Pi (1998)

Hoe kom je daar nou bij?

Pi is de verhouding tussen de omtrek van een cirkel en de diameter.

Phi is het Gulden Snede Getal: A : B = B : (A + B). En Phi kan ook verkregen worden door twee 'grote' opvolgende getallen uit de Fibonacci reeks op elkaar te delen.

Verder bestaat er een hele ingewikkelde formule waarin Pi uitgedrukt kan worden als een sommatie van de arctangens waarin de oneven getallen van de Fibonacci reeks als index gebruikt worden, maar da's wel erg ver gezocht.

Duidelijk zo?

Ik begrijp het discussiepunt niet zo. Volgens mij moet je de wiskundige elementen waaraan in deze film wordt gerefereerd vooral symbolisch opvatten. Veel mensen vinden een irrationaal of zelfs transcendent getal merkwaardig; voor wiskundigen is het de normaalste zaak van de wereld (sterker: bijna alle reële getallen zijn transendent, waarbij 'bijna alle' ook een strikt wiskundige betekenis heeft, namelijk 'Lebesgue-maat nul'.) Het getal pi spreekt bij veel mensen tot de verbeelding.

Ik link even naar een eerder bericht van me.

Ik link ook even naar een titel-verklaring van me: Waarom heet PI PI?

Mee eens, dit is niet bedoeld als een mathematische verhandeling en zijn de overeenkomsten symbolisch bedoeld.

Het getal Pi komt toch ook wel nadrukkelijk naar voren in het begin als Max bij zijn leraar is en zij dit getal bediscussieren (die leraar is al 40 jaar op zoek naar een patroon).

Maar idd het gaat om de symboliek.

Ik zie overigens niet wat ik voor raars heb gezegd. Lees het nog maar eens goed na.

Hint: het is in de logica mogelijk om ware uitspraken te doen ongeacht of je aannames waar of onwaar zijn. .

Probeer eerst dit maar eens te doorgronden.

Principia_Mathematica

Kan je daarna wellicht aan Gödel beginnen, voordat je nog meer onwaarheden verkondigt.

Gödel, daar heb ik mijn bachelorproject over gedaan. Maar ik zal je nog een hint geven: tautologie. (Dat is een uitspraak binnen de logica die altijd waar is ongeacht de waarheid van de aannames.)

Sorry hoor, maar ik kan niet geloven dat iemand, die deze uitspraak durft te poneren, ook maar iets van Gödel zou hebben kunnen begrijpen:

Inholland?

Misschien moet je het toch maar eens beter lezen. Ik zeg namelijk nergens dat er een verband is, ik zeg alleen dat als er een verband tussen pi en het ene is, er ook een verband moet zijn tussen pi en het andere. Het sleutelwoord is dus "als".

Als het regent, is de straat nat.

Als de straat nat is, regent het dus?????

Veel "lees" plezier.

Ah, ik snap waar je probleem zit. Laat ik het zo zeggen, ik heb het woord "verband" in de mond genomen en dat is enigszins een vage term en kan verkeerd begrepen worden. Wat zijn de eigenschappen van een verband? Is het bijvoorbeeld een equivalentie-relatie of niet? Jij hanteert blijkbaar een striktere definitie van verband. Ik ging er daarentegen vanuit dat een verband niet direct hoeft te zijn.

Kleine opmerking: een iets minder denigrerende toon zou je wel sieren.

Anyway, deze discussie neigt een beetje naar spijkers op laag water zoeken. Ik stel voor om terug naar Pi te gaan

Onzin, Reinbo. Jij weet ook wel dat het allemaal om de lengte van de p(l)asser draait.

PS Over plassers gesproken, ik heb net de collectie van Kubrick binnen. Aanbieding bij Wehkamp. Dus voor de liefhebber: Kubrick collection

Een van de grootste meesterwerken die ik ooit gezien heb. 5e film die ik 5 sterren geef.

Erg coole film, die met name voortgestuwd wordt door een fantastische soundtrack. Niet alleen het bekende thema en de betere electronische knallers maar met name het meer ondersteunende werk is erg indrukwekkend. Aranofsky speelt hier handig op in door zowel de editing, dialogen als visuele vondsten een eenheid met de muziek te laten vormen.

Zat voorbeelden te noemen:
Het flikkerende streepje op het computerscherm wanneer hij zijn belangrijkste berekening wil gaan maken, gesprekken die bijna muzikaal worden door subtiel ondersteunend ritmisch, het slikken van de medicijnen, de metroscenes, en ga zo maar door

Verder ook een interessante opzet, lekker grauw zwart-wit, heerlijke steeds freakier wordende scenes (de drilboor ) en genoeg mooie shots. Een audiovisuele kanonskogel van een film.

Deze film geeft een bepaalde sfeer weer, waar ik niet echt van houd.

En dan heb ik het niet over het verhaal wat overigens prima was, alswel de onderliggende thema's, maar dan heb ik het puur over de zwart-wit sfeer en muziek, die het geheel een nogal creepy ouderwetse sfeer gaven.

je moet er van houden, dat is alles wat ik er over kan zeggen.

Leuke film

En met zijn debuutfilm als laatste heb ik nu eindelijk alle films van Darren Aronofsky gezien. Deze staat op de 4e plaats, net voor The Fountain. Het is in het begin wel wennen aan de grauwe, gruizelige, zwart/wit manier van filmen. De hoofdrolspeler zet wel een erg goede rol neer en door de korte speelduur gaat de film niet vervelen.

Eindelijk eens het debuut kunnen aanschouwen van Aronofsky/ Heeft wel erg lang op zich moeten wachten omdat de dvd erg moeilijk te vinden was (voor een normale prijs). Uiteindelijk toch de UK-versie kunnen kopen bij ebay voor een zacht prijsje.

En het debuut is ook erg bijzonder en tegelijkertijd ziet het er ook echt uit als een beginnerswerkje. Alleen zouden we nu wel al kunnen weten dat die Aronofsky echt een rekenwonder is met al die ingewikkelde sommen waar we regelmatig in de film mee te maken krijgen en waar Max Cohen zich ook veel mee bezighoud. Max Cohen is een heel gek figuur die toch wel ernstige hersenproblemen heeft en erg veel waanbeelden ziet, of dingen denkt te zien die er toch niet zijn. En zo volgen we zijn leven dat ook in een geflipte zwartwit montage is gefilmd en soms onavolgbaar is. Ook erg vette soundtracks van Aphex Twin, Autechre en Orbital erbij. Tegen het einde aan word de film bizarder en komt de waarheid wel zonbeetje naar boven.

Erg fijn debuut van Aronofsky.

4,0*

Herziening doet wonderen!

De eerste keer wist Pi me nog niet helemaal te overtuigen, maar nu werd ik compleet omvergeblazen door Aronofsky's debuut. Wat een briljante afdaling in de geest van een geobsedeerde wiskundige. De rauwe maar virtuoze zwart-wit fotografie mag er wezen, de montage is top, maar het is de soundtrack die met de bloemen gaat lopen. Ronduit geniaal. Ook Sean Gullette is geweldig als paranoïde loner die grip probeert te krijgen op de wereld.

5*

Na veel steen goeie reacties te hebben gelezen over deze film,was ik erg benieuwd geworden naar de film.

maar nee jammer genoeg boeide hij me op bijna geen 1 punt,vond eigenlijk alleen de muziek wel okee.

vanderest heeft hij mij totaal niet geboeid,er zal wel een moraal in zitten maar ik zag het niet.

de acteurs speelden ook niet super en de sfeer vond ik ook erg naargeestig.

veel mensen lees ik hebben de film meerdere malen gezien en gaan hem steeds meer waarderen,ik peins er niet over 2 keer kijken is echt een straf voor me.

misschien ben ik niet smart genoeg voor deze film,op school bakte ik ook al weinig van wiskunde.

het concept sprak me wel aan maar de uitwerking ervan..............helaas.

1.1/2 ster puur voor de muziek.

Prachtige film, mijn nummer 1. De sfeer, het zwartwit, het verhaal..

een haast tot obsessie verworden passie, wat geleidelijk aan resulteert in paranoia. Door het zwartwit komt de sfeer daarvan erg sterk tot z'n recht, haast claustrofobisch is af en toe gefilmd.

Na Requiem for a dream gezien te hebben - een film die me raakte tot op het bot en waarvan ik nog 3 dagen een vreemd onderbuikgevoel aan over heb gehouden - me gewaagd aan Pi. Pi weet Requiem for a dream zelfs te overtreffen, en dat voor een debuut! En zeg nou zelf: die Aronofsky weet wel de soundtracks erop uit te kiezen zeg! Ik zou niet willen zeggen dat de soundtrack de film draagt, want dat zou afbreuk doen op de genialiteit van de film an sich, maar een grote bijdrage levert deze zeker!

Een film waarover je nog lang zal nadenken - hij levert een hoop vragen op (niet op een vervelende manier, maar op een nieuwsgierige manier: veel stof om over na te denken).

Tot slot: een subliem einde!!

Met recht een 5*

...leuk om Orbital terug te horen.. geweldig album, dat "In Sides"

Nadat Requiem for a Dream en Black Swan van Aronofsky me heel goed bevallen waren (beide films 5*) was het toch tijd om ook deze debuutfilm van de maker boven te halen. Een heel ander thema, alhoewel het anderzijds toch op hetzelfde neerkomt (de obsessie van het hoofdpersonage). De typische kenmerken van Aronofsky komen sterk naar voren. Prachtige combinatie van muziek en beeld. Door het gebruik van de zwart/wit filter (met wat overbelichting) krijg je een mooi beeld van een man die enkel denkt in cijfers en op zichzelf leeft. Het claustrofobische wordt hierdoor sterk benadrukt.

Of het cijfer in de film relevant is en ook in werkelijkheid zou toegepast kunnen worden is eigenlijk niet aan de orde. Het gaat over de obsessie van Max voor dat bewuste cijfer. En andere fanatieke instanties die graag alles onder controle willen houden.

Het enige minpuntje, waardoor de film minder scoort dan Requiem for a Dream en Black Swan, is vooral persoonlijk. Voor mij mist de film de nodige emoties om er echt van te kunnen genieten. Naar mijn smaak is de film net iets te hard. Bovendien mis ik de spiraal van obsessie wat bij die 2 films wel aan bod kwam. Daar kreeg je een hoofdpersonage dat in een neerwaardse spiraal wordt meegezogen in het obessieve. Terwijl Max al in z'n obsessie gevangen zat. Maar dat is louter persoonlijk en doet niets af aan de kwaliteit waarmee de fim gemaakt is.

Prettig gestoord.

Nog niet alles gezien, Black Swan en Wrestler waren goede films, en naast deze twee sprak vooral zijn debuut mij erg aan. Darren is niet echt een regisseur waar ik voor te springen sta, ik zal hem zeker gaan volgen de jaren die hierna volgen, maar toch weet hij niet iets persoonlijks los te maken. Het waren stuk voor stuk geweldige films, maar wisten me niet totaal te pakken. Wat jammer is. Tot gisteravond was ik dus niet zo heel ver weggeblazen. Black Swan had natuurlijk wel een indruk gemaakt, maar nu ik er naar terug kijk word ik er niet bepaald enthousiast weer van (heb hem al drie keer gezien, misschien vandaar). Aldus, gister Pi opgezet. En dit trok dan wel onder de huid. Gekkenwerk.

Ik ga het er niet te lang over hebben, want Pi is echt een ervaring die je moet liggen of niet. Er is al veel gezegd over deze film en ik ken mijn skills en zal er waarschijnlijk niet veel bij voegen. Ik vond het alleen echt dat de film het moest hebben van het audiovisuele mind-fucken. Leuke twist om met bestaande samples een soort soundtrack te maken (baby geluiden, geneuk, boren enz. ). Niet zo origineel, maar ik vond het hier vooral gewoon goed werken. Camera werk is lekker wild, gelukkig is het nergens gedoseerd waardoor je echt in een volle beleving zit zonder remmen, tot een hoogtepunt. Verhaal wist me niet zo zeer te trekken, bleef voor mij een beetje vaag en zag geen diepere betekenis achter bepaalde dingen. Het was zoals het was, al was het, wat het was, toch heel interessant. Snap je?

Bijzondere kijk ervaring die het moet hebben van de stijgende lijn qua gekheid. Ik werd bijna gek, en dat was als het goed is ook de bedoeling.

4,5 ster

Misschien zit de hele wereld echt in het getal pi zoals Max vermoedt

Probeer bv je geboortedatum in te vullen op deze site en kijk of deze in de eerste 100 miljoen digits van het getal pi voorkomt (stel: 01081995)

Ook kun je de letters van je naam herleiden naar getallen, bv Jan is 10-1-14 (10114) en kijken of dit erin voorkomt. Of andere getallen die je belangrijk vindt. Succes!

En als het er niet in voorkomt dan misschien in de volgende 100 miljoen/biljoen/triljoen digits? Wie maakt daar even een programmaatje voor? Lol

En wie zich dan nog verveelt: nog een leuke pagina (+ over tijd en pi) om door te nemen, als diepere achtergrond voor de film.

Met Pi eindelijk ook de laatste film van Aronofsky gezien die ik nog moest zien.

Moet zeggen dat het een aparte filmervaring is. Eerst en vooral is er het zwart-wit gegeven dat toch altijd voor een extra dimensie zorgt. Wat echter ook gelijk opvalt is de geweldige score, gewoonweg verslavend. In dat opzicht (en in nog wel meerdere opzichten) lijkt deze film sterk op Requiem for a Dream. Op zich een belachelijke opmerking natuurlijk, want het is uiteraard andersom, maar heb RfaD nu eenmaal eerder gezien. Sowieso zijn er best wel wat parallellen tussen beide films.

Visueel bij momenten een echte trip en mede dankzij die geweldige score slaagt Aronofsky er nogmaals in een film te maken die je toch een beetje van je melk brengt.

Het hele wiskundige riedeltje is wellicht leuk voor mensen met affiniteit voor wiskunde en getallenleer, had er persoonlijk niet veel mee en het is ook niet meteen daar waar het om draait.

Sterke film.

Wat een tijdverspilling. Na hier wat goeie reacties gelezen te hebben ben ik begonnen aan deze film. Ik heb hem gisteravond bekeken en weet er al bijna iets meer van. (Dit zegt vast iets over de indruk die de film op me gemaakt heeft.) Ik heb hem wel helemaal afgekeken omdat ik eigenlijk zelden films uit zet, want ik wilde gewoon weten of er nog iets ging gebeuren. Maar nee, helaas. Er gebeurt gewoon helemaal niets. Requiem for a Dream ging mij stukken beter af; daar was tenminste nog een verhaal. Over dat gekke getal komen we namelijk amper wat te weten.

Sommige beelden waren wel mooi geschoten, maar daarvoor kijk ik liever niet anderhalf uur naar een film als deze. Ik vind het zwart-wit ook niet echt geslaagd. Na 15 minuten heb ik even door de film heen geskipped om te kijken of het de hele tijd zo bleef... Helaas wel dus.

En dan die muziek... (In tegenstelling tot Requiem for a Dream) Afgrijselijk. Ik snap niet dat iedereen daar toch zo over te spreken is. In de intro begint het al, het typische deuntje wat zich maar BLIJFT herhalen en in de intro vond ik het al niets. Om gek van te worden. Misschien was dat het idee van de regisseur, aangezien het enige wat ik van een verhaallijn heb meegekregen is een vent die alsmaar gekker wordt...

Resultaat: 1 ster. Ik moest me hier gewoon even afreageren.

Ps: de titel van de film snap ik ook niet. Het gaat meer over Fibonacci en Phi toch? Ik heb helaas niet de moeite genomen alle reacties over dit onderwerp te lezen.

Bizarre film. Vooral leuk als je van wiskunde houdt. 3.5*

Blijft geweldig ... maar!

De editing viel me af en toe een klein beetje tegen, ook ogen sommige shots toch net iets te kaal. Mooie, groezelige zwart-fit fotografie ten spijt, de film begint een klein beetje z'n leeftijd tegen zich te krijgen.

Gelukkig blijft de soundtrack wél ijzersterk, wellicht omdat het nog steeds de enige "normale" film is met een serieuze, wat meer underground gerichte electronische soundtrack. Toont maar weer hoe oubollig de filmwereld als geheel is.

Verder gewoon een erg sterke film, aardig wat memorabele scenes, mooi thema en een mooi einde.

5.0* blijven wel staan, top 10 notering is hij kwijt. En uiteraard een uitgebreide review