Drive (2011)

Vergeet niet de soundtrack,... Zeer goede aanvulling op het geheel.

Klopt, al valt dat wat mij betreft onder sfeer.

Ja, die vult de sfeer wel aan. Maar kun je apart zien/horen.

Onmogelijk los te koppelen van elkaar. Score/soundtrack/sounddesign is het hart van de sfeerschepping.

Regisseur Refn heeft het noir-gevoel goed in de vingers maar verpest deze prent door lelijke, expliciete geweldsuitbarstingen.

Refn bekent in de bonusdocumentaire op de dvd dat The Texas Chainsaw Massacre (1974) zijn favoriete film is. Hij zou deze film nog eens goed moeten bestuderen en zien hoe zeer het feitelijke bloedvergieten in dit meesterwerk juist knap buiten beeld gehouden wordt. Het effect wordt alleen maar vele malen sterker....

In elke film van Refn zit er geweld dat in-youre-face wordt getoond. Je kunt niet zeggen dat het effect altijd vele malen sterker is als het niet in beeld komt, denk aan irriversible.

Daarnaast is het ook een sterk contrast waardoor het geweld vele malen harder aankomt omdat het een hele rustige film is.

Nee, Reinbo. Soms, heel soms, weet ik waar ik over spreek....

Ik heb de film al een tijd niet meer gezien, maar dacht dat het afgezien van de hotelscene met het bloed wel meeviel. En in TCM zie je ook dat er met een hamer op iemands kop wordt geslagen en iemand met en scheermes zijn hand open snijd, dus helemaal vrij van bloed is die film ook niet..

Nee, niet 100% - maar desalniettemin is The Texas Chainsaw massacre legendarisch als het gaat om het geweld dat gesuggereerd wordt maar wat je net niet expliciet ziet.

Het maakt TCM daarom mede zo goed en genadeloos.

Ik wou graag dat bij Drive hetzelfde gebeurde. Ik heb niets principieels tegen 'graphic violence' maar daar zijn films als The evil dead en Re-animator voor.

Bij Drive vond ik het storend en ondermijnde het de geheimzinnige, subtiele noir-sfeer.

Smaken verschillen. Ik vind de openbaring van het geweld in Drive juist perfect. Het is de hel die de hemel verstoort. De engel, die plots laat zien er een van wrake te zijn. Juist een schitterende wending, die niet zonder expliciet geweld kan. Het is zijn natuur, die moet getoond worden.

Ik had een standaard hollywood actie verwachts maar dat werd het niet en dat is positief. Een trage film met lange scenes. Het lijkt wel of de hoofdpersoon autisme heeft op de manier waarmee hij omgaat met gesprekken.

De scenes waar dingen gebeuren terwijl een muziekje speelt (hoe noem je dat) hoefde van mij niet persee en waren iets te lang.

Meer dan ik verwachtte en daarom een goede film!

Kon er een stuk minder mee dan ik hoopte. De eerste tien minuten zat ik op het puntje van mijn stoel. Geweldig begin. Zo goed blijft het helaas niet.

Vaak erg fraai gefilmd, maar een verhaal dat niet echt boeide en heel wat kansen liet liggen om ècht te gaan boeien. Daardoor niet erg bevredigend. Gosling was ook nogal net niet, vaak iets te veel een gemaakt typetje. Mulligan vind ik altijd wel fijn. En de soundtrack was wennen maar uiteindelijk ook wel lekker,

3.0*

Wel een mooie film. Ik had sterk verwacht dat we de goede chauffeur/coureur op het einde van de film nog in actie zouden gaan zien, om zijn kwaliteiten te tonen, maar dat mocht helaas niet zo zijn.

Sterke film, 4 sterren.

Drive is echt uitzonderlijk gestileerd: de close-ups van de verliefde glimlachende gezichten (perfect gecaste Mulligan), het fenomenaal kitscherige licht, de veel te mooie slow-mo's, de veel te cheesy synthpop soundtrack etc. Neem nou de tekst van een van de songs: 'youre a human being, and a real hero', geen enkele zelfrespecterende regisseur die dat zou aandurven. Refn pulls it off. Eigenlijk kan het helemaal niet dat we tegenwoordig zo'n veel te coole archetypische Hollywoodheld nog aanbidden. Ik ben een believer!

Het idee van een Bijbelse aartsengel of een uit de epiek afkomstige halfgod bevalt me wel. Toch heb ik niet hetzelfde idee bij Drive.

Wat representeert de Driver dan? De Driver is naar mijn mening de representatie van de angstaanjagende en meedogenloze maar ook bewonderenswaardige, niet te stoppen, onvoorstelbare kracht van de natuur. Hij is het sublieme, een niet te bevatten kracht die iedereen te boven gaat. Dit werd voor mij al enigszins duidelijk bij één van de eerdere shots gericht op zijn auto, ver genomen vanuit de lucht die gebouwen (En al de menselijke creaties) van L.A. ontstijgt. Hij bevind zich rond de mensen, maar tegelijkertijd staat hij er boven.
Bij het eerste dialoog ("You give me a time and a place, I give you a five minute window. Anything happens in that five minutes and I'm yours. No matter what. Anything happens a minute either side of that and you're on your own. Do you understand?") maakt hij duidelijk dat hij bepaalt, de onontkoombare natuurwet waarna je je alleen kunt voegen. Beweeg je mee dan kun je meeliften voor zolang hij het toestaat, zo niet dan zul je zonder genade verdrinken. Wanneer de man in de bar hem aanspreekt, denkt hij de Driver te kunnen gebruiken voor zijn eigen doeleinden. Echter de kracht van de natuur is niet te temmen en het enige wat hij kon doen was, nadat hij werd gewaarschuwd, afstand te nemen.
Zoals het sublieme zul je hem vanuit een veilige positie bewonderen, zal hij je fascineren of zal je hem zelfs als plezierig ervaren, dit fenomeen dat eigenlijk nooit echt begrijpelijk wordt. De lift scene geeft een duidelijk onderscheiding tussen de veilig positie (die in de realiteit alleen in het voorstellingsvermogen mogelijk is, vandaar de dromerige afsluiting van tijd en ruimte op het moment van deze ervaring - het liefhebben) waarin er van genoten kan worden, maar wanneer je in de realiteit het vernietigende fenomeen aanschouwt het alleen maar oproept tot hevige angst. In verschillende scenes zijn er prominent spiegels aanwezig. Ik denk dat dit een hint is naar de twee sterk van elkaar afwijkende kanten van deze natuurkracht. There are two very different sides to this coin.
Een andere hint naar het sublieme van de natuurkracht zijn de verschillende keren waarin de Driver niet eens opgemerkt wordt door zijn omgeving. De eerste keer dat Irene in het beeld verschijnt en ze elkaar zonder enige blik tegemoet lopen. Het moment in de kleedkamer wanneer geen enkele showgirl hem een blik geeft, en duidelijk wanneer hij met het masker op voor de pizzeria van Nino staat. Zijn kracht is namelijk niet vatbaar voor het menselijke brein. Je kunt op z'n hoogst een glimp van het geheel- of een schaduw van de waarheid zien. Voorbeelden hiervan komen terug in de schaduw scene waarin hij Bernie doodt en de strand scene waarin Nino slechts een glimp van hem opvangt wanneer de vuurtoren haar licht op de Driver schijnt. Het verklaart tevens de gebrekkige reacties van de Driver naar mijn mening, die niet zozeer weinig te zeggen heeft, maar simpelweg vanuit ons perspectief zich maar in beperkte mate kan uitdrukken.
Dat zijn kracht onvoorstelbaar is, wordt nog eens duidelijk in de kleedkamer scene. Hij ontlaadt zich en zijn kracht is zo immens dat het zelfs tijd lijkt te stoppen, als een zwart gat die het letterlijk opgeslokt heeft.
Een ander overduidelijk aanwezig natuurlijk element is de schorpioen. Alhoewel niet heel sterk voor mijn argumentatie, duidt het overduidelijk op de schorpioen die altijd terug zal vallen in zijn natuurlijke gedrag.
Twee aspecten van de film die het voor mij definitief maakten, waren de momenten waarop de kolkende zee in beeld werd gebracht. De eerste keer dat Driver Nino in de wild golvende zee verzuipt, een onmogelijk te ontsnappen situatie voor Nino. Het tweede moment is wanneer Irene in het laatste gedeelte op de deur klopt, maar waar de Driver al vertrokken is. Op het moment dat zij terug loopt naar haar eigen woning komt er overduidelijk een schildering van een onrustig kolkende zee in beeld.
Vele dachten waarschijnlijk op het einde dat de Driver zou sterven of hadden hem misschien liever zien sterven. Ik ben daar niet één van, althans niet bij herziening. Alleen mensen en hun gedachten zijn eindig, maar de onvoorstelbare, niet te stoppen kracht van de natuur blijft eeuwig voortbestaan.

Een aantal momenten zijn echter nog niet verklaarbaar voor mij. Zo heb ik ook wel gevoel voor andere interpretaties door bepaalde vorm eigenschappen, zoals de naam Standard Gabriel, Het bevestigen van zijn horloge aan het stuur. Het moment waarop Driver in de spiegel (met kleine pasfoto's eraan bevestigd) kijkt en zijn reflectie te zien is, waarop hij vraagt is dat je man? En bijvoorbeeld de lamp die de vorm heeft van een nimbus die tevens te zien is in afbeeldingen van (christelijke) heiligen. Deze eigenschappen lijken zeer doelbewust te zijn geplaatst.

Je levert voor mij een erg interessante en zeker aannemelijke interpretatie Glacius. Helemaal goed dat je, indachtig de hermeneutisch cirkel, aandacht hebt voor scene's die niet lijken te stroken, of moeilijke in te passen zijn in je interpretatie, Ook goed dat je open staat voor mogelijke alternatieve interpretaties. Je hebt mijn moviemeterdag helemaal gemaakt. [/slijmmodus]

Leuk stukje Glacius, kan me er prima in vinden.

Leuk stuk inderdaad. Zoveel diepgaand narratief zie ik er zelf helemaal niet in maar desalniettemin wel leuk om te lezen.

Interessant Glacius. Zal het in gedachten houden als ik 'm herzie.

Leuk stukje, maar ik ben niet overtuigd. Ik zie eigenlijk geen enkele reden om de Driver met de natuur te vereenzelvigen. Het lijkt een nogal arbitraire keuze. Je zou hetzelfde verhaaltje kunnen houden, maar dan met een identificatie met God of de kosmos, of met geld - noem maar op. Je punt over de spiegels is volgens mij wel spot on, wat dat betreft kan ik je alleen maar gelijk geven

Er wordt teveel gespeeld met stijl en vorm naar mijn mening om aan te nemen dat er niets schuilt onder de oppervlakte. Natuurlijk is mijn interpretatie ook slechts niet meer dan dat, maar tegelijkertijd vind ik ook dat de zo vrije (en open) mogelijkheid om zelf te interpreteren in deze film hetgeen is wat het, wat mij betreft, tot een werkelijk kunstwerk maakt .

Ben in mijn interpretatie overigens deels geïnspireerd door Immanuel Kant's idee van het sublieme als een onvoorstelbare kracht (of oneindigheid) van de natuur.

Akkoord, maar stijl en vorm insinueert toch niet per definitie dat het inhoudelijk ook enorm veel diepgang en symboliek in zit. Al is het wel leuk om te lezen hoor . Bovendien is het ook niet zo interessant wat Refn voor ogen heeft, dat jij dit er uit haalt is toch het belangrijkste. Refn triggered je dit er in te zien dus dat is de waarheid die telt.

Refn's eigen "boodschap" is inderdaad niet belangrijk, alleen zijn mogelijkheid scheppende rol voor verschillende interpretaties is naar mijn mening van belang. Ik denk sowieso dat we nu beide de fout in gaan met onze opmerkingen. Mijn opmerking zou insinueren dat de regisseurs "boodschap" van belang zou zijn of dat er een objectiveerbare boodschap zou bestaan in deze (of elk andere) film. Het is naar mijn mening inderdaad ook puur interpretatie op basis van ons eigen kader van ervaringen, gevoelens, kennis et cetera.

Het is echter wel fijn als er bij een analyse enige stijl of vorm kenmerken als argumenten aangedragen worden om de centrale bewering van de analyse te ondersteunen.

Eens.

Ik kan me totaal niet vinden in de 'natuur analyse' om de simpele reden dat de Driver oven een bijna bovenaartse zelfbeheersing lijkt te beschikken en die enkel op essentiele momeneten laat schieten. En zelfbeheerding is nu net een eigenschap die de natuur compleet vreemd is.

En dat de driver een soort oerkracht in zich lijkt te dragen, past toch prima bij zijn 'goddelijke' status als engel.

Ik durf veel aan driver toe te dichten maar zelfbeheersing is er daar geen van. Als ie iets niet bezit is dat het wel.

Ik zie wel enkele referenties in de film die jouw standpunt ondersteunen, met name in het lichtgebruik in sommige scenes, de "nimbus lamp", de naam Standard Gabriel (Where is the deluxe version? -> kijkt naar de Driver ) e.d. Toch voel ik daar minder voor, juist om één van de redenen die je al noemt, de momenten waarin het juist sterk ontbreekt aan zelfbeheersing. Ik zou het niet eens zelfbeheersing noemen, simpelweg een enigszins verraderlijk beeld dat ook een andere onvoorstelbare kant heeft. Ik zou overigens graag een uitgebreide analyse van je lezen die jouw stelling ondersteunt

Overigens vind ik "natuur analyse" ook een beetje kort door de bocht. Ik had me meer gericht op bepaalde natuur fenomenen, waarvan de kracht of oneindigheid niet in het voorstellingsvermogen te bevatten is, die vanuit een veilige positie als bewonderenswaardig (of mooi, interessant, genietbaar) wordt ervaren, maar in een werkelijke confrontatie zal leiden tot onvoorstelbare pijn en angst. Door deze dubbelzijdige ervaring gecombineerd met een onvermogen in het voorstellingsvermogen om het te bevatten kan je spreken van het sublieme, wat overigens reikt aan het bovenaardse, althans in de menselijke ervaring

Neem bijvoorbeeld Benicio die met veel interesse een animatiefilm kijkt, waar onder andere één van de karakters "the bad guy" een haai is. Benicio realiseert zich dat de haai een gevaarlijk, angstaanjagend dier is, daarom is de haai immers "the bad guy". Tegelijkertijd benadrukt de film dat de interesse wel uitgaat naar de haai als één van de interessantere, opvallende karakters. Tenminste vanuit die veilige positie. Een reële ontmoeting met de natuurkracht van een haai is echter angstaanjagend en tegelijkertijd gaat de werkelijke kracht van de haai ook voorbij ons voorstellingsvermogen.