One Flew over the Cuckoo's Nest (1975)

Boeiend psychologisch drama met uitstekend spel van Nicholson en Louise Fletcher. De bijrollen met o.a. Christopher Lloyd en Danny de Vito passen perfect in het plaatje. De film boeit van de eerste tot de laatste minuut. Voor mij is One Flew Over the Cuckoo's Nest niet alleen een aanklacht tegen de psychiatry maar vooral een metafoor over een vrije geest (Nicholson) die met alle geweld ingeperkt moet worden.

Deze satire over de psychiatrie wordt aanzien als één der belangrijkste films ooit. Een film die er kwam onder impuls van Kirk Douglas en zoon Michael. One Flew is het verhaal van een man die eigenlijk mentaal totaal gezond is, en die gedwongen opgesloten wordt in het gekkenhuis. Wat geestelijk "normaal" is en wat niet wordt willekeurig bepaald door autoritaire figuren zoals de verpleegster. Het doet soms meer aan een gevangenis denken dan een plaats waar mensen verzorgd worden en genezen.

Het is een strijd van de vrije geest tegen rigide regels en institutionalisering. Nicholson is een acteerwonder, dat blijkt hier opnieuw. Fletcher als ijzige trut haalt je het bloed van onder de nagels. Wat ik vooral sterk vond: de film begint vrij licht en kent zelfs voldoende komische momenten. Tijdens de "afterparty" in de laatste twintig minuten slaat het drama in al haar hevigheid toe en krijg je als kijker een koude douche. Absoluut een sterke film, zeker scriptmatig en op vlak van acteerwerk.

Is en blijft een meesterwerkje, ondanks de vele malen bekeken.

Nicholson speelt hier echt puur top. (Daarom ook die ene van de 5 belangrijkste oscars dik verdiend)

Goed.

Het heeft veel te lang geduurd voordat ik deze filmklassieker eens op had gezet. Eigenlijk wilde ik de film jaren en jaren geleden al eens zien, maar het kwam er gewoon nooit van. Pas na 4.000 films kwam ik er aan toe, maar het was het wachten wel waard, want de film stelt niet bepaald teleur.

Wel moet ik gezegd hebben dat dit soort films wel het exacte type zijn die hoge recensies verkrijgen. Erg gefocust op de personages en de ontwikkeling ervan in een omgeving die net wat aparter is. Het zijn de verhalen die gewoon aanslaan, maar de uitwerking moet ook meewerken. Hoe sentimenteel die hier ook is, het werkt wel en dat is uiteindelijk wat telt.

Het acteerwerk van Nicholson is goed, al vond ik de bijrollen stiekem de echte sterren. Wat lollig om DeVito in deze rol te zien, evenals Dourif en Lloyd. Passen precies in rollen waarvan we nog niet eens wisten dat ze er zo goed inpasten. Van Fletcher had ik eigenlijk iets meer willen zien, haar personage is toch wat te uniek om vooral wat naar de zijkant geschoven te worden.

Het voordeel van de film is vooral dat het zo lekker loopt. De flow ligt goed en de gebeurtenissen zijn constant interessant, ondanks dat de film zichzelf regelmatig wat oprekt met moraal en sentiment. Niet elke scene is evenveel nodig, maar het werkt allemaal goed genoeg. Echt weggeblazen was ik niet, maar ik kan er moeilijk omheen dat ik het geen goede, genietbare film vond. Overigens ook een behoorlijk sterk einde.

Ik ben oud genoeg om deze film bij de oorspronkelijke release in de bioscoop te hebben gezien, en ik herinner me nog hoe verontwaardigd ik de bioscoop uitliep: dat zo'n behandeling mogelijk was en dan ook nog eens op een totaal gezond iemand uitgevoerd kon worden! Een jaar of tien geleden zag ik de dubbel-DVD hiervan goedkoop bij de Blokker staan, en geloof het of niet, ik heb hem al die tijd niet durven bekijken uit angst dat hij zou gaan tegenvallen – vooral voor het mogelijke overacteren van Jack Nicholson (indertijd dankzij deze film wel een soort idool geworden) was ik beducht. De uiteindelijke herziening heeft mijn twijfels gelukkig geheel weggenomen, want Nicholson is perfect, maar nú werd de show vooral gestolen door de hele supporting cast, want wat waren al die patiënten eveneens perfect – van vele mensen die later bekende gezichten zijn geworden (Danny DeVito, Christopher Lloyd, Vincent Schiavelli) kon ik me indertijd niet voorstellen dat het geen patiënten maar gewone acteurs waren, en van Sidney Lassick als de labiele Cheswick kan ik dat eigenlijk nog stééds niet.
        Naast Nicholson werd Brad Dourif eveneens een kleine held voor mij; voor het grote publiek zal hij wel altijd Gríma Wormtongue en de stem van Chucky blijven, maar voor mij is hij naast Billy Bibbitt ook Hazel Motes, de hoofdpersoon van de verfilming van Flannery O'Connors Wise blood uit 1979 door John Huston (ga die film zien!). Maar om op Cuckoo's nest terug te komen, het blijft toch een zeldzaam intense film, en bij de close-up van het gezicht van Nurse Ratched wanneer McMurphy zijn vingers om haar keel heeft voel ik nog altijd de sterke aandrang om weg te kijken.

Wat een topfilm. Jack Nicholson speelt deze rol wel erg overtuigend...scary.

Helemaal top deze film wat een acteer prestatie van alle betrokken acteurs. Maar je hebt ook een dijk van een scenario nodig en dan is er nog de regie van Forman. Iemand zegt het is niets bijzonders. Maar het speelt zich af in een inrichting dan moet je het eenvoudig houden als je dan met kranen en Dolly shots aan de gang gaat om ingewikkelde shots te schieten zou totaal ongepast zijn. Less is more en Nicholson steelt de show hij is geweldig met dat baldadige hoofd van hem.

Ratchett word vaak gezien als ultiem slecht maar toch denk ik dat ze op haar manier het beste voor heeft met de patiënten. Dat maakt de film des te interessanter want we zien hier geen goed vs kwaad. Maar "het systeem" tegen de menselijkheid. De anarchie tegenover de orde. En de film laat mooi zien dat we het allebei nodig hebben maar de balans niet naar één kant moet doorschieten.

Want of het wordt chaos of het wordt een geestdodende zaak waarin mensen het plezier en hun ziel verliezen. Het blijkt uiteindelijk dat dit gevecht tussen twee uitersten alleen maar verliezers kent.Behalve dan de chief die hierdoor zijn kracht durft te tonen en weet te ontsnappen. Er was voor mc Murphy geen redding mogelijk maar zo heeft hij toch iets weten te veranderen bij de mensen om hem heen.

Deze klassieker eindelijk eens een kans gegeven. Een excellerende Jack Nicholson zorgt als vrijbuiter McMurphy voor de nodige reuring in een gekkenhuis. Maar ook alle lof voor de rest van de cast, die het prettige rariteitenkabinet compleet maakt. Ondanks de nodige humor zit er ook een verrassend pakkende boodschap in het verhaal verworven. Nee, deze film is zo gek nog niet.

4,0 * Prettig gestoord

"Jesus, I mean, you guys do nothing but complain about how you can't stand it in this place here and you don't have the guts just to walk out? What do you think you are, for Chrissake, crazy or somethin'? Well you're not! You're not! You're no crazier than the average asshole out walkin' around on the streets and that's it.”

Eindelijk deze film eens gezien. Stond echt al jaren op mijn kijklijst maar, constant deze film toch laten zitten. Ik wou hem opzich best lang zien maar, met een raar iets wat ik vroeger had is het er nooit echt van gekomen. Toen liet ik namelijk heel veel goede titels links liggen, omdat ik dan de gedachtegang had dat ik eerst de “saaie” films ging kijken en daarna de leuke films voor het einde had bewaard. Goed daar heb ik mijzelf wel van af kunnen zetten dus ik kijk gewoon echt waar ik zin in heb. En zo had ik dus ook zin om deze film nog even te kijken voordat de horrormaand begint, en ik heb me werkelijk waar heerlijk weten te vermaken met deze film.

Eigenlijk altijd een beetje sceptisch geweest over hoe deze film mij ging bevallen, het is best een lange zit en vaak moet een film me dan wel echt pakken om het leuk te houden, en eigenlijk ging alles hier goed. Echt een depressieve film vond ik het niet, al had ik dat misschien wel verwacht. Wat ik wel vond is dat de film een mooie samenhang heeft naar wel trieste scenes en toch best komische momenten waar ik ook hard om heb moeten lachen. En eigenlijk wint alles in deze film. Het script is echt werkelijk waar fantastisch, het verhaal is hilarisch maar inderdaad soms ook best triest en de cast zijn stuk voor stuk echte toppers.

Het begin vond ik misschien soms wat taai, al weet Nicholson wel echt de toon te zetten in deze film. Waarom hij daar terecht komt is vrij simpel maar, wel een leuke bedoeling. De beste man is namelijk een lastpak in de samenleving, en wordt eigenlijk door elke instantie uitgekotst. Eenmaal aangekomen in de gesloten afdeling voelt hij zich zeker niet thuis, en probeert dan ook daar het leven zuur te maken bij onder andere hun verpleegster. Hij stelt zich een beetje vijandelijk op maar, probeert uiteraard ook vrienden te maken op de afdeling. Op zich best geinig, zeker ook hoe je volgt dat Nicholson zowel een sterkere band krijgt met de patiënten, meer vijanden waant met de verpleegsters maar, ook zelf steeds gestoorder wordt.

Echt een heerlijke wholesome film, waar ik me onwijs mee hebt vermaakt. Misschien wel één van de beste films die ik de afgelopen tijd heb gezien, omdat ik me gewoon meer dan twee uur volledig heb vermaakt, de hele cast heeft zich duidelijk er mee vermaakt, en dat spatte serieus van het scherm af.

Vanavond weer gezien op Paramount Network, blijft een geniale film, met een geweldige cast!

Na jaren herzien. Hij stond altijd al op 3,5* maar ik wilde hem al een tijde weer eens opnieuw bekijken. Dit ding is toch één van dé films van de jaren 70 en tevens met een gigantisch hoog gemiddelde hier. Ik zal wel wat gemist hebben vroeger? Enfin, ook na deze kijkbeurt blijft die score staan en in zoverre is de film een lichte teleurstelling.

De film is zeker wel het kijken waard. Vermakelijk zelfs zou ik zeggen. De film kent zware thema's maar een lichte toon. Maar hier werkt ook een en ander niet helemaal voor mij. De film is veel meer een metafoor dan daadwerkelijk een geloofwaardig ding. Neem dat feestje aan het eind, alsof dat echt zou kunnen gebeuren door een nachtwacht die mensen toelaat. En dat was wel bij meer puntjes. Daardoor had ik vooral wat moeite met het tempo soms.

Visueel degelijk maar ook wat saai, de muziek is fijn en de vertolkingen zijn mooi. Al die figuren gaan stuk voor stuk leven, al blijven de meesten ook daarmee net iets te veel karikatuur. Iets dat geldt dus voor de hele film. Omgekeerd maken die vertolkingen er wel een fijne prent van en soms is dat ook goed. 3,5*.

Ik was 9 jaar oud toen deze film uitkwam. Uiteraard niet gezien, maar daarna ook heel lang laten liggen tot de 4k versie in een prachtige steelbook uitkwam in 2025. Gelukkig met Nederlandse ondertiteling want dat is echt nodig bij deze film.

Ik dacht eerst dat we ruim 2 uur lang naar praatsessies zouden gaan kijken, maar dat valt reuze mee. Uiteraard zijn het wel de vele dialogen die deze film hebben gemaakt maar na een dik uur begon ik 'm steeds leuker te vinden. Die nachtelijke toestanden vond ik hilarisch en de hoofdzuster vond ik subliem spelen alsof ze het altijd is geweest. Daarna nooit meer grote rollen gehad las ik. Louise Fletcher is in 2022 overleden op 88 jarige leeftijd. Natuurlijk speelt Jack ook een geweldige rol en altijd op het randje van net geen overacting. Overigens speelt de rest ook subliem. Eind was verrassend maar prima gedaan.

Het beeld op 4k is prima. Verwacht geen colorful picture maar vond m voor deze tijd prima opgelapt. Soundtrack is alleen op het eind merkzaam.

Leuk zijn ook de eerste 2 extra's. Zeker een aanrader!

Film 4,0

Beeld 4K 4,5

Geluid 4,5

Extra's 4,0

Klassieker en destijds ook een fijn (en vrij getrouw verfilmd) boek op mijn literatuurlijst voor Engels. Opvallend hoeveel acteurs doorbraken hiermee. Want ook in de kleinere rollen zul je bekende gezichten zien (Brad Dourif, Danny De Vito, Christopher Lloyd).

Hier een mooie en confronterende analyse over menselijk gedrag t.a.v. gezaghebbende instituties naar aanleiding van de film en hoe die dit in beeld brengt:

https://www.youtube.com/watch?v=EO8NibBVXFs