Pi (1998)

Opmerkelijk kun je deze film op z'n minst noemen: Een zwart-wit film, drum & bass muziek en dan nog eens een vreemd verhaal. Het is dus wel even wennen aan de film.

'k heb de film dan toch uitgekeken, maar vond toch dat er meer had ingezeten. Het zal toch bij een keer blijven denk 'k.

Het deed me een klein beetje denken aan The Number 23, omdat hij ook zo obsessief met dat nummer bezig is. Al zou 'k dan eerder The Number 23 aanraden, omdat deze veel meer toegankelijk is voor het grote publiek.

Prachtige muziek in de film, die je wel een apart gevoel geeft. Verder deed me de montage erg veel denken aan zijn latere film Requiem for a dream. Het eerste deel kon ik goed pruimen, daarna begon het wat langdradig aan te voelen, iig ik kon men aandacht niet altijd bij houden. Denk dat de film me dan ook niet altijd even zeer kon boeien. ik ga voor de middenmoot hier, en verhoog met een halfje voor de aparte mooie muziek doorheen de film. 3*

Een bijzonder samenspel van beeld en geluid maakt deze film tot een uitzonderlijk kunstwerk, dat mij van de eerste tot de laatste seconde wist mee te slepen.

Semantisch vond ik de film zeer sterk. Het werk is werkelijk doordrenkt met symbolen. De gulden snede alsmede de getallen phi en pi houden de wetenschap al duizenden jaren bezig. De film is uiteraard fictie, maar dan wel hele mooie fictie.

Zo, wat een film dit. Hopelijk wordt deze na herziening steeds beter.

Een film die een geweldige duistere sfeer weet te creëren met zeer veel symboliek. Een aantal stijlkenmerken zie je nog regelmatig in zijn latere films terugkomen. Toch best knap dat hij deze film gerealiseerd heeft met een budget van slechts 60.000 dollar. Als in de laatste scène dat meisje met een rekentoestel aan Max vraagt hoeveel 748 gedeeld door 238 is. Max weet niet meer dat de uitkomst 3,14 enz. is. Op de één of andere manier maakte dat de film wel af.

Ja, de cirkel is tenslotte rond

Misschien vind je (of anderen) dit of dit als achtergrond ook wel interessant. De 216 letters van de gezochte naam bestaat o.a. uit 72 groepjes van 3 letters en dit zijn tevens de namen van 72 engelen of intelligenties. En in een andere ons bekende godsdienst komen die 72 drievoudigheden bv ook voor maar worden ze anders genoemd. Als je wilt valt er veel uit deze film te halen en kun je ermee verder speuren.

Aanstaande zondagmiddag is Pi te zien in 't Hoogt in Utrecht in het kader van de reeks Cult & Klassiekers.

Cool, koninginnedag en -nacht schijnt leuk te zijn in Utrecht

Een onafhankelijke, mysterieuze, duistere, inventieve, intensieve science fiction thriller over de persoonlijke worsteling van een man, die geïnteresseerd is in patronen en deze overal ziet. Een film die de scheidslijn aftast tussen genialiteit en gekte en vragen verbindt over God en oneindigheid. Het gebruik van zwart-wit leidt tot een dromerige sfeer. Ik blijf een hekel houden aan irritante beweeglijke camera's.

Wiskunde is voor mij een ver-van-mijn-bed-show, maar tegelijkertijd erg intrigerend.

Pi is een intelligente film, met een duidelijke vinger van Aranofsky en zijn vriend Mansell; fijne editing en een heerlijke score (+ soundtrack), al is het niet geheel de sfeer die me ligt.

Waar Aranofsky zich hierna mee ging bemoeien, ligt meer in mijn straatje - zijn heerlijke climaxen na schitterende cinema boordevol prijsscènes, met veel naargeestige trekken.

Desalniettemin is Pi zeker niet ongeslaagd. De paranoia van Max komt sterk tot uiting (achtervolging!) en het einde krikt het cijfer wat omhoog.

Ruime 3* en, net als alle andere Aranofky's, alleen kans op verhoging bij herziening.

Vanavond even kijken hoor, ben wel benieuwd naar deze film. Jammer dat 'ie geen 3,14 sterren op Moviemeter heeft. Duurt wel erg kort met 84 minuten, alleen komedie no-brainers zijn gemiddeld zo kort. Vanwege het interessante verhaal mocht 'ie van mij wel het dubbele zijn, maar eerst zien natuurlijk.

Net gezien en had er eerlijk gezegd wel meer van verwacht. Qua spanning zit het wel goed, maar voor de rest kon het me weinig boeien. Vond het ook nogal een anticlimax aan het einde, verwachtte meer een twist. Ik ben dan ook een "domme kijker", ik wil dingen uitgekauwd zien als ik films kijk en verder zoek ik op het gebied van thema's ook erg weinig zelf achter een film.

Trouwens: nogal een blunder halverwege op 27:20. Je hoort verzen van de Koran als Max voor het eerst die supermarkt binnengaat. Op zich normaal, maar aangezien er alleen joden en totaal geen moslims voorkomen in de film ga ik ervan uit dat Aronofsky verzen van de Thora wilde gebruiken. Arabisch en Hebreeuws klinken ook best op elkaar, zijn beiden Semitische talen.

Schitterende kleine, volstrekt eigenzinnige film.

Mag zich in het rijtje scharen van andere 'American independent' juweeltjes als Heat and sunlight, Stranger than paradise, Laws of gravity en Clean, shaven.

Die titel ken ik niet - gaat maar eens op de lijst.

Zou ik zeker doen.

Heat and sunlight won overigens de Grand Jury Prize op het prestigeuze Sundance Film Festival in 1988.

Ik geloof dat Pi niet veel later diezelfde eer ten deel viel...

Die titel kende ik ook nog niet!

misschien mag Rob Tregenza met zijn films ook nog in dat rijtje??

ook nog niets van gezien en er ontbreekt ook nog wel wat van em op MM, maar wel een US independent waar ik héél benieuwd naar ben...

Tijd dus om Inside/Out toe te voegen beavis!

moet eerst het juiste moment eens gaan vinden om die te kijken, nog "even" geduld

Eindelijk eens deze Pi gezien - waarom zijn sommige films toch zo lastig legaal verkrijgbaar? Het was het wachten gelukkig wel waard.

Een zwart-wit film, en bijna letterlijk deze keer. Wiskunde is een exacte wetenschap, zonder echt grijze gebieden zoals in psychologie, geschiedenis of rechtsgeleerdheid wel bestaan. Hoogstens onontgonnen gebieden, dat wel. En ook deze film toont weinig grijs. Lichte vlakken zijn vaak wit, donkere vlakken vrijwel altijd tegen het zwarte aan. Daar helpen kledij (van de joden) of metrostations als decor ook aan mee, maar ook overbelichting en onderbelichting die zo af en toe langs komt. Tezamen met veel close-ups geeft dit een heel benauwend beeld.

Ook de score van Mansell is uitstekend (en hij met een kleine cameo, leuk!) die perfect bij de leefwereld van Cohen past. Niet vaak wordt hoofdpijn zo goed door beeld en geluid getoond als hier. Je voelt het zelf gewoon. Dat komt ook door het intrigerende spel van Gullette als autistisch persoon (lijkt me): intens en overtuigend. Ook de bijrollen van Sal (vooral hij) en de jood worden heerlijk ingevuld.

Waar Aronofsky de mosterd vandaan haalde voor Requiem en Black Swan is heel duidelijk. Technisch zowel zijn snelle montage (die overigens nooit verwarrend wordt zoals bij veel slechte actiefilms wel gebeurt), de bodycam en het tonen van hallucinaties, maar ook plekken als Coney Island en de metro van New York. Dit is dus niet enkel een bijzondere film maar ook een goedkope blauwdruk voor die twee andere meesterwerken. En dan te bedenken dat deze film slechts $ 60.000 kostte. En toch ziet het het fantastisch uit. Wellicht zelfs door de goedkope materialen is het heerlijk smoezelig. Daarnaast een aardige inhoud over wiskunde dat voldoende brengt om naast het audiovisuele de film interessant te maken. Alleen tegen het einde zakt de film iets in, dus net geen absolute topscore. Verdiend 4,5*.

Mag zich scharen in het rijtje fantastische, originele en creatieve lowbudget debuut films, naast Following, Stranger than paradise en Clean, shaven.

En vergeet niet Heat and sunlight en Laws of gravity

Ik had er zeker aan gedacht ze allebei te noemen, uiteraard zelfs, maar ik wilde geen te lange opsomming neerpennen.

Maar bedankt voor de aanvulling nonetheless!!

Ik refereerde eigenlijk aan een gelijkaardige post van je op 3 oktober Heb die twee films toen ook aan mijn te zien lijstje toegevoegd

Bedankt.

(Ik word echt oud, geloof ik...)

Veel mensen zullen er precies het tegenovergestelde van denken, maar ik vond dit eerlijk gezegd de minste van Aronofsky. Al zijn andere films zijn stuk voor stuk ongelooflijk sterke drama’s, maar hier komt dat gevoel niet op me over. Aronofsky komt dan wel met een interessante stelling aanzetten, maar nergens wordt het goed onderbouwd en dan blijft voor mij alleen het verhaal van een wiskundige met migraine over. Punt is wel dat het visueel erg sterk wordt neergezet. Bijna volledig zwartwit, zoals wiskunde ook daadwerkelijk is, maar dan met minimale tinten grijs om het in ieder geval kijkbaar te maken. Ik kan er weinig anders van maken dat het visuele deel er voor gezorgd heeft dat ik de film afgekeken heb. Daar is in elk geval de hand van een meester te zien. Ook de manier waarop een migraine wordt verbeeld is verbluffend. Die soundtrack maakt het helemaal af, al kan ik ook helemaal niets met de overige muziek. Pi is absoluut een unieke ervaring, maar niet diegene die ik had gehoopt.

Ik had deze film al een tijdje op m'n pc staan, maar nooit echt de behoefte gehad om 'm te zien, maar het moest er dus ooit van komen en ik moet zeggen dat het me reuze is meegevallen.

Een erg fascinerende doch bizarre film met een zeer beklemmend sfeertje doordat het in zwart-wit is, de ietwat drukke montering en de pompende soundtrack. De obsessie die Max heeft wordt door deze middelen dan ook goed in beeld gebracht.

Daarnaast is dit echt een film voor de wiskunde freaks met alle formules en theorieën die voorbij komen, zelf kende ik er wel een paar. Maar dat de Thorah gebaseerd is op cijfers wist ik nog niet.

Dikke 3,5 sterren.

Op dit moment is PI de beste film van wat ik van Darren Aronofsky heb gezien, maar met o.a. The Fountain , The Wrestler en in de toekomst respectievelijk Noah (2014) verwacht ik ook dat het nog een tijdje de beste van Aronofsky zal blijven. Wat een heerlijke abstract film is Pi geworden.

De film begint al heerlijk trippend met de harde beats, de zwarte/witte filters en de energieke/speelse montage wordt er een nihilistische leegte gecreëerd over een man die ontzettend getalenteerd is met cijfers en dat tot een vloek degradeert en tenslotte tten onder aan zal gaan. Op zich kan Aronofsky al zeer boeiend een aftakeling van iemands leven in beeld brengen (ik weet niet of je daar zo blij mee moet zijn ) maar goed hij heeft daar toch talent voor. Maar met Pi maakt hij toch de minst toegankelijkste, indrukwekkendste en bovenal de beste.

De wereld die hij creëert in Max zijn hoofd of daarbuiten is fascinerend en boeiend. De regie is hallucinerend. De film is zit daarbij ook nog eens zo vol met detail en andere kleine details waardoor je bij iedere kijkbeurt weer nieuwe boodschappen of invalshoek krijgt, want er wordt voor de kijker hier niks voorgekauwd je moet zelf op ontdekkingstocht. Het wiskundig gedeelde wordt als kapstok gebruikt de ware boodschap of moraal zit ertussen in.

Ondanks dat de film vol zit met cijfers en je zelf er niks mee hebt is deze film zeker een aanrader.

Potentiele top 10 materiaal.

$40.0000.- heeft dit meesterwerk maar gekost.

Wow! Zwaar onder de indruk van deze film.

Heb nu geen tijd om een fatsoenlijke mening en onderbouwing te geven,

maar deze film komt zeker in mijn top 10!

*5.0

In een zoektocht naar controle probeert Max het leven te verklaren door op een wiskundige manier het bestaan te vatten in terugkerende patronen.
Hij probeerd via deze patronen het leven te vatten, grip op de wereld te krijgen, maar hij verliest zichzelf in dwangmatigheden die hem drijven naar een aan psychotische grenzende gemoedstoestand. Wanneer hij dicht bij een antwoord lijkt te zijn eindigd zijn zoektocht in het bovennatuurlijke. Hoewel deze uitkomst totaal haaks staat op zijn eerdere kijk op het leven, durft hij het gevoel om zelf controle te hebben op te geven, wat hem de rust geeft die hij eigenlijk zocht.

Derde kijk beurt nog iets beter geworden, weer nieuwe dingen ontdekt. Soundtrack