Drive (2011)

Drive een film van Nicolas Winding Refn wat een van mijn favoriete regisseur is. Ook deze film doet zijn oeuvre niet tekort. Een protagonist die zich in de misdaad zwaar in de nesten weet te werken, veel geweld en weinig woorden. Veel spreekt bij deze regisseur tot de verbeelding. Ryan Gosling weet zich prima te vertegenwoordigen binnen dit geheel.

Drive heel wat jaartje geleden op de gok meegenomen en in eerst instantie was ik in negatieve zin verbaasd en bracht de film totaal niet wat ik hoopte. Nu heel wat jaren later en vele kijkbeurten later ben ik volledig overtuigd van deze film.

Drive valt vooral op qua stijl, zalige cinematografie, briljante muziek, excessief geweld en goede acteerprestaties. Als eerst valt de koele en ondoorgrondelijke Gosling op die uiterst kundig de getaway uitvoert in het begin, iets wat hem goed ligt en graag doet zoveel is duidelijk. Overbodige dialogen wordt overgeslagen en de film richt zich vooral in de scenes met Mulligan op zwijgzame voor zichzelf sprekende momenten van chemie. Even lijkt voor Gosling alles op zijn plaats tot de terugkeer van Isaac en de problemen die hij met zich mee brengt. Je zou een hekel willen hebben aan Isaac, zo'n type dat zich een baasje waant, zijn vrouw slaat en dergelijke, maar het tegendeel is waar. Ondanks slechte keuzes en chantage lijkt het wel een aardig vent. Het nummer van Desire - Under your spell met de zwijgende blikken van zowel Gosling als Mulligan is tekenend en beklijvend.

Het tweede deel van de film gaat een volledig andere kant op met de uiteindelijk klus, achtervolging en schietpartij in het motel. Een aantal momenten van bijzonder excessief en grafisch geweld komen voorbij. Net als de nodige symboliek met de sluitende liftdeuren, waarna er slechts één weg open lijkt en de onvermijdelijkheid van dingen. Een keus die geen keus meer is, het moet zo...de opoffering en het wegrijdenis van mythische proporties. Het suggereert dat als deze held blijft rijden hij niet dood gaat.

Drive is een super stijlvolle klap in het gezicht met prachtige scherpe en kleurrijke shots die stripachtig aandoen. De film is recht toe recht aan, slaat overbodige dialogen over en moet het vooral hebben van blikken, lichaamstaal, en sfeervolle muziek, iets dat wonderwel slaagt. Daarnaast biedt de film slechts één weg, de weg van het onvermijdelijke. Dan is er de werkelijk briljant gekozen muziek met Kavinksy, Desire, Eletric Youth College en The Chromatics. Ronduit bijzondere muziek die zowel oud als vernieuwend aandoet en op bepaalde momenten op fantastische wijze de sfeer en film een extra lading geeft. Niet te vergeten een aantal prachtige shots, zoals die op het strand. Mulligan overtuigd me anders nooit zo, maar in deze film lijkt ze volledig op haar plaats. Cranston, Perlman en Brooks zijn allemaal het noemen waard. Tenslotte Gosling die op zich niet tot mijn favoriete acteurs behoort maar hier toch redelijk uit de verf komt, alhoewel, na het lezen van Onderhond's reactie vraag ik me toch af wat een acteur met iets meer charisma van deze rol gemaakt had. Desalniettemin, is een Drive een uber stijlvolle en innemende film.

Interessante film. Eindelijk een misdaadfilm of zo iets wat niet te lang duurt. Met de weet dat het niet een lange film is heb ik er meer zin om naar te kijken. Verder vind ik de rol echt wel bij het beeld van Ryan Gosling passen.

Driver: "If I drive for you, you give me a time and a place. I give you a five-minute window, anything happens in that five minutes and I'm yours no matter what. I don't sit in while you're running it down; I don't carry a gun... I drive."

Het is dat ik The Neon Demon gewoon helemaal geniaal vind, maar sinds zijn meesterlijke serie Too Old to Die Young heeft ook regisseur Nicolas Winding Refn het voor elkaar gekregen, om tot de absolute top door te dringen v.w.b. mijn favoriete regisseurs.
Dit komt simpelweg door het feit, dat álle elementen waar ik oprecht van houd in film, tot een perfecte combinatie samenkomen, in zijn manier van films maken; de geweldige en tegelijkertijd toch eigenzinnige manier van filmen gezamenlijk met het gebruik maken van een unieke combinatie van kleur, sfeer, muziek en beelden.
En centraal binnen deze combinatie wordt de focus gelegd op ijzersterke personages die de wereld van Refn's films bevolken en weten allemaal de aandacht naar zich toe te trekken. Vaak in rollen die op het eerste gezicht minimaal neergezet lijken. Zo ook dus in het voor Refn zeer commerciëel succesvolle en met prijzen overladen meesterwerk Drive.

Zo is het personage van Driver, ultra-cool en indringend gespeeld door Ryan Gosling, het perfecte voorbeeld van de zwijgzame anti-held. Wat dat betreft, als je in de horoscoop gelooft, voldoet hij aan alle kenmerken van een Schorpioen: hij is geheimzinnig, op zichzelf, intuïtief, maar kan ook wraakzuchtig zijn. Tevens gaat hij, als het erop aan komt, niets uit de weg om zijn doel te bereiken. Naast dat weet hij met minimale middelen de maximale aandacht naar zich toe te trekken, compleet met dat geweldige jasje met, jawel, de schorpioen aan de rugzijde en om het af te maken een tandenstoker in zijn mond.

Zonder dat je er erg in hebt, weet Drive je volledig op te slokken in zijn wereld en voordat je het door hebt, is het meeslepende verhaal, die in de basis vrij eenvoudig is, voorbij en is de film alweer afgelopen. De film slokt je op, op een manier zoals alleen Refn dat kan: het geheel werkt hypnotiserend en de film is ongelooflijk gaaf en meeslepend.

Daarnaast heeft Refn nog een specifieke gave die ontzettend opvalt in de film, namelijk eentje die onweerstaanbaar werkt. En pas bij meerdere kijkbeurten steeds meer gaat doordringen. Door de uiterst levendige en bij vlagen wat ongewone, maar tegelijkertijd dynamische manier van filmen, ervaar je het namelijk, alsof je er zelf bij bent. Dit komt vooral tot uiting in drie van de meest opvallende momenten van de film, die zich ironisch genoeg in de auto afspelen. De eerste keer namelijk tijdens de spannende en intrigerende opening, waar je meegaat met Gosling's personage Driver op een vlucht in de auto dwars door Los Angeles. De tweede keer tijdens een weliswaar wat korte, maar spectaculaire achtervolging waarbij je als het ware bij Driver en het karakter van Blanche (een korte, maar opvallende rol van de mooie Christina Hendricks) zélf in de auto zit. Je ervaart en voelt vooral in deze scene als het ware de adrenaline die er mee gepaard gaat.
De derde keer is wanneer Driver zich opmaakt om wraak te nemen op Nino (de altijd goede Ron Perlman in een heerlijke rol als badguy) en hem rechtstreeks met auto en al van de duin aframt.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat te denken van de momenten waarop het geluid helemaal stil lijkt te vallen, gevoelsmatig wel minuten lang. Vooral voelbaar, zeg maar zelfs bijna tastbaar, tijdens de roof-overval op de pandjes-shop, waarbij je weet dat er wat gaat gebeuren, maar je weet nooit op welk moment. Of het moment in de lift, waarbij Driver weet, dat de man naast hem een aanslag op zijn leven en dat van Irene (de buurvrouw, innig charmant gespeeld door Carey Mulligan) wil plegen. Het zijn momenten die je gewoon bij blijven.

Naast Refn’s eigen geweldige stijl, zie je aan alles dat hij zwaar beïnvloedt is door regisseurs als Michael Mann en William Friedkin. Niet alleen hebben beide regisseurs gelijkaardige films gemaakt (denk aan Mann’s Thief en Heat en aan Friedkin’s The French Connection en To Live and Die in LA), maar de sfeer lijkt ook wel erg op die films. Mede te danken aan de geweldige muziek van onderhand vaste componist Cliff Martinez. Ook de overige electropop-gedomineerde nummers passen werkelijk als een handschoen in de film en geeft de film een ongekend 80’s-sfeertje (de mede door Michael Mann tot stand gekomen TV-serie Miami Vice komt ook als inspiratiebron naar voren). Dit is ook terug te vinden in de openings- en slotcredits (volledig in het roze).

Waar tot slot deze Refn-film ook aan voldoet, is natuurlijk het trage verloop van de film (maar daar wen je echt zó snel aan). In contrast staan hiermee natuurlijk de geweldsuitbarstingen centraal en vooral in de tweede helft komen die steeds nadrukkelijker naar voren. Al eerder genoemd tijdens de stille momenten is het voelbaar, dat er daarna een vaak korte golf van geweld om de hoek staat te gluren.
En die momenten liegen er niet om. Vooral de scene in het motel, waar Blanche op weinig subtiele wijze door haar hoofd wordt geschoten en de scene in de lift waar een hoofd net zo kwetsbaar blijkt te zijn als een tomaat die je met je schoen kapot trapt, zijn momenten die lang bijblijven.

Eigenlijk is Drive één grote stijl-oefening. Wellicht ‘style over substance’, maar dat zij Refn vergeven. Hij doet het namelijk zó goed, dat je vergeet, dat je eigenlijk oppervlakkig gezien, naar een film kijkt met een behoorlijk eenvoudig, zelfs wat uitgekauwd verhaal.

Het zit gewoon zo verdomd goed in elkaar, er wordt zo geweldig goed geacteerd door iedereen (naast de al genoemde acteurs en actrices, noem ik ook nog even Bryan Cranston, Jason Isaacs en Albert Brooks, die ook geweldig bezig zijn) De muziek is zo fantastisch en vormt ook echt een onderdeel van de film, dat het als geheel gewoon op alle fronten fenomenaal is.

Drive is niet zo maar even een film die je opzet, maar hij is toch toegankelijker dan je denkt. Je moet alleen even bekend zijn met de regels van Refn, voordat je zijn wereld van schoonheid versus geweld induikt. Wat overblijft is een stijlvol meesterwerk, die ik dan ook de maximale score toeken. En alhoewel Refn zich uiteindelijk zelfs zou overtreffen met zijn meesterwerken The Neon Demon en zijn serie Too Old to Die Young, kan ik niet anders dan ook Drive maximaal de hemel in prijzen.

Ryan Gosling speelt een automonteur en stuntman wiens ijzige kalmte en zwijgzame concentratie hem ideaal maakt als chauffeur bij een serie overvallen. Dan ontmoet hij buurvrouw Irene [Carey Mulligan], die haar zoontje Benicio [Kade Leoa] alleen opvoedt zolang Standard [Oscar Isaac] in de gevangenis zit. Wanneer Standard vrijkomt blijkt hij nog wat schulden te moeten aflossen en ‘de chauffeur’ besluit hem daarbij te helpen in de hoop dat hij daarmee de toekomstige veiligheid van Irene en Benicio kan bewerkstelligen. Het loopt echter anders dan gehoopt. Een sterke cast (met een paar verrassende keuzes) en fraaie autoachtervolgingen zijn de beste ingrediënten van deze misdaadthriller. Goslings personage is echter zo enigmatisch dat je net zo weinig emotie ervaart als de hoofdpersoon zelf, waardoor het dramatisch weinig effectief is.

"You know the story about the scorpion and the frog? Your friend Nino didn't make it across the river.”

Er zijn enkele films in mijn stemcatalogus waarvan ik ze wel gezien heb (en dus ook een mening bij heb) maar, waar ik eigenlijk niet meer zo veel van de film herinner. En ook deze film viel daar onder. De laatste keer wanneer ik deze film dus heb gezien, en een mening heb geplaatst is nu negen jaar terug. Ik ken de film van naam, ik zie en weet dat de film hoog beoordeeld wordt en dat mensen fan er van zijn alleen, ik herken me niks meer. Dan gaat het vaak toch kriebelen om gewoon een film weer even opnieuw te gaan kijken, en dat is dus precies wat ik bij deze film heb gedaan. Van de week heb ik hem toch maar weer eens opgezet, en ik heb me werkelijk meer vermaakt dan ik had verwacht. De film pakt dus een stuk beter uit, en ik ben het nu dus ook helemaal niet meer eens met mijn huidige (op het moment van schrijven) cijfer. Gelukkig biedt ‘HBO Max’ deze film aan, waardoor mijn keuze makkelijker werd gemaakt, en de herziening er maar even in heb geknald.

En ik vond het een zeer vermakelijke film, je moet er overigens wel van houden. Dit omdat de personage van ‘Gosling’ zo zijn eigen trekjes heeft, en dat is niet altijd even overtuigend of vol met energie. De film wordt juist met veel rust vertoond, alleen wanneer het er toe doet is de film kei- en keihard. De depressieve rol van ‘Gosling' doet daarin aardig zijn werk, en hij speelt heel erg overtuigend waar ik wel van hou. Ik weet nog wel dat ik negen jaar geleden daar wat minder positief was over het acteerwerk van ‘Gosling’ maar, in de loop der jaren heeft hij sowieso al het één en ander laten zien dus ik denk wel dat ik meer snap van het acteerwerk. Of ik ben gewoon volwassener geworden, al wil ik dat zelf nog niet echt graag toegeven.

‘Drive’ is een zeer vermakelijke mix van donkere humor (om misschien is droge humor wel beter) gepaard met snoeiharde actiescenes gewikkeld in een depressief jasje. Dat laatste is meer een feit aangezien ‘Gosling’ duidelijk niet het fijnste leventje heeft. Wellicht zelfs wat eenzaam. Het contrast tussen deze verschillende elementen brengt juist dat gene naar voren wat je wilt in deze film, en ik ben echt heel erg enthousiast de film uit gegaan.

Er was één minpuntje wat ik in totaliteit terug kan vinden over deze film. Het is al een paar daagjes terug namelijk dat ik de film had gezien maar; dat mag volgens mij de prent niet drukken. Wat ik had en, waar ik wellicht wat moeite mee had is het middenstuk in de film waar ik het soms toch wat traag vond, daar had van mij part wel wat meer actie in mogen zitten. Of nou ja acite, het zakte mij toch wat te ver in en dat vond ik toch wel echt erg jammer. Daarmee bedoel ik overigens vooral dat de film daarmee toch wat mijn concentratie verloor die hij echter niet veel later weer gewoon vast greep.

Maar, wat bleef het over het algemeen toch een gave film zeg. De film bleef van begin tot het einde wel imponeren, vooral de ‘gewelddadige’ scenes zijn toch van goede klasse. En dan niet zozeer dat het gewelddadig moet zijn, voor sommige azijnzeikers hier. Maar de scenes waar men elkaar vermoordt zijn toch wel waanzinnig in film gebracht, daar mag menig horrorfilm nog wat van leren. Neem bijvoorbeeld het moment dat 'Blanche’ namelijk door haar hoofd wordt gejankt met een shotgun, wat immers ook nog in slow-motion wordt getoond is toch wel gruwelijk. Of het moment dat ’Driver’ met een keukenmes iemand bewerkt in zijn nek, zijn heerlijke scenes.

Ik heb dus uitstekend en geweldig genoten van deze film en verhoog mijn stem zelfs met een half puntje, de film was bijna perfect, op dat ene minpuntje na wat ik benoemde dat ik de film op één moment net iets te traag werd, wat gelukkig niet al te lang duurde en ook niet veel van deze film inpikte.

(was 4.0*)

Een bijzonder duistere film. Ook wanneer het dag is, blijft de onheilspellende sfeer aanhouden. Het misdaadverhaal is spannend, maar lijkt bijna bijzaak in dit portret van een dolende man, die vanuit goede bedoelingen verwikkeld raakt in een web van misdaad en verraad. Bovenal is de sfeer me bij gebleven en de fantastische beelden.

De onderwereld is net zo bevolkt als de nachtelijke straten van LA, waarin de karakters net zo divers zijn als de stad zelf. De setting in verschillende restaurants, een garage en een stripclub is al net zo veelzijdig. De film toont de stad in al haar diversiteit, hoewel de zonnige kant van LA enkel tot uiting komt in een broeierige manier, niet de gezellige Hollywood kant die we normaal zien. De rafelranden van LA worden prachtig in beeld gebracht. Tel daarbij op het contrastrijke kleurenpalet en de duistere synthpop en je hebt een film waarin een unieke sfeer wordt neergezet.

Hef lome tempo van de film deed me af en toe denken aan films als Two Lane Blacktop, Taxi Driver en No Country for old men, een paar favorieten van me. Maar ondanks de trage vertelling zijn de achtervolgingen zinderend, en de plotse geweldsuitspattingen soms ronduit schokkend. Dat de hoofdpersoon tot het eind weet te verassen in zijn daden draagt sterk bij aan de onderhuidse spanning.

Ik houd van films die binnen twee uur passen. Het is een prestatie om in die korte tijd een unieke wereld te creëeren en Drive slaagt daarin met vlag en wimpel. Een bijzondere ervaring.

4,5*

Halfje erbij in de herziening. Drive is echt uniek. Dat is na de de openingsscène eigenlijk al wel duidelijk. Een van de betere die er is. Gosling is fantastisch als zwijgzame stuntrijder in deze verder superefficiënte film. De speelduur is perfect en de focus ligt steeds precies waar die moet zijn. Weinig bijpersonages en figuranten. Wel een sterkte Perlman, Isaac en Mulligan. IJzersterke regie van Refn. Zelfs LA ziet er tof uit in deze cinematografie.

En hoe goed blijft die soundtrack?!!

4,5*

Tot het geweld losbarst een erg sterke sfeer met veel spanning en stijl en een ijzersterke Gosling, al stelt die me eigenlijk nooit teleur. Als het geweld eenmaal losbarst werkt dat voor mij een beetje als een ventiel dat open gaat en loopt de spanning er uit. Gosling blijft imponerend maar de film minder.

Weergaloos!

Drive is echt een unieke film in het genre. Gosling speelt ijzersterk de stille stuntrijder in Hollywood.

De liefde tussen Driver en Irene wordt op zn realistische manier weer gebracht, niet geforceerd, maar heel natuurlijk.

Het trage tempo wat kan overgaat in zeer expliciete geweldsuitbarsting, acteerprestaties ( Ook van het jochie!! ), de muziekkeuze, kleurgebruik, de aanhoudende spanning is helemaal top. Het donkere Los Angeles ziet er heel tof uit.

Fantastische film

Alle elementen zijn wel aanwezig waarbij de scene in de lift me het meest bijstaat.

Sterk acteerwerk van Gosling, bij vlagen cinematografisch (erg) mooi.
Mooie vergelijking wordt hier ook gemaakt met een reddende engel die geen moment twijfelt actie te ondernemen na foute keuzes van anderen.

Prima film, eigenlijk weinig aan toe te voegen tov de andere reviews. Ik vind 'm iets te hoog gewaardeerd, maar dat heeft vooral met smaak/voorkeur te maken.

Het is een film waarin de dialogen kort zijn: weinig tekst en veel blikken en wat langere scenes waarin niets gezegd wordt. Dat geeft een apart sfeertje waar vaker aan gerefereerd wordt. Het geweld in deel 2 is hard en expliciet. Voor mij iets té expliciet. Ik houdt wel van een Tarantino achtige filmstijl, maar hier wordt het soms onsmakelijk. De soundtrack is uitstekend, camerawerk is ook ver bovengemiddeld. Er wordt goed en overtuigd geacteerd door de volledige cast. Gewoon een degelijke film die niet de standaard clichés opzoekt.

De kritische noten: Ik had iets meer verwacht van de achtervolg / auto scenes. De motivatie van de hoofdpersoon en sommige andere rollen voor hun handelen was voor mij niet altijd helder wat jammer was. Ook de 'wow factor' ontbrak voor mij wat. Tot slot is het verhaal en het plot wat simpel en weinig verrassend. Maar zoals gezegd: een prima film en een aanrader als je van het genre houdt. 3 - 3,5 sterren.

Ik vond de herziening vooral rond hetzelfde resultaat zitten. Refn vind ik ook totaal geen fijne regisseur. Arrogant, verwaand mannetje dat door bijna iedereen de hemel in wordt geprezen (in sommige gevallen terecht). Drive is tot mijn grootste irritatie een best degelijke film, die het vooral moet hebben van de opbouw. De stilte voor een geweldsexplosie is altijd op een bepaalde manier intrigerend en de film ziet er scherp uit. Het is ook één van de weinige thrillerfilms waarin ik het romantiekaspect bij lange na niet storend of in de weg vond zitten. Gosling doet het degelijk, bijrollen van Isaac en Mulligan zijn zeer behoorlijk en de tweede helft loopt lekker. Toch heb ik het idee dat de wereld die Refn hoopte neer te zetten er niet helemaal uitkomt, want je hebt het idee alsof er visueel veel meer uitgehaald had kunnen worden. De finale vond ik halfbakken en wanneer de film opeens lekker gewelddadig uit de hoek komt kapt Refn weer af om te beginnen aan karakterontwikkeling. Het mag duidelijk zijn dat Drive geen pure actiefilm is, maar wat het dan wel is is nooit echt geweldig of uitzonderlijk te noemen. Het is naar mijn persoonlijke opinie vooral een leuke film van een onelegante regisseur.

Goed verhaal met een excellente Ryan Gosling als de chauffeur. De toon van de film beviel me heel erg. Goeie muziekkeuze die deels teruggrijpt op de jaren ‘80 en verder minimalistisch nineties aandoet. Op de achterkant van mijn dvd staat een quote waarin gerefereerd wordt aan Michael Mann en aan diens stijl doet deze film inderdaad wel wat denken. De muziek, de snelle auto’s, het misdaadsfeertje … Het einde was niet helemaal happy maar dat had ik hier ook niet verwacht.

Duidelijk niet mijn ding, het houterige emotieloze acteerspel van Ryan was voor mij geen seconde geloofwaardig, ook de chemie met zijn vrouwelijke tegenspeelster kwam op mij persoonlijk zeer geforceerd over, zonde eigenlijk wel want ze is wel een interessante vrouw en leuke actrice!

De film heet Drive maar alles bij elkaar zit hij nog geen kwartier achter het stuur, de actiescènes waren overtuigend geschoten maar redden het geheel voor mij ook niet.

Grappig wel dat Albert Brooks even om de hoek komt kijken, ik waardeer die man wel!

Maar verder? Nee dankje, deze film ben ik snel weer vergeten.

2*