Drive (2011)

Vergeet z´n jas niet..

Deze zal zeker niet in de algemene lijsten staan, nu niet en over 20 jaar ook niet. Eigenlijk vind ik het schandalig dat deze niet eens in de IMDB Top 250 staat.

Wat wel voor deze film spreekt is dat velen die hem gezien hebben dit als een indrukwekkende film betitelen. Het zou dus zomaar kunnen dat deze film ook over 20 jaar bij vele filmliefhebbers nog in de toplijsten staat. En dat zou ook verdiend zijn.

Lord of the Rings vind ik net als Avatar geweldig maar niet vanwege het verhaal, de gelaagdheid, de subtiele details, het mysterie en de coolheid van de held, maar vanwege het overdonderende spektakel. Dat zijn moderne Star-Wars films, groots en geweldig.

Het opmerkelijke aan Drive vond ik dat deze film zonder al die bombastische toeren wellicht met een nog grotere dreun in mijn langetermijngeheugen geknald kwam.

De film in één woord? Stijlvol.

Drive begint met een van de sterkste openingsscènes die ik in tijden heb gezien. Maar ook daarna weet de film van minuut tot minuut te boeien. Een film die niet zozeer uitblinkt in dialoog, maar wel in sfeer. Sterk acteerwerk, aangrijpende melodramatische shots en een kickass soundtrack zorgen voor een vleugje romantiek gedoseerd met het nodige geweld. Kijktip: geef de volumeknop een flinke slinger.

4,5 *

Geniale, niet-standaard film en persoonlijk vond ik (gelukkig) het dramagehalte wel enigszins meevallen, waarvoor ik een beetje vreesde.

Scores op IMDB en Moviemeter zeggen me normaal gesproken niks/weinig, maar in dit geval begrijp ik deze hoge scores wel, vandaar ook mijn 4,5 *

Weggeblazen. Bis.

Een dik jaar na de eerste kijkbeurt (toen in de cinema, nu op een meer bescheiden scherm) is Drive me zo mogelijk nog beter bevallen. Een jaar geleden vond ik enkele zaken beduidend beter dan andere dingen, maar dat is nu niet meer het geval. Er zijn mij nu meer details e.d. opgevallen waardoor de waslijst aan positieve elementen breder en het geheel krachtiger is geworden.

Wat ik (en ik ben ongetwijfeld niet alleen) bij een eerste kijkbeurt altijd wel heb is dat mijn kijk relatief beperkt blijft. Soms blijf ik dan stilstaan bij een sterke scène of ben ik te veel bezig met een plot(element) dat uiteindelijk niet geweldig veel voorstelt. Tweede kijkbeurten kunnen meer inzicht bieden. Tenminste als het gaat om toppers.

Meegaan met de engelentheorie doe ik niet, maar de man-zonder-naam blijkt niettemin interessanter dan in mijn herinnering. Ik zie hem als een mentaal onstabiele antiheld wiens geluk hem niet gegund is. Het is duidelijk dat Benicio en Irene het goede in hem naar boven halen, maar dat zijn balans erg fragiel is. Stoorzenders doen de stoppen bij hem doorslaan en laten hem dingen doen waarvan hij weet dat ze een gelukkige toekomst in de weg staan. Eigenlijk is het best triestig - iets waar ik deze keer meer in meeging dan tijdens de eerste kijkbeurt.
Het misdaadplotje is niet meer of minder dan een kapstok om het verhaal van de protagonist te vertellen en in die specifieke functie blijkt het een afdoend fundament te zijn.

Waar ik de vorige keer nog een klein beetje moeite had met Ryan Gosling heb ik dat nu niet meer. Het is en blijft evenwel duidelijk dat stoere praat hem niet geweldig afgaat en dat hij meer indruk maakt met zijn non-verbale acteren. Ik heb vooral genoten van de momenten waarop The Driver beseft wat hij moet doen en/of gedaan heeft: Gosling's mimiek is dan om duimen en vingers van af te likken.
Ook van Carey Mulligan heb ik wederom genoten en Bryan Cranston zet eveneens een sterke rol neer. Albert Brooks en Ron Perlman kunnen mij dan weer minder bekoren, maar dat ligt grotendeels aan hun kartonnen personages.

Dé ster blijft ongetwijfeld Nicolas Winding Refn. Van begin tot eind blijft hij consequent in zijn stijl. LA by night is mooi, maar wat ik écht de moeite vind zijn de "kleinere" shots. Shots in de auto, in het appartement of in het motel (het bebloede gezicht van The Driver!); maar ook actiesequences zijn geweldig gefilmd en perfect belicht. Technisch gezien is Drive een aaneenschakeling van shots om in te kaderen.
En natuurlijk ook de muziek staat als een huis. Op één song na lijkt de componist de muziek gemaakt te hebben tijdens het zien van de beelden. Fantastisch. Het is zelfs zo ver gekomen dat ik zo'n Nightcall opzet als ik nachtelijke autoritten maak. Een tandenstoker en een schorpioenenvestje zijn vooralsnog uitgebleven. Maar wie weet...

4,5

Na het lezen van alle comments hier, had ik heel wat verwacht van deze film, maar hij is me behoorlijk tegen gevallen. Deels door de manier van filmen (traag, met veel slow motions) en deels door het scenario, dat vrij matig was (o.a. het matige, gemakkelijke einde). Het vreemde/diepzinige karakter van de driver maakt dat maar deels goed. Er wordt wel goed geacteerd en de film is mooi gemaakt. Daarom toch nog 3 sterren.

De eerste drie kwartier van Drive zijn fenomenaal. Alles lijkt hierin te kloppen. De sfeer, de muziek, de opbouw van de scene's en het goede acteerwerk van met name Gosling. Daarna begint het verhaal zich te ontvouwen en blijft de film boeien maar krijgt het allemaal iets steriels en akeligs. Het geweld is hier en daar erg grof en lijkt wel functioneel maar vloekt toch wel met de mooie smaakvolle scenes. Neemt overigens niet weg dat er ook in het laatste deel van de film een aantal erg mooie momenten zitten. De zee scene vond ik bijvoorbeeld schitterend.

Alles bijelkaar vond ik de film intigerend maar voor mijn smaak veel te geweldadig en balancerend op het randje van kitch. Dit zou een ultieme verfilming van een boek van Bret Easton Ellis kunnen zijn.

Boven gemiddeld.

Beter dan verwacht, om maar even positief te beginnen.

Mja de soundtrack is in veel gevallen belachelijk slecht (kwestie van persoonlijke smaak, I guess). Heel erg 80's en cheesy. Geen probleem, maar dan verwacht ik ook meer cheese in de film zelf. Keiharde, foute drumcomputers op de achtergrond, meer achtervolgingen met gierende banden, een hoofdpersoon/antiheld die Sleaze met een grote letter S op zn voorhoofd heeft getatoeëerd en zo elke minuut wel iets cools te zeggen heeft. Overdreven stereotiep natuurlijk, maar als ik naar de soundtrack, het gehele design van de auto's en omgeving en de WEL coole bad guys kijk, is dat wat ik hoopte.

Zoals gezegd, coole bad guys. Cranston, hoewel niet een bad guy perse, heeft wel die uitstraling en een tikkeltje overacting die bij zo'n type past. Ron Perlman, tsjah zijn 2e achternaam is OVERACTING geloof ik en dat doet hij altijd geweldig. De rest van t zooitje was ook wel vermakelijk.

Zo'n Carey Mulligan is maar wat "gewoon", maar speelt wel met veel emotie en ook het kind doet het goed in zijn rol. Hendricks had wel eerder en meer in de film mogen opduiken, want dat vind ik dan juist heel erg een karakter dat bij de film paste.

Nee, dan Gosling. Een groot gedeelte van de film straalt de man gewoon te weinig uit. Het onderkoelde, wel passend bij de rol, komt vaak niet cool over, gewoon houterig. Later wordt dat wat recht getrokken, maar ergens zit er een middenweg tussen "Wassen Beeld" en "Expressieloze emotie". Grotendeels heeft Gosling die nuance hier niet gevonden, vrees ik.

Nog wat meer positieve punten, want hoe in hemelsnaam verantwoordt ik anders mijn betrekkelijk hoge cijfer?

Zoals reeds gezegd zijn de bad guys cool. Het trage tempo vind ik niet altijd werken, maar bij de nachtelijk auto scènes wel. Heerlijk relaxed en verstild, met mooie belichting van neon en weerkaatsing op- en in de auto. De actie- en geweldsscènes mochten er ook wel wezen. Aardig cool, hoewel iets te netjes.

Refn heeft een mooie, cleane, dromerige stijl. In sommige scenes werkt dit, maar soms had ik het graag wat groezeliger gezien. Nu is vrijwel alles 1 dromerige waas, wat de energie van de film niet ten goede komt.

Ik doe maar even een rare gooi: Had iemand anders (Neveldine/Taylor, Rodriguez, Proyas?) de film laten regisseren en Willis in de hoofdrol gezet (ja die kan ook diepgang brengen, zie 12 monkeys) en je had een coolere film. Met het script en het 80's idee is op zich niets mis, maar Refn is er naar mijn inziens niet de regisseur voor en Gosling niet de acteur.

Heb me niet verveeld. Visueel aardig aantrekkelijk, coole badguys en mooie aankleding. Staat tegenover een soundtrack die een veel foutere film suggereert en helaas heeft de film maar weinig relativering, die het wat belachelijker en luchtiger zou maken. Ik kon dit vaak niet echt serieus nemen namelijk. Dat is niet erg, maar het werd wel van me verwacht als kijker, heb ik het idee.

Heb hem gisteren gezien. Erg mooi uitgewerkt. En Gosling bewijst hier dat hij toch wel enig acteertalent in huis heeft. Carey Mulligan is ook leuk om naar te kijken...maar voor de liefhebbers van foutjes in films, ik heb er 1 weten te ontdekken; op het eind wordt de chauffeur dus gestoken met een mes in het midden van zijn onderbuik. Even later zit de steekwond aan de rechterzijde van zijn lichaam.

Zeer stijlvolle film met een uitstekende rol van Gosling.Een verademing in vergelijking met de gangbare Hollywood films.Benieuwd of Refn en Gosling deze lijn weten door te trekken met Only god forgives.

Ik had een standaard hollywood actie verwachts maar dat werd het niet en dat is positief. Een trage film met lange scenes. Het lijkt wel of de hoofdpersoon autisme heeft op de manier waarmee hij omgaat met gesprekken.

De scenes waar dingen gebeuren terwijl een muziekje speelt (hoe noem je dat) hoefde van mij niet persee en waren iets te lang.

Meer dan ik verwachtte en daarom een goede film!

Kon er een stuk minder mee dan ik hoopte. De eerste tien minuten zat ik op het puntje van mijn stoel. Geweldig begin. Zo goed blijft het helaas niet.

Vaak erg fraai gefilmd, maar een verhaal dat niet echt boeide en heel wat kansen liet liggen om ècht te gaan boeien. Daardoor niet erg bevredigend. Gosling was ook nogal net niet, vaak iets te veel een gemaakt typetje. Mulligan vind ik altijd wel fijn. En de soundtrack was wennen maar uiteindelijk ook wel lekker,

3.0*

Gisteren eindelijk herzien, nu wel met goede beeldkwaliteit. Dan komt de film toch duidelijk beter tot zijn recht. Erg sfeervol geschoten, met van die heerlijke stad-bij-nacht beelden. Erg mooi belicht ook vooral vaak. De muziek wist me ook wat meer te overtuigen deze keer. Sowieso was de soundtrack top en vrij uniek, waardoor er een dromerige sfeer ontstond die deze film echt onderscheid van andere, soortgelijke films.

Niettemin zit er niet echt een stemverhoging in. Het is een sfeervol filmpje zonder meer en ook vrij spannend, maar persoonlijk vind ik het nooit echt geweldig worden. Dat het verhaal wat standaard is vind ik dan nog niet zo erg, maar het had wel wat gedetailleerder gemogen of gewoon iets meer mee gedaan kunnen worden. Hetzelfde geldt voor de personages, die blijven net wat te simpel om te intrigeren. Ik heb ook wel wat moeite met Ryan Gosling hier. Vind hem doorgaans wel een goede acteur, maar hier weet hij paradoxaal genoeg ingetogenheid over te acteren. Kennelijk wist hij ook niet vanuit het magere script hoe de liefdesscènes gebracht moesten worden, dus zit hij daar de hele tijd met een lieve glimlach op zijn gezicht. Het werkte niet echt. Mulligan krijgt ook gewoon een rol die ze zonder script en regie-aanwijzing waarschijnlijk nog met gemak had kunnen spelen. De film heeft weinig kracht als het op verhaal en personages aankomt. Engeltheorieën voegen daar ook niets aan toe.

De film wordt daardoor extreem gefocust op stijl. Er valt iets voor te zeggen om een film te maken met een kaal verhaal en simpele personages om zo de genre-elementen te benadrukken en daar een unieke stijl op los te laten. Op die manier werkt Drive prima, zonder ooit echt indruk te maken. Drive heeft voor mij nog het meest weg van de films van Jean-Pierre Melville en dan vooral Le Samouraï (even tussendoor: door deze vergelijking link ik Drive ook meer aan de jaren '60 en '70 en snap ik niet zo waarom Refn het zelf aan de jaren '80 linkt). Maar waar Melville iedere scène uniek weet te maken zijn die van Drive redelijk standaard. Goed uitgevoerd absoluut, maar geen enkele scène springt er voor mij uit en het is afwachten op dat ene 'yes'-moment dat maar niet komt. Fijn dat Refn zich niet inhoudt als het op geweld aan komt, maar zelfs die scènes zijn niet echt uniek.

De unieke cinematografie en muziek trekken de film uiteindelijk boven de middenmoot uit, maar dat is niet reden genoeg om het geheel flink op te waarderen. Refn heeft namelijk al veel beter laten zien, in bijvoorbeeld de twee films die hieraan vooraf gingen: Bronson en Valhalla Rising. Beiden films die ik mooier, boeiender en unieker vind. Gek dat het dan toch Drive is die zijn naam definitief heeft gemaakt. Maar goed, ik ben hierin in de minderheid.

3,5* blijven, maar niet eens met volle overtuiging. Kan eerder omlaag dan omhoog momenteel. Blijft toch een lichte tegenvaller.

Was wel even onder de indruk van de film. Vond het een hele goeie film, spannend, ook al wordt het aan het einde wat langdradiger, hij blijft toch boeien. Gosling speelt heel goed de Driver, vind ik. Het geweld is naar mijn mening ook heel goed in beeld gebracht.

Kortom, een goeie film. Niks mis mee!

Meesterlijke film die in mijn ogen perfect neergezet wordt. In tijden niet meer zo weggeblazen door een film, mede door het sterk acteerwerk, een goedlopend verhaal en een bijzondere sfeer. Ook de soundtrack is ontzettend goed, en de montage is strak en prettig.

Ik doe het niet vaak, maar ik geef deze film de volle mep! 5 sterren!

beetje een trage misdaad film.

nadat ik alle recensies had geleden was ik toch wel heel benieuwd en waren mn verwachtingen ook best hoog.

de muziek en de opbouw van de film was wel erg goed.

hij krijgt een 3 van me omdat het toch niet helemaal mijn film was.

Cool. En niet alleen vanwege de roze letters, het gekraak van de leren handschoentjes, Los Angeles, het jasje of de nagenoeg briljante openingsrit. Al is dat al heel wat. Refn komt nogal ambitieus voor de dag met een elegante, expressieve visuele stijl. Uitgekiende beelden met meer sprekend vermogen dan de spaarzame dialogen, zelfs de soundtrack lijkt meer te vertellen dan de personages, maar op deze manier ontspint zich geleidelijk aan een film die biologeert.

De slow motion met de twee vertrekkende gangsters in de garage is bijvoorbeeld iets dat hoe dan ook de aandacht trekt. Keerzijde van die aanpak is dat de sudderende relatie tussen The Driver en Irene wankelt op de grens van surreëel en artificieel. Op zich niks mis met Mulligan, maar het komt allemaal een beetje moeizaam over doordat ze een ietwat merkwaardige positie inneemt tussen de mystiek die Gosling aan de dag legt en de rest van de cast.

De scène in de lift heeft daar minder minder last van. Het enorme contrast, ook vanwege de stemmige ambiance van de film, hakt er daar in. Iets dat geldt voor alle uithalen van geweld. Fel en furieus. Ik hou wel van de zwijgzame (arche)types en Gosling komt een heel eind met deze vertolking. Iets te glad op de kin, maar een fascinerende verschijning, het zal wel iets met het fabeltje van de schorpioen en de kikker van doen hebben, in vooral een, zoals gezegd, coole film.

Het begint meteen spannend met de achtervolging, maar vervolgens heeft het bijna een uur aan trage opbouw nodig. Ik vond het het in ieder geval niet interessant. Voor de rest zijn deze films ook doorgaans niet mijn smaak, ik kijk ze nooit, dus ik moet altijd m'n best doen om te volgen wat er precies gebeurd. Naarmate de film vorderde snapte ik er eigenlijk geen hol meer van, en daar werd ik behoorlijk chagrijnig van. Waarom ben ik verdomme altijd de enige die moeite heeft met het begrijpen van dit soort films?

Ik zie dat het uiteraard mooi geschoten is, en dat het voor de rest ook vast niet slecht is, maar het helpt niet mee dat de film heel de speelduur vreselijk langzaam blijft. Ellenlange slepende close-ups en scenes, met af en toe een expliciete geweldsuitbarsting. Tja, nogal logisch dat die dan hard aankomen. Beetje makkelijk wil ik dat zelfs noemen.

Nee, dit soort 'jongensfilms' zullen wel nooit echt mijn ding worden. Had hoge verwachtingen van de soundtrack, maar ook daar heb ik blijkbaar iets gemist.

2,5*

Na een tweede herziening wist ik weer waarom ik deze film de eerste keer zo goed vond. De grootste herinnering die me achter was gebleven, was van een zeer rustige film. Dit was natuurlijk voor het grootste deel ook waar. Persoonlijk stoorde ik me er zeker niet aan. Ik zat er helemaal in en kon erg genieten van de mooie momenten waarbij het gewoon stil was en je de emotie van de gezichten af kon lezen. Toch werd deze film, gelukkig, ook nog gevold door goeie actiescènes. De spanning werd hierdoor hoog gehouden en de variatie tussen rust en actie was voor mij prima. Dit is een film die ik prima nog een keer kan zien, zonder me te vervelen, ook al weet je wat er gaat gebeuren.

Verassende film!

De openingsscène is zeer goed. Een spannende, origineel uitgewerkt achtervolging en ontsnapping. De spanning en het racen zaten er lekker in verwerkt. Dit begin schept echter wel licht wat fast & furious-achtige verwachtingen.

Deze film kent echter een stuk meer diepgang. Personages worden uitgewerkt en er wordt een verhaal verteld. De relatie tussen de personages wordt in mijn ogen echter niet heel goed uitgewerkt. Het kan aan mij liggen maar ik vond het lastig om mij in te leven en te identificeren met het hoofdpersonage. Dit kan natuurlijk deels komen door het karakter dat hij neerzet, iets dat overigens wel als een baas wordt gedaan door Ryan Gosling. Dat is dan weer een pluspunt!

De film toont ballen. Belangrijke personages gaan dood en op een bloederige manier, er wordt niks geschuwd. Dit is verassend en had ik niet zien aankomen. Ik vond het goed gedaan en boeiend, het hield de aandacht erbij en maakte me benieuwd naar de rest.

Wat de film mist in mijn ogen, valt lastig aan te geven. Misschien ligt het aan het feit dat ik me maar moeilijk kon identificeren met het hoofdpersonage en de relaties niet allemaal even goed uitgewerkt werden. Dit komt dan weer grotendeels door het koude personage die een echte einzelgänger is.

3,5 sterren voor een vermakelijke en verassende film, die mij echter niet volledig weet te grijpen of indruk weet te maken

matig. de regisseur/schrijver lijkt duidelijk niet te weten wat precies met de film te doen: een styllistische thriller, een bloedige misdaad of een romance. in plaats van goed door elkaar te verweven, wordt het een prutje dat simpelweg niet makkelijk kijkt, omdat het vooral aan inlevingsvermogen mist.

de openingsscene is geweldig, fijne spanning en setting en zet de toon voor een mooie thriller. helaas is er binnen een kwartier al een 'man ontmoet vrouw'-scene en nog ietsje later de vonk al overgeslagen. ik ben daar uitermate allergisch voor. wel moet ik daarbij zeggen dat het zeker niet clichematig wordt uitgewerkt met bijvoorbeeld de verplichte sexscene. echter neemt de film gewoon teveel tijd om hier trage scenes aan te besteden, die weinig toevoegen aan zowel verhaal als sfeer.

qua thriller is er goed aandacht besteed aan de beeldvorming: veel spelen met licht en donker en sfeersettende vertragingen, die goed meehelpen aan het verhaal. dit is ook zeker de grootste plus aan de film. het verhaal op zichzelf wordt te traag uitgerolt, mist de kracht van het inleven en is tamelijk dun (hoewel dat goed verbloemt wordt, zoals veel Hollywoodfilms). de spontane bloederige scenes passen er totaal niet in, ook niet omdat het helemaal niet strookt met de introverte/emotieloze hoofdrolspeler. ergens zat ik nog een beetje te hopen dat het op het eind zou blijken dat hij ook een doorgwinterde crimineel ofzo zou zijn, omdat dat zijn plotselinge badboygedrag zou kunnen verklaren. dat gebeurde niet en eigenlijk was dat ook geen oplossing geweest voor de ongeloofwaardigheid cq inlevingsvermogen.

ik zie van deze regesseur graag nog eens een thriller in deze stijl, maar dit was gewoon de plank misslaan, ondanks dat er in de verte wel goede bedoelingen waren. waarom deze film dan zo hoog scoort op MM en vooral op IMDB kan ik dan ook niet plaatsen.

edit: ik zie nu dat er al gruwelijk veel reacties en meningen over deze film zijn geweest, blijkbaar was dit toch meer een 'blockbuster' dan ik dacht (hij is compleet aan me voorbij gegaan). de vele 5-en (dat is toch meesterwerk...) van veelvuldige stemmers zou me bijna laten twijfelen of ik iets gemist heb in deze film.

Een erg aangename film. Ik heb het een aantal keer voorbij zien komen, dat dit het Taxi Driver van dit decennium is, ik kan me daar wel in vinden, maar ik vind deze film in veel opzichten veel beter. Iets minder scherp, dat wel, want de hoofdpersoon komt een stuk rationeler over dan de hoofdpersoon van Taxi Driver. Maar waar de uitstraling van het hoofdpersoon van laatstgenoemde film niet overeenkwam met zijn acties, klopt het hier dan weer wel. Mooi gedaan hoor, hoe zwijgzaam hij is, maar dat je ondertussen wel de emoties voelt. En niet alleen bij hem, maar ook bij de vrouwelijke hoofdrol, die daardoor iets mysterieus krijgt, en daarom alleen maar aantrekkelijker lijkt. En ondanks de zwijgzaamheid van beide personen, kwam het toch erg op mij over alsof er chemie was. Zie je toch niet vaak in Hollywood films, eerder in Aziatische.

Visueel ziet het er erg verzorgd uit, vooral de scenes in auto's zien er strak uit. De soundtrack was wisselend, meestal erg bijdragend aan de sfeer, maar die liedjes klonken dan weer jaren 80 melig. Beetje jammer dus. Ja het verhaal is wel clichématig, maar ik moet zeggen dat het me niet heeft gestoord. Daar was de sfeer te broeierig voor, en sfeer is voor mij toch nog altijd het belangrijkst.

Kortom, een geslaagde film. Gek genoeg wel voor mij de minste film van Refn, als ik terug kijk naar de stemmen die ik bij andere films van hem heb geplaatst. Niettemin aangenaam genoeg om naar meer werk van hem uit te kijken. 3,5*.

Goede film.

Opening is erg goed en spannend (4*), vervolgens bouwt de film zich letterlijk met slowmotion scènes en lange stiltes heel traag op (3*), zodra de klus aanvangt begint de film pas echt en kreeg ik het gevoel alsof ik naar een film à la Grand Theft Auto zat te kijken (3,5*).

Driver: I'll see you in five minutes.
Standard: I'll see you in four.

Deze stond al een hele tijd in de wachtrij om bekeken te worden. Aan het aantal reacties te zien hier op MM en ook op IMDB waren mijn verwachtingen ook redelijk hoog. Met flarden las ik dat het een uniek meesterwerk zou zijn, redelijk arty en Tarantino-achtig geregiseerd. Die verwachtingen werden dan ook wel ingelost.

Ryan Gosling zag ik eigenlijk eerder verkeerdelijk aan als een moderne versie van James Dean die met zijn blauwe puppy-ogen de vrouwelijke bioscoopbezoekers aan het zwijmelen zou brengen. Maar wat een uitstekende anti-chick-flic vertolking zet hij in deze film neer. De lederen handschoentjes , de emotieloze gelaatsuitdrukking en de hoge waarde op de coolness-thermometer deden mij inderdaad aan James Dean denken. Op andere momenten leek hij eerder op een op een tandenstoker (sigarettenpeukje) kauwende te vrezen eenzaat uit een spaghetti western van Morricone.

En wat een schitterende film is Drive bij nader inzien. Inderdaad is het een arty donkere film, zonder veel ingewikkelde plots en wendingen , maar toch straight-to-the-point. Agressief en poetisch , verweven met een langzaam opbouwende romance , bij momenten vreselijk huiveringwekkend met expliciete geweldadige beelden. De opbouw en vooruitgang in de film is soms wel enerverend traag met in de beginfase toch wel veel op mijn zenuwen werkende stiltes. "Dit script instuderen heeft hem ook niet veel moeite gekost" , dacht ik na een 15-tal minuten. Uiteindelijk zeggen de stiltes en expressies van hem meer dan een schitterend uitgewerkte dialoog.

De verhaallijn op zich vind ik magistraal. Een timide met Antarctische koelheid overladen stuntrijder/mecanicien , die in de late uren zijn diensten aanbiedt als getaway-driver, ontpopt zich uiteindelijk als koene ridder voor de in problemen zittende buurman wiens vrouw op een koele afstandelijke en enorm trage manier zijn gevoelsleven binnensluipt, om vervolgens terecht te komen in een ingewikkelde afzetterij-plan van enkele lokale misdadigers. Schitterende sfeerbeelden van L.A. met "Grand Theft Auto"-achtige situaties.

En toch konden voor mij de soms nietszeggende pauzes er gerust uit gelaten worden, zonder afbreuk te doen aan de totale sfeer van de film. Voor mij was dan in deze film de soundtrack wel een positief pluspunt. Meestal passeert mij de muziek zonder mijn aandacht te trekken. Bij "Drive" was deze wel passend en relevant.

Op IMDB vond ik deze review terug. Ik ben het er niet compleet mee eens, maar sommige punten zijn wel recht in de roos. Dit stukje vond ik over het algemeen alleen wel super humoristisch qua schrijfstijl en inhoud

Plot synopsis
1) Driver is driver. He's like the Transporter from the movie, except 1/14th as interesting.
2) He goes home after job ,finds girl,girl has boy, girl has husband in prison.
3) Driver wants to be a mechanic, or a Nascar Driver, or a criminal, or a Movie Stunt Driver...or maybe a space shuttle pilot? or President of Uganda, who knows.
4) Husband of girl gets out of jail, and he owes money to mafia guys. Drivers likes girl, so he helps husband.
5) Husband robs pawn shop and dies. Seems that he's been set up by mafia guys as a frame job and Husband gets dead'ed.
6) Driver gets even. Kills everyone. For a while, dressed in a stunt driver mask.
7) Driver gets killed, but lives, or something, driver drives off.

Uiteindelijk toch een respectabele 3.5*

Om de één of andere reden heb ik ineens zin om een recensie over deze film te schrijven, dus bij deze.

The Good
Één ding is zeker: Drive doet een hoop goed. In visueel opzicht is het weliswaar geen moment indrukwekkend, maar het is ook geen moment lelijk of storend, en dat is voor mij ontzettend belangrijk. Maar de grootste pluspunten van de film zijn naar mijn visie gelegen in twee zaken die met elkaar samenhangen: het hoofdpersonage en de scènes. Laat ik beginnen met het hoofdpersonage: de driver is simpelweg een enorm aantrekkelijk personage – niet zozeer omdat hij fysiek aantrekkelijk, in zichzelf gekeerd en charismatisch is (al speelt dat ook een rol), maar vooral omdat hij voortdurend enorm gecontroleerd overkomt. Hoe penibel de situatie ook is, hij wekt altijd de indruk alles onder controle te hebben, en dat is een enorm aantrekkelijke eigenschap. Dat komt naar mijn visie vooral in twee scènes tot uiting, die daar een groot deel van hun aantrekkingskracht aan ontlenen: ten eerste in de eerste vluchtscène, waarin hij perfect op de handelingen van de politie weet te anticiperen en uiteindelijk zonder enige problemen de politie weet te ontglippen; en ten tweede in de scène in het hotel, waarin hij de handelingen van de huurmoordenaars opnieuw perfect analyseert en er in volledige controle op reageert. Maar ook buiten deze twee scènes blijft die eigenschap steeds aanwezig. Naast deze twee scènes is, om andere redenen, trouwens ook een derde scène het vermelden waard: de scène in de lift. Die scène is zeker niet perfect (waarop ik later terug zal komen), maar het contrast tussen intense liefde en extreem geweld is wél zeer effectief. Als kijker weet je na die scène, evenals Irene, even niet wat je moet voelen, en dat is knap. Overigens verdient ook de vrijheid en ongebondenheid van het hoofdpersonage een vermelding: hij is niet geïnteresseerd in geld of status en weet daardoor heel sterk vrijheid uit te stralen. Het leven is voor hem een avontuur, geen routineuze werkdag.

The Bad
Helaas doet de film óok een heleboel dingen verkeerd. Het belangrijkste minpunt wat betreft de vorm is zonder twijfel de muziek: die vond ik namelijk meestal slecht. Het “disco-nummer” tijdens de opening credits, de kleffe “oh-wat-hebben-we-het-naar-ons-zin”-muziek tijdens de autorit met Irene, de clichématige ambient tijdens de kus, het “oh-wat-is-hij-een-held”-nummer tijdens de laatste scène – ontzettend irritant vond ik het, en het wist die scènes voor mij dan ook compleet te verpesten. In enkele scènes (zoals tijdens de eerdergenoemde vluchtscène en tijdens het feestje) werkt de muziek wel best goed, maar over het algemeen vond ik de muziek simpelweg ondermaats. Het belangrijkste minpunt wat betreft de inhoud ligt in wat ik eerder ook een pluspunt noemde: de personages. Over het algemeen stoorde ik me niet aan de personages, en de personages leveren in sommige gevallen zelfs memorabele scènes op, maar af en toe voelden ze wel érg aan als clichématige typetjes. De Italiaanse gangsters? Paco? De echtgenoot die uit de gevangenis komt en meteen weer in de problemen raakt? De lieve, accepterende zoon? En zelfs de hoofdpersoon, die bovendien lang niet altijd overtuigend overkomt (hoezeer hij ook zijn best doet, Ryan Gosling heeft gewoon geen harde, ruwe uitstraling), is uiteraard gewoon een wandelend cliché.

The Ugly
Maar het meest irritante aan de film vond ik misschien nog wel het einde. Hij helpt criminelen om de politie te ontvluchten, hij vermoordt mensen zonder daarover ook maar een seconde te twijfelen en zonder daaraan schuldgevoelens over te houden – sterker nog, hij lijkt er in veel gevallen zelfs van te genieten –, hij intimideert (dat is trouwens één van de momenten waarop Gosling écht niet overtuigt) en slaat zijn vluchtpartner, hij waarschuwt een vroegere partner in crime op een doodenge wijze - en wat doet Refn? Hij zet de driver neer als een held! Ja, hij riskeert zijn leven om Irene en haar zoon te beschermen, maar dat doet hij uiteraard niet uit hogere morele motieven, maar omdat hij verliefd op haar is: hij is ongetwijfeld dapper, maar een held, na alles wat we in de film over hem te weten komen? Als hij een held is, dan ben ik de reïncarnatie van Jezus.

The Verdict
Ondanks alle minpunten kom ik makkelijk uit op een ruime voldoende: de film bevat een hoop goede scènes en verveelt simpelweg geen moment. Maar de minpunten zorgen er wel voor dat ik niet uitkom op een “goed” cijfer: daarvoor irriteerden de muziek, de personages en het einde me te veel. 3*

Ps: ik weet dat "the good, the bad and the ugly"-recensies al vaak gebruikt zijn, maar het leek me in dit geval wel passend. En ik heb de film al een tijd geleden gezien, maar ik had nu zin om een recensie te schrijven.

Wat een fantastische film is dit zeg! Heeft niet veel woorden en dialoog nodig. Fantastische acteurs, mooie beelden, sfeer en goede soundtrack. Wat opvalt is de chemie tussen hoofdpersonages, geen uitgebreide liefdesscènes en dergelijke, een paar blikken zijn overtuigend genoeg. 4*

Ik begrijp hier echt niet wat jullie daar zo goed aan vinden voor mij komt het over als een lowbudget trage saaie film is Het moet nooit idd een gloeiende actiefilm zijn of een enorm avontuurlijke verhalen . Ik heb respect voor die mensen die dit fenomenaal vinden meer ik vergelijk het tussen publiek die graag eens een goeie spannend thriller zien met een vleugje komische kanten een film komt voor mij over als ontspanning maar na het zien van deze is het net alsof je een af ander politieke wet tekst aan het lezen ben zodat je op het einde even veel weet als hij er aan begon Ja zo heb je van die mensen die abstracte kunst ook supermooi vinden ja er moeten van soorten zijn

Gister herzien op tv. Beter bevallen dan de eerste keer en mijn stem met 0,5 verhoogd. De beelden zijn prachtig, de muziek subliem, de setting rauw. Lekker grof op sommige momenten. Gosling acteerd goed, begrijp me niet verkeerd, maar het lijkt wel alsof hij niets anders kan, dan het opzetten van een stoïcijnse blik en een man zijn van weinig woorden. Verder is en blijft het verhaal aan de dunne kant. Mer het is allemaal zo goed en vet in beeld gebracht dat dit meer dan een goede film is.

4*

Mooie, ingetogen misdaadthriller met een stukje menselijk drama als rode draad door het verhaal. Naar mijn mening moet de film het niet persé hebben van de actie in het verhaal maar juist van de kracht van de stilte en het acteerspel van hoofdrolspeler Ryan Gosling; een man van 'geen woorden maar daden'. Mooie oneliner van de garagehouder: "I met him 6 years ago and since that time he works for me; he's just a good kid". Het camerawerk geeft een rauwe, mysterieuze sfeer aan de film en het lijkt hierdoor alsof de hoofdrolspeler uit twee persoonlijkheden bestaat; aan de ene kant een sociaal iemand met een betrouwbare, engelachtige uitstraling die ver gaat in zijn gevoelens voor zijn buurvrouw en anderzijds een persoon die bijzonder gevoelsarm, agressief en bijna psychopatisch lijkt. Minpuntje van de film vind ik het open einde, maar verder vond ik het een intrigerende film die net even anders is dan het gangbare misdaadgenre. Mijn beoordeling: 4 sterren.

De kracht achter deze film zit 'm in de setting, sfeer, stilering, muziek en natuurlijk de rol van Gosling. Het verhaal is niet erg sterk en gaat wellicht iets te veel richting actiefilm. Door de knappe regie en cinematografie desondanks zeker een aanrader.

De zoveelste misplaatste maffia-gebiologeerde , oppervlakkige, sadistische, nihilistische rot film .

Oh ja : de synthesizer deuntjes zijn ook slecht.