Drive (2011)

Ik had al veel te hoge verwachtingen gekregen door de ontelbare lyrische reacties, dus ik was wel een heel klein beetje zenuwachtig. Jammer dat ik die onzin niet kan negeren! Maaarrr uiteindelijk is het me niet tegengevallen.

De hele film lang had ik een jaren 80 vibe. Het verhaal is gewoon een prima misdaadverhaal. Zo'n beetje alles klopt. De muziek, het camerawerk en de personages. En wat een intrigerend persoon is .... hoe heet hij eigenlijk? Gewoon Driver. Een man van weinig woorden, maar wat er in zijn kop omgaat, is waarschijnlijk het tegenovergestelde. Wat doet Ryan Gosling het goed! En dan te bedenken dat eigenlijk Hugh Jackman de rol had moeten krijgen. Niets mis met Jackman, maar ik denk niet dat hij ons had kunnen verrassen. Ryan Gosling doet dit dus wel.

De film begint heel rustig en je vraagt je 3 kwartier lang af welke kant het verhaal opgaat. Gaat hij racen? Wat gaat er gebeuren. Ik lees in de omschrijving: De enige manier om haar te beschermen en in leven te blijven is doen wat hij het beste kan: rijden. Ben ik het niet helemaal mee eens. Het loopt allemaal net even anders dan je zou verwachten. En de film is op een aantal momenten echt keihard.

Drive is een aanrader! Heerlijke sfeer, muziek en Driver is echt een fantastisch mysterieus karakter. Een groot pluspunt is daarom ook dat de film niet ingaat waarom hij zo is. Niets over zijn verleden met flashbacks enzo. Ben heel content met die keuze.

Binnenkort gewoon nog een keertje kijken!

4,0*

De verwachtingen voor deze film lagen hoog. Héél hoog. Nicolas Winding Refn behoorde nochtans nog niet meteen tot mijn favoriete regisseurs. Fear X was wel nog een prima film, maar Bronson viel me om 1 of andere reden behoorlijk tegen. En toch... Deze Drive leek me echt iets voor mij. Een karrenvracht positieve recensies later waren die verwachtingen er uiteraard niet op verminderd. En het moet gezegd: Drive is uitstekend.

Visueel valt deze film waarschijnlijk inderdaad het best te vergelijken met het werk van Michael Mann. De gelikte nachtbeelden van het fel verlichte LA, de strakke maar vrij klassieke cameravoering, de helikoptershots... Fraai allemaal, maar eerlijk gezegd ook niets waarmee Refn mij écht van de sokken blaast. Wel erg leuke decors overigens (dat behangpapier!). Nee, het is wat mij betreft eerder de héérlijke soundtrack waar de sfeer uit voortvloeit. En het is van die retrovibe dat deze prent het moet hebben, want inhoudelijk vond ik het allemaal niet zo enorm origineel.

Ook sterk zijn de acteerprestaties. Ryan Gosling kan sinds Half Nelson maar weinig meer verkeerd doen bij mij, en ook hier is hij werkelijk uitstekend. Hij weet een zekere melancholie mee te geven aan zi wel erg zwijgzaam en stoïcijns personage, maar straalt op de juiste momenten ook dreiging uit. Met weinig woorden slaagt Gosling er toch in diepgang te steken in zijn rol. Ook Carey Mulligan doet het ondanks haar beperkte screentime alweer voortreffelijk.

De film wordt links en rechts wel al eens tot het allerbeste gerekend dat Vrouwe Cinema de laatste jaren te bieden had, maar mist daarvoor in mijn ogen misschien toch iets ongrijpbaars. Uiteindelijk is Drive au fond redelijk klassieke cinema en net dat weerhoudt me ervan om 'm echt als grandioos meesterwerk in de armen te sluiten. Niettemin 1 van dé films van het jaar, op de juiste momenten gevoelig, op de juiste momenten bikkelhard. Nu al goed voor ruim 4* en daar kan bij herziening zelfs nog een halfje bij komen.

en dan alsnog zwaar overraten met een 3?

Sorry hoor maar ik snap alle positieve reacties hier niet. Het is gewoon een zeer zwake trage film met een hoop saaie muziek.

Er zijn 5 actie momenten in de hele film die bij elkaar 10 seconden duren en er er word amper in gesproken. Het is gewoon echt niet meer dan een 2 waard...

Wat volgens velen de sensatie van 2011 is, is voor mij een film met twee gezichten gebleken. Eentje waarin het scenario amper meer is dan één groot platgetrapt cliché, echter slim gecamoufleerd door een prachtige cinematografie. Wat dat laatste betreft lijkt Refn geïnspireerd door Michael Mann die met zijn lome cameravoering, ambient soundtrack en face-acting van zijn acteurs een onderkoeld effect beoogt. En als ik Drive in één woord zou moeten samenvatten, dan is dat onderkoeld. De scènes waarin Gosling, immer kauwend op zijn tandenstoker, schijnbaar achteloos tegen de deurpost leunt, handjes nonchalant in de zakken van zijn racevestje houdt en zijn buurvrouw met een guitige glimlach taxeert, zijn daar een perfect voorbeeld van, net zoals hun ontluikende relatie die niet verder reikt dan een tedere aanraking, maar oprechter is dan menig Hollywood romance. De cool en het charisma van Gosling dragen dan ook grotendeels de film. Helaas verbergt dit slechts deels het zwakke scenario over een uit de hand gelopen overval dat al zo vaak verteld werd in honderd andere films, hier weliswaar ondersteund door de nodige gewelddadige, grafische beelden. In dat opzicht had het bijvoorbeeld geen kwaad gekund om meer aandacht te besteden aan de rijkunsten van Gosling, zodat zijn personage enerzijds meer status krijgt en men anderzijds meer kan inzetten op het audiovisuele aspect van de film. Want eigenlijk schenkt alleen de openingsscène op dat vlak voldoening en is het slot als gevolg van het zwakke scenario een teleurstelling van formaat.

Niet perfect, maar het komt verdomd dicht in de buurt.

Wat een doodzonde dat deze film niet bij een groot publiek in de smaak zal vallen. Te traag, te stil, te veel hype... laten die drie dingen nou net de dingen zijn die deze film zo krachtig maken. Als ik niet zo opgehyped was, zou ik deze film heel anders benaderen. Nu ben ik er voor gaan zitten met de voorkennis dat het "zo'n soort" film was.

En laat ik nou net van zulk soort films houden. Dit is één van de meest sfeervolle films die ik de laatste 2,5 jaar heb gezien. En dat komt nou net door die stiltes, die lange shots en de 80's muziek waarmee de soundtrack doorspekt is. Maar het is nou niet zo dat de film leunt op de sfeer.

Het hoofdpersonage is een stuntman die bijklust als getaway-driver voor criminelen. Je kunt merken dat hij geen killer is, geen ijskoude crimineel maar juist een redelijk teruggetrokken man met een goed hart en een passie voor rijden. Dat is dan ook de reden dat hij de ex-gedetineerde buurman helpt om van zijn moordlustige schuldeisers af te komen. Helaas, zoals we allemaal weten, loopt het nooit perfect in dit soort films. De buurman komt om en de buurvrouw blijft over met haar zoontje. De schuldeisers zijn echter nog niet klaar. Een miljoen dollar is in handen van het hoofdpersonage en nu wordt hij, of hij wil of niet, toch de gewelddadigheid ingesleept.

De personages zijn erg goed uitgewerkt en Ryan Gosling acteert de rol van stille stuntman zeer overtuigend. Wat moet ik nog zeggen, gewoon de beste film van 2011 als je het mij vraagt.

Heerlijke film, zojuist gekeken omdat ik toch niet kon slapen.. Heerlijke soundtrack, die ligt mij sowieso al. Mooie slowmotions, mooi gefilmd.. en de weinig woorden in deze film maken het een topper. Moet kiezen tussen de 4 en de 5.. het wordt de 5.

Top film. Heel goed geacteerd. Het tempo geeft een realistisch eigen karakter aan de film wat mij constant wist te boeien.

Bijzonder aardige film van Winding Refn die (bij mij) enigszins revanche neemt op zijn eerdere snoozefest Valhalla Rising. Ook Drive is in het verlengde van die film weer een ubergestyleerd, redelijk traag gebeuren met plotse gewelddadige uitbarstingen, maar dit verhaal rond de zwijgzame loner Gosling werkt behoorlijk goed, mede door het uitstekende spel van dit acteertalent. Ik mag hem erg graag zien, stijlvol, mysterieus, en al met een cv van heb ik jou daar. Plot an sich is bij Drive misschien niet bijster interessant, maar de sfeer, muziek en mooie plaatjes zorgen voor een aangename anderhalf uur, hoewel de reacties hier imo dan wel weer erg overroepen zijn.

Dikke 3*.

Goed gepoetst.

Regisseur Refn voert de zwijgzame antiheld uit The Driver opnieuw op, maar nu voorzien van een ander scenario en gestoken in een fout discojasje dat alvast de verdere eighties-feel verraadt. Mochten de synthesizers, die de geweldige soundtrack doorspekken, dat nog niet hebben gedaan.

Dat de regisseur sowieso goed zijn klassiekers kent blijkt wel uit de liftscène, waar Noé's beruchtste film toch eventjes letterlijk door de hersenpan gaat. Het is echter vooral de stoere-mannen-cinema van Hill en Peckinpah die hier wordt uitgeademd, en gelukkig zijn de tanden goed gepoetst.

Zeer goed.

Perfect in beeld gebracht, geniale cameravoering, en een heel sterke soundtrack die perfect op het beeld aansluit. Superspannend, vooral tijdens het rijden. Een verhaal met een heleboel dialoog waar geen woorden in gebruikt worden maar waarin toch een van alles gezegd wordt. Deuren die als cliche dicht gaan maar toch geen holle symboliek zijn. Een heel eigen sfeer. En een perfecte timing.

Ja, dit is echt een prachtige film die ook nog eens echt de moeite waard is om vaker te zien, pas dan ga je alle details zien en waarderen hoe mooi alles in elkaar zit.

Tijden niet zo'n geweldige film gezien als deze. Verhaal opzicht is niet heel speciaal. De uitvoering echter wel. De lange shots waarin geen woord gezegd wordt die je toch aan je stoel gepind houden, het plotselinge opzwepen van de spanningsboog in een scene, één woord, geniaal!

Ik ben normaal geen liefhebber van dergelijke films, maar een quick look op moviemeter wist me te overtuigen en ik kan maar één ding zeggen; het is mijn tijd waar geweest.

Top film!!!

Sinds Mulholland Drive niet meer zo omver geblazen door pracht en praal van film. Ben nu de soundtrack aan het terug beluisteren, mijn god wat goed. Scènes in de lift en op het strand zijn van buitenaards niveau. Niks minder dan geniaal. Refn

5*

p.s. Arme Joanie

Okeeje film hoor, maar wat mij betreft niet de topper van 2011. Het stijltje is best gaaf om te zien: een zwaar onderkoelde hero met plotselinge geweldsuitbarstingen. Wat zagen die er lekker smerig uit! Het heeft haast iets spaghetti-westerns-achtig! Maar ik denk niet dat het truukje nog een keer werkt.

Prachtig uitgevoerd!

Drive is gemaakt om een 80's feel van de visuals ,de soundtrack en zelfs de bestuurder met zijn koele jas is 80s te krijgen . Dat is echt dope hoe ze die perfecte 80 feel in een filmset in deze moderne tijd met een moderne soundtrack toch nog weten te maken.

Krijg bijna weer zin om GTA Vice City te gaan spelen.

Wat een slaap wekkende film echt bagger tijden niet zo,n slechte film gezien.

echt zonde van de tijd niks spannends aan totaal geen actie

GEEN STER WAARD

Ik doe het eigenlijk nooit, een film binnen enkele maanden herkijken.

Maar toch heb ik 3 maanden nadat ik Drive zag de film gisteravond eens herkeken. De reden? Ik ben wat gaan twijfelen aan mijn 3,5*.

Toen ik Drive keek was ik er niet helemaal bij, was moe en afgeleid. Niet dat ik de film niet gevolgd hebt, maar het kon beter. Iedereen noemt dit de beste film van 2011, best opvallend. Ook na herziening vind ik Drive nog niet het beste wat dit jaar ons bracht, maar ik ben wel wat meer onder de indruk. Het is toch wel een enorm sfeervolle film geworden met een simpel, maar overtuigd plots en oa geweldig acteerwerk van Ryan Gosling. De film weet echt te overtuigen. De spaarzame actiemomenten versterken dit beeld ook, erg goed gedaan. Maar het is vooral de sfeer, Ryan Gosling. de manier van filmen en de soundtrack die er bovenuit steken. Ik verhoog de film dan ook naar 4*.

Grappig dat een film dat op het moment draait als "beste van het jaar" wordt uitgekozen. Leuke marketingstunt, en het werkt natuurlijk wel. En als de critici zeggen dat de film goed is moet iedereen dat natuurlijk ook zo vinden...

De film begint goed met één degelijke actiescene en een aardig ogend verhaal, maar al gauw wordt het een erg trage romatische drama die het moet hebben van de soundtrack en de bijzondere gepauzeerde manier van vertellen. De actiescenes zijn vervolgens op één hand te tellen. Het script is vrij kort en vrij simpel en lang niet voldoende voor een film van 100 minuten, maar het traag en gepauzeerd opnemen helpt natuurlijk wel om die 100 minuten te halen. Doordat er eigenlijk niet zoveel gebeurt voelen die 100 minuten ook veel langer aan. Een film van 90 minuten met een ietwat rapper tempo was volgens mij wel beter geweest. Het einde vond ik ook erg ongeloofwaardig, hoe kan iemand die zo voorzichtig en secuur tewerk gaat zich laten neersteken op het eind...

Aardig om een keer te zien, maar daar blijft het dan ook bij. Op TV wordt dit een kansrijke kandidaat om tijdens de reklame weg te zappen.

Bij voorbaat mijn verontschuldigingen. Ik ben op mijn jaarlijkse bioscoopavondje met mijn nichtje weer eens de verkeerde zaal in gelopen.

Drive zou een ode kunnen zijn aan al die als meedogenloze mannenhelden-verhalen vermomde feelgood-movies voor veertienjarigen van alle leeftijden. Ik val helaas niet in de doelgroep, dus ik ben niet op voorhand welwillend.

Gosling ontpopt zich hier als het wandelende cliché van de eenzame superhero, maar de film slaagt er nergens in om dat stramien te overstijgen, of er een houtsnijdend commentaar op te leveren. Dat zal dan ook wel niet de bedoeling zijn geweest. Ondanks het selling point van de toegevoegde inktzwarte schaduw, maar dat blijft een omgeslagen cape die maar niet wil aangroeien. Wat dat betreft doet dit denken aan die andere teleurstelling van dit jaar, Black Swan.

Blanke bolster, ruwe pit, of andersom, maakt het wat uit? De twee zielen in één borst blijven hier keurig gescheiden, zelfs in de liftscène, waarin ze elkaar heel dicht naderen. Nou ja, ze worden in ieder geval zichtbaar voor buurvrouw, die dat dus niet gaat trekken.

En toch, de good guy mag in zijn razende toorn extreem zijn, maar hij blijft geruststellend 'good'. Extreem 'good'. En net zo steriel als superhelden nu eenmaal zijn. Deze Hercules is wel met bloed besmeurd, maar hij neemt het geweld van het slagveld niet mee naar het thuisfront. Zijn geweld treft alleen de slechterikken, en dat geweld wordt daarom nergens echt schokkend of problematisch.

De stad wordt gereinigd van het geboefte, en daarmee reflecteert deze film ook iets van de romantische fantasie van de machteloze gewone man (waar ik mezelf dan wel weer toe reken), die zich volledig kan identificeren met de held, die orde op zaken stelt.

Dat de raadselachtige persoonlijkheid van deze poor lonesome cowboy niet geschikt is voor de huiselijke liefde, is nog een comfortabel romantisch cliché daarboven op.

Eén en ander is piekfijn in beeld gebracht, daar niet van; maar dat is de gemiddelde commercial tegenwoordig ook. Ik vraag mij daarbij altijd af: waartoe? Bij commercials weet ik dat meestal wel uit te vogelen, maar in het geval van Drive zou ik het echt niet weten.

Of het zou zoiets moeten zijn als: de Onschuld kan wel beschermd kan worden door de Wreker, al dan niet Gemaskerd, maar een toekomst samen zit er niet in.

Dat idyllische zondagsritje met buurvrouw en kind lijkt langs de plaats te voeren waar Greased Lightning eens glorieerde. Misschien een aanwijzing dat die romantiek een gepasseerd station is, gezien het vervolg van de film. Nou vooruit, die race wordt dan door Driver gewonnen.

De buuf heeft ook wel wat weg van tuttige Sandy, maar ze krijgt in deze film niet de kans om zich in een sexy kruippakje te hijsen, en haar naaldhak op de borst van onze held te zetten. Het schiet echter niet op om het ene romantische cliché door het andere te vervangen.

Misschien had onze held, dood of levend, met tandenstokertje en al, aan het einde van de film de ondergaande zon tegemoet moeten rijden, met die wezenloze soundtrack eronder.

Niet meer dan een redelijke film. Het verhaal was best aardig maar zeker niet origineel. De eerste 45 minuten vond ik eigenlijk behoorlijk saai. Daarna komt er gelukkig vaart in het verhaal en zit er ook best wat aardige (en ook grove) actie in. Het einde was best goed maar het was wel zeer voorspelbaar en ook wel cliché. Ryan Gosling vind ik best een goede acteur maar in deze film vond ik hem wat saai (hij zei ook niet veel wat soms best wel irritant was als iemand wat tegen hem zei en hij niets terug zei) en leek het alsof hij op routine speelde. Ik vond het ook niet echt een rol voor hem maar meer iets voor Jason Statham, dan had men de film ook gewoon Transporter 4 kunnen noemen want van die films had deze film veel weg. Carey Mulligan stelt me eigenlijk altijd teleur en dat geldt eigenlijk ook voor deze film. Wat een saaie vrouw is dat toch. Al met al vond ik dit een film om eens gezien te hebben maar meer ook niet.

Weinig origineel of vernieuwend, zeker niet qua verhaal, maar wel interessant. Vooral het begin is erg sterk, waarin de eerste persoon centraal staat. Visueel aantrekkelijk, mooie belichting en een weergaloos spannende achtervolging.. Als de rijder in het tweede deel doorslaat is van deze sfeer echter niets meer over en verwordt de film tot een ongeloofwaardig Tarantino-achtig schouwspel. Juist de combinatie van deze twee werkt niet. Jammer, had meer ingezeten. 3*

Ik was reuze benieuwd omdat dit volgens MovieMeter de beste film van 2011 zou zijn.

Wat een afknapper! Middelmatige misdaadfilm met een paar excessieve geweldscènes, die -zoals de ervaring leert- bij sommige MM-leden altijd goed zijn voor extra **. Bij mij werkt dat eerder andersom. Vroeger was niet niet alles beter, maar men kon wel spannende films maken, zonder dat het bloed van het scherm spatte.

Ryan Gosling heeft een moeilijke rol zonder veel dialoog en doet dat zonder meer goed.

Carey Mulligan loopt er een beetje verloren bij, want ze heeft weinig tot niks te doen.

Albert Brooks hoort in dit soort films niet thuis en dat is aan hem te zien.

Beste film van 2011? Belachelijk. Bij mij komt hij zelfs niet in de buurt van mijn top-10 voor het afgelopen jaar.

Ik begrijp dat veel mensen erg weglopen met deze film, en ik ga er voor een groot deel in mee. Het is een prachtig gemaakte film, met stijlvolle beelden, prachtig camerawerk, hypnotiserende muziek, en een paar strakke actiescenes.

Daarnaast heeft de film een geweldige cast die allemaal sterke en geloofwaardige acteerprestaties neerzetten.

Wat ik ook wel grappig vond was de jaren '80 sfeer van de film...roze neon lichten en een hoofdpersoon die in een leren jack met een schorpioen erop rondloopt..je moet maar durven, maar het komt hier nooit kitscherig over, het draagt eerder bij aan de sfeer.

Dus ja: dit is een kwaliteitsfilm. Alleen gaat het wat mij betreft allemaal net wat teveel over de stijl en wat te weinig over de inhoud. Het verhaal heeft verder niet zoveel om het lijf (standaard gangsterfilmgedoe), de karakters hebben wel erg weinig te melden, en er gebeurt wel een beetje erg weinig.

Dus: zeker een erg goed gemaakte film, die het bekijken meer dan waard is puur vanwege de esthetische aspecten, en die ook zeker meeslepend en spannend is,maar heeft niet dat beetje extra om het echt een klassieker te maken.

Vol goede moed en met hoge verwachtingen deze film gaan bekijken.

De film kwam langzaam op gang en ik stoorde me aan de inhoudsloze dialogen + de voor-mij-niet-matchende-soundtracks.

Ik snap ook überhaupt niet waarom deze film Drive heet, omdat er bijna geen auto scenes in zitten.

+ acteerwerk van Ryan Gosling

De traagste snelle film ooit. Of de snelste trage film ooit. Hoe dan ook een Interessant ding, deze Drive, maar de film had echt veel tijd nodig om me goed bij de les te krijgen. De eerste 50 minuten hadden voor mij in ieder geval een hoog 'mwoah' gehalte. Best aardig, maar kon er verder vrij weinig mee. Zag er in ieder geval niets bijzonders in. Gelukkig begint de film wat op te leven tijdens de tweede helft, en dan niet enkel omdat dan ook de actie en het geweld toeneemt. Want ook (of zelfs vooral) het drama en zaken als de shots en score lijken in het tweede deel van de film sterker en mooier te worden en beter uit de verf te komen. Er komen een paar zeer sterke scènes voorbij, de film bevat een intrigerend retro-sfeertje, de soundtrack is zonder meer uitstekend en de casting van Bryan Cranston kan ik enkel toejuichen, zonder meer de leukste rol van de film. 'Het grote meesterwerk' heb ik echter niet echt gezien, daarvoor deed het me allemaal net te weinig. En ook dat eeuwige gestaar en gemompel van Gosling ging me vrij snel tegenstaan.

3,5 sterren.

Snap niet dat dit op meerdere websites DE film van 2011 wordt gezien. Hij is anders, apart, maar ten eerste te langzaam voor mij. Het begin, leuk, maar niet origineel, als ik kijk naar Transporter (1) zit zowaar hetzelfde idee in. En dan de Nascar, alleen maar om de twee boeven te introduceren en dat was 't... sonde Maar daarna sust de film je langzaam in slaap, gaap... En de muziek ook totaal niet mijn smaak, werkte op mijn zenuwen. Het in slowmotion, gedetailleerd in beeld brengen van sommige bloederige scènes heeft voor mij ook geen meerwaarde, ik zit toch niet naar SAW e.d. te kijken...

Taxi Driver anno 2010, zou een mooie kop zijn voor deze film, hoewel dat misschien wat teveel eer zou zijn voor deze gestileerde misdaadfilm. Hoe dan ook leuk om nog eens wat uit Hollywood te zien rollen dat durt af te wijken van een standaard verhaaltje en dito hoofdpersonage.

Gosling zet een erg cool personage neer. Zijn tandenstoker hoeft haast niet onder te doen voor Clint Eastwood's sigaretje en wanneer hij een boef toefluistert dat hij zijn kop zal afknallen dan had een brullende Pacino daar niet veel meer aan kunnen toevoegen. Zoals de mensen boven mij al aanhalen heeft dat weinig te maken met Gosling die de pannen van het dak acteert, maar eerder met dat het een bijzonder coole antiheld die hij moet vertolken, met verve overigens.

Verder mooie fotografie (viel me vooral op bij het rijden), opvallende editing (positief bedoeld) en een toffe soundtrack, die soms wel wat teveel overheerst. Heerlijk toch, wanneer een film gewoon degelijk begint en langzaamaan je meer kan overtuigen tot je uiteindelijk erg tevreden de eindaftiteling ziet afrollen. Want dat is de kracht van Drive, je wordt meegesleurd in de film ; niet zozeer in het (bijkomstige) verhaal, maar in het wereldje en lonely cowboy-achtige sfeertje van Goslings personage. Goede film dus.

Trouwens zeer leuk om Bryan Cranston nog eens bezig te zien. Het heeft ongetwijfeld te maken met mijn liefde voor zijn personage in Breaking Bad, maar wat zie ik die man toch ongelofelijk graag spelen. Een film gelijkaardig aan deze zou hij zo kunnen dragen.

Wat een mooie sfeer zeg, de belichting, soundtrack (enkele zoete songs daargelaten) en bijna constant kleuren (subtiel) in beeld die afsteken tegen de donkere achtergrond. Erg van genoten.

Maar helemaal soepel vind ik het niet, de Driver is veel te geboetseerd; jasje, tandenstoker, pokerface, zwijgzaam, de knappe boy uitstraling. Dat in combinatie met de goede inborst die hem ook over de grens doet gaan in dienst van de bescherming, maakt hem wild aantrekkelijk tot het vervelende aan toe. Als het bijvoorbeeld zo zwijgzaam is dan spreekt een type a la Rundskop me veel meer aan.

Heb verder het gevoel dat hier en daar meer achter steekt zoals de schorpioen en het masker maar het triggert me niet. Evengoed is het een gave film en dan vooral dankzij het voer voor kleurfetisjisten en enkele knap gemaakte scenes/shots (zoals de dressing room of iets simpels als wanneer hij inparkeert zonder zijn zijwaartse blik af te wenden).

PS De contrasterende geweldsuitbarsting zit me ook niet lekker, misschien juist vanwege de poëtische/romantische invalshoek waardoor het opzichtig overkomt. Drive is trouwens de zoveelste film die ik in korte tijd zie waarin een hoofd verpulverd wordt, alsof er (nu pas) een ver-Irréversiblering is.

Wow, wat een geweldige film is dit!

De eerste vijftien minuten zijn misschien wel de beste momenten die ik ooit in een film gezien heb. Eerlijk is eerlijk, daarna zakt de film wel een beetje in met de wat overbodige romance. Maar vervolgens word de film weer beter en beter, tot de knallende finale. Tel daarbij ook nog de geweldige rol van Ryan Gosling erbij op, en je hebt een geweldige film, die de hele speelduur erg spannend blijft. Beste film van 2011? Zou zo maar een kunnen.

Topfilm, 4*

Ben redelijk onder de indruk van deze film. Het Heat-achtige maniertje van filmen en kleurgebruik sprak me erg aan. Goed acteerwerk van Gosling wat af en toe een beetje doorslaat in te cool doen, waardoor hij juist als een autist overkomt. Mulligan had ik nog nooit iets van gezien, maar dat is wel een diamantje. Simpel gezichtje, maar toch krachtig en ze kan er veel mee zeggen.
Ik vond het tempo erg prettig. Soms een soort dromerige beelden en dan weer keiharde actiescenes. Minpuntje vond ik toch wel dat de politie in het begin weet dat hij zich ongeveer moet bevinden onder het viaduct, maar dat er een andere oproep komt, waardoor de helikopter opeens verdwijnt. Vond ik wat makkelijk opgelost door de makers. Verder was de chemie tussen Gosling en Mulligan uitstekend. Haar man in de film vond ik niet zo best acteren en ook die roodharige dikkerd hadden ze er beter uit kunnen laten. Dat was eigenlijk het minste stukje van de hele film. Natuurlijk belangrijk voor het gehele verhaal, maar vond het toen heel even 10 minuutjes inkakken.
Dat we verder weinig te weten komen over de achtergrond van Driver vond ik niet zo erg. Dat hij niet echt een beste jeugd heeft gehad lijkt me duidelijk. De stille schorpioen, die als het moet zeer venijnig en gewelddadig uit de hoek kan komen. Mooiste stukjes uit de film vond ik de eerste 10 minuten met perfecte achtergrondmuziek en mooie plaatjes van L.A. en verder het ritje met Mulligan en haar zoontje op die zonnige dag. Dat soort ritjes kunnen zooo relaxed zijn. Gewoon beetje toeren, vrouwtje ernaast en verder nergens aan denken.
Het einde vond ik persoonlijk een beetje te simpel gaan. Ik had de volle score gegeven, mocht Driver op het einde dood zijn gegaan. En waar is het geld nou eigenlijk gebleven?? Voor mij was dit de beste film van 2011 in ieder geval. Helemaal mijn idee van hoe een film in elkaar moet zitten en gefilmd moet worden! 4,5 sterren

De grote verhalen zijn al verteld. Wat rest zijn variaties op een thema, waarbij de één volzit met audiovisueel exces (zoals ellenlange actiescenes) om de aandacht af te leiden van de kern, terwijl de ander bewust speelt met het raamwerk. Drive doet het laatste en geeft een eigentijdse draai aan de cinematische mythe van de gedoemde held.

The Driver is, als echo (of schim) van zijn voorgangers, zonder naam en verleden en zoals zal blijken, zonder toekomst. Zijn bestemming is niet eens zo interessant, aangezien het draait om het proces van humanisering. Een proces dat bruut wordt tegengewerkt door de werkelijke natuur van het beest. Iets dat streeft naar humanisering impliceert dat het van nature inhumaan is. Refn schetst de duistere aard van zijn 'Angelface' door een aantal karakteristieke verwijzen naar monsters. En dat gebeurt niet eens subtiel. In zijn eerste scene met Shannon merkt deze op dat hij eruit ziet als een zombie. Het masker van Benicio werkt als een spiegel. En als zij samen televisie kijken volgt een dialoog over bad guys. Dit klinkt vergezocht, maar met een schim, zo zelfbewust van zijn monsterlijke verleden, doet Driver's gestalte tijdens de afrekening van Nino, denken aan Michael Myers.

Het gebrek aan een identiteit van The Driver zit niet alleen in de naamgeving. Als echo/ schim is hij daarnaast ook een 'stuntdouble' en vindt hij kortstondig geluk als 'double' van de rol van vader/geliefde. Het mooiste beeld dat deze doubling illustreert zien we in de scene waarin hij het masker voor het eerst opzet. Het beeld gaat van de reflectie van de kale hoofdacteur over naar Driver, die dit spiegelt met zijn masker.

Symbolisch gezien is het Driver's motivatie om zijn (schaduw/schijn) wereld te verlaten en toe te treden tot de realiteit, gerepresenteerd door Irene en Benicio. Films die zich afspelen in de artificiële wereld van entertainment zijn vaak stille hints voor een duale realiteit. Kenmerkend is de scene waarin de bebloede Driver op de set loopt, aangestaard door nep-agenten. Hiervoor, in de sleutelscene in de lift, is gebleken dat de werelden van Driver en Irene onverenigbaar zijn en worden op dit punt definitief van elkaar gescheiden door het sluiten van de liftdeur. Dit filmbeeld doet denken aan de eindscene van The Searchers, alleen is de rol van de outsider hier omgedraaid. Waar outsider John Wayne geen plek heeft bij het gelukkige tafereel daarbinnen, wordt Irene buitengesloten van de keiharde wereld waarin Driver zich begeeft.
De schijnwereld van de set, waarin Driver niet eens opvalt, werkt als metafoor voor de verder afglijdende realiteitszin. Grappig detail is het masker op de achtergrond dat sterk op Blanche lijkt.

Refn verandert dus niets aan de mythe, maar stelt deze zodanig op dat we betekenis moeten zoeken in handelingen, dialogen, visuele hints en associaties, aangezien de gebruikelijke expositie ontbreekt.
Zoals Bernie in de film grapt over zijn films: One critic called them European. I thought they were shit.
De één ziet er (te) veel in, de ander (te) weinig. Het is maar net wat je als startpunt neemt. Bij dit betoog is het de vluchtige aanwezigheid van de schim (voordat hij weer uit ons zicht verdwijnt) en niet een vooruitzicht op veel ronkende motoren, ondanks de verwachtingspatroon die de titel oproept. Of audiovisueel exces.