One Flew over the Cuckoo's Nest (1975)

Ik ging met hoge verwachtingen naar deze film kijken maar was eigenlijk teleurgesteld toen de film was afgelopen. De film blijft voor mij nogal oppervlakkig omdat er wat mij betreft niet veel in gebeurd. De sfeer in de film vond ik ook niet fijn en ook niet mooi. De acteerprestaties van Jack Nicholson en Louise Fletcher waren wel zeer goed.

Het einde vond ik niet mooi. Dat kwam omdat ik vond dat er totaal geen aanleiding toe was dat hij dood zou gaan. Maarja...

Uiteindelijk vond ik dus dat de film niet helemaal van de grond kwam.

Vierde keer gezien. De acteurs, de dialogen, hun gezichten, de setting, Nicholson,het tempo, de tegenstelling tussen de rust in het tehuis en het extravagante nachtfeest, een gouden klik tussen humor en drama, de Chief,... One Flew over the Cuckoo's Nest komt in de buurt van de perfectie..

Geweldige film waarin een veroordeelde crimineel terecht komt in een psychiatrische inrichting. Een sterk verhaal met stuk voor stuk goed opgebouwde scenes. Grappig maar zeker ook aangrijpend. Een blauwdruk voor latere films die zich ook in een instelling afspelen. En bovenal een ijzersterke cast met Jack Nicholson voorop. Een klassieker die nooit in kracht zal inboeten.

De film der gekken. Een klassieker met scènes, dialogen en figuren die in het geheugen gegrift staan. Prijzen hier en toplijstjes daar. De film laat een beeld zien van de psychiatrie, waarvan ik persoonlijk het raden heb tot hoever de geloofwaardigheid klopt. Al zou dit qua voorstelling vrij realistisch zijn.

De film zelf is een boekverfilming, en desondanks was ik helemaal niet wild van het verhaal. Weinig boeiend en samenhangend, met enkele scènes die wat onlogisch waren naar mijn gevoel. De grote troef zijn de acteurs en hun filmkarakters. Ik ben niet echt een Jack Nicholson fan, maar dit vind ik toch één van zijn betere rollen. Eigenaardig genoeg staat hij in lijstjes van heroes en nurse Ratched bij de villains. Terwijl ik veeleer sympathie heb voor Ratched en niet echt meeleef voor McMurphy. Dit is puur zijn eigen fout wanneer hij in problemen komt. Los van de manier waarop psychiatrische patiënten in die tijd behandeld werden, deed Ratched gewoon haar werk en is het puur McMurphy's eigen fout als het niet gaat zoals hij dat wil.

De grootste troef van de film zijn de andere patiënten. Dit zijn briljante prestaties van de gehele cast. Zelden zoveel kleurrijke figuren gezien waarbij zo goed als de hele cast bestaat uit opvallende figuren die elk hun moment kennen. De enige die wat tegenviel is net de overgewaardeerde Billy, waarvoor Brad Dourif een nominatie kreeg bij de Academy Awards. Bizar, omdat acteurs als Danny DeVito of Sydney Lassick daarin veel beter presteren.

One flew over the cuckoo's nest is een boeiende film, maar dan wel door de cast. Hier en daar zijn er zeker leuke momenten, met voor mij als hoogtepunt de praatsessies en de boottocht, terwijl het feestje en het einde net teleurstellen. Ik kan me voorstellen dat dit een geliefde film is voor velen, maar meer dan een goeie film is het ook weer niet voor mij.

Film Pegasus, het is hier niet helemaal duidelijk of je het over Nicholson of over McMurphy hebt. Je hoeft McMurphy toch niet sympathiek te vinden om Nicholson te kunnen waarderen ?

Dat is een prima omschrijving voor het sterke werk van de hele cast: allemaal witte outfits en witte achtergronden, en toch een kleurrijke indruk geven.

Staat los van elkaar. Ik ben geen Nicholson fan, maar vind hem hier best wel goed acteren. Het personage McMurphy is zeker niet irritant of zo, maar ik kan er niet meteen en held in zien. Het blijft toch voor een groot deel z'n eigen fout wat hem overkomt lijkt me. En het rare is dat ik dit gevoel wel heb bij McMurphy, maar niet bij pakweg Michael Corleone.

Wegens geen Godfather-fan kan ik geen vergelijking maken met Michael C.

Wat McMurphy betreft: hij roept een zekere sympathie op door het enthousiasme dat hij aan de groep wil overbrengen. Maar op geen enkel moment wordt ontkend dat hij een misdadiger is; slim genoeg om zich uit gevangenis te laten halen, maar hoe dan ook een crimineel, en niet van het Robin Hood-type. Dus de sympathie hoeft niet, of hoeft in elk geval niet te ver te gaan...

McMurphy is meer het type rebelse anti-held die vecht tegen het systeem. In eerste instantie een met vooral opportunistische en egoïstische drijfveren maar gaande weg verandert hij toch vind ik.

Daar zit wel wat in. Het feit dat je niet weet waarvoor hij in de gevangenis/inrichting terecht komt, laat natuurlijk ook alle opties open over wat voor iemand hij is...

Weet niet zeker of het in de film zit maar de uiteindelijke reden is, sex met een minderjarige en nog een hoop andere kleine vergrijpen. Hij zit daar op eigen verzoek omdat het hem makkelijker lijkt om zijn tijd uit te zitten in een psychiatrische kliniek dan in een gevangenis.

De scènes waarin je kan zien dat hij niet per se egoïstisch is, maar ook opkomt voor de andere patiënten zijn dan ook de mooiste. Maar het is in verhouding te weinig naar mijn gevoel om mee te leven in de eindscène.

Zeer terechte klassieker die weinig mensen onberoerd laat. Een op het lijf geschreven rol van Nicholson. Een eigenzinnige regisseur op z'n best. Een briljante casting. Een dozijn aan onvergetelijke bijrollen.

Een hoop verhitte, krachtige, en vaak dolkomische dialogen. Een meeslepend verhaal van begin tot eind. Maar bovenal, een onvergetelijke film! Ik heb nog niet beter gezien in m'n leven. Bedankt, meneer Forman.

Heb laatst eens wat stukken uit het boek herlezen. Sommige stukken zijn werkelijk zo memorabel,

dat ik me afvraag of het niet nog beter verfilmd had kunnen worden. Het lijkt me een onmogelijke opgave, maar ik zou het enorm interessant vinden als het boek op een andere manier verfilmd zou worden.

Meer vanuit de perceptie van Chief Bromden, zoals het je als lezer tot de verbeelding spreekt, zou een idee kunnen zijn. Gevolg is dan wellicht dat er minder ruimte is voor het verhaal zelf, en meer voor het onderbewustzijn van dit personage, die geleidelijk aan veranderd door de komst van McMurphy.

Kortom: Meer de focus op Chief als hoofdpersoon in plaats van toeschouwer lijkt me wel wat.

En als toevoeging bijvoorbeeld afzonderlijke scenes, die zich alleen in zijn hoofd afspelen o.i.d.

Nadeel is wel dat zoiets tegenwoordig al vaak genoeg in films te zien is, dus echt uniek zal het niet gauw zijn. En niemand zit natuurlijk te wachten op een remake, dus het zal een grote klus zijn om het geloofwaardig in beeld te brengen, zonder dat je als kijker heimwee krijgt naar het origineel.

Dit klinkt misschien wel erg idealistisch, toch hoop ik serieus dat de juiste groep mensen hier ooit brood in zien. Dank u zeer, meneer Kesey.

Moeilijk. Het gebeurt me niet vaak maar ik weet gewoon niet hoe ik One Flew over the Cuckoo's Nest nu tot me moet nemen. Als geniaal of plompverloren waarin een reeks toevalligheden op zijn plaats vallen. Feit is dat ik er met heel andere verwachtingen inging en dat die tot een behoorlijke teleurstelling is verworden. Ik geloofde het personage van McMurphy niet en dat maakte het erg moeilijk om overtuigt te worden door het verhaal. Dat overigens wel een goede dialoog kent, en tal van bijpersonages laat ontplooien. De cast presteert uitstekend; cinematografisch werd ik helaas niet echt verrast. Opmerkelijk ook dat de tot dan toe schier onbekende Forman deze prent in de schoot geworpen heeft gekregen voor wat zijn eerste Amerikaanse productie zou zijn. Toevallig, of toch geniaal? Ik verkeer in ongewis: 2,5*

One Flew over the Cuckoo’s Nest

Gisteravond eindelijk weer eens One Flew Over The Cuckoo’s Nest gezien, een filmklassieker die velen Oscars heeft gewonnen. Het moest er ook maar weer eens van komen, want deze film is zelfs een tijdje mijn lievelingsfilm geweest. Ik doe niet meer zo snel aan “dit is mijn favoriete film”, want er zijn zoveel mooie films gemaakt. Toch is er één ding zeker: dit is een meesterlijke film en zeker één van de mooiste films ooit gemaakt.

Regisseur Milos Forman heeft van Ken Kesey’s roman, dezelfde titel: One Flew Over The Cuckoo’s Nest, een prachtig meesterwerk gemaakt. Het is een drama met veel humor geworden. Maar toch is het een heel erg belangrijke film vanwege haar enorm boeiende thema’s die worden onderzocht, zoals het rebelse karakter van de mens en hoe mensen kunnen worden beperkt en onderdrukt. Enorm interessant. Toch is het vooral Jack Nicholson die hier schittert als R.P. McMurphy met zijn leren jasje, spijkerbroek en muts op; helemaal geweldig! Die groepstherapie (met opstanden als gevolg), dat bootuitje. Het blijven enorm belangrijke, super mooie scènes in de film. Het einde wist mij zelfs enigszins te ontroeren en dat heeft deels te maken met de muziek van Jack Nitzsche en het prachtige verhaal.

Forman combineert een fantastische cast (Nicholson en jonge vogels De Vito, Llyod en Dourif) met de lichtjes ‘echte’ realiteit. De film weet humor te combineren met serieuze momenten en dat zorgt voor een enorm mooie film. Bovendien weet de film een boeiende karakterstudie te combineren met boeiende thema’s over de menselijkheid. Dit maakt het een enorm tijdloze, maar meesterlijke film. Een absolute klassieker!

Had het niet beter kunnen verwoorden.

Vind dat de film alles bevat wat een geniale film nodig heeft. Van (enorm droge) humor, tot verdriet, liefde en drama.

De film is nu bijna 40 jaar oud en voor mijn beleving zijn er niet heel veel films die de klasse van deze film in zicht heeft.

Prima film, met een buitengewoon goed verhaal. Raakte benieuwd toen ik een toneelstuk zag naar dit verhaal.

Jack Nicholson is geknipt voor de rol van McMurphy, en ook de rest van de cast acteert bovengemiddeld.

Vond het eerste uur van de film wat leuker dan het tweede. Topscore geef ik deze film niet: daarvoor was ik niet genoeg ´blown away´ door deze vertolking van Kesey´s boek. Goed, 4*

Fantastische film, nooit gedacht dat ik nog eens zou supporteren voor een mentaal gestoorde die probeert zijn verpleegster te vermoorden. Wat mij betreft een van de beste rollen van Nicholson.

Jack Nicholson, als top van de crew, vertolt in dit meer dan twee uren durende drama, opgevuld met de onmisbare humor, een glansrol.

Alles speelt speelt zich af binnen de muren van een instelling waarin het onderling nogal verdeeelde dokterscorps het moeten opnemen tegen de (eigenlijk) dramatische toestanden binnen de muren.

Hoe tragisch ook. Toch de heerlijke moeite om deze vrij lange film te bewonderen.

Lang geleden van nog een 5,0* te geven. Maar met deze erg bekrompte inhoud zo'n prachtig beeld te brengen verdient bovendien een 14de plaats van de top 250. En dat met een film uit 1975.

5,0*

Tja, wat moet ik zeggen.. ook hoge verwachtingen maar ik vond hem teleurstellend. Je zult het zelf moeten beoordelen maar ik kom niet verder dan 2 sterren. Nog voor het einde had ik er genoeg van. Misschien ooit nog eens op herhaling proberen.

mooie film gewoon een top klassieker met uncle jack als rebel.

ik vind het een mooi thema wat ook een beetje laat zien dat als je een beetje rebels bent of niet aangepast je al gauw niet meer thuishoort in het zogenaamde systeem.

het is geen spannende film maar wel een vermakelijke film ik vind dat de mensen in de inrinchting ook erg goed acteren.

Voor mij gebeurt er ook te weinig in de film. Eén uitstapje en verder mooie gesprekken in de zeikenzaal. Wel goede acteurpretaties. Maar waren er in 1976 geen betere films? All The President's Men, Taxi Driver, Novecento, Marathon Man, The Shootist, The Pink Panther Strikes Again vooral?

klein typfoutje Royals

Ja, niet bedoeld maar ik vond 'em toch wel leuk achteraf

Ik snap niet waar het idee vandaan komt dat er weinig gebeurd in deze film. Goed, er zit weinig echte beweeglijke actie in, en de locatie is eentonig, maar er is toch voortdurend iets aan de hand en de hele film lang is er spanning over hoe het zich gaat ontwikkelen en wat de volgende stap van met name McMurphy en Ratched zal zijn. Eigenlijk kent de film geen moment rust.

Wat een spijt dat ik deze film pas na zoveel jaren voor het eerst heb gekeken, had natuurlijk veel eerder gemoeten.

Wat mij soms wel irriteerden waren de close-ups tussen de zuster en patiënt,

Ook waren de geluiden wat cheezy, maar hey, 1975'

Hoofdrolspeler Jack Nicholson is als gewoonlijk uitermate goed in zijn acteerwerk.

Van mij krijgt deze film dan ook een welverdiende

5.0

Het is niet zozeer dat McMurphy voor de anderen opkomt, hij leert voornamelijk de anderen voor zichzelf op te komen (zie zijn reactie als hij doorheeft dat er een grote groep is die daar vrijwillig zit). Met name Billy Bibbit (die prompt wordt afgestraft door Ratched) en Chief (die door het optreden van McMurphy genoeg zelfvertrouwen krijgt om weer te gaan leven). De film is een aanklacht tegen de psychiatrie (in Amerika, 50/60er jaren) waarin patienten als monddode laboratoriumratten werden gebruikt. Proefkonijnen voor de farmaceutische industrie en de door hen aangedreven met-pillen-experimenterende psychiaters. Houd ze dom, weerloos en onzelfstandig. Geef ze geen eigenwaarde.

Als goed is er ook een re-mastered versie, in full-hd. En dat ziet er niet echt uit meer als 1975..

Blijft goed met Juicy Fruit. Ondanks dat ik 'm inmiddels zie aankomen, nog altijd een magisch momentje in de film. Mede vanwege McMurphy's gierende reactie. Veel aandacht voor beide hoofdrollen. Terecht. Nicholson hoeft niet eens wat te zeggen om iets duidelijk te maken. Het verwilderde haar. De geweldige mimiek. Fletcher is ijs- en ijskoud. Therapie waar je de kriebels van krijgt.

En even goed letten op het gezicht van de hulpzuster als McMurphy enthousiast The next woman takes me on's gonna light up like a pinball machine and pay off in silver dollars! roept. Die blik. Geen idee wat voor medicatie Forman zijn cast heeft gegeven, maar iedereen is in bloedvorm. Het knappe is dat al die gekken ook daadwerkelijk iets voorstellen. Meer dan alleen hun afwijking.

Vaak dat dit soort (bij)rollen niet veel meer zijn dan pionnen die worden ingeschakeld als het verhaal ze nodig heeft. Forman geeft ze de ruimte, benut ze en hij krijgt er, net als de kijker, enorm veel voor terug. Saamhorigheid bijvoorbeeld, tijdens het feestje, niet veel films die dat voor elkaar krijgen. Bovendien is het grappig, ontroerend en nog best aangrijpend ook. Chief is een held.

Erg leuke film met een geweldige Nicholson, hij duurdt wat lang lang maar verveelt geen moment.

Een film die de andere helft van mijn huishouden nog niet eerder gezien had en dus van mij onmiddelijk moest zien. Hij was onder de indruk, en dat is-ie niet zo snel. Ik had de film zelf als 16-jarige gezien en vond het toen al een mooie, indrukwekkende film.

Het mooiste was dat mijn vriend alleen Brad Dourif herkende en de rest niet. Zeker niet toen ik Danny DeVito aanwees. Hij weigert nog steeds te geloven dat dat DeVito is. Maar het was natuurlijk Nicholson die met zijn geimproviseerde intake gesprek echt overdonderde.

Mooie film met humor dat nou eens niet een 'gekkies-kijken' spektakel is.