127 Hours (2010)

Niet onaardig voor een film die toch al niet veel kanten op kan, waarvan de afloop al bekend is en de climax al verklapt is. Swingend gestart, enkele fraaie omgevingsshots, mooie scène in het meertje en geen gelummel met een te lang intro, maar een snelle duik in de ellende. Vanaf dat moment zijn het Boyle's audiovisuele trukendoos en Franco die de kar trekken. Aron's conditie is in ieder geval van z'n uitdrogende lippen af te lezen.

Maar ondanks de dynamische manier waarop het voorbij komt, blijven de mijmeringen toch wat obligaat aanvoelen. Het noodweer is overweldigend, maar had iets eerder mogen worden afgekapt. Allemaal net niet helemaal overtuigend, wat wel geldt voor dé scene. Erg veel wordt er niet gedaan met de psyche in een dergelijke situatie, zenuwslopend wordt het ook niet echt, maar Boyle heeft je wel geruime tijd klem in het gesteente.

Quite Impressive

En dan heb ik het niet over de grootte van het rotsblok wat de onverschrokken Aron Rolston op zijn flikken gesodemieterd krijgt. Danny Boyle heeft namelijk echt iets moois van dit waargebeurde verhaal weten te maken. James Franco is degene die voor het merendeel de taak op zich neemt om de ogen op één enkele persoon gericht te laten zijn, en dit stoort nergens. Zijn rol liet me terugdenken aan die van Ryan Reynolds in Burried, maar wist nog net dat beetje meer suspense met zich mee te brengen. Hierdoor vind ik deze prent ook nét dat beetje beter dan Buried wat ook terug te zien is in mijn eindbeoordeling.

De flashback scene's waren prachtig gedaan en als ik hier lees dat deze scene's lijken op die uit Into the wild voel ik mij zeker geroepen deze film weldra ook maar eens te gaan bekijken. Ze zitten vol emotie, weten je als kijker te raken en zorgen ervoor dat je zijn pijn en frustratie bijna kunt voelen. Indrukwekkend.

Enkele voorspelbare puntjes heeft de film natuurlijk wel. Zoals het laten vallen van de waterfles zodat er nog meer water uitloopt terwijl de klemzittende Aron al zo weinig had, het vergeten van zijn goede mes etc. Zou dit ook daadwerkelijk zo gegaan zijn? Ik betwijfel het..maar dit soort verplichte spannend gemaakte momentjes moest de film schijnbaar bevatten. Dit zijn echter slechts kleine puntjes van kritiek in een verder sterk neergezette film.


3,5*

Prettige film. Niet alleen door de mooie shots, het goede acteerwerk in combinatie met de mooie songs en het verhaal, maar ook omdat het niet vervalt in een cliché-matig verhaaltje.
En dat is het allersterkste aan deze film van Boyle.
De titel en het plot zal bij de meesten bekend zijn die de film gaan zien, en juist daarom is het knap dat het evengoed zo spannend gebracht wordt.
Diverse scènes maken het een kleurrijke film, ondanks dat de man daar in het gat zit.
Allemaal mooi verpakt tussen de begin- en eindscène die hetzelfde is; de drukte van alledag waaraan Aron waarschijnlijk heeft (en nog steeds) willen ontsnappen. Mooie toevoeging.
Knap werk van Boyle die er geen standaard-semi-emotioneel-cliché-werkje van maakt, maar veel meer dan dat.

aangezien je bij aanvang van deze film al weet dat iemand 127 uur vast komt te zitten, was voor mij de grootste vraag; blijft het boeiend? dat lukt deels.
de trucjes om de statische locatie op te vangen zitten hem in interessant camerawerk (close-ups!), de grapjes die hij in zijn camcorder doet (werkt niet altijd even goed) en de flashbacks. in dat laatste zit mij betreft een grote zwakte, want ze zijn vreselijk cheesy. ik had eerder en meer hallucinaties verwacht, toch niet vreemd in zijn situatie én gezien Boyle's filmverleden, maar dat blijft op een enkel shot na uit.

aangezien iedereen al weet dat hij vast komt te zitten, is het zaak snel tot dat punt te komen, maar wel het karakter al voldoende vorm gegeven te hebben. dat is hier prima gebeurd. we krijgen te zien wat voor avontuurlijke losbol het is én dat hij verstand van zaken heeft. en dat is nodig, omdat dat zijn ideeen en mentale kracht vergoeilijkt op het moment dat hij vast zit. de scene dat hij zijn arm eraf snijdt was gruwelijk, en/maar kan best een filmklassieker worden. de scene waarin hij langzaam doorkrijgt dat hij echt in de problemen zit, samen met de aanzwelende muziek, is sterk.
de muziek is geen score en klinkt (daarom) veelal bekend in de oren, soms is dat niet zo op zijn plaats; hoewel ik moest grinneken om de ironie van Bill Withers' Lovely Day, was de climax in Sigur Rós zoeken lastig, aangezien hun muziek juist staat voor kille, gure en koudbloedige sferen.

dat het verhaal waargebeurd is, maakt het natuurlijk ook sterker. toch is het af en toe lastig erbij te blijven, omdat er eigenlijk maar 1 vraag is: (hoe) komt hij eruit? goed, maar niet geweldig.

Weer een sterke film van Boyle. Knap gefilmd en knap geacteerd. Franco vond ik al een fijne acteur maar hier overtreft hij zichzelf. Knap ook dat een film waarbij de hoofdpersoon vrijwel de gehele speelduur vast zit interessant blijft.

Ik had al eerder van Ralston en zijn avontuur gehoord dus het verhaal kende weinig verrassingen. Erg is dat niet en misschien is het wel een voordeel. Je leeft op die manier veel meer naar 'het' moment toe. En die scène is ook ijzersterk. Vooral door het uitstekende gebruik van geluid krijg je een heel klein beetje een idee wat Ralston moet hebben gevoeld. Al weet iedereen die ooit een tand heeft moeten vullen ook een heel klein beetje wat er door hem heen moet zijn gegaan.

4*

Geen nieuw concept maar de muziek en dromen maken 127 Hours anders dan andere films uit het genre. Best mooi en boeiend maar vind het niet echt aangrijpend, daarvoor is het net te gekunsteld.

De zelfspot en gedachten van Aron kan ik wel waarderen, al moet ik zeggen dat hij in het begin vervelend is (dat geilen op zichzelf met een camera op z'n stuur en een fotootje vlak na een valpartij). Gelukkig staan daar sterke momenten tegenover zoals de amputatie- en reddingsscenes, goede soundeffecten ook.

Verder een prima film, die het vooral van de verpakking moet hebben en niet van de impact (wat op zich raar is met zo'n thema). Het niveau van Trainspotting lijkt Boyle niet meer te halen, al gooit hij er de volgende keer nóg meer kleurtjes en aanstekelijke muziek in zoals bij z'n laatste films.

Erg sterke film met een uitstekende spelende Franco.
Ook goed om te zien hoe hij soort van vervalt, met name als hij doet alsof hij een ochtendshow heeft en natuurlijk de droombeelden die hij heeft hoe hij denkt te ontsnappen om hem vervolgens weer terug te zien bij de rots.

Sterkste scène was uiteraard hoe hij zijn eigen arm amputeerde en hulp ging zoeken. Ik moest toch wel een traantje wegpinken toen hij eindelijk gered was.

Dikke 3,5 sterren.

Lekker filmpje in een toffe, drukke stijl zoals je van Danny Boyle kan verwachten. Aron Ralston raakt al vrij gauw bekneld in een diepe spelonk en de kijker volgt hoe hij daar zich probeert uit te redden. Mede door wat leuke visuele truukjes en tripachtige scenes, blijft de film continu boeien en bovendien spannend. De beruchte scene was wel lekker smerig trouwens :9.

Magistraal!

Zelfs in zo `n soort film weet Boyle nog vlot voor de dag te komen. Petje af!

De hoofdrolspeler is roekeloos en losbandig, een kolfje naar de hand van Boyle, die er gelijk energieke muziek tegenaan gooit in combinatie met wat snelle editing in de vorm van splitscreenbeelden, die al gauw leiden naar bergachtig terrein. James Franco overtuigt zonder meer als wildebras die in 7 sloten tegelijkertijd loopt en zich aanvankelijk niet bewust is van zijn egoïsme.

De scenes in dat blauwe meertje zijn geweldig, net zoals alle uitvindingen van Boyle om zijn film levendig te houden eenmaal zijn hoofdpersoon gevangen zit onder een rotsblok. De vele hallucinaties zijn prachtig weergegeven, of het nou Scooby Doo, paarden of een waterval betrof. Het camerawerk wijkt af en toe uit naar andere relevante locaties en sommige scenes werken doelbewust op de lachspieren, maar weten ook feilloos weer te geven wat voor een ellende/verveling de hoofdpersoon doormaakt, o.a. de frisdrankreclame en zijn eigen radioshow. Lang leve de consumptiemaatschappij zal de hoofdrolspeler gedacht hebben!

Het einde is geniaal, wat een ontlading eenmaal je zo `n gruwelijke daad tot een goed einde hebt weten te brengen en de vrijheid roept. Sigur Rós `s climax van Festival is perfect op zijn plek en zorgt voor maximale opluchting. 127 Hours is flitsend, gevoelig en tevens een ode aan het leven! En leuk dat Boyle de echte Aron Ralston ook nog even heeft opgetrommeld!

De film heeft zeker herzienwaarde dankzij een voortreffelijke combinatie van beeld en geluid. Voor nu een dikke 4* met de aantekening dat ik zit te balen dat Boyle pas over 2 jaar weer een nieuwe film gaat aanleveren.

Danny Boyle zei dat hij een actiefilm wilde maken rond iemand die niet kan bewegen. Daar is hij ruimschoots in geslaagd en om die reden verdiend de film wat mij betreft drie en een halve ster. Want hoe vlot en energiek de film ook mag zijn, de stijlvolle montage, vreemde camerahoeken en hippe soundtrack die in Trainspotting zo goed werkten, leiden nu iets te veel af van de hopeloze tragedie waarin het hoofdpersonage zich bevindt en dit maakt de film als drama minder geslaagd.

Hoewel licht teleurgesteld (wat meer aan de hype eromheen dan aan de film zelf ligt) toch nog flink genoten van dit staaltje cinema.

Spannende film.
Voor ik 127 Hours ging kijken, wist ik niets over die smerige scene en verwachte ik een niet bloederige film die niet goor ging zijn. Omdat deze film gespeeld werd in een lokale kleine cinema, en er bijstond dat het KT is, dacht ik dat het een gewoon drama ging zijn. Ik heb die ene scene toch wel doorgespoeld thuis.
Nu over de film.
De locaties zijn mooi en er is genoeg afwisseling tussen Aron die vast zit en scenes daarbuiten. Het begin is als een feelgood-film. Maar daar komt verandering in als Aron vast komt te zitten. Vanaf dan wordt het spannend en beklijvend. Er waren ook genoeg minder serieuze stukken in de film. (zoals wanneer hij doet alsof hij in een tv-show zit)
Beter dan de gemiddelde film. 3.5*

Danny Boyle krijgt het met 127 Hours voor elkaar om een onconventioneel concept toch om te zetten naar een commercieel ogende film. Zijn vertelling van Ralstons gruwelverhaal wordt via snel gemonteerde scènes met hippe muziek in een opvallend hoog tempo gebracht, afgewisseld met rustigere acteermomenten voor James Franco.

Door in de eerste akte 20 minuten van zijn onemanshow af te snoepen (Aaron ontmoet vrouwelijk schoon in de bergen, visueel pakkend neergezet met veel gebruik van splitscreen), waaraan later weer gerefereerd wordt via flashbacks en hallucinaties, houdt Boyle veel variatie in wat anderszins een redelijk monotoon geheel had kunnen worden. Het haalt bovendien veel druk van Franco's schouders: hoewel we emotioneel in hem kunnen investeren en hij een prima rol neerzet, is de regie van Boyle er ook nog om ons bezig te houden.

Kleine emoties zijn er dan weer weinig, en echt intiem wordt het met Franco nergens. Dat is dan weer jammer: het kleinschalige onderonsje tussen Franco en publiek krijgen we niet, waardoor naturelle emoties (mede door dat hoge tempo) nooit worden toegelaten. Het doet allemaal niet af aan het 'hoera' moment in de finale en de hallucinaties worden psychologisch goed ingezet, maar het had geen kwaad gekund als Boyle wat meer had durven leunen op zijn hoofdrolspeler.

Moeilijk om het woord 'goed' voor deze film te gebruiken. Interessant vind ik een beter woord.

Bij dit soort films (zoals Open Water 1 en 2, Frozen, etc) kan ik me altijd goed inleven hoe het moet zijn in dat soort situaties en lijkt me telkens een nachtmerrie om er in te belanden, dus vind ik het interessant te zien hoe iemand in die situatie het aanpakt. Daardoor ging het geen enkel moment vervelen en het was knap om de kijker mee te laten kijken wat er in het hoodpersonage omging (z'n dromen, gedachten, fantasieën) terwijl hij in zijn hachelijke situatie zat.

Minpuntjes: De bloederige scene had niet zo expliciet in beeld gehoeven, niet voor mezelf want ik kan wel wat hebben, maar het lijkt me dat je op voorhand weet als maker dat gevoelige kijkers daar doodgewoon niet naar kunnen blijven kijken (terwijl ze vrij lang duurt) dus dat is verspilde filmduur voor velen die de film zagen of zullen zien.

Het einde was ook redelijk onrealistisch en snel snel, en het is een film die je maar 1x kijkt want genieten of lol aan beleven doe je er vanzelfsprekend niet aan.

Wel een film om zeker een keer te zien en het geheel mee te beleven.

3,5 sterren

De film begint dynamisch, dan komt het wachten terwijl de hoofdpersoon (James Franco) gevangen zit in de rots, dan komt het afgrijzen, en ten slotte is er de ontlading.

Mijn Review

Goed uitgewerkt dramatisch verhaal. Het meeleven met het hoofdpersonage en dat je er zelf niet aan moet denken om in diezelfde situatie terecht te komen, maken deze film boeiend en interessant. Sommige stukken zijn niet bepaald prettig voor gevoelige kijkers en het einde is enigszins onrealistisch (Opeens al die mensen daar, terwijl daar normaal gesproken nauwelijks iemand komt). Al met al een zeer boeiende film met een terechte hoge rating.

Zeer goed.

Goed en niet goed. 127 Hours is één lange videoclip waarin natuurschoon, flitsende montage en wervelende cadrages elkaar in sneltempo afwisselen, ondersteund door een hippe soundtrack (die totaal niet mijn ding is, overigens). Leuk om te zien allemaal, maar het past thematisch gezien van geen kanten bij de lugubere inhoud. Het zorgt weliswaar voor een vreemd contrast, ook al is van de spanning waarvoor je een dergelijke film wil zien nooit sprake.

Uitstekende film waarin een thrillseeker met zijn arm vast komt te zitten in een kloof. Door dit gegeven zit er letterlijk weinig vooruitgang in de film, en dat is meteen het grootste prolbeem. Het wordt nog wel onderhoudend gehouden door wat korte flashbacks en hallucinaties, maar deze voegen eerlijk gezegd weinig toe.
Maar wat overblijft is een ongelooflijk en waargebeurd verhaal met een sterke one-man-show van James Franco. Ook de uiteindelijke scene waarin hij zichzelf weet te bevrijden is behoorlijk intens.

Alhoewel het concept misschien een beetje saai kan overkomen zit de spanning er echt in. De locaties zijn schitterend als we Franco zien hiken door centraal Amerika. Leuke toffe scenes, maar zodra hij vast kwam te zitten wilde ik de TV gelijk uitzetten. Niet omdat de film slecht was, maar omdat ik me direct inleefde in de hoofdpersonage. Moet eerlijk zeggen dat de bibbers over m’n rug liepen, wat voor gevoel moest Ralston hebben gehad toen hij die dag zelf vastzat en zich realiseerde dat zijn uitzicht vrij kansloos was. Sowieso slaagt Boyle er zeer goed in de spanning en sfeer te behouden, terwijl je eigenlijk al weet wat er allemaal staat te gebeuren. De titel verraad natuurlijk ook aardig wat. Persoonlijk speelt het waargebeurde verhaal gedeelte ook altijd een belangrijke rol bij mij aangezien dat het net wat spannender maakt (ik begrijp ook dat dat niet voor iedereen speelt). Ik vind wel dat de psychische en fysieke strijd wat minder goed naar voren komt. Het fysieke wordt amper naar voren gebracht en het mentale niet helemaal goed in beeld. Alleen z’n dorst vind ik leuk gebracht.

De film deed me erg denken aan Touching the Void, alleen is in die net wat beter uitgewerkt qua innerlijke strijd. Desalniettemin is dit een film die je op het puntje van je stoel houdt. Van mij had hij zelfs nog wat langer mogen duren.

Weer een leuk werkje van Danny Boyle. Na de nog feestelijke film Slumdog Milionaire keert Boyle weer terug naar de onprettige projecten wat je haast ook wel weer op feiten kan basseren. James Franco is ijzersterk als waaghals Aron, die, om kamervragen van Jan en alleman te vermijden, gewoon zonder te zeggen tegen iets of iemand op een nacht gewoon zijn tas in te pakken en op avontuur te gaan in de Grand Canyon. Het lijkt top te worden, ontmoet 2 mooie dames waar ie eventjes mee op avontuur gaat. Vervolgens alleen verdergaan en ja, dan gaat het mis, waneer hij, zoals het plot zegt, in een kloof valt met een rots op zijn arm.

En vanaf dat moment is het gewoon als kijker weer de angst meevoelen van Aron en gaat de film een beetje naar het Buried-thema, alleen is Boyle hierin weer lekker aan de creative dingen bezig zoals we het van hem kennen. Zo komen we weer een paar leuke typische associaties tegen, bv waneer Aron stikt van de dorst, we overspoeld worden met cocacola reclame, helder strandwater enz enz. Het verhaal is ook gewoon simpel: overleven en hopelijk ook maar daar weer weg zien te komen. Soms dan lijkt het erop alsof Aron zich helemaal niet naar de situatie gedraagd en probeerd vrolijk te doen en de andere keer stijgt te paniek en de wanhoop bij hem. Want ja, geen enkele bekende weet wat je allemaal uitvreet op datzelfte moment omdat je je mondje hebt dichtgehouden. Of is er toch nog hoop met die 2 dames die hij ontmoet heeft? Dat zullen we dan zien.

De verdere beelden en met name dat Aron dan nog flashbacks van krijgt van hartverwarmde mooie momenten uit zijn leven om zijn wanhoop te compenseren, en dat hij zich fantaseert van hoe het is als hij weer los is is natuurlijk ook erg pakkend. Die scene waarbij hij zijn arm eraf snijd om los te komen, en dan met name die schokdraad moet doorsnijden is bijzonder pijnlijk en kan je ook haast gewoon zelf voelen. Wel jammer dat het weer iets te goed afloopt, had juist gehoopt dat die happy end ook maar een hoopvolle fantasie van Aron was.

Maar verder een geslaagd projectje van Boyle. Buried vond ik dan persoonlijk wel wat beter. Maar dit kan er wel zeker mee door.

4,0*

Een best aardige film die je meeneemt in de gedachtegangetjes van de hoofdpersoon. De rauwe scenes waarbij de arm wordt geamputeerd had ik niet zo uitgebreid hoeven te zien, maar ik heb dan ook nog even weggekeken.

Overigens dacht ik al eerder dat hij met die katrollen aan de gang moest, helaas werkte dat niet.
Ik dacht dat een engineer wel een mooie constructie kon bedenken om de rots weg te rollen.
Je hebt wel veel wilskracht nodig om uit zo'n akelige positie vrij weten te komen.

Deze eens bekeken en 'k vond hem wel goed. 'k had gehoord dat deze visueel nogal hyperkinetisch ging zijn, al vond 'k dat het al bij al nog meeviel. Vooral in het begin is dit wel het geval, maar eenmaal dat hij vastzit, is daar niet direct nog veel sprake van.

De film speelt zich dus grotendeels af op één plaats, maar storend was het niet. Ze hebben dit toch goed opgelost met flashbacks, om het toch de volledige speelduur boeiend te houden.

James Franco draagt hier echt wel de film en speelt erg overtuigend.

Voor de rest vond 'k de film zeker de moeite om eens te bekijken. Het is misschien wel niet Danny Boyle z'n beste film, maar zeker ook niet z'n slechtste.

Goede film, die het natuurlijk in de eerste plaats moet hebben van de fantastische vertolking van Franco. Franco laat het personage enorm sympathiek overkomen, waardoor je er als kijker ook meer met gaat meeleven. Verder is er natuurlijk ook het boeiende verhaal, dat wel soms onderbroken werd door waanbeelden/dromen van het hoofdpersonage die ik niet altijd even boeiend vond.

Vrij sterke film die leunt op het acteerwerk van de heer Franco en mooie plaatjes van de omgeving. Ik kon wel enige sympathie voor zijn personage opbrengen, hoewel ik vind dat dit soort waaghalzerij egoïstisch is. En dan niet eens alleen voor de directe omgeving maar ook voor de maatschappij. Enfin, dit punt wordt in de film wat halfslachtig aangesneden. De soundtrack kan mij wel bekoren met name de nocturne van Chopin en het lied "Ça Plane Pour Moi" . Ik vind het knap dat ze van dit gegeven een film van dik 90 minuten hebben kunnen maken.

Viel me ietwat tegen. Op zich vliegt de film voorbij en is het allemaal best boeiend, maar ondanks alle visuele trucjes weet Boyle er niet echt iets bijzonders van te maken. Vond het een vrij standaard en nogal degelijke uitwerking, van een op zich wel fascinerend verhaal. De flashbacks waren matig, de droomachtige scene ook wel weer aardig. 3,5 sterren. Boyle kan veel beter.

Erg goed.

Het verhaal fascineert me al een tijdje. Ondanks dat alles al bekend was en ik de afloop van tevoren al wist had ik toch erg veel zin om deze film te kijken. Misschien is het wel omdat ik een deel van hem in mezelf herken. De avontuurlijke, soms onverstandige kant van zijn persoonlijkheid zie ik in mij terug. Dat het alles behalve een goede eigenschap is toont deze film maar weer aan.

Het verhaal is bijzonder pover om een film over te maken. Je merkt dat Boyle met moeite de negentig minuten vol krijgt. Het stuk ervoor is erg lang uitgerekt met bijvoorbeeld duiken in een grot. Het middenstuk is ook veel voor uit de kast gehaald. Het ''probleem'' wordt in zijn gedachten op verschillende manieren opgelost waarvan ik die met de regen nog het meest interessant vind. Het stoorde hier en daar wel dat hij zo veel moeite moest doen om er een goed lopende film van te maken.

Editing is leuk alleen komt toch wat onprofessioneel over. Het onderverdelen van het scherm in drie stukken is leuk bedacht alleen alles behalve professioneel. De scènes met alle vrienden en familie op de bank zijn niet helemaal geslaagd.

De muziek is behoorlijk goed. In het midden zat er één totaal ongeplaatst nummer alleen over het algemeen paste het allemaal goed.

Op het einde had ik nog wel wat meer willen zien met hoe het verder ging. Dit was juist datgene waar ik me zo op had verheugd. Er was ook wel aandacht aan besteed met behulp van foto's alleen het verhaal voelde nog niet helemaal af.

Genoeg negatiefs te noemen over de film. Toch stoort het allemaal weinig want het acteerwerk van Franco is erg goed. Door hem ontstaat het avontuurlijke sfeertje wat later over zal gaan in een wanhopig sfeertje.

4*

Voor het eerst sinds mensenheugenis weer een brokje in de keel gehad. Een figuurlijk brokje weliswaar. Dit zeldzame fenomeen geschiedde in de latere, Byzantijnse periode van de film. Enfin, op het einde, quoi. Hetgeen zoveel wil zeggen dat '127 hours' alleszins meeslepend was. Eveneens bekoorlijk waren dus het begin en middenstuk, waarin een sterke James Franco zijn beste beentje voorzette. Ook Boyle probeert het geheel op allerlei manieren op te fleuren, door bijvoorbeeld de natte droom te implementeren. Knap hoe deze droom aanvankelijk nog aannemelijk was (Aron die regendruppels probeert op te vangen), maar hoe daarna heel snel duidelijk werd hoe de vork precies in de rots stak.

Uiteindelijk net iets te mager om in het upscale segment terecht te komen, ondanks de versterkende, authentieke factor.

3,00 (3,25)

Wat vond ik dit, tegen m'n verwachting in, een goede film zeg. Het gemiddelde valt me ook erg tegen.

Ik had een vrij standaard avonturenfilm verwacht van iemand die vastzit en de uren en dagen aftelt, en die standaard elementen zitten er ook in, maar dan zo creatief en boeiend in beeld gebracht dat het voor mij gewoon totaal de normale avonturenfilm ontstijgt.
De Danny Boyle-stempel zit er wat montage en camerawerk duidelijk op, en dat is echt wat deze film nodig had. Onder een wat meer conventionele aanpak was het niet erg bijzonder geworden denk ik.

De hele arm-scene, ik dacht dat de regisseur heel wat aan de verbeelding over zou laten, maar nee hoor, zo gruwelijk mogelijk. Ik heb niet echt veel kunnen kijken tijdens dat stuk, maar ik zag wel dat het geweldig en naar in beeld was gebracht.

Acteerprestaties waren ook zeer in orde.

En dan het moment dat hij die mensen ziet en je zo hoopt dat het hem lukt om te schreeuwen. Het is heel lang geleden dat ik zo meeleefde met een film als op het moment dat die mensen naar hem toerenden.

Ik denk niet dat ik hem snel vaker zal kijken, aangezien ik veel te goed mee kan leven met dit soort fims,en het dus niet echt een fijne ervaring was, maar ik denk wel dat ik nog weleens stukjes zal kijken om van de geweldige stijl, montage en cinematografie te genieten. Petje af.

4.5*

Een waargebeurd verhaal...
Een mooie avonturenfilm...
Prachtig mooi omgeving...
Prima acteerwerk...
Ik vind heel knap dat hij zelf mes zijn arm snijden,
ik zou niet durfen en kan niet tegen...
Mooi HD kwaliteit...
Mooi verhaal...
Gezellig achtergrond muziek (Dolby Digital)...

Heftig verhaal waarvan ik me nog kan herinneren dat ik het vernam via de media. Ik kon me er toen ook geen voorstelling bij maken. Na het kijken van deze film zie je wel dat hoe hij zover kon komen. Je raakt ook steeds verder weg in een roes en er komt zo'n primaire overlevingsdrang in je naar boven. Dat vond ik heel sterk weergegeven.

Wat ik ook een sterk punt vond, is dat ondanks het gruwelijke verhaal, er toch af en toe een beetje een humoristische en soms luchtige ondertoon te vinden was. Voornamelijk in de momenten dat hij zijn camera toespreekt. Dat vind ik toch knap met een verhaal als dit.

Naast het bizarre en spannende verhaal is de film visueel gezien ook heel sterk in elkaar gezet waardoor je je niet begint te vervelen tijdens de momenten dat hij daar alleen onder een rotsblok vast zit. In het begin was ik namelijk bang dat het verhaal erg eentonig zou worden op het moment dat hij vast zou komen te zitten maar dat is absoluut niet het geval.

Indrukwekkend verhaal, niet zo heel erg indrukwekkende film.

Het verhaal leent zich, afgezonderd van de bekende arm scene, helaas niet echt voor grootsheden. Meer dan de helft van de film wordt opgenomen op drie vierkante meter en dit wist op den duur toch niet genoeg te boeien voor een volle 90 minuten. Er had van mij best wat meer afgewisseld mogen worden met bv. wat beelden uit Ralstons verleden, wat achtergrondinformatie. Niet in de zin dat dit noodzakelijk zou zijn voor het verhaal wat verteld wordt, maar het had wel voor de broodnodige afwisseling kunnen zorgen.