Pi (1998)

Dat klopt enigszins, maar zo was het niet bedoeld.

Veel meer dan een sfeervol, beklemmend verhaaltje over een briljante persoon die langzaam gek en gekker wordt, is het niet. Inhoudelijk stipt de film wat theorieën aan die al duizenden jaren bestonden, en maakt ze op allerlei manieren aannemelijk (ik ben geen filosoof dus wat hiervan op waarheid berust, weet ik niet).

Er wordt aan de theorieën uiteindelijk geen conclusie verbonden: het blijft theorie en de film presenteert ons geen uitkomst: "zo zit het".

Daarbij voelen de vele dingen die de hoofdpersoon meemaakt, behoorlijk "random" aan. Ik zie er geen symboliek in. De bloedende hand, de zingende man in de metro, de hersenen die zomaar ergens liggen?

Je moet niet alles willen snappen want dat kan niet is - even in SBS6-taal - de boodschap. Prima. Ik heb me wel vermaakt hoor, maar het gaat allemaal niet zo vreselijk diep als hier wordt beweerd.

Klopt, maar wel geniaal uitgevoerd.
Kan zijn dat sommigen de film louter daarom waarderen, maar ik vraag me af waar je dat op baseert (je zegt zelfs 'velen'). Of is dit pure speculatie en komt het toevallig mooi uit in je betoog?
Zou ook vreemd zijn. Het is een film, geen professor die college geeft. Bovendien: de man die dicht bij de 'waarheid', het antwoord op de theorieën, kwam boorde zijn hersenen eruit, weet je nog

Dat is, volgens mij, omdat de wiskundige theorieën in feite slechts een weergave zijn van Max' innerlijke leefwereld; ze lijken me geen doel op zich in deze film. De essentie van de film lijkt me eerder de psyche van Max en hoe die afziet van zijn eigen genialiteit. Zo'n beetje vergelijkbaar met mensen met het Aspergersyndroom. Althans, zo heb ik het toch ervaren. Ik had dus nergens een sluitende uitkomst verwacht of zelfs gehoopt; integendeel, ik denk dat ze afbreuk zou gedaan hebben aan deze intrigerende en waarheidsgetrouwe karakterstudie.

Een andere vraag die bij me opkomt bij het lezen van jullie commentaren: wat is een karakterstudie?

Het woord "karakterstudie" wordt op deze site al gauw neergepleurd bij een film die gaat over het gevoelsleven van een mens. Maar als een karakter, en de ontwikkeling daarvan gedurende de film, samen is te vatten in slechts 1 zin, welke inhoud heeft die term dan?

Moet een karakterstudie continu bezig zijn met het gevoel van de hoofdpersoon, of mag daaromheen ook iets anders gebeuren? Te denken valt aan bijvoorbeeld aan allerlei films waarin zonderlinge figuren langzaam hun grip op de werkelijkheid verliezen: Taxi Driver, The Assassination of Richard Nixon, of mijn persoonlijke favoriet: Falling Down? Zijn dat ook karakterstudies, en waarom wel/niet?

Je hebt hier natuurlijk gradaties in: films die het als uitgangspunt nemen of films die het laten meespelen op de achtergrond. In Pi kwam de karakterstudie op mij eerder over als essentie dan achtergrond. Ik ken Aronofsky's intenties met deze film niet, maar ik ben er van overtuigd dat ik niet de enige ben met deze opvatting. Daarvoor waren bepaalde karaktertrekken van Max té geloofwaardig, té typerend, té nauwkeurig voor een persoon zoals hij; een man met een buitengewoon talent. Ik moest onmiddellijk aan het Aspergersyndroom denken bij het zien van deze film, iets wat de subtiele eigenschappen van Max' karakter en leven alleen maar beamen. Met andere woorden, het lijkt mij allemaal te realistisch om toeval te zijn.

Uiteindelijk is alles samen te vatten in één zin, zolang je maar een beetje taalkundig aangelegd bent. Wat mij betreft is dat geen voorwaarde om al dan niet van een karakterstudie te kunnen spreken.

Volgens mij kan er zeker nog wat anders gebeuren. Het komt er gewoon op aan om hoofdzaken duidelijk van bijzaken te onderscheiden. Voor mij persoonlijk was dat onderscheid genoeg zichtbaar in Pi.

Ik heb alleen Taxi Driver gezien en daarin zit volgens mij wel een karakterstudie verwerkt. Of het een goede is, daar kan je dan weer over discussiëren.

Yes, en een klein detail: als je dat ook nog weet te combineren met een prima script, score en symboliek, kun je rekenen op een aardig debuut zoals van Aronofsky.

Nadat zowel Requiem for a Dream als the Fountain me best goed bevielen, nam ik de gok om Aranofsky's debuutfilm eens te bekijken. Een beslissing die ik beter niet had kunnen nemen.

π is een film die mij absoluut niets doet. Het gebruik van zwart/wit met extreem groot contrast vind ik niets meer dan een gimmick. Hierdoor wordt de film weliswaar wat surrealistischer, maar ik vind het maar onduidelijk en ouderwets overkomen.

Het verhaal vind ik ook maar niets. Een man met een idee wordt benaderd door de ene of de andere, en vervolgens probeert hij bij ze weg te blijven. Meneer de hoofdpersoon wordt gek, en dat was de film wel zo'n beetje. Praktisch niets dus. De veelgeprezen soundtrack is ook niks. Veel irritante hoge geluiden. Veel geschreeuw en veel herrie (computergeluiden, een telefoon etc.) maken het een verschrikking om aan te horen.

Enkele goede punten van π zijn de hoofdrolspeler en de cameravoering. Max wordt met veel overtuiging gespeeld, en de beelden die we voorgeschoteld kijken zien er - op het kleurgebruik na - goed uit.

π was helemaal niks. De film pakt me totaal niet, en belangrijker: ik vond het gewoon totaal niet leuk om naar te kijken.

Lijkt me eerder een financiële keuze dan een gimmick. Het blijft nog altijd een debuutfilm die met een beperkt budget geschoten is.

waar is deze verrekte film met nederlandse of duitse ondertiteling eigenlijk te vinden?

Is een betrekkelijk nieuwe film en dan nog amper te vinden!

Iemand?

Deze film is de beste die ik ken en is mij op het lijf geschreven.

Er zijn hier meerdere lagen aanwezig zoals in elk goed boek. Je kunt zowel aan het oppervlak als in de diepte zien, horen, bespreken en beleven.

Ik kan mij echter voorstellen dat het sommige mensen niets doet, ik denk dat een bepaald gevoel voor mystiek wel zou helpen deze film te omarmen. Maar ook zonder dat kun je wellicht het verhaal, de muziek en de wijze van verfilming waarderen vanwege de vele ingangen.

Voor mij, alles bij elkaar, een dikke 5,0.

Dit vind ik Aronofsky's beste werk. Vreemd dat ik zijn debuut als laatste in de reeks van The Fountain, The Wrestler, Requiem for a Dream, en dan PI, heb gezien. Eindelijk zijn vorm, inhoud en PERSPECTIEF in een grandioze harmonie trefzekker samengebundeld. Ook de Zwart/Wit beelden ondersteunen de belevingswereld van de protagonist.

Graag zou ik de DVD willen aanschaffen. Iemand tips?

Bedankt voor deze prima tip: PI inclusief The Fight Club voor amper €8,00. Wat kan een mens zich nog meer wensen?

Ik ben wel blij dat ik Pi een paar jaar terug gekocht hebt, hij lijkt momenteel los inderdaad onmogelijk verkrijgbaar te zijn.

Het kan aan mij liggen, maar is iemand niet dood als hij met een boor in zijn hoofd gaat?

Nee.

Zolang je maar niet te ver gaat zeker?

Ik weet het nu zeker: Aronofsky maakt zeker geen alledaagse films. Pi heeft mij altijd aangesproken, maar om de een of andere manier vergat ik de film altijd. Toen ik er weer aan dacht gelijk op mijn verlanglijstje gezet, zodat ik hem niet zou vergeten.

Vanwege de korte speelduur heb ik deze gisteren opgezet en het was zeker niet wat ik verwachtte. De keuze voor zwart-wit pakte erg goed uit en zorgde dat de film een soort spookachtige sfeer krijgt.
Net zoals bij Requiem for a Dream kom je in een soort rollercoaster van bijna hypnoitserende muziek/geluiden en beelden. Daar waar de terugkerende shots bij Requiem for a Dream (die met het spuiten) mij aan het einde mateloos irriteerde, werd er hier precies genoeg gebruik van gemaakt. De bijna hypnotiserende muziek maakte het sfeertje nog helemaal af.

Voor een uur was deze film boeiend. Je weet totaal niet waar het heen gaat. Eigenlijk ben je bijna geen stap verder dan aan het begin. Dat had ik liever zo gehouden. De keuze voor een achtervolging en ontvoering werkte niet voor mij en ik kreeg een soort Hollywood-gevoel en de gedachte dat het gedaan was 'om het publiek te bevredigen'. Dat er daarna nog wat religieuze betekenissen bij kwamen, maakte het niet beter. Ik heb niks met religieuze films en ik had veel liever een soort wiskundige betekenis gezien.

Kan iemand mij trouwens het einde nog even uitleggen? Hij was daar ergens bij een witte achtergrond. Was dat de hemel? En de cijfers die hij oplas, was dat niet het goede getalen en bleef hij daarom leven?

Een film met veel potentie, maar vanwege het onbevredigende einde 'slechts' een ruime voldoende.

3,5*

Hij zoekt met zijn mathematische getallen naar de formule die alles verklaart. Religie en economie passeren de revue, zij willen de formule voor hun eigen doeleinden gebruiken. Een subtiele sneer zeg maar.



Ik dacht dit eerst ook maar volgens mij heeft hij zijn genialiteit ingewisseld voor onwetendheid omtrent de grote levensvragen.Die hele boorscene is volgens mij een soort climax, omdat hij de grote vragen helemaal niet kan bevatten, kan aannemen en daardoor gek zou worden. Op het einde zit hij dus in vrede met zichzelf op het bankje, en interesseren de cijfers hem niet meer.

Het einde is een boodschap denk ik: geniet van de wereld (of de schepping zo je wil) zoals hij is. Dat is waar hij uiteindelijk ook toe komt.
Als we het geheim van de dingen willen achterhalen, komen we alleen onszelf tegen en gaat het onherroepelijk mis.

Of het "zoekt en gij zult vinden" principe. En als je gevonden hebt hoef je niet meer te zoeken, maar "weet" je en kun je "zijn.

Is dat de hemel op aarde zoals Chevy oppert? Wie weet. Het kan inderdaad een enorme klaarte zijn, symbolisch een zuiver wit licht met alleen "de naam van god".

Een verdere eigen invulling daarvan kan, maar is niet nodig.

Intense film, met een absurd goede soundtrack.

Een boeiend uitgangspunt gemixt met wat gekende wiskunde-fenomenen. Daar bovenop een sterk staaltje sfeerschepping (muziek, zwart-wit beeld en de 'Requiem for a Dream'-montage) en je hebt een film die geen seconde verveelt !

Naar mijn idee heeft het einde alles met de titel te maken. Ergens halverwege de film zegt Max dat het niet om de getallen gaat, maar om hun betekenis. Alles draait dus om de betekenis van PI ... begin en eind vallen min of meer samen.

Iemand enig idee hoe ik aan deze film nog redelijk makkelijk kan komen?

Is vast wel te pindakazen.

Eindelijk weer eens gezien. Ooit eerder gekeken omdat ik wiskunde studeer, maar toen beviel de film me een stuk minder vanwege de wiskundige onzin. Wat filosofie van de personages betreft heb ik dan ook meer met Sol dan met Max. Of zoals eerstgenoemde zegt: "Als je geobsedeerd raakt, filter je de rest weg en zie je het overal terug. Zodra je het wetenschappelijke keurslijf afwerpt, ben je geen wiskundige meer, maar een numeroloog."

Dat de hele wereld te beschrijven valt met getallen geloof ik niet. Tot op zekere hoogte wel, wellicht bestaat er inderdaad een theorie van alles die alle natuurkrachten beschrijft, zoals sommige natuurkundigen geloven, maar deze theorie zal nooit in staat zijn om het gedrag van mensen, laat staan de beurs te beschrijven.

Maar goed, dit forum is niet bedoeld om te filosoferen over de aard van de natuur, maar om films te becommentariëren.

De film dus herzien met het oogpunt om meer op de film en minder op de numerologische onzin te letten. Dat was soms nog wel moeilijk met mijn achtergrond, maar desondanks een stuk meer kunnen genieten van de film. Deze was werkelijk verbluffend. De muziek lijkt perfect gekozen, je voelt bijna zelf je hoofd kloppen als Max hoofdpijn heeft en in het algemeen krijgt de film door de muziek in combinatie met de bijzondere montage de juiste opgefokte sfeer die past bij hoe Max' in het leven staat.

Bij films in zwart-wit vraag ik me altijd af of ik de film liever in kleur had gezien of niet. In dit geval denk ik dat de keuze voor zwart-wit de juiste is geweest. Kleur had de sfeer denk ik op negatieve wijze veranderd. Voorlopig geef ik 4,5*.

Aparte film met een geweldige sfeer, die er heel goed uitkomt door de zwart-wit filter. Het verhaal is heel erg goed uit gewerkt en ondanks dat ik wiskunde niet een heel erg interressant onderwerp vind, vond ik het erg boeiend. Ook de terugkomende scenes (net zoals in Requiem for a Dream) vond ik erg goed. De acteerprestaties zijn redelijk, niet bijzonder, maar ook zeker niet slecht.

Via deze link kan je 'm aanschaffen, incl. The Fight Club.

Saaie film met standaard verzonnen verhaal erg ongeloofwaardig en veel te ver gezocht en ingewikkeld. 1*