One Flew over the Cuckoo's Nest (1975)

De hele film is geweldig omdat elke scene zowel tragisch als komisch is, perfect in balans. Het einde maakt het des interessanter; de ultieme tragedie. Enkele kleine anekdotes maken het niet tot een perfecte film. Maar wat is perfectie? Een must-see.

Goede film, destijds goed ontvangen (met een hele lading Oscars) en vandaag nog altijd ontzettend gewaardeerd en een echte klassieker. Terecht lijkt me. Typisch Amerikaans aanvoelende film die weinig verkeerd kan doen over het onderwerp: gekken met een jonge goed spelende Jack Nicholson, Louise Fletcher, een goede steunende cast, en een Tsjechische regisseur die ik niet verder ga bestuderen en laat voor wat het is.

mijn favoriet. prachtige film. kan dus niet anders dan 5*.

Wat mij betreft een van de beste films ooit.

Jack Nicholson is zoals gewoonlijk weer fenomenaal.

Het is een film die vele memorabele scenes bevat, een film die je als kijker aan het denken zet, die emoties oproept, en die waarschijnlijk grote indruk zal maken, en je zeker bij zal blijven. Vooral het indrukwekkende slot zal je je lang blijven herinneren. Het is een echte klassieker die iedere filmliefhebber gewoon een keer gezien moet hebben.

Een prima film, die op den duur toch wat langdradig werd. De context en de setting begonnen mij na verloop van tijd enigszins te vervelen, omdat er geen gang in zat. ''Oh, zijn we alweer hier, met alwéér dezelfde mensen aanbeland?'', heb ik wel twee keer hardop tegen mijzelf gezegd.

Desalniettemin vond ik het acteerwerk van iedereen ge-wel-dig. Niet alleen Nicholson, maar ook de verplegers, evenals alle andere crazies deden 't werkelijk waar briljant. Op den duur zat ik mij oprecht af te vragen of bepaalde mensen niet gewoon écht gek waren. Dus wat dat betreft: qua acteerwerk is dit mogelijk één van de beste films aller tijden.

Ik vond het einde wat aan de magere kant. Ik vond de relatie tussen Chief en McMurphy erg ondermaats uitgewerkt om tot zo'n einde te komen. Ja, er waren een aantal momenten van loyaliteit, maar meer dan dat was 't ook niet. Ineens was er zo'n emotionele, ongefundeerde band, die ik niet helemaal kon plaatsen.

Cinematografisch gezien zie ik niet hoogstandjes. Ik zie vooral een prima, coherent collectief, maar helaas geen signalen van gewaagdheid. Qua thematiek dan weer wel: aankaarten van diverse controversiële onderwerpen, zoals de onderdrukking van indianen en de kritiek op de gebruikte methoden in de geestelijke gezondheidszorg. Maar dat neem ik dan niet mee in mijn ervaring tijdens mijn eerste kijkbeurt.

Voorlopig een 3,5. *

Een krankzinnig goed gecast meesterwerk.

De uiterst aangrijpende klassieker One Flew over the Cuckoo's Nest is met name bijzonder door de onnoemelijk goede cast en de markante personages die zij vertolken. Daar de perfecte Nickolson al menigmaal geloofd is, ben ik van mening dat Louise Fletcher soms tekort wordt gedaan. Zij was namelijk danig overtuigend, dat ze bij mij het bloed onder de nagels vandaan haalde bij enkele scènes.

De cinematografische kwaliteit is degelijk, in de zin dat het wel duidelijk te zien is dat de film 40 jaar oud is. Daarnaast moet gezegd worden dat de 133 minuten tamelijk lang aanvoelden, zeker in het midden. Het laatste halfuur wekt daarentegen een diepe indruk.

De vakkundigheid van de cast en het realisme van het verloop maakt de klassiekerstatus van deze film in mijn ogen terecht, al is het middenstuk aan de langdradige kant.

4*

Een op safe spelend geheel.

Meer van verwacht. In niks blinkt deze film echt uit en nergens is het briljant. Bovengemiddeld amusant, dat wel. Maar 14e stek in de top 250? Dat idee kreeg ik niet echt.

Dat stuk met het "Opperhoofd" die aan het basketballen was is trouwens echt geweldig .

“I must be crazy to be in a loony bin like this.”

Eindelijk One Flew Over the Cuckoo's Nest gezien en wat een geweldige kijkervaring. Het sterkste punt van de film is de geweldige casting. Alle personages worden gespeeld door acteurs die lijken te zijn geboren voor het spelen van deze rollen. Jack Nicholson natuurlijk voorop maar ook Danny DeVito, Christopher Lloyd, Will Sampson en natuurlijk Louise Fletcher waren geweldig. Het leven in een psychiatrische inrichting wordt perfect weergegeven en alhoewel ik in het begin even moeite had om in het verhaal te komen, was ik na twintig minuten verkocht en zat ik echt gebiologeerd te kijken naar de avonturen van McMurphy en de andere patiënten.

Je ziet dat de energie en gekte van McMurphy ook iets ontbrand bij de andere patiënten en vooral de "honkbal nep-commentaar" scene is hier een goed voorbeeld van. De eerste praatsessie is ook een pareltje en natuurlijk de boottocht en het feest op het laatst. Waarom de film alleen als drama wordt gekenmerkt is mij een raadsel want ik heb het grootste gedeelte van de film met een glimlach naar het beeldscherm zitten staren. Op het laatst wordt het dramatisch maar dat is bijna misplaatst als je de rest van de film ziet. Wat voor mij ook een raadsel is, is het feit dat Nurse Ratched één van de grootste filmmonsters uit de filmgeschiedenis wordt genoemd. Ja, ze is kil en afstandelijk maar handhaaft terecht regels en stelt grenzen. Sommige patiënten willen dat ook (zie de stem scene in het begin omtrent honkbal op televisie). Op sommige momenten kon ze bij mij op meer sympathie rekenen dan McMurphy die vaak de grenzen opzoekt en onbeheersbaar en irrationeel gedrag vertoont. Mijn favoriete karakter is dan ook de zwijgzame Chief Bromden die naarmate de film vordert een steeds grotere rol speelt. De basketbalscene wordt er alleen maar leuker op met de twist in het achterhoofd. Zijn relatie met McMurphy vond ik wat mager uitgewerkt en de laatste scene was dan ook eerder vreemd dan emotioneel. Maar een indrukwekkende film is One Flew Over the Cuckoo’s Nest zeker en een echte klassieker.

Aardige oscarfilm met de gebruikelijke lange duur en vrij overtuigende acteerprestaties, maar op een of andere manier leverde het bij mij ondanks de enorm hoge score geen wowgevoel op. Wellicht omdat het verhaal, op een enkele uitzondering na, te rechtlijnig en eenvoudig is. Meeleven met de personage van Jack Nicholson lukte me ook niet echt, daarvoor bevatten zijn gedragingen te weinig realisme. De grote indiaan deed me overigens denken aan de grote man met de muis uit The Green Mile. Jammer vond ik dat zodra ze de suïcidale bewoner introduceren je meteen kunt aanvoelen dat het met hem niet goed gaat komen.

Mooie film met veel degelijkheid waarbij ik mijn waardering wel op 3,5* hou.

Ken Kesey baseerde z'n boek op z'n observaties als lid van de nachtploeg in een instelling. Het was een aanklacht tegen praktijken die toen gangbaar waren in de psychiatrie: gedwongen medicatie, elektroshocks en lobotomie. Bij dat laatste sneden ze op goed geluk in iemands hersenen.

Afwijkend van het boek heeft Forman gekozen om het grootste deel vanuit het standpunt van Randle McMurphy (Jack Nicholson) te vertellen, wellicht omdat met Chief (Will Sampson) als zwijgende protagonist een voice-over nodig was geweest en omdat het dan niet als een verrassing was gekomen dat Chief deed alsof. Enkel de slotscène, tragisch en bevrijdend tegelijk, wordt vanuit zijn standpunt getoond.

De twee hoofdpersonages maken een evolutie door. McMurphy komt binnen als de grote kabaalmaker en provocerende revolteleider, maar gaat later inzien dat het toch niet zo'n goed idee was om zich ontoerekeningsvatbaar te laten verklaren. Hoofdverpleegster Ratched (de in werkelijkheid minzame Louise Fletcher) stelt zich aanvankelijk op als een strenge directrice op een school vol onhandelbare pubers, maar later gaat ze dokters de les lezen, start ze een persoonlijke wraakactie tegen McMurphy en is ze deels verantwoordelijk voor de zelfmoord van Billy (Brad Dourif).

Als locatie hebben ze een echte instelling in Oregon gebruikt, waar de acteurs de kans kregen om patiënten te observeren en de gekte in zichzelf naar boven te halen. Het gebouw heeft veel weg van een gevangenis en is even kleurloos als de kleren van de patiënten. Hoe willen ze dat mensen hun levensvreugde terugvinden in zo'n grauwe omgeving? In dat opzicht hadden de escapade naar de vissersboot en de nachtelijke fuif wellicht een betere therapeutische werking dan de behandeling in het hospitaal.

Een nevenpersonage dat zelden besproken wordt, is hulpverpleegster Pilbow (de Armeens-Amerikaanse Mimi Sarkisian). Ze komt veel in beeld, maar heeft slechts een paar zinnetjes tekst. Op twee cruciale momenten gilt ze: wanneer McMurphy het territorium van het personeel betreedt en wanneer ze Billy's lijk vindt. Waarschijnlijk is ze bang dat de geesteszieken haar zullen besmetten en dat ze als een van hen zal eindigen.

Net als in Tsjechovs kortverhaal Zaal No. 6 vervaagt de grens tussen psychisch ziek en gezond. Op de vraag wie nu eigenlijk gek is, valt geen definitief antwoord te geven.

Dit is voor mij de beste film aller tijden.

Met een geweldige Nicholson maar ook nurse Ratched is fantastisch.

Elke acteur in deze film speelt subliem.

Voor diegene die deze film nog nooit hebben gezien ( als die er zijn). Bekijk hem je zal er geen spijt van krijgen

Deze vroeger al eens gezien, maar nu me er nog eens aan gewaagd. Het blijft toch wel een goeie film. Ondanks het eenvoudige gegeven, is het toch een film geworden die blijft boeien. De cast doet het dan ook uitstekend.

Zeker de moeite om gezien te hebben.

niet veel over zeggen:MEESTERWERK.....

dit is gewoon een superfilm.echt een geweldige klassieker die je echt eens een keer moet zien.binnenkort maar weer eens zien.deze film zal nooit vervelen.inderdaad een meesterwerk met jack nicholson die hier ook echt super in speelt.

Pfoe wat een fantastische film is dit toch. Fantastisch acteerwerk van alle acteurs (ik blijf moeite hebben om danny devito te herkennen) en een super verhaal. Nurse Ratched is natuurlijk een legende. Vraag me af of de actrice in andere films niet achtervolgd werd door haar rol in deze film. Ik vind dit overigens geen komedie zoals hier wel eens wordt geschreven.

Sterke dramafilm van Nicholson.

Schaamtevol! Dat ik hem van de week pas voor het eerst had gezien... Ondertussen had ik al de afgelopen 3 jaar deze titel op het puntje van mijn tong, op het moment dat ik een traject bij een psycholoog onderging en als ik niet assertief genoeg was... bijna aan mijn lot werd overgelaten om bijna als Nicholson te eindigen. Ja, dames en heren... nog steeds gebruik ik geen enkele medicijnen, nog steeds ben ik niet gevaarlijk en nog steeds heb ik geen strafblad... Alleen ben ik een beetje onhandig op vele vlakten. Naast Good Will Hunting is deze film ook weer een prima medicijn die eventjes de andere kant laat zien van een wereld vol zoetige maar geplooid kijkende manipulatieve psychopaatjes, met een wit schort en een uiterst keurige look, een wereld van mensen met vele dromen en ambities die scheefgroei ondergaan door de bovengeschreven methode's. Dat het na 40 jaar nog steeds geen wake up call is geworden... en dat er juist alleen nog maar meer DSMpjes worden verzonnen, vind ik alleen maar angstverwekkend. Wat blijft er straks nog van ons mensen over? Maarja, ik zal wel gek zijn...

Jack Nicholson speelt hierin de rol van zijn leven als McMurphy... Ja, voor een normale burgerlul mankeert deze man van alles. Hij doet zijn intrede in een gesticht, is zo bijdehand en glad als een aal en op den duur, als hij in de groep komt, ziet hij wel hoe de vork in de steel zit. Al die volwassen mensen met de capiciteiten van kleine kinderen... die onder druk worden gehouden door dat onuitstaanbare gestoorde vrouwtje zuster Ratched... (Zustertjes waarvan er teveel op de wereld rondlopen en bevoegd zijn in een hogere klassen... terwijl ik juist dacht dat psychopaten degene waren die begeleiding en inperking nodig hadden.) Sommige patienten zijn nog redelijk bij zinnen maar sommige patienten zijn niet meer van deze wereld... en ja... daar kan je ze niet de schuld voor geven. McMurphy ziet hier de kans om de boel wat levendiger te maken, al dan niet op een tamelijk dominante wijze... of zullen we maar zeggen: een schopje onder de kont? En voor we het weten heeft McMurphy de hele toko onder controle... wat er ook meteen voor zorgt dat de bevestigingen voor Ratched en haar sekteleden blijven stapelen. Sorry... maar ik heb gewoon met veel woede deze film bekeken. De woede verdwijnt echter wel als sneeuw voor de zon wanneer McMurphy het voor elkaar krijgt om de deelnemers mee te nemen op avontuur... Die schip-scene is onvergetelijk en mag ingelijst worden... of wat te denken van de laatste kwart van de film. Met dat feest... ik voelde de euforie... McMurphy had de kans om te ontsnappen en met die twee dames naar Canada te vluchten... Maar dat mocht zo niet wezen... oh wacht even... Hij offerde zich op voor Billy... weer euforie... Nee toch niet... Hopeloos! Teleurstelling en de conclusie met McMurphy was zeker te verwachten... .Oh nee wacht... Toch nog een hele kleine verrassing.

Kortom... Deze film was uiteindelijk als een emotionele achtbaanrit voor me, waarbij ik gewoon veelste laat ben door deze te zien. DVD nog in de oude Fame gekocht in 2010... Jack Nicholson speelde geweldig en ook de deelnemers zijn een voor een om van te houden. De verassingen zijn talrijk en je voelt met de personages mee. Deze film zou eigenlijk gewoon op alle scholen gezien moeten worden.
Maarja... nu dat hele fascistische gedoe met DSMpjes, stempeltjes e.d. alleen maar als een gezwel uitzaait.... Wie zal er op het heden deze film nou nog serieus nemen? Of moet ik toch gewoon zelf opgesloten worden?

5,0*

En mensen die vinden dat je een willekeurig persoon op zo'n manier moet behandelen en daarmee hun brood verdienen: Blijf uit mijn buurt! De Goelag zouden ze voor jullie weer moeten heropenen. Oh shit... wat zeg ik nu? STEMPEL! Nou, dankuwel...

Al zo vaak gezien en nooit hou ik het droog aan het einde, ongetwijfeld jack´s allerbeste film. In the shining haalt hij ook alles uit de kast maar deze film gaat zoveel dieper....laat je nadenken over wat `gek` nou eigenlijk voorsteld.....of zoals jack het perfect verwoord `You're no crazier than the average asshole out walking around on the streets`........en zo is het!

Film met een topcast, met Jack Nicholson op kop.

En hoewel er uitstekend wordt geacteerd heeft de film me nooit echt aangesproken.

Begrijp de hoge scores wel die ervoor worden gegeven, maar het is een film die niet aan mij is besteed.

wereldfilm, punt.

Ongelooflijke klassieker die ik tot mijn scha en schande nog nooit eerder zag. Deed me ineens denken aan het eveneens behoorlijke Girl interrupted met Angelina Jolie en Winona Ryder al gaat One Flew over the Cuckoo's Nest wel wat dieper. Jack Nicholson heeft al geweldige rollen achter de rug (denk maar los uit de pols aan The shining, Easy rider, Chinatown, The departed, Batman, As good as it gets en ga zo maar door). Ook hier zet hij een dijk van een acteerrol neer. Als charismatische betweterige arrogante crimineel zorgt hij voor een 'postje' in een psychiatrische instelling, maar komt al gauw zichzelf tegen. Hij heeft het openlijk moeilijk hoe de andere volwassen mannen, volkomen vrij van enig zelfbesef, -kritiek of assertiviteit zich als gedweeë lammetjes laten leiden door de stuurse autoritaire Mrs. Ratched (trouwens een even fabuleuze rol van Louise Fletcher). Verder ook best fijn om een zeer jonge Danny De Vito te zien als Martini.

Het decor is zoals het een psychiatrische instelling uit de jaren 70 betaamt, zeer klinisch, koud en kil. Ook het personeel handelt op eenzelfde wijze en schikt naar eigen goeddunken. Het uitje op de boot was naast de aangename (kijk)ervaring erg symbolisch met de hunker naar vrijheid, zorgeloosheid en het nemen van eigen verantwoordelijkheid/initiatief.

Forman laat ook niet na kritisch te zijn over de (werk)methoden uit die tijd. Lobotomie en shocktherapie werden niet zelden toegepast en waren een effectief hulpmiddel om patiënten lam te krijgen of te genezen (?). Ook het autoritaire handelen van Mrs. Ratched komt ruim aan bod: ze regeert met ijzeren hand en duldt geen tegenspraak of inmenging. Het stemmen om naar the world series te kijken worden afgehandeld met gemanipuleerde stemrondes. Ze gaat zelfs verder door de raad te adviseren om McMurphy langer in de instelling te houden.

Door zijn enthousiasme en charismatische aanpak creëert McMurphy bij de andere patiënten (zelf)vertrouwen en komen ze steeds meer in opstand. De opbouw zit hierbij zeer goed wat de geloofwaardigheid van het proces ten goede komt. De film slaagt erin naast de tragiek een humoristische noot aan toe te voegen. Alle personages zijn geweldig en ik heb gebiologeerd gekeken naar deze film. Ook het personage van Chief was fantastisch, de zwijgzame doofstomme indiaan die later in de film meer in beeld komt. De plotwending maakt het alleen maar leuker! Een film die je als filmfanaat moét gezien hebben. Een dikke 4,5*!

Film is gewoon waardeloos .

Waardeloos goed bedoel je

Hij bedoelde 'weergaloos'...

Goede film, maar door de goede kritieken en het aanzien dat deze prent krijgt, had ik er toch meer van verwacht. Weinig zwakke momenten en een paar zeer mooie (de boot-trip, het laatste gedeelte, enz), maar de film voelt wel nog steeds zeer lang aan en blaast me ook niet weg. Prima acteerprestaties trouwens van de gehele cast.

Dit blijft één van mijn lievelingsfilms. Het verhaal, de uitwerking, het acteerwerk. Ik vind het allemaal goed. Het is geen vrolijke film, maar de humor maakt het niet te zwaar, wat mij betreft. Psychische problematiek vind ik altijd een interessant onderwerp. Het boek heb ik al lang in mijn bezit, maar nog steeds niet gelezen. De film krijgt van mij in ieder geval 5*.

Al '86' keer gezien, maar het blijft mijn nr.1 film allertijden. Beste regie, beste acteur(s), beste setting, etc. Ik zag de film voor het eerst begin jaren '80 en sindsdien een groot fan van Nicholson, wat zet hij hier een prachtrol neer, tevens mogelijk door de sublieme bijrollen van o.a. the Chief en de hoofdverpleegster.

"You fooled them all Chief!"

Verdienstelijke tragikomedie die het vooral moet hebben van zijn scherpe kritiek op de psychiatrie, en de performance van Nicholson. Valt helaas wat over zijn eigen voorspelbaarheid en enkele stereotiepen. Audiovisueel op zijn best een grijze muis.