Gerry (2002)

Gerry kan vanaf heden geschrapt worden van m'n 'dringend zien' lijstje.

Na het zien ervan heb ik wel een dubbel gevoel,

voorlopig weet ik niet goed wat ik ervan moet denken. Toch blijft de film op één of andere manier hangen, wat op zich wel een goed teken is.

Gerry is zonder twijfel zeer apart, uniek maar dit sluit niet uit dat het geen slechte film zou kunnen zijn.

Als je enkel op het verhaal zou gaan beoordelen dan zou (het bij mij althans) niet eens een voldoende zijn.

Nee, dit is een pure sfeerfilm boordevol magnifieke shots en beelden van o.m. zonsopgang/ondergang en prachtige landschappen; het spelen met de camera.

Wat voor belang heeft het verhaal dan nog? Niets meer dan bijzaak.

Als er zoiets als perfectie op gebied van camerawerk bestaat, dan zou ik het omschrijven als 'Gerry'.

Maar ook bij deze argumenten hoort de volgende vraag: Is dit genoeg om een film een goeie score te geven?

Ik wacht alvast nog even met punten geven tot de verwarring zich erbij neerlegt...

Volgens mij antwoord je zelf al op je vraag

Geen idee waarom een verhaal belangrijker zou moeten zijn dan het visuele. Gerry is inderdaad een film waarbij je compleet in de sfeer kan wegzakken. Meer dan genoeg, zoniet veel belangrijker dan een "verhaal".

Is eerder een vaststelling dan een vraag

Ik doelde meer op de vraag "Is dit genoeg om een film een goeie score te geven?"

Hehe, had ik over het hoofd gezien

De film blijft wel hangen maar ik ben er voorlopig nog niet helemaal uit. 2 keer kort na elkaar kijken misschien? Wie weet.

Bij Reconstruction gaf dat in ieder geval een subliem resultaat.

Je hoort het wel van me.

Eindelijk de knoop doorgehakt en ik hou het voorlopig op een 7,5 (dikke 3 en half dus) met zeker en vast kans op verhoging.

Visueel overdonderende en contrastrijke film, waarin (naast wat gewandel) hoegenaamd niets gebeurt. Dialogen zijn spaarzaam, en als ze er al zijn lijken ze ter plekke te worden verzonnen. Als Gerry het heeft over het redden van een aantal steden, één paard tekort kwam, terwijl de rivier zojuist overstroomd was, heeft hij het dan over Griekse mythologie of over een Civilization-achtig computerspel? Hoe komt hij in godsnaam op een rots waar hij eigenhandig niet meer vanaf kan komen? Hetgene waarvoor ze gekomen zijn wordt afgeblazen met "no, fuck the thing.. it's probably just some thing at the end of the trail"... en hatsa, Gerry en Gerry keren terug zonder iets gevonden te hebben. Als je je als kijker stoort aan het feit dat het je niet wordt voorgekauwd, kun je de film op dat moment gerust afzetten.

Eigenlijk blijft alles in deze film in het midden, het doet ook helemáál niet terzake, en dat maakt het tegelijk innemend maar ook nogal pointless. Blijft over: schitterende beelden, dood- en doodkalme, lang uitgewerkte scènes die soms meer letterlijk dan figuurlijk stapje voor stapje vooruit schuifelen. En ja, dat werkt bijzonder goed, zelfs bezwerend. Gerry moet het helemaal niet hebben van plotwendigen, filosofische lagen, puzzelstructuren, en wat al niet. Het is een rechtlijnige, tragikomische, tergend langzame maar tegelijk bijzonder fraaie film die toch in je achterhoofd blijft doorspoken. 4*

Ik stoor me niet aan het feit dat er niet wordt voorgekauwd, ik stoor me aan het feit dat er niets is! Er is geen verhaal, er is geen plot. Er is ook niks om zelf in te vullen(zoals bijvoorbeeld bij een Lost Highway). Er is gewoon niks.

het enige wat overblijft zijn de beelden die je mooi kunt vinden.

een 0,5 van mij.

Dan heb je denk ik toch niet echt geprobeert om er iets in te zien en in te vullen...

Ik heb gezien dat deze film voor €1,99 in de mediamarkt te koop staat. Doet deze prachtige film toch een beetje oneer aan naar mijn mening.

Visueel gezien een hoogstandje, maar in dat landschap geen echte uitdaging. Ook een beetje voorspelbaar, flauw einde. Evenwel een film voor totale ontspanning, de sfeer springt van het scherm af.

Na een dikke maand zal ik hier dan toch maar wat neerpennen aangezien de film me blijft achtervolgen.

Ik moet eerlijk bekennen dat ik het begin wat langdradig vond. De sfeer was oke en er zaten mooie scenes tussen maar soms duurde een scene toch net wat te lang. Dit veranderde echter volkomen na de dansende hoofden scene zoals die genoemd wordt. Langzaam maar zeker begaf ik me in een soort van droom of een hallucinatie. De muziek en geluiden werkten betoverend en de beelden werden mooier en mooier.

Er volgden een vreemd soortig heldere waas die voor m'n ogen opdoemde net zoals bij Dolls. Tijd en ruimte waren mij volkomen vreemd en het was alsof ik de derde Gerry in het verhaal was. Dit kwam tot een hoogtenpunt in de zonsopgang scene, die makkelijk in m'n top 10 van beste scenes ooit gaat, surrealistisch, prachtig en onvergetelijk.

Vele scenes en situaties blijven me achtervolgen en staan me helderder bij dan de meeste films die ik erna heb gezien. Het begin mag dan 3.5* spul zijn, de tweede helft is van 5* kwaliteit. Vooralsnog hou ik het op 4, het cijfer dat ik hem oorspronkelijk gaf maar herziening staat vast en kan de film me dan nog zo betoveren is een 4.5 zeker en een 5 niet uitgesloten.

Prachtig!

De beginscene is juist een van de meest sfeervolle van de hele film. Onvergetelijke beeldmelancholie.

Na hem gister herzien te hebben wil ik dat toch terug nemen. Het 2e gedeeltje vond ik nog steeds mooier maar ook het eerste deel was goed.

Voor de gelukkigen onder ons die in het bezit zijn van digitale televisie, 'Gerry' zal vandaag om 22.30 worden uitgezonden op Arte. Hopelijk reken ik mezelf alsnog tot de gelukkigen, want mijn digitale verbinding laat het de afgelopen twee weken meermaals afweten.

Mwa, toch een mooi filmpje hoor. Veel meer hoef ik er eigenlijk niet over kwijt, alleen dat ik Elephant een stuk interessanter vond.

3*

Een dwaaltocht door beelden deze film. Als een halfslapende wordt je door een visueel landschap gegerry'd zonder enige clou. Fuck the point!

4*

De muziek tijdens de zonsopgangscène deed trouwens best veel denken aan Virginti Tres van Tool. Had elk moment het "Assist ussssssss" verwacht.

De 1ste keer kende ik nog een aantal momenten van verveling. Zoals ten tijden van het rotsmoment. Nu viel mij nog meer dan de 1ste keer het bijzondere camerawerk op. Terwijl aan de ene kant van de rots de zon scheen was de andere kant in schaduw gehuld.

Verder zat ik nu ook echt in de film. Oorspronkelijk wilde ik alleen even wat van het begin meepikken, maar dat liep dus even anders. Prachtig openingsshot waarin de 2 Gerry in hun auto worden gevolgd. Eerst ver van achter, vervolgens vanaf een klein afstandje, vervolgens wordt de camera op het dashboard geplaatst en circel je als het ware even over de een lege weg heen. Gevolgd door shots waarin de camera op de voorruit wordt geplaatst en je in het gezicht van de Gerry `s kijkt. Magistraal hoe de zon via de achteruit de auto oplicht. Weer eens wat anders dan een standaard opening waarin de hoofdpersonages er in de auto lustig op los keuvelen over koetjes en kalfjes of zich vermaken met spelletjes.

Alles ondersteund door een geweldige minimale, muzikale bijdrage. De openingsmuziek was fijn maar die piano geluiden raakte mij pas echt. De piano geluiden vervingen de dialogen vaak, en ondanks dat er niet altijd veel spectaculairs gebeurden creëerde de piano muziek toch nog vaak een spanningsboog die soms werden afgesloten met een uiteindelijk gedempte pianotoon.

Visuele poëzie, die zich laat gelden door shots van dichtbij te nemen waarin de Gerry `s lopen, zoeken en ploeteren, door uit te zoomen en te filmen hoe nietig beiden wel niet zijn. Beiden zijn als het ware een soort van speelbal van de natuur. Natuur op zijn mooist vastgelegd. De op handen zijnde verduistering aan de hand van een berg waarvan nog slechts het topje belicht is, in de duisternis lopende hoofdpersonen, de ochtendschemer, de zonsopgang en wolken die een bepaalde gemoedstoestand uitdrukken....Van Sant brengt het allemaal in beeld. En ook op zo `n manier dat je zelf ook echt even als een Gerry waant.

Geen moment van verveling gekend, werd helemaal meegesleurd. Verhoogd naar 4,5*

Machtige film.

Dat de natuur meer is dan een fotogeniek consumptieartikel, maar eeuwig en onherbergzaam. Hoe kwetsbaar je als mens bent als je de beschaving uitstapt. Wat doodgaan is.


Minpunt: het einde, vanaf en incl wurging.. Een film die zo sterk overtuigt door aan te houden, door sfeer, door woordenloze subtiliteit, heeft veel meer verdiend dan zo’n opgelegd verhaaltechnisch element. Weg subtiliteit.

Maar toch 4 sterren.

"Nooit meer slapen" in de woestijn. Deed het mij iig aan denken.

Hier wordt je toch wel even stil van.

4.5

Geweldige openingsscene. Muziek en camerawerk waren prachtig, maar niet genoeg om me de hele film lang geboeid te houden.

Visueel overweldigende film. Nog nooit zulke mooie natuurbeelden gezien in een film. Soms zat ik zo te genieten dat ik de twee hoofdrolspelers even vergat. Er is weinig verhaal, maar dat is naar mijn mening juist de sterkte van de film. De hopeloze zoektocht naar de snelweg door de twee zwijgzame hoofdrolspelers lijkt een reis naar het einde van de wereld. Over het einde van de film ben ik nog niet helemaal uit. Misschien was het toch mooier geweest als beide Gerry's uiteindelijk gestorven waren. Een hele unieke film die me nog lang bij zal blijven.

4,5*

Ja heb zin om deze film opnieuw te gaan kijken. Maar dan wel op een zomerse zondagmiddag tijdens een hittegolf. Helaas duurt dat nog even.

Zo, wat een vreselijke saaaaie film! Ik heb echt spijt dat ik deze film in mijn dvdspeler heb geduwd, zonde van mijn avond. Na 45 minuten doorgespoeld om te kijken of de afloop nog enigzins spannend was, maar helaas!

Enige plspuntje waren de lekkere acteurs!

0,5*

Tja, 'k vond het wat gemakkelijk allemaal. Geen slechte film hoor, maar iets te opzichtig toch. Geen script, geen emotie en quasi geen dialoog. Het enige wat we te horen krijgen zijn enkele nietszeggende monologen over "Wheel of Fortune" en een of andere RPG. Maar het leuke is dat dit helemaal niet zo negatief is als het klinkt. In ruil trakteert Van Sant de kijker op een mooie impressie van de woeste natuur. De cameravoering en kadrages zijn hierbij erg klassiek en ingetogen en overstijgen zelden de gemiddelde landschapsfotografie. En toch lijkt het op het eerste zicht een eerlijke compensatie voor het narratieve manco. Maar mag je van een film niet meer verwachten dan louter een collage van mooie natuurbeelden? Ik vind van wel. In die zin maakt Van Sant zich er volgens mij wel erg makkelijk vanaf. Leuk experimentje, dat wel, maar als film zo hol als een trommel.

Mijn beleving aan het einde van de film was meer een trip door

de onheilspellende natuur met voldoende emotie.

Van Sant vertelt een visueel verhaal. Emoties in de klassieke zin van het woord heb ik hierbij nauwelijks opgemerkt. De slotscène is hierop een uitzondering. Heeft veel met de manier van filmen te maken denk ik: veel long shots met als focus de omringende natuur. Is op zich niet verkeerd natuurlijk, maar het zorgt voor een ander soort filmbeleving.

Wat ik dan wel een beetje spijtig vind is dat de natuurbeelden – soms wel, maar niet altijd – niet echt overdonderend zijn. Ik ben zelf een groot liefhebber van landschapsfotografie, en na kilo’s fotoboeken te hebben verslonden ben ik relatief veeleisend op dat vlak. Die eisen werden met Gerry niet altijd ingelost. Van Sant kiest geregeld boeiende onderwerpen voor zijn fotografie – een kunst op zich – maar vermits hij louter registreert mogen wat mij betreft de onderwerpen meer zijn dan gewoon “boeiend”.

Anyway, ik ben aangenaam verrast door Gerry, maar (voorlopig) niet meer dan dat.

haha wat grappig.

Oef veel films gekeken vandaag, waaronder ook deze weer eens herkeken. Iets wat goed uitpakte voor mijn score, die gaat namelijk een halve punt naar boven naar een 4.

Wat een magnifieke shots, en wat een pefecte muziek.

4*

Prachtige fotografie, maar inhoudelijk zo abstract dat ik er geen brood van kon bakken. Zijn de twee Gerry's dezelfde persoon? Zijn ze dood maar weten ze dat zelf nog niet? Zijn ze op weg naar de hemel of de hel ("the thing at the end of the trail") maar dwalen ze af? Zijn dit sommige van de langste en meest saaie shots ooit op film vastgelegd? Schijnt samen met de eveneens dodelijk saaie (maar inhoudelijk iets betere) Elephant en Last Days een trilogie te vormen. De hele trilogie in één keer bekijken raad ik echter ten sterkste af. Tenzij je echt niet kunt slapen.