e.d. alleen maar als een gezwel uitzaait.... Wie zal er op het heden deze film nou nog serieus nemen? Of moet ik toch gewoon zelf opgesloten worden?

5,0*

En mensen die vinden dat je een willekeurig persoon op zo'n manier moet behandelen en daarmee hun brood verdienen: Blijf uit mijn buurt! De Goelag zouden ze voor jullie weer moeten heropenen. Oh shit... wat zeg ik nu? STEMPEL! Nou, dankuwel...

Ongelooflijke klassieker die ik tot mijn scha en schande nog nooit eerder zag. Deed me ineens denken aan het eveneens behoorlijke Girl interrupted met Angelina Jolie en Winona Ryder al gaat One Flew over the Cuckoo's Nest wel wat dieper. Jack Nicholson heeft al geweldige rollen achter de rug (denk maar los uit de pols aan The shining, Easy rider, Chinatown, The departed, Batman, As good as it gets en ga zo maar door). Ook hier zet hij een dijk van een acteerrol neer. Als charismatische betweterige arrogante crimineel zorgt hij voor een 'postje' in een psychiatrische instelling, maar komt al gauw zichzelf tegen. Hij heeft het openlijk moeilijk hoe de andere volwassen mannen, volkomen vrij van enig zelfbesef, -kritiek of assertiviteit zich als gedweeë lammetjes laten leiden door de stuurse autoritaire Mrs. Ratched (trouwens een even fabuleuze rol van Louise Fletcher). Verder ook best fijn om een zeer jonge Danny De Vito te zien als Martini.

Het decor is zoals het een psychiatrische instelling uit de jaren 70 betaamt, zeer klinisch, koud en kil. Ook het personeel handelt op eenzelfde wijze en schikt naar eigen goeddunken. Het uitje op de boot was naast de aangename (kijk)ervaring erg symbolisch met de hunker naar vrijheid, zorgeloosheid en het nemen van eigen verantwoordelijkheid/initiatief.

Forman laat ook niet na kritisch te zijn over de (werk)methoden uit die tijd. Lobotomie en shocktherapie werden niet zelden toegepast en waren een effectief hulpmiddel om patiënten lam te krijgen of te genezen (?). Ook het autoritaire handelen van Mrs. Ratched komt ruim aan bod: ze regeert met ijzeren hand en duldt geen tegenspraak of inmenging. Het stemmen om naar the world series te kijken worden afgehandeld met gemanipuleerde stemrondes. Ze gaat zelfs verder door de raad te adviseren om McMurphy langer in de instelling te houden.

Door zijn enthousiasme en charismatische aanpak creëert McMurphy bij de andere patiënten (zelf)vertrouwen en komen ze steeds meer in opstand. De opbouw zit hierbij zeer goed wat de geloofwaardigheid van het proces ten goede komt. De film slaagt erin naast de tragiek een humoristische noot aan toe te voegen. Alle personages zijn geweldig en ik heb gebiologeerd gekeken naar deze film. Ook het personage van Chief was fantastisch, de zwijgzame doofstomme indiaan die later in de film meer in beeld komt. De plotwending maakt het alleen maar leuker! Een film die je als filmfanaat moét gezien hebben. Een dikke 4,5*!

Dit blijft één van mijn lievelingsfilms. Het verhaal, de uitwerking, het acteerwerk. Ik vind het allemaal goed. Het is geen vrolijke film, maar de humor maakt het niet te zwaar, wat mij betreft. Psychische problematiek vind ik altijd een interessant onderwerp. Het boek heb ik al lang in mijn bezit, maar nog steeds niet gelezen. De film krijgt van mij in ieder geval 5*.

Al '86' keer gezien, maar het blijft mijn nr.1 film allertijden. Beste regie, beste acteur(s), beste setting, etc. Ik zag de film voor het eerst begin jaren '80 en sindsdien een groot fan van Nicholson, wat zet hij hier een prachtrol neer, tevens mogelijk door de sublieme bijrollen van o.a. the Chief en de hoofdverpleegster.

"You fooled them all Chief!"

Gezien de reputatie van deze film had ik er misschien toch iets meer van verwacht.

De acteerprestaties zijn top en de acteurs spelen heel goed samen maar zoals ik hierboven ook al lees was het visueel gezien niets bijzonders. Het speelt zich natuurlijk ook voor een groot deel af in dezelfde ruimte maar ik heb me af en toe ook wel gestoord aan (in mijn ogen) momenten waarin er op iemands gezicht werd ingezoomd.

Uiteraard moet een film gezien worden als werk op zich maar een vergelijking met het boek was voor mij toch onvermijdelijk. Er moeten altijd keuzes worden gemaakt bij de verfilming van een boek maar de keuzes die werden gemaakt vond ik toch niet altijd even logisch. Na afloop van de film had ik dan ook een heel ander gevoel dan na het lezen van het boek. Enkele voorbeelden:
- Het bevreemdende effect van het boek valt weg. Na het lezen van het boek wist ik nog altijd niet duidelijk wat echt en wat niet echt was (bvb. de geluiden uit de muren, "the control panel",...).
- Chief Bromden heeft in de film slechts een bijrol. Zijn verhaal valt dus volledig weg.
- De karakterontwikkeling van McMurphy. In het boek krijgen we te lezen hoe McMurphy zich naar het einde toe meer terugtrekt en hoe de anderen zich vragen beginnen te stellen bij zijn oprechtheid, op aansturen van Nurse Ratched. Dit ontbreekt bijna volledig in de film en geeft ons toch een heel ander gevoel op het einde.
- Heel specifiek: in de film valt McMurphy Nurse Ratched aan wanneer zij na Billy's zelfmoord zegt dat ze moeten verdergaan met de routine van de dag. Dit is inderdaad wel een weerzinwekkende manier om te reageren op iemands dood maar in het boek begint Nurse Ratched meteen met het beschuldigen van McMurphy. Dit zet veel meer haar onmenselijke karakter in de verf. Daarbij komt ook nog de zelfmoord van Cheswick eerder in het boek, moegetergd door Nurse Ratched.
- Het einde van het boek is ook tragischer omdat Nurse Ratched weldegelijk haar macht verliest. Na haar aanval verliest ze haar stem en ook haar gezag over de mannen. Haar ultieme wraak volgt dan in de lobotomie van McMurphy. We lezen echter ook dat vele patiënten het ziekenhuis verlaten. In het boek verliest Nurse Ratched dus ook veel terwijl dit in de film niet zo is.

Toch heb ik van deze film genoten, vooral dan van de acteerprestaties, met name die van Louise Fletcher, die je echt wel de nek wil omdraaien.

4* (ter vergelijking, boek krijgt 4,5*)

Wilde de film al heel lang zien, vooral vanwege de goede kritieken. Nu eindelijk gekeken en moet zeggen dat ik die begrijp. Al is het niet helemaal wat ik er van had verwacht. Daarom 4*

One Flew over the Cuckoo's Nest is een film die valt en staat met het goede acteerwerk van de gehele cast met Jack Nicholson op de voorgrond. Dit maakt het allemaal erg puur en aantrekkelijk. Om dan maar gelijk met een hoge waardering de film neer te zetten vind ik persoonlijk wat ver gaan. Zo bijzonder was het nou ook weer niet.

Waar een herziening soms al niet goed voor is.

Het oog viel dit maal op een excellerende Jack Nicholson, de ene na de andere fijne bijrol, een sterk en mooi verhaal en een opbouw naar een climax waar je u tegen zegt. Waar deze climax me de eerste keer flink tegen viel, kon ik hem nu erg goed pruimen. Juist de betekenis kreeg de tijd om tot me door te dringen en liet me niet onberoerd achter.

Met recht een klassieker.

“I can't take it no more. I gotta get outta here.”

One Flew Over the Cuckoo's Nest blijft een geweldige kijkervaring. De grootste kracht van de film is de geweldige casting. Alle personages worden gespeeld door acteurs die lijken te zijn geboren voor het spelen van deze rollen. Jack Nicholson natuurlijk voorop, maar ook Danny DeVito, Christopher Lloyd, Will Sampson en natuurlijk Louise Fletcher zijn geweldig.

Het leven in een psychiatrische inrichting wordt perfect weergegeven en hoewel ik in het begin even moeite had om in het verhaal te komen, was ik na twintig minuten helemaal verkocht en zat ik gebiologeerd te kijken naar de avonturen van McMurphy en de andere patiënten. Je ziet dat de energie van McMurphy ook iets ontbrandt bij de andere patiënten, en vooral de scene met het nep commentaar bij het honkbal is hier een goed voorbeeld van. De eerste praatsessie is ook een pareltje, en natuurlijk de boottocht en het feest op het laatst. De film is ook erg grappig, en ik heb het grootste gedeelte van de film met een glimlach naar McMurphy en de andere personages zitten kijken. Nurse Ratched wordt als één van de grootste filmmonsters uit de filmgeschiedenis gezien, maar de grote kracht van de film en de acteerprestatie van Fletcher is dat je ook haar kant van het verhaal begrijpt. Ze is kil en afstandelijk maar handhaaft wel terecht regels en stelt grenzen. Sommige patiënten willen dat ook. Mijn favoriete karakter is de zwijgzame Chief Bromden, die naarmate de film vordert een steeds grotere rol speelt. De basketbalscene wordt er alleen maar beter door met de twist in het achterhoofd. Door de sterk uitgewerkte band tussen Bromden en McMurphy is de impact van het einde nog groter. Een einde wat op zichzelf al indrukwekkend is.

Ben ik zwaar teleurgesteld, had hier echt wel veel van verwacht door de globale uitmuntende en lovende reviews n scores. Maar vond het zo'n trage en saaie film. Al kon ik Nicholson's rol nog wel waarderen, z'n mimiek, manier v doen n praten, is het enige dat de film nog iets gaf. Maar alles bijeen kwam deze echt over als een middelmatige tv film dat gewoon niet m'n ding blijkt te zijn, goed voor op een zondagmiddag, als je niets anders om handen hebt n ff gewoon lui in de zetel wil hangen en geleidelijk in slaap zal vallen. Ook mega saaie muziek. Echt spijtige zaak dat ik me hier zo op verheugd heb n dit uiteindelijk maar kreeg.

Topvermaak, met een zeldzame hoeveelheid aan memorabele scenes. Vooral dat, naast het

formidabele acteerwerk van Nicholson alsook Louise Fletcher, maakt deze film tot een bizonder

aantrekkelijke kijkervaring. Ook het acteerwerk van de rest is voortreffelijk. Het is bv. niet

bepaald een homogeen groepje gekken met elk zo hun individuele trekjes. Met veel hilariteit en

humor maar ook ontroering, en stelt en passant de film de twijfelachtige behandeling van de

patienten aan de kaak waarmee de film uiteindelijk een wrange en schrijnende tik uitdeelt.

In een strak keurslijf laat de film zich ook makkelijk vertalen naar dictatoriale, onderdrukkende

samenlevingen toe, met als gevolg totale anarchie (Opstand), hier o.l.v. van het personage van

Nicholson. Het uitstapje met de boot wordt door de patienten dan ook zichtbaar ervaren als een 'geestelijke' bevrijding.

Ik heb de film een stuk of vier keer gezien, en volgens mij vereist de film ook minstens een

herkijkbeurt om ze naar waarde in te kunnen schatten. Ik was in ieder geval bij de eerste keer

nogal overrompeld en wist amper raad met wat mij ten deel was gevallen. Heden weet ik niet

anders dan dat dit voor mij een meesterwerk is.

Net in het boek van Ken Kesey begonnen, ik dacht laten we de film er dan ook maar weer even pakken, en hoewel de eerste keer me enigszins tegenviel maakt de tweede keer een betere indruk.

Een boeiend beeld word in eerste instantie neergezet van vrijbuiter Mac die denkt in het paradijs geraakt te zijn, niets is minder waar. Structuur en regelmaat, leiding waar niet aangetoornd wordt en pure verveling breken Mac al snel op, voor als hij iets kleins als het volgen van The World Series niet voor elkaar krijgt. Dan zijn er nog de merkwaardige groepsgesprekken die God weten wat voor bedoeling hebben. De patiënten vliegen elkaar alleen maar in de haren, alsof Ratched ze bewust tegen elkaar uitspeelt.

Een oorlogsverklaring is wat Mac rest, hij zal de zuster gek krijgen...of gaat Ratched Mac breken? Een behoorlijk strijd is het gevolg met een aantal hilarische scènes waar Mac niet anders wil dan dat zijn 'vrienden' iets beleven, mens zijn, keuzes maken. Het tegengestelde van Ratched uiteraard die alleen maar controle wil en rust in haar domein.

Strekking van het verhaal kan gezocht worden in de gevoerde strijd van Mac om verandering te brengen, het gevecht tegen het systeem, iets dat hij uiteindelijk met een zware prijs moet betalen. Daarentegen doet Chief het juist slimmer, door een rol te spelen en te wachten op zijn kans.

One Flew over the Cuckoo's nest is dan ook een meer dan behoorlijk film te noemen met een aantal iconische scènes en hilarische toestanden. Een uitmuntende Nicholson, De Vito, Sampson, Lloyd, Fletcher en Dourif. In passende en prachtige rollen. Eindbeoordeling is dan ook een erg boeiende en meer dan prima film.