Pi (1998)

Wat pretendeert Aronofsky volgens jou?

Dat lijkt me nogal duidelijk..

Ben benieuwd..

Overpretentieus met veel stijl dan toch

blablabla...

Voor mij in ieder geval niet. Leg eens uit?

Hij pretendeert de filosofische kant van het leven te doorgronden, komt vooral erg nadrukkelijk naar voren in The Fountain. Hij wil ons iets leren en kauwt dat voor in zijn films.

Als ik die poster ergens kon krijgen...

Bwah, je zegt feitelijk nog niks.

Welke filosofie dan.. en wat wil hij ons nou toch leren?

Zit vrij weinig filosofie in zijn films. Wel zijn ze in het geval van Pi en The Fountain erg cryptisch. Misschien dat je wat begrippen door elkaar haalt?

Vooral aan Dwarrel:

Voor mij zit er best wat filosofie in deze film, maar het wordt wel heel knap weergegeven en trouwens: wat zou daar mis mee zijn? Omdat het filosofische aspiraties heeft, wil dit nog niet zeggen dat het een belerende film is.

Kritiek hebben is leuk, maar zo zijn het wel erg holle woorden.

Heb de film net gezien, ik begreep er echt helemaal niets van. Ik weet niet eens of ik de film begrepen heb of niet, ik ben geneigd een 2 te geven maar ik weet dat deze film dat niet verdient. Kan iemand mij uitleggen waarom deze film zo goed is?

Klik anders op de meningen-knop dan kun je wat interpretaties lezen, of in het spoilertopic

Dan kom ik toch uit op 2.5, het verhaal weet mij totaal niet te boeien. Wel is de film geweldig geregisseerd en geacteerd. Visueel is hij ook goed te doen.

Iemand enig idee hoe je aan een exemplaar hiervan kan geraken?

Zie de berichten op 13 oktober.

Pi is toch een getal? Nu kan het ook in eens een film zijn. Ik ben werkelijk in de war.

The Hangover is gebruikelijk een kater. Nu plotseling ook een film. Unieke gebeurtenis hoor.

Dat had ik bij Se7en ook. Ik snapte er geen zak van.

Vraagje; ik wil deze toch maar eens bekijken maar ik kan hem zo nergens vinden Dvd, bluray, of pindakaas maakt me niet uit!

En is Taxi Driver geen beroep?

Kan daar ook in combinatie met Requiem for a Dream, maar wel regio 1.

Indrukwekkend debuut van Aronofsky. Het is uniek gefilmd met de zwart-wit beelden en de aparte shots, het creeërt een aparte sfeer. Vooral bij de migrainescenes, worden beeld en muziek uitstekend gecombineerd en begon mijn hoofd ook een beetje te bonken. Het acteerwerk is niet heel bijzonder, de leukste rol (maar misschien komt dat ook door het personage) was Mark Margolis als de (oud-)leraar van Max. De film bleef tot het einde boeien (omdat ie zo kort duurde dacht ik dat ie elk moment kon stoppen) maar bleef ik met een beetje apart gevoel achter.

Dat komt doordat ik het verhaal wat moeilijk te volgen vond door de filmstijl en geen tijd had om alles op een rijtje te zetten. Aan het eind had ik het gevoel dat ik het niet echt had begrepen, maar toen ik na afloop even de tijd nam om alles op een rijtje te zetten viel alles toch op z'n plaats. Hoe meer ik erover nadenk hoe interessanter het eigenlijk wordt. De Wall Street-geldwolven, de joodse sekte, en de doordraaiende wetenschapper is erg interessant en vooral het einde is (na mijn eerste - met vraagtekens overlade - reactie toch) erg mooi.

Geweldige filmmaker die Darren Aronofsky, nu heb ik drie van de vier films gezien. Tot nu toe allemaal geweldig - vooral Requiem for a Dream - , The Fountain kan haast niet meer tegenvallen!

4,0*

A Beautiful Mind voor gevorderden

Na tien jaar eindelijk een keertje herzien. Met veel plezier, want Pi bleek zelfs een pak beter te zijn dan in mijn herinneringen. Wist ik destijds veel dat ik een juweeltje te zien zou krijgen van een debuterend regisseur die inmiddels een gevestigde waarde is.

Op audiovisueel vlak is Pi quasi ongeëvenaard. Opmerkelijk hoe beeld en geluid zo mooi met elkaar versmolten zijn. En niet alleen getuigt die perfecte fusie van inzicht, de afzonderlijke onderdelen geven ook nog eens blijk van goede smaak. De mooie zwart-wit fotografie met felle contrasten, snedige montage en agressieve close-ups zijn een waar festijn voor de ogen. Dit alles wordt mooi aangevuld met een pittige elektronische soundtrack die opzwepende beats afwisselt met abstracte composities. Kortom, een aparte en gedurfde keuze, maar wel de enige juiste.

Wat Pi ver (!) boven de middelmaat doet uitspringen is dat onder dat fraaie kleedje een ijzersterk scenario schuilgaat. Aronofsky neemt de kijker mee in het geniale brein van Max Cohen, die overal wiskundige patronen in ziet tot hij er barstende hoofdpijn van krijgt. Zijn obsessie met getallen, aanvankelijk een gave, blijkt uiteindelijk niet minder dan een vloek. Zijn sociale vaardigheden lijden eronder, hij is afhankelijk van medicatie, zijn appartement is omgebouwd tot een gigantisch mainframe en hij wordt belaagd door geheimzinnige groeperingen die misbruik willen maken van zijn talent. En alsof dat nog niet genoeg is, kreunt hij onder zijn eigen obsessie die steeds groteskere vormen aanneemt. Het duurt dan ook niet lang voor hij er lichamelijk en mentaal aan volledig onderdoor gaat. De laatste scène voor de spiegel is een aangrijpende apotheose hierop.

Aronofsky levert met Pi een van de sterkste karakterstudies af die ik ooit in een film gezien heb. Bovendien getuigt de manier waarop Max' innerlijke chaos door de cinematografie weerspiegeld wordt van puur vakmanschap. Ik neem het woord meesterwerk zelden in de mond, maar voor Pi maak ik graag een uitzondering.

Aangezien je het een meesterwerk vind kan je het best een cijfer geven, doe eens gek joh

Op eBay staat hij hoor, meerdere malen

Man ziet wiskundige patronen, man krijgt hoofdpijnaanvallen die op een vrij goede manier gefilmd zijn, man wordt er flauw van, man pakt boormachine, aftiteling.

Briljant? Och. Wat is briljant. De vele closeup-shots, het grainy filter, de zwartwit kleuren en muziekkeuze maken deze film al snel tot eentje is die anders is dan alle andere. Helaas verwarren velen dat met genialiteit. Doe iets anders dan de massa en het krijgt al snel veel lof.

Ondanks dat het "ik kom net van de filmacademie en heb geen budget" gehalte er vanaf druipt, is het een knappe film. Dat de armetierigheid er vanaf straalt hoeft de film niet te hinderen. Dit is bij Pi dan ook niet het geval. Het aardige eraan is, dat je door gebrek aan enig vertrouwd Hollywood-stramien, werkelijk geen idee hebt waar de film naartoe gaat. Dat is wel eens fijn. Het einde is dan een beetje een makkelijk en nogal een domper.

Toch een interessante kijkervaring en een inspiratie voor iedereen die nog een Sony Handycam thuis heeft liggen en een grauw zwartwitfilter in Adobe After Effects. Doe er iets leuks mee en wie weet ben jij de volgende Aronofsky.

3 sterren

Ja, zo kan je elke film de grond in boren.