127 Hours (2010)

Gruwelijke film, mede door het realisme, want je zit de hele tijd te denken van, wat zou ik doen in deze situatie etc.. Die flashbacks had ik op een gegeven moment wel gezien. Maar voor de rest behoorlijk wat spanning, vind zo'n film als deze ook enger dan de gemiddelde thriller/horrorfilm. De manier hoe hij zich bevrijdde was gruwelijk ja, maar zoiets had je kunnen zien aankomen. Ik zat ook telkens te denken tijdens deze film wat ik zou doen als ik in zo'n situatie zat. Ja zeer goede film dit.

Hard.

Het eerste kwartier is wat twijfelachtig, onder meer door de niets om het lijf hebbende ontmoeting met de twee dames - ik vreesde eventjes dat zij nog zijn redders zouden worden.
Dan komt het moment waarop Aron geklemd raakt en slaat de sfeer helemaal om. De stilte die na het ongeval heerst is meesterlijk. De overlevingspoging nadien is dat ook.
De dromen die na verloop van tijd de kop opsteken werken meestal, maar die met de ex-vriendin zijn maar flauw.
Het einde bezorgt dan weer wel kippenvel, als je de echte Aron met z'n familie en vrienden te zien krijgt.

James Franco weet z'n rol nagenoeg perfect in te vullen. Eerst is hij nog de onbezorgde avonturier, maar de transformatie die hij tijdens de 127 uren ondergaat is fantastisch. Vooral wanneer hij tegen de camera praat en z'n eigen show heeft is hij uitmuntend.

Danny Boyle - ik denk niet dat ik al iets van hem gezien had - zorgt voor behoorlijk wat dynamiek. Meestal pakt dat goed uit - vooral als Aron in zijn eigen camera praat en wanneer hij aftakelt -, maar soms vind ik het niet echt passen bij de sfeer van het hele gebeuren (vooral die drieledige splitshots).
Ook de muziek is niet helemaal mijn ding. Als zelfs Plastique Bertrand passeert in een rauw drama...

Erg goed, maar niet perfect.
4

Deed me een beetje aan Into The Wild denken, niet alleen omdat beide waargebeurd zijn en gaan over een jongeman die alleen in de natuur is, maar ook omdat ze visueel wel wat van elkaar weg hebben. Maar daar waar Into The Wild me niet kon boeien, is dit vanaf het moment dat Ralston vast komt te zitten (een ik-hou-mijn-adem-maar-in-momentje) een enorm meeslepend drama. Door de weinig afwisselende opzet lijkt de film wel nét ietsje te lang te duren - de herinneringen aan het ex-vriendinnetje hadden van mij gerust weg mogen blijven, maar goed, in die situatie schiet zoiets natuurlijk wel door je hoofd -, maar Boyles beeld- en geluidtrucjes zorgen ervoor dat je je absoluut niet verveelt. Sowieso is het onderwerp van de film meeslepend genoeg om je er direct in te zuigen. Als Franco dan eindelijk weet te ontsnappen, staan de tranen haast in je ogen.

Realistisch en goed in beeld gebrachte film, met een top James Franco. Ondanks dat er niet al te veel gebeurt ben je toch benieuwd hoe het gaat aflopen, zeker als zijn gedachten beginnen af te dwalen door vermoeidheid en uitputting. Het einde wordt nog een beetje Amerikaans, maar goed; ze hebben dat gedeelte beperkt tot een 5tal minuten dus we mogen daar niet over klagen

3.5*

Ik was bang dat deze film bij een herkijkbeurt saai en veel van hetzelfde zou worden, maar niets is minder waar. De film is nog net zo sterk als de eerste keer dat ik hem zag en het is ontzettend knap dat een film met dit eenzijdige verhaal zo goed stand houdt gedurende de hele speelduur.

Dit alles dankzij James Franco, die echt mijn held is in elke film waarin ik hem zie spelen. Hij draagt zo'n film met gemak en het is niet moeilijk om mee te leven met deze leuke, charismatische man. (en dat terwijl deze man eigenlijk helemaal niet zo leuk is)
Franco speelt de rol perfect en zijn transformatie van levenslustige mountainbiker tot wanhopig stukje mens is geloofwaardig tot en met.

Het einde is werkelijk waanzinnig mooi. Kippenvel van top tot teen.

Ik gooi nog een halfje bovenop mijn stem, omdat ik het echt knap vind dat deze film zelfs bij een tweede keer de hele tijd blijft boeien (want zoveel gebeurt er natuurlijk niet) en nog net zo sterk in zijn schoenen staat.

*4.5

Een film die zeker wel een indruk achter laat. Het is absoluut geen klassieker, maar door het sympathieke spel van Franco krijg je wel een ongemakkelijk gevoel als je hem in de benarde situatie ziet. Ondanks het 'bekende' einde blijf je geboeid tot het einde.

Ik geef deze film 3 en een halve *

Toch behoorlijk strakke film! Hoofdzakelijk één locatie voor minstens een uur, en toch verveelt hij geen moment. James Franco maakt hier een goeie beurt en zet zijn personage overtuigend neer.

Na het kijken van de film, las ik ergens in een recensie over dat het een minpunt was dat de regisseur niet (of amper) de eenzaamheid die Ralston gevoeld moet hebben toen hij daar al die uren vast zat, in beeld heeft gebracht.

Dat klopt misschien wel, maar het feit dat ik daar tijdens de film op geen enkel moment aan heb gedacht, spreekt dat dan weer tegen.

Door de manier van filmen van Ralston op zijn fiets, kom je vanaf de start van de film direct in die 'adrenaline-rush' terecht. Wel misschien wat overbodig verhaallijntje met zijn (ex-)vriendin, maar dat is het dan ook.

Met andere woorden, zeker een aanrader, wel geen topper.

(wanneer komt er een bio-pic over Jeff Buckley ... De hoofdrolspeler hebben we in elk geval al:-)

Een film, waarbij het verhaal wel snor zat (dat was dan ook niet moeilijk, want het was waargebeurd), maar de uitwerking vond ik toch wat minder. Zo vond ik zijn dagdromen/hallucinaties bij wijlen soms irritant. Ik had er over het algemeen gezien wat meer van verwacht, zo was er in de media zoveel over uitgewijd over het geluid bij het breken van zijn arm, maar vond ik daar in de film vrij weinig aan. De effecten van Boyle (o.a. met de camelbag) vond ik best wel geinig (zeker toen het geen water meer bleek te zijn).
Verder speelt Franco zeker niet slecht, maar ik vind zijn prestatie nu ook zeker niet opvallend goed.

It's no Slurpee!

Ik weet niet goed hoe het komt maar ik heb Danny Boyle altijd al een overgewaardeerd regisseur gevonden. Hij maakt op zich wel vrij degelijke films maar ik heb nog aan geen enkele score hoger dan 3.5* kunnen uitdelen. Ik heb niet zijn gehele oeuvre gezien dus misschien zit er nog wel ergens een verborgen parel tussen maar van 127 Hours verwachtte ik eerlijk gezegd helemaal niet veel. Het was dan ook omdat de film gisteravond op televisie was en mijn broer en zijn vriendin hem graag wouden zien dat ik meekeek. Over het algemeen toch nog wel aangenaam verrast.

Maar dat is gewoon volkomen dankzij James Franco. De acteur kwam me voor het eerst onder de ogen dankzij zijn heerlijke vertolking als James Dean in de gelijknamige biopic maar hier bewijst hij zijn kunnen toch ook weer. Zeker de momenten waarop hij met zichzelf begint te communiceren in de vorm van een talkshow host is geniaal te noemen. Onbegrijpelijk ook dat Franco niet de eerste keus van Boyle was, kan me geen enkele andere acteur voorstellen die dit tot een goed einde zou kunnen brengen. Dit is voornamelijk een one-man show van Franco maar Amber Tamblyn en Kate Mara zijn een geslaagde toevoeging aan het begin van de film. Interessant ook dat we op het einde de echte Aron Ralston nog te zien krijgen maar ik kon het niet van me afschudden dat Boyle dit speciaal deed om nog wat dieper op het sentiment te werken, iets wat bij mij niet goed werkte.

Want rondstrooien met clichés is precies wel iets dat de regisseur doet. Hij wordt vooral geroemd om zijn hippe en flitsende montage maar ik stoorde me er vrij hard aan. Hier en daar een mooi shot van de canyon (er is een moment waarop er verder en verder uit de kloof waar Aron vastzit wordt uitgezoomd dat er erg geslaagd uitzag) maar het begin met split screens is gewoon irritant. Beetje jammer dat de film zijn einde al vrijgeeft in de titel want zelfs zonder deze voorkennis wordt al snel duidelijk dat verhaaltechnisch 127 Hours niet veel om handen heeft. Boyle probeert het tempo erin te houden aan de hand van wat trip/droom momenten maar die voelen zo misplaatst aan dat het eigenlijk meer afbreuk doet aan de film dan wat anders. Zeker ook omdat het beklemmende aspect van de film hier wat door verdwijnt. Wel chapeau voor de manier waarop hij er in slaagt om de onvermijdelijke amputatie in beeld te brengen. Het vervolg daarvan voelt me wat te gerushed aan maar de aanloop op zich is knap gedaan.

Uiteindelijk is 127 Hours een film van hoogtes en laagtes. Franco's performance is het absolute hoogtepunt maar voor de rest is de film niet zo bijzonder speciaal zoals de vele recensies doen vermoeden. Jammer dat Boyle besloot om zijn beklemmende sfeer te gaan onderbreken met flashbacks en dergelijke.

3,5* waarvan een groot deel op naam van Franco mag worden geschreven

Beviel veel beter dan jaren geleden, dat alles heeft te maken met de kwaliteit van het bronmateriaal. Gelukkig heb ik de dvdscreener periode achter me gelaten. De meal ticket van de film is dan ook vrij cliché, ook niet echt films die mij aanspreken maar Boyle maakt enorm veel indruk op audiovisueel vlak. Vlot, prachtig kleurengebruik, lekkere editting en een dun plot als 127 Hours heeft verschuift de focus in de juiste richting. Boyle had zijn stilering zelfs nog wel verder door mogen voeren wat mij betreft. Toch een fijn filmpje van Boyle.

Niet slecht, maar had er toch wel iets meer van verwacht. Eigenlijk doet de film wat je denkt dat gaat gebeuren en niet meer dan dat. Ik zat te wachten op het moment waarop ik verrast zou worden en de film naar Oscar-waardig niveau zou worden getild. Dat moment bleef uit.

Aan James Franco ligt het niet. Hij acteert Arons opeenvolgende emoties heel natuurlijk. Het hoogtepunt voor mij is de scène waarin Aron op film een soort Gollum-achtige dialoog vastlegt. Verder werd ik niet echt geraakt door Arons worstelingen. Misschien omdat je toch al weet hoe het afloopt; dat wil zeggen, ik wist het en ik vermoed dat de meeste mensen dit al weten voor ze de film gaan kijken. Alleen al omdat de film 127 Hours heet, weet je al dat zijn aanvankelijke ontsnappingspogingen gaan mislukken.

Dat is denk ik wat de film nekt: het gebrek aan spanning. Je weet van te voren hoelang hij daar moet zitten en hoe hij vervolgens zichzelf bevrijdt. Arons karakter lijkt zich wel wat te ontwikkelen, maar eigenlijk gebeurt er verder niets. De hallucinaties zijn leuk bedacht maar niet heel boeiend, behalve dan de plotseling opduikende Scooby Doo, waar ik eerlijk gezegd nogal van schrok.

Ook vind ik het gebergte waar de film zich afspeelt een vreselijk naargeestige locatie, er zullen mensen zijn die van dit landschap houden maar ik werd er al unheimisch van toen Aron nog vrij rondliep. Daarnaast ben ik toch al geen groot fan van Danny Boyles wat drukke manier van filmen en werken met split screen. Aan de andere kant vond ik het wel een leuke vondst om vanuit een waterfles te filmen en zo de verergerende dorst invoelbaar te maken.

Al met al deed het verhaal me niet zoveel. Datgene wat het moment suprême had moeten zijn ging zo snel voorbij dat ik heb moeten terugspoelen, ik snapte namelijk niet hoe hij nu ineens vrij was gekomen. Zijn arm was er eigenlijk heel plotseling af. En dan wordt er gezegd dat er mensen onwel zijn geworden bij die scène. Of zullen ze voor de tv de scène wat minder expliciet hebben gemaakt? In mijn versie was het in enkele seconden voorbij.
EDIT: inmiddels heb ik op YouTube de hele scène gezien. Er was in de tv-versie inderdaad een schandalig groot stuk uitgeknipt, zodat. het net leek alsof hij zijn arm lostrok, terwijl hij toen in feite alleen zijn botten brak en de rest nog af moest snijden. Nu snap ik het één en ander ineens een stuk beter. Schandelijke actie van RTL5 om zo'n belangrijke scène zo te verkorten en daarmee volstrekt te verknoeien! Blijkbaar ben ik niet de enige die er zo over denkt. Ik wou dat ik het van te voren had geweten, dan had ik nooit de gecensureerde versie gekeken.

Zoals gezegd had ik hier meer van verwacht. Ik weet niet hoe het had gemoeten maar ik had meer spanning gewild en meer willen kunnen meeleven. Ik voelde me niet echt betrokken bij de hoofdpersoon, en dacht eigenlijk precies hetzelfde als ik waarschijnlijk dacht toen ik ooit het echte verhaal in de krant las: fijn dat hij nog leeft, anders had hij z'n arm er voor niks afgehaald. Van zo'n film verwacht je toch dat hij iets meer emotionele betrokkenheid teweegbrengt. Beetje jammer. 2,5 ster, met een extra halfje voor de 'Gollum'-scène.

Prima commentaar van Weertenaar

Wel vind ik het van de makers gedurfd om van een enkelvoudige situatie een film te maken. Dat men de film lardeert met hallucinaties en fleshbacks e.d. maakt de film interessant. Dat wil zeggen; dat had de film interessant moeten maken. En er is alles aan gedaan om het te doen slagen. Maar je blijft als kijker alleen geïnteresseerd of hij (die persoon daar) het zal redden en zo ja hoe... ; te weinig voel je zijn pijn als hij in eigen vlees snijdt, en te weinig voel je totale wanhoop, eenzaamheid en desolatie bij de momenten waarop hij geestelijk wegzakt. Je blijft maar toeschouwer. Er zijn onvoldoende momenten (of eigenlijk geen) waarmee je je met hem kunt vereenzelvigen... en waardoor de film echt pakkend wordt.

In mijn idee lag dat aan het feit dat de hoofdrolspeler te veel de gevatte en bijdehante jongen bleef. Er waren alleen momenten dat hij even 'brak', maar er was geen echt omslagpunt te bekennen.

Aardige film om een keer gezien te hebben... één keer wel te verstaan...

Een 2.5 *

Krachtig drama! Nooit verwacht dat een acteur een film bijna alleen kan dragen en dan ook de spanning erin kan blijven houden. Mooi afwisselend met alle menselijke emoties die in het verhaal voorbij komen....de angst en tegelijkertijd koelbloedigheid, het zoeken naar oplossingen, flarden van zijn leven die de hoofdrolspeler voorbij ziet komen, de hallicunaties.....kortom een film die mij van het begin tot het eind heeft weten te boeien. Prima soundtrack en helder, rustig camerawerk waardoor het geheel goed te volgen is. Daarbij vind ik de film interessant omdat het echt gebeurd is! Mijn waardering: 3,5 sterren.

Onlangs heb ik deze film nog eens bekeken met gemengde gevoelens.

Afgaand op het verhaal verwacht je een saaie film, maar desondanks weet Danny Boyle toch nog voor vermakelijke momenten te zorgen.

De echte Aron Ralston had tijdens deze gebeurtenis video-opnames gemaakt die alleen bestemd waren voor zijn familie en vrienden.

Om veiligheidsredenen werd deze streng bewaakt in een bankkluis.

Vlak vóór de opnames kregen James Franco en Danny Boyle toegang tot deze videocamera, en waren ze in staat om het verhaal in de juiste volgorde weer te geven.

De videocamera in de film was overigens dezelfde als die wat Ralston gebruikte.

Zoals in de meeste films werd ook in 127 Hours nagedacht over andere acteurs en actrices.

Oorspronkelijk werd Cillian Murphy " 28 Days Later... (2002) " overwogen voor de rol van Aron Ralston door Danny Boyle.

Daarnaast deed Katie Featherston " Paranormal Activity (2007) " auditie voor de rol van Kristi.

Leuk detail is overigens dat de echte familie van Ralston ook in deze film te zien zijn.

Mijn stem heb ik inmiddels verhoogd met een halve ster

3,0 *

De makke van een waargebeurd verhaal blijft natuurlijk dat je van te voren al weet hoe het afloopt. En zeker in de klim- en bergsportkringen is het verhaal van Aron Ralston natuurlijk bekend - en zelfs als de details je dan even ontschoten zouden zijn, dan weet je dat met de titel meteen al weer.

Er zijn op zich wel wat meer films uit het genre 'waargebeurd' en 'bergsporter in nood' - inclusief 'iedereen weet al hoe het afloopt'. Into the Wild, of Touching the Void, om maar even een paar beroemde voorbeelden te noemen. In die films lukt het wel om een op zich klein basisgegeven tot een volledige film op te bouwen zonder dat het ergens saai wordt. Misschien had Boyle wat beter naar die voorbeelden moeten kijken, en had hij daar wat ideeën uit kunnen opdoen.

Want dit bergsportdrama vind ik nogal tegenvallen. De tijd dat Franco met zijn arm klem zit voelt misschien niet als 127 uur, maar ietwat saai wordt het wel - ondanks de hallucinaties, flashbacks en gehannes met een camcorder. Doet het voor mij niet. En dan is het best lang afwachten tot er weer schot in het verhaal komt. We krijgen ook maar nauwelijks inzicht in hoe hij tot zijn uiteindelijke oplossing komt - terwijl ook daar toch voldoende over bekend is, en dat had echt gebruikt kunnen worden om de film sterker te maken.

Franco draait naar mijn smaak iets teveel zijn gebruikelijke popie-jopie rol af. Misschien toeval dat ik net een paar films teveel van hem gezien heb en dat het daarom wat meer opvalt, maar irritant vind ik het wel.

Qua beelden ben ik er ook al niet kapot van. De plaats van handeling is toch een erg mooi stukkie aarde, maar daar maakt Boyle nauwelijks gebruik van. En ook de cameravoering is wat te gekunsteld naar mijn smaak, leidt af van de hoofdzaak.

Kortom, ik vind de film nogal tegenvallen. Een matige poging, meer kan ik er niet in zien.

Erg onbehaaglijk onderwerp, maar vooral prachtige natuurbeelden en stunts en het is ook wel genieten van de goede, vlotte act van James Franco. Evenwel vind ik de psychologische belevenissen, de terugblik op zijn verleden niet zo erg duidelijk en overzichtelijk, maw ze spreken onvoldoende aan om van een erg geslaagd geheel te spreken.

127 Hours

Destijds ik 127 Hours voorgeschoteld kreeg was ik een echte wannabe actie. Het liefste wat ik keek was een paar kerels die elkaar helemaal overhoop knalden. Drama... Bleh! dacht ik. Ik was bij een kameraad en die zei "127 Hours al gezien?" waarop ik natuurlijk antwoordde "Nee.". Hij heeft hem meteen aangezet en ik heb echt genoten gewoon. 127 Hours vond ik een super goeie film die ik lekker vond kijken. Het verhaal was goed en het concept ook. ? Het lijkt me mooi klote voor die kerel, zo opgesloten door een steen... Bah! Ik vond dat James Franco de rol van Aron goed heeft gespeeld!

4.0*

Voor mij was deze film een écht pareltje. Waargebeurde verhalen zijn niet makkelijk om het witte doek te brengen maar doyle leverde fantastisch werk. Deze film bewijst dat men geen 100 special effects of crashende auto's nodig heeft om een kijker te boeien. Verder ongelofelijk knap geacteerd.

Goede film met minimum aan personages, gegevens en special effects. Echt gebeurd verhaal dus van een dwaas die zonder iemand te verwittigen halsbrekende toeren gaat uithangen in de Grand Canyon, waar niet verdwalen op zichzelf al een kunst is. Dus vroeg of laat kreeg hij waarom hij vroeg. Dom, dommer, domst, het zal wel weer een Amerikaan wezen. De canyon is overigens schitterend verfilmd. De situatie waarin hij vastzat is natuurlijk echt om gek te worden en visioenen te krijgen, dus die passen wel echt bij het plaatje. Je moet je maar eens inbeelden dat je dagen langen geen vin kan veroeren en je steeds beter beseft dat dit niet goed kan aflopen en je ook geen hulp van buitenaf moet verwachten. Prima geacteerd door Franco overigens, maar toch lukt het mij niet om echt veel medelijden te krijgen met de hachelijke situatie waarin het hoofdpersonage zich bevindt. 4 sterren

Voelden meer mensen de dringende behoeft om een Petzl-hoofdlamp te kopen na deze film?

Hoe dan ook, ik vind Aron Ralston nogal een idioot (heb toevalligerwijze het boek ook nog gelezen, kan je nagaan) en deze film weet daarin zeker geen verandering te brengen. Boyle kiest helaas stilistisch voor een heel drukke aanpak met allerlei split-screens en up-tempo muziek, terwijl een veel soberder en strakkere benadering denk ik een indringender drama had kunnen opleveren. Aan de andere kant is de lengte precies juist en werken de eigen camera-beelden die de Aron schiet wel goed. Een redelijk product uiteindelijk, en dan heb ik het niet over de Petzl-hoofdlamp.

Bovengemiddeld dramafilmpje hoor. Het onvermogen van de hoofdrolspeler voel je tot op het bot. Het onvermijdelijke, waar het uiteindelijk naartoe gaat. De gehele speelduur blijft het spannend om te zien wat uitdroging, vermoeidheid en wanhoop met een mens kan doen. Heftig, maar absoluut het kijken waard.

Fijne Boyle. Vooral een film waar zijn hand erg evident is. Voorspelbaarder dan dit wordt het namelijk niet gauw, maar dankzij zijn blitse regie draait dit tot een sterke film uit. Kwiek camerawerk, Franco die me voor de verandering eens wel kon bekoren, een resem aan olijke foefjes, en vooral ook een sterke soundtrack. Hoogtepunt was de amputeerscene, die geweldig op een soort Pi-achtige wijze in beeld gebracht wordt. Vooral die geluidseffecten doen het hem. Kleine 3,5*.

Fijne survivalfilm. Het feit dat alles waargebeurd is maakt het nog wat interessanter. Wat een troosteloze nachtmerrie moet dat zijn geweest voor Aron.

127 Hours zit met name in het begin boordevol mooie plaatjes van de canyon. Leuk optreden ook van Mara en Tamblyn wat de boel luchtig houdt alvorens de tocht veranderd in een hel. Aron komt met zijn arm vast te zitten onder een steen en niemand weet dat hij erop uit is. Hoe houd je een film boeiend die zich voortdurend op één plek afspeelt? Danny Boyle is het gelukt.

Franco speelt zoals vaker een goede rol. Erg energiek. Het camerawerk is speels met shots vanuit opvallende hoeken. Geregeld zijn er ook flashbacks en waanideeën te zijn waardoor de film toch voor wat afwisseling zorgt. Niet alles is even interessant, en de manier waarop Aron zich probeert te redden blijft het meest boeiend.

De amputatie is ook lekker rauw in beeld gebracht, wat toch even voor die 16+ rating zorgt. De opluchting van vrijheid spatte van het scherm. Bevredigend einde ook wel, al is dat gezien het waarheidsgetrouwe geen verrassing. Goed.

Trouwens, mijn mening is dat die amputatie helemaal niet rauw in beeld is gebracht, je ziet vooral veel ketchup en niet echt een realistisch in beeld gebrachte amputatie. Al was het alleen maar om de hoogte waarop deze in beeld werd gebracht (zo'n 15 cm hoger dan nodig, en dan de werkelijkheid) zie het einde.

Voor mij is 127 hours een verschrikkelijk maar interessant verhaal wat door een aantal minpunten niet optimaal uitpakt. Het laatste halfuur is voor mij veel te wazig en druk, en de amputatie is ook niet bepaald prettig om te zien.
Het eerste halfuur daarentegen is perfect. Het begin is duidelijk, leuk en interessant. Maar in de overige tijd is men niet handig te werk gegaan.

De film had veel meer punten kunnen scoren op het verleden van Aron. Als de filmcrew wat logischer had nagedacht, hadden ze kunnen weten dat niet iedereen het leuk vindt om bijna een uur naar een man wil kijken die op zoek is naar een uitweg. In plaats van een helder verleden van het karakter laten ze wat wazige willekeurige fragmenten uit zijn leven zien, wat een gemiste kans is.

Ook de lengte van de film had anders gekund. Ik krijg vaak het gevoel dat filmmakers de drang hebben om een film minimaal anderhalf uur te laten duren. Ik denk dat met deze film de keuze beter was geweest om de lengte niet langer dan 1 uur en 15/20 minuten te maken. Ook zal een breder einde beter zijn geweest, over wat hij geleerd heeft en wat de toekomst hem zal brengen etc.

De soundtrack van de film kan ermee door. Af en toe een beetje ongepast, maar op de nodige momenten mooi. De muziekkeuze had dus op sommige momenten beter kunnen zijn, maar al met al niet veel op aan te merken.

Het acteerwerk is uitmuntend, de wazige momenten hadden van mij (niet zoveel) gehoeven, maar dat is een keuze van de regisseur.
De amputatie scène is het voor mij ook net niet. Ik denk dat ze er beter voor hadden kunnen kiezen om de scène niet zo duidelijk in beeld te brengen, en vooral de gezichtsuitdrukkingen van Franco hadden kunnen filmen.


Al met al dus een beetje een overrated film. Ondanks de enkele minpuntjes redelijk wat pluspunten. Het acteerwerk is goed, de soundtrack op de nodige momenten maar de indeling en keuzes van de regisseur hadden beter gekund. Na lang nadenken tussen 3 & 3,5 sterren heb ik uiteindelijk gekozen voor 3.
Nog steeds een net cijfer, maar had beter gekund. De film Buried bijvoorbeeld kent een aantal gelijkenissen, maar door betere keuzes van de regisseur en interesse dat wordt gewekt heeft de film bij mij een hoger cijfer gekregen.

“Don't lose it. Aron, do not lose it.”

Energieke film en dat laat zien wat voor geweldig regisseur Danny Boyle is. Want de film bestaat voor het grootste gedeelte uit een man die met zijn hand vastzit onder een rotsblok en daar 127 uur zou vastzitten. Maar Boyle maakt er een visueel feest van met een aantal fraaie shots en een snelle montage.

Vooral de waanideeën van Aron Ralston zorgen voor een welkome afwisseling en zorgen voor een bijna hallucinerende filmervaring. Je voelt ook echt de waanhoop van Aron en dat komt door het grandioze spel van James Franco. Franco maakt van Aron een sympathieke gast en een echte thrillseeker, waar je makkelijk mee meeleeft. Het einde is bekend en zorgt voor een gruwelijke afsluiter. De ontlading die Aron voelt, voel je ook als kijker en dat is knap werk van Boyle en Franco.

Ik ben het volledig eens met Fonz en eRCee. Deze film kon mij niet bekoren. Ik vind James Franco al geen goede acteur, het gegeven van de film leent zich niet om een hele film mee te vullen en de manier van filmen doet mij erg MTV-generatie-achtig aan. Dat laatste neemt de spanning en de beklemmende sfeer helemaal weg.

Fonzzz002 schreef:

127 Hours is het resultaat van wanneer je een ‘10 minuten documentaire achtig’ verhaal probeert uit te rekken naar een anderhalf uur durende film. [/quote]

Zeer sterke film over een avonturier die 127 uur vast komt te zitten in de plaatselijke Amerikaanse flora. De film werd qua montage en cinematografie zeer boeiend gehouden. Fijne camerashots zoals de camera in de drinkbus. Ook de hallucinaties of flashbacks zorgden voor een aangename afwisseling. Het blijvend boeiend houden, het leek met de grootste uitdaging voor Boyle, eveneens wetende dat iedereen weet hoe de film eindigt. Maar als je geslaagde films als Trainspotting, Slumdog millionaire en 28 days later op je conto staan hebt, dan weet je als kijker dat je gebeiteld zit met Danny Boyle.

Technisch gezien is de film een waar hoogstandje, zowel visueel als auditief. Misschien hier en daar wat te druk, maar Boyle trok zijn trukendoos open met de split screens, snelle montage, camerastandpunten, close-ups, enz ... Die hallucinaties bijvoorbeeld waren erg goed, zeker bij de overstroming. De film is ook erg geloofwaardig en de mooie scène in het meer geeft je een gevoel van "wow, daar wil ik ook in duiken, zélfs zonder die 2 chicks".
Het hoogtepunt voor mij was de communicatie die hij had met zijn camera. Ontroerend, maar soms ook grappig wanneer Aron de satirische toer opgaat. En het blijft ongelooflijk hoe de menselijke geest enerzijds een zeer sterke wil heeft om te overleven, maar aan de andere kant ook gewoonweg gek wordt van wanhoop en eenzaamheid.
Fijne filmposter ook, niet zoals het in werkelijkheid was, wel de symbolische weergave van de wegtikkende tijd.

Fijne Boyle.

Toch wel een goede regisseur hoor, die Boyle. Heeft al een aantal behoorlijke films op zijn naam staan, waar ik er zeker nog een aantal van ga bekijken. Dit was mijn eerste Boyle ervaring, ooit weleens Slumdog opgezet maar door een of andere reden niet afgekeken.

De film is wat traag in zijn middenstuk, maar de toon is behoorlijk gezet als Franco met zijn arm onder de steen komt te zitten. Daarna is de film wat trager en lijkt het alsof Boyle soms niet helemaal weet wat hij aanmoet met het stuk.

Erg mooie scene aan het einde, mede omdat het enorm gedurfd is. Schijnt ook een hele beruchte scene te zijn. Ik denk niet dat ik iets spoil want vele kennen het verhaal van Aron Ralston wel zo'n beetje. Mooie prestatie van Franco, jammer dat het een beetje te traag was in zijn middenstuk.

Fijne film, echte een hele fijne film.

Mooi beginnetje in die zin door te beginnen met allerlei splitscreens waar heel veel drukte en mensen op te zien zijn, de chaos van de maatschappij, om zo nog maar eens te benadrukken dat met een dergelijke hobby de vrede en rust van de natuur opzoeken helemaal nog niet zo gek is, zelfs begrijpelijk.

Eerste deel van de film, toch een luchtige kijk, vrolijkheid troef, genieten van de natuur, de rust en het toevallige bezoek. Tweede deel van de film en de onmiddellijk sfeerverandering, het moment dat hij daar naar die steen staat te kijken en hoe dat besef langzaam binnen sijpelt. De rest van de film wisselt sterk tussen een vindingrijke, weldoordachte prima pratende Aron, althans tegen zijn camera dan, en iemand die daarna omslaat naar honger, dorst en hallucinaties. Vooral het moment dat hij zichzelf talkshowstijl staat te interviewen vind ik op het hilarische en knappe af. Er wordt dan hier boven ergens geopperd dat Boyle voor een andere stijl had moeten kiezen, soberder en meer drama, nou wat mij betreft absoluut niet. Het is wat mij betreft de combinatie van de film, de meer dan prima prestaties van Franco en de visuele, vlotte, licht humoristische stijl van Boyle, wat de film maakt. Hoewel ik wel van een flinke drama houd verwacht ik dat dit wel een hele moeizame film geworden was zonder de stijl die het nu vlot houdt. Had dat maar eens boeiend gehouden.


Erg leuke film, en nogmaals gezegd, prima prestatie ook van James Franco.

Goed! De intro met de split screens zet alvast de toon voor een film die visueel erg interessant is. De canyon oogt erg fraai en de ontdekkingsreis van de hoofdpersoon is dan ook een waar genot, waar natuurlijk op hardhandige wijze een einde aan komt. Doordat we dan op een enkele locatie vastzitten, is het dan onvermijdelijk dat de film visueel een stapje terug moet nemen, maar toch zijn er nog steeds interessante momenten, bijvoorbeeld door close ups van mieren.

Het plot is verder niet diepgaand en hoewel er op het verleden van de hoofdpersoon ingegaan wordt, wordt zijn karakter maar weinig uitgediept. Niettemin weet Franco zijn rol goed in te vullen, toont de nodige humor waardoor het allemaal aangenaam om te volgen blijft. 3,5*.

Vandaag herzien. Net terug van een roadtrip door oa het schitterende Utah en dat leek me wel een mooie aanleiding.

De film staat nog steeds als een huis. Destijds was ik een aardige fan van James Franco, die de wereld aan zijn voeten had in die periode maar anno 2022 alweer gecanceld is geloof ik. Anyway, in 127 Hours zet hij gewoon een sterkte rol neer. Het zoveelste visuele pareltje van Danny Boyle. Flitsende montage, hyper editing en splitscreens. Heerlijk. Ook al is enkele cgi niet meer helemaal van deze tijd.

Fijne soundtrack ook. Van Rahman, die we ook kennen van de bekende theme in Slumdog Millionaire.

De film staat bekend om de afloop en dat is logisch, maar niet helemaal terecht. Het is zoveel meer dan dat.

4,0*