127 Hours (2010)

Heerlijk.

Verhaaltechnisch gezien weet je natuurlijk exact wat je kunt verwachten - ik had je het gehele scenario van tevoren op een presenteerblaadje kunnen geven, maar dat mag natuurlijk allang niet meer de aantrekkingskracht van deze regisseur zijn. Daarom is de enige geldige vraag bij dit verhaal: wat doet Boyle ermee?

Boyle doet er veel mee. Warme kleuren, lekker snelle, effectieve montage (achtergebleven flesje frisdrank in de auto!) en kamerawerk, zoals altijd een uitstekende soundtrack en de perfecte cinematografische keuze bij de climaxscène. Bovendien weet Franco, toch wel één van mijn favorieten bij de jongere generatie acteurs, erg te overtuigen.

Het verhaal is te beperkt voor Boyle om er een meesterwerk uit te creëren, maar de score van 4,5* is (wederom) dik verdiend.

Goed,

Na de opening die leuk de sfeer en het karakter van Aron uittekent voltrekt eigenlijk al vrij snel waar het plot op gebaseerd is.
Mijn eerste gedachte op dat moment is eigenlijk... gaan we dan de rest van de film hiermee vullen...? nee toch.... jawel....
Hmmm, na het zien van Buried (die ik niet bijster goed vond) was ik bang dat het weer een lange saaie zit zou worden met een hoop open deuren en voorspelbaar einde.

Dat viel me alles mee uiteindelijk.
De manier van verfilming van deze film is redelijk verfrissend gedaan eigenlijk.
Soms zelfs grappig, zoals de scene dat Aron de talkshow host en zichzelf als geïntervieuwde doet.
Ook als je als kijker op het verkeerde been wordt gezet kwam redelijk naturel en passend op me over.

Uiteraard moeten er in dit soort verhalen enige onvermijdelijke clichés, maar ook die zijn redelijk vernieuwend gedaan en passen prima in het verhaal.

Vooraf geen plot of verhaal gelezen, en was eigenlijk verrast dat het een waargebeurd verhaal was, had me wel bedacht dat dit kon uiteraard maar dus gekeken met de 'film bril' op, en niet met de 'waargebeurd verhaal-bril'.
Voor mij een teken dat het dus gewoon een prima film was.

3,5*


Edit: haha, wat toevallig dat er meerderen zijn die overeenkomsten met Buried leggen.
(Ik plaats altijd eerst mijn eigen reactie en ga dan terugkijken wat er nog meer over geschreven is)

Had beter gekund.

127 Hours heeft natuurlijk een beklemmend verhaal, maar ik vind de uitwerking helemaal niet zo super geslaagd. Ik had er meer van verwacht, na alle zeer lovende recensies.

De film begint sterk met mooie natuurbeelden en de geinige scene met de 2 dames in het ondergrondse meertje. Maar nadat hij vast is komen te zitten tussen een grote rots vond ik het plot regelmatig inkakken. En dan doel ik vooral op die emotionele flashbacks die me werkelijk geen bal konden interesseren. Het haalde me ook continue uit de gedachte dat hij helemaal alleen in the middle of nowhere zat door dat er zoveel mensen in zijn flashbacks zaten.
Gelukkig werd de hoofdrol wel sterk en overtuigend gespeeld door Franco. Ergens leefde je toch best wel met hem mee.

Gelukkig waren de delen dat je hem vast zag zitten tussen de rots wel sterk. Je ziet iemand op het einde alle hoop verliezen nadat alles is geprobeerd, waarna hij de dramatische beslissing neemt om zijn arm eraf te snijden. Vreselijke, maar wel logische keuze. Al vraag ik me af of ik dit zou durven...
Ik vond die scene overigens wel snel voorbij. Had van mij wel iets langer en dramatischer gemogen; zo heb ik nu nooit het gevoel gehad dat hij erg over zijn daad moest twijfelen. Hij deed het plots gewoon, terwijl ik denk dat iedereen gek van de gedachte zou worden dit te moeten doen.

De film is wel erg hip gefilmd met mooie beelden, sterke shots en ook met een overtuigende soundtrack. Die Boyle heeft als regisseur wel talent.
Ik vind 127 Hours zeker geen topfilm, maar het is wel een erg goede aanrader geworden.

3,5*

Ik kijk niet zo heel veel nieuwe films, maar dit had vanaf moment één dat ik deze film kende al mijn interesse. Dan heeft het uiteindelijk eigenlijk nog best lang geduurt voordat ik hem gezien heb.

Maar nu heb ik dat gelukkig gedaan. Een erg sterke film is dit. De eerste vijftien minuten waren overduidelijk het beste aan de film. De plaatjes en de visuele trucjes die Boyle je voorschotelt, zijn echt van ongekend niveau. Vooral de scene dat ze tussen de rotsen in het water vallen is nu al legendarisch. Maar er zitten nog wat van dat soort scenes tussen. Had veel liever gezien dat het gedeelte voordat hij vast kwam te zitten veel langer had geduurd. Maar helaas was dat na een kwartiertje alweer over. Toen zat mijn cijfer zo ongeveer tussen de 4,5 en 5,0 in.

Het overige ''vast zit'' gedeelte is wel wat minder dus. Had op begeven wel gedacht dat het wat langdradig zou worden. Maar dankzij wat flashbacks en een hippe muziek keuze, werd dat het toch niet. Ook zaten er in het gedeelte dat hij vast zat een aantal indrukwekkende scenes. ''De'' scene is daar ook zeker eentje van. En dan nog de acteerprestaties. Alhoewel er eigenlijk maar een rol is die er echt toe doet. En dat is de geweldige rol van James Franco. The Social Network en True Grit nog niet gezien, maar ik kan mij toch niet voorstellen dat Eisenberg en Bridges het beter doen dat James Franco hier.

Maar goed, ik heb dus wel genoten (zeker het eerste kwartier) van deze film. Hip, indrukwekkend en vooral erg mooi. Heb echt mijn ogen uitgekeken het eerste kwartier.

3,5 sterren

Behoorlijke film...

Ik moest even aan Buried denken toen ik in de zaal zat. Ook één persoon die vastzit. Alleen is deze film wat beter uitgewerkt.

Ik ben nooit zo'n fan van die split-screens. Maar ik snap niet waarom hij zo'n haast had in het begin, hij nam niet even tijd om z'n Zwitsers zakmes te zoeken.

Het was wel leuk dat hij nog twee chicks ontmoet waarmee hij in dat water springt.
Gelukkig duurde het niet al te lang voordat hij klem komt te zitten, want je weet dat het gaat gebeuren.
Je ziet dat Aron in verschillende fases terecht komt. Eerst probeert hij nog uit alle macht die rots weg te duwen, later gebruikt hij dat als tafeltje. Flashbacks en hallicunaties volgen.

Er zijn best leuke dingen verzonnen.
De weg naar het Gatorade flesje in de auto.
De raaf.
Familie in de canyon.
Overstroming.
Feestje in de sneeuw.
Shot van dat mes op het bot (rood beeld).
Komedie-show met klappend publiek.

Tijdens het amputeren hoor je een scherp geluidje wat aangaf dat hij z'n pees of zenuw doorknipte. Was lekker passend. Verder heb ik nooit problemen met bloed ofzo, het is allemaal gewoon menselijk maar normaal zit er nog wat vlees overheen en zie je het niet.
De muziek had wel iets beter gekunt. Er kwamen een paar bekende nummers voorbij en dat vind ik nooit zo fijn. Een film moet iets 'eigens' hebben.

Het einde had ik iets anders verwacht. Meteen al toen hij die plas water zag dacht ik: oke, hij gaat alsnog sterven. Want hij drinkt veel te veel water in één keer en misschien was dat wel vervuild ofzo. Daarna krijgt hij ook nog allemaal water aangeboden van die wandelaars. Ik vond dat hij iets te snel met die heli werd opgehaald en van mij hadden ze daar nog wel iets op mogen bedenken. Een open einde, dat hij de uitgang nog moest zoeken ofzo...


James Franco doet het goed. Verassende dingen, prima spanning. Speelduur leek langer dan 94 minuten.

Ironisch eigenlijk, hoe je bij de ene film leedvermaak met een lach toejuicht en bij een andere met afschuw bekijkt. Zo vond ik het "vet" toen die dikke in Saw ? zijn vet eraf sneed (ik zie nu pas de dubbelzinnigheid ), maar hier is dat allerminst het geval. Leedvermaak is een gemeen spel waar geen pijl op te trekken valt.

127 Hours is ook met afstand de eerste film sinds lange tijd waar ik zowel heel erg naar uitkeek als tegenop zag. De gebeurtenis is erg interessant (I Shouldn't Be Alive, welke hierboven genoemd is, heb ik ook vaak gezien), maar aan de andere kant is het 1½ uur kijken naar een man die vast komt te zitten en vervolgens zijn arm uit wanhoop amputeert niet echt iets om naar uit te kijken. Dit gevoel bleef eigenlijk de hele film. De drang om verder te kijken was (uiteraard) groter dan de verafschuwing van wat komen gaat.

Laat ik maar beginnen met wat positiefs. De omgeving was echt prachtig en ik heb echt genoten van het begin. Hele mooie beelden. Ik ben altijd jaloers op mensen die ook naar dit soort gebieden gaan. Ik zou het echt niet erg vinden om lekker te mountainbiken door zo'n omgeving.

Voor de rest lijkt me dat alles wel gezegd is. We kunnen alleen maar indenken hoe erg het daar moet zijn. Het claustrofobische vond ik na een uur alweer genoeg. Dat is nog geen procent van hoe lang het in het echt duurde. Lijkt me ook niet dat ik het nog hierover moet hebben. Enige scène die ik eruit wil pikken is de quizshowscène. Zowel hilarisch als triest. Eén van de beste scènes die ik in tijden heb gezien. Zowel qua inhoud als editing.

Door de laatste paar minuten van de film zou je 127 Hours bijna met een dikke voldoende belonen. Boyle heeft dit vooral te danken aan de muziek van Sigur Ros. Werkelijk prachtig

Ik vond het vooral opvallend hoe Boyle zijn film toch probeert vol te proppen met de laatste technische trucs. Soms is dit geslaagd, soms wat minder. Verder maakt Boyle prachtig gebruik van de omgeving. En weet Franco een uitstekende prestatie neer te zetten. Qua verhaal is deze film een beetje te vergelijken met Buried. Ook daar blijft de hoofdpersoon vast op één plaats. Boyle weet te tijd op een iets betere manier in te vullen, maar een meesterwerk blijft uit.

Wat de omgeving speciaal voor mij maakt, is dat ik de komende zomervakantie het gebied ga bezoeken waar de film zich afspeelt. Ik krijg alleen maar meer zin

Waardeloze film!!! Ik begrijp niet wat mensen hier nu aan vinden! Het verhaal is sappig genoeg om te verfilmen, maar alle details van afzien ontbreken! De temperatuurverschillen zijn enorm in de woestijn, maar hij zweet nooit echt (geen spettertje zweet op zijn shirt, wat voor merk deo zou die gozer gebruiken?) en heeft het ook nooit echt zichtbaar koud. Zijn kleren zijn op het bloed na zelfs nog schoon op het eind van de film???? Na 5 dagen heb ik een aardige baard maar ik heb bij hem geen verschil gezien, zijn kaken bleven glad en zijn nagels waren na dagen nog net even gemanicuurd!!! Hoe geweldig een film kan zijn, door dit soort stommiteiten glijdt hij hard af. En zoveel drinken uit een stilstaande poel, dat kan hem later nog opbreken. Voor uitleg en nog veel mooiere natuurdocu's moet je bij de BBC zijn, they are the best!!! (en zoveel van te vinden op het net voor niks!)

ik hoop gauw iets leuks te kunnen schrijven, mss over from paris with love, waanzinnige film ook al zitten er ook een paar haken en ogen aan.

fijne dag verder, Max

Van te voren vroeg ik em af hoe Boyle's stijl zou passen bij 127 Hours. Biyle's vlugge monatge, kleurrijke beelden en zwevende camera lijken op het eerste gezicht niet de meest voor de hand liggende technieken om te gebruiken bij zo'n claustrofobisch verhaal. Toch werkt het op de een of andere manier wel. Boyle maakt er een meeslepende film van die geen seconde verveelt. Niet dat alles briljant is, want met name de flashbacks hebben een ersntig gebrek aan originaliteit, maar dit wordt gecompenseerd door mooie momenten zoals wanneer de camera door het landschapt raast op uit te komen bij een flesje drank dat Ralston in zijn auto heeft liggen. Hoe dan ook, het was ook leuk om een film te zien die constant reacties losmaakte bij het publiek in de bioscoopzaal. Dan heb ik het niet alleen om de 'beruchte scène', maar kennelijk spreekt de film openlijk tot iedereens verbeelding. Dit verhaal is voor veel mensen een nachtmerrie en ik ben geen uitzondering. Dat Franco bijzonder geloofwaardig zijn emoties over brengt helpt ook mee.

Het is alleen wel echt zo'n film voor maar één kijkbeurt. Ik ben blij hem gezien te hebben en denk dat ie ook wel zal blijven hangen, maar nadat ik met Ralston de ellende doorstaan had ging ik toch, in tegenstelling tot Ralston, met een gevoel naar huis dat het vooral een interessante ervaring voor tussendoor was.
3,5*

Aparte film, ik ben van plan wat meer op te zoeken over de echte Aron Ralston. Maar het was in ieder geval een zeer indrukwekkende film, en gaf me af en toe rillingen. Het is natuurlijk ook een bijzonder akelige gedachte om daar zo vast te zitten. Daarbij komt dat James Franco echt onwijs sterk acteert, werd ook wel eens tijd dat hij een grote rol kreeg. De benodigde humor maakt het ook weer leuk om te zien. Het is gewoon een hele aparte film.....Boyle heeft alleen een beetje overdreven met de snelle beelden zo nu en dan.

4*

Einelijk mogen zien. Zeer beklemmende film.

De film heeft een fijne opbouw. Je maakt gelijk kennis met de stijl van de film. Er worden leuke visuele trucjes gepresenteerd. Hier houd ik wel van. Als het ongeluk dan gebeurd begint het pas echt. Door zeer goed acteerwerk word je helemaal meegesleept in het verhaal. Je word Aron zelf. Je voelt alles wat hij voelt. En toen 'het' dan eindelijk kromp ik helemaal ineen van pijn. Zeer goed. Heerlijke muziek ook.

De flashbacks vond ik tegenvallen. Die waren een stuk minder interressant en haalde de tempo uit de film. Verder valt er niet veel aan te merken op deze film.

3,5*

Zo vlak voor de Oscars toch nog even deze kandidaat voor beste film meegepikt. Net als The King's Speech en True Grit is 127 Hours een meer dan goede film, maar ook de nieuwe Danny Boyle mist net dat beetje extra. Het waargebeurde plot over de avonturier Aron Ralston is natuurlijk ijzersterk maar tegelijkertijd een beperking. De 127 uur van eenzaamheid zijn wel indrukwekkend maar filmisch maar moeilijk echt interessant te houden. Boyle slaagt daar lange tijd toch in door een geslaagde aanloop, het uitstekende acteerwerk van hoofdrolspeler James Franco, de prachtige cinematografie en het gebruik van flashbacks. Maar net na de helft kent de film toch een beduidend mindere periode. De memorabele finale maakt dat ruimschoots goed waardoor 127 Hours toch nog op een hele dikke voldoende eindigt maar meer zit er helaas niet in.

Mwah.

Het idee is uiteraard fascinerend, maar na de drieëntwintigste flashback had ik het geheel wel gezien. Boyle-onwaardig...

Goeie film met uitstekend acteerwerk van Franco.

Het camerawerk is fantastisch, de omgeving word goed opgenomen voor de kijker en tegelijkertijd wordt je met je neus op Aron gedrukt, alsof je vlak achter hem loopt.

Verder een mooi gemonteerd geheel, helaas zakt dat het laatste half uur een beetje weg, ik denk bewust, omdat Aron in een bepaalde staat (hallicunatie, uitdroging etc.) zit, die Boyle het publiek wil mee laten voelen.

Al met al een sterke film, maar ik verwacht geen prominente rol voor 127 hours tijdens de oscaruitreiking morgen.

Prachtige film na de bestseller Slumdog Millionair van Danny Boyle. De vele beklemmende en claustrofobische momenten in de film maken van Danny Boyle een ware Top regisseur (voor zover hij dit al niet was) Ik vind dat mede door deze prestatie Danny Boyle in het rijtje thuishoort van David Fincher en Steven Spielberg (ik vergeet er nog een hele hoop). Kortom een Prachtig verhaal!!

Weer een erg toffe film van Boyle. Eigenlijk een erg sterk tussendoortje, wat vooral punten pakt door het toffe, energieke begin en het einde. Boyle heeft vooral heel veel visuele flair, en daarom is het best een uitdaging om met zijn stijl een enerverende film te maken over iemand die al na een kwartier vast komt te zitten. Uiteraard trekt hij allerlei trucjes uit de kast (de flashbacks, de hallucinaties en de bijvoorbeeld die 'radioshow'), maar uiteindelijk merk je toch wel dat de trukendoos op raakt. De vaart gaat er uiteindelijk wel een beetje uit, maar mede door het goede spel van Franco verveelt het niet. Als het eenmaal toch een klein beetje begint te wringen gebruikt Boyle zijn troef. Vond het einde toch wel zeer mooi. Na dat kleine anderhalf-uurtje met Aron meeleven was het toch een opluchting dat hij weer zijn vrijheid vond - ook al wist ik dat al vooraf.. Hierdoor net aan 4*!

Alhoewel dit dus een dikke voldoende was, beperkt Boyle zich hopelijk bij zijn volgende film niet tot zo'n krappe setting. Vind zijn stijl veel mooier als hij alle ruimte heeft (bijvoorbeeld in de machtige beginscènes).

Wat een over hypte flop.

Ik verwachte een heel spektakel, maar het mocht niet zo zijn.

In het begin zat ik te twijfelen of ik de film wel wilde zien. Normaal ben ik niet zo van het gore, en na de berichten dat er in Amerika mensen kotsend de zaal waren uitgelopen had ik helemaal het idee doe maar niet. Toch heeft een vriend mij weten over te halen en ik snap echt niet waarom mensen moeten kotsen om deze film. Oké het is geen prettig gezicht maar overdrijven is ook een vak.

De film zelf omvat niet veel. Het acteer werk van Franco was oké, maar ik kan nou niet zeggen dat het een lood zware rol is. De film kan zijn hype niet waar maken en je ziet gewon naar een saaie aaneenschakeling van flashbacks, dingen die hij anders had moeten doen en waan beelden te kijken. Dit alles wordt nergens echt spannend aangrijpend of boeiend.

Het idee van 1 persoon op 1 plaats valt ook tegen, Buried doet dat veel beter. 127 Hours teert een beetje op flashbacks en natuurlijk dat ene moment waarop iedereen wacht, 'de amputatie'.

Deze film zou ik liever overslaan en ik hoop dat hij ook geen Oscars gaat winnen.

Nog een tip als je van gore houd zou ik het toch bij saw en hostel houden.

Jammer 2,5

Niet zo goed als ik hoopte, maar wel best een goede film. Het verhaal over de bergklimmer wie in 2003 zijn eigen arm amputeerde om aan de dood te ontsnappen, had ik al is gehoord, maar je staat er eigenlijk niet echt bij stil hoe vervelend zoiets eigenlijk moet zijn. Ruim 5 dagen lang zit je met je arm muurvast en dan doe je zoiets. Ik vind het koen!

James Franco en Danny Boyle mochtten de video-opnames van de echte Aron Ralston bekijken en hebben dit gebruikt voor de film, dus een aantal dingen die gebeuren zijn letterlijk zo gegaan. Maar ik vind de film te hip, te gelikt en te flitsend. Ja, het nogal saai om een film te maken over een vent die 127 uur vastzit in de bergen, want er gebeurde 5 dagen lang geen ene flikker. Waarschijnlijk is minstens 70% van de film precies zoals het ging. Alleen ik had dus graag een hopeloze, angstvallige en beklemmende sfeer willen ervaren i.p.v. een luchtig sfeertje tegen het vrolijke aan soms. En wat mij ook weer is opviel. James Franco komt voor het incident 2 dames tegen en natuurlijk zijn dat dames met een fotomodellen uiterlijk. Verder is Danny Boyle een echte muziekman, maar het had best wat minder gemogen qua muziek. Al zit zomaar mijn favoriete nummer 'Ça plane pour moi' in deze film.

Helaas heeft deze film niet echt indruk op mij weten te maken. James Franco zet niet echt een legendarische rol neer. Ik begrijp die nominatie dus ook niet. Gelukkig heeft ie hem niet gekregen. De film was niet saai en er valt prima naar te kijken, maar het komt allemaal niet zo intens over als ik hoopte. Hoewel het hallucineren ook echt gebeurd is, kreeg ik de hele film lang niet het gevoel van pure isolatie.

Net aan een 3

Ik had vooraf weinig verwachtingen van 127 Hours. Ik dacht dat het zo'n beetje hetzelfde zou zijn als Buried, en in feite weet je al hoe de film gaat aflopen.

Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben. De film is humoristisch maar ook aangrijpend, heeft een lekker vlot tempo en is mooi gefilmd. Daarnaast is het acteerwerk van James Franco dik in orde. Hierdoor weet 127 Hours met gemak de hele speelduur te boeien.

Naar mijn mening is de film beter uitgewerkt dan Buried, omdat ik hier meer erin werd gezogen en mij meer verbonden voelde met het hoofdpersonage. Ik heb serieus tijdens de film dorst gekregen, zo erg voelde ik mee met Aron Ralston. Verder was de amputatiescene heel heftig. 127 Hours is zeker een aanrader om te zien!

Hele lastige film dit. Of het ligt je helemaal, of je kijkt 90 minuten naar iets wat je niet kunt boeien. Ik zelf zat er een beetje tussenin. Tijdens de film verveelde ik me zo nu en dan, het einde was weer mooi. Wat ik zelf erg mooi vond waren de beelden van stadions, openbare ruimtes, etc die je het gevoel gaven van shit alles gaat gewoon door terwijl hij daar zit.

De flashbacks vond ik vaak weinig toevoegen en behoorlijk saai. De prachtige muziek op het einde maakte een boel goed maar als je al iets van de film hebt gelezen of gehoord weet je al 90 minuten lang dat het hierop zou uitdraaien. Het interessant houden was een hele lastige opgave die ze op zich redelijk hebben ingevuld. Ik zou echter niet weten hoe dat beter zou kunnen.

Zeer dubbel gevoel, 3*.

Goed, maar had zeker een half uur langer moeten duren om enig oscar in de wacht te kunnen slepen. Iets meer achtergrond informatie over Ralston en zijn sociale en geestelijke status had zeker geen kwaad gekund. Verder vond ik de hallucinatieovergangen erg sterk maar had maar de boventoon van de film moeten voeren. Blijft nu een mengeling van een psychologisch drama, een hallucinatiedrama en een claustrofobische film. Franco speelt best goed, maar doordat het allemaal toch nog iets te doorzichtig werd weergegeven geen oscar voor hem. Was de film wat meer beangstigend geweest misschien wel.

Misschien als het wat langer had was het allemaal goed uit de verf gekomen en het mist in zekere zin een opbouw. Vond dat deze film qua montage zeker wel oscarwaardig.

Goede film.

Vantevoren vraag je je af hoe een film met zo'n verhaal toch anderhalf uur boeiend kan blijven, maar dat is prima gelukt. Interessant om te zien hoe iemand probeert te overleven. Mooie beelden van de omgeving en ook de flashbacks en hallucinaties werden prima in beeld gebracht. Goed acteerwerk van Franco ook.

Sterk. Het verhaal van Aron Ralston is al intrigerend op zich, maar gelukkig hebben we voor de verfilming ook nog eens te maken met Danny Boyle. Zoals bij al zijn werk zorgt Boyle voor die sterke audiovisuele kant; van de soundtrack tot de visuele hoogstandjes, van de aangrijpende hallucinaties tot de intensiteit van het amputeren van zijn arm (dat geluid bij die zenuw, perfect!). Het hele plaatje klopt en, zelfs tegen mijn verwachting in, werkt het ook. De film is bijzonder kleurrijk en vlot, maar tegelijkertijd verre van een hap-slik-weg maaltje. Maar ondanks de visuele pracht is het toch vooral een film waarin Franco de sterren van de hemel speelt met een ijzersterke rol. Voor zowel meneer Ralston als voor mij was dit een hele zit. Voor mij alleen in zeer positieve zin.

4 sterren.

Sterke film.

'127 Hours' is een prachtige, maar weerzinwekkende vertelling over een man in een benauwde situatie. De film forceert inlevingsvermogen op de kijker met zinderende geluidseffecten en confronterende beelden. Samen met de hoofdpersoon ga je door een psychische hel.

Zoals noodzakelijk is bij een verhaal dat om één persoon draait haalt de film herinneringen op uit het leven van Aron evenals een interessante ontmoeting met twee reizigers in het begin van de film.

Als obstakel heeft de film een einde die van tevoren al bekend is. In plaats van de film te vullen met afleidingen vaart het verhaal er juist dapper op af. Sterker nog, het is een einde waar je niet om heen komt, hoe graag je het ook zou willen. Door psychologische elementen toe te voegen biedt het verhaal extra uitstapjes op het al interessante verhaal van een man met overlevingskracht. Ook de toevoeging van een camera in het verhaal zelf zorgt voor wat dynamiek.

De twee sterkste punten van de film zijn echter James Franco en de cinematografie. Franco speelt ingetogen, meeslepend en overtuigend. De beelden zijn prachtig, gedetailleerd en zo filmisch als het maar kan.

Het resulteert in een sterke film die geen seconde aan de verbeelding overlaat en nog enkele dagen in je gedachte rond spookt. Met een simpel concept wordt een machtige film gemaakt.

Erg vermakelijk, maar helaas niet zo bijzonder en daarom waarschijnlijk ook weer snel vergeten. Het verhaal van Aron Ralston is bijzonder genoeg en James Franco krijgt voor zijn vertolking ook een voldoende, maar levert geen uitzonderlijke prestatie af. En dat was misschien wel nodig om de film naar een hoger niveau te tillen. De dromen en hallucinaties zijn te veelvuldig aanwezig en compleet vanuit het gezichtspunt van de hoofdpersoon, waardoor er van echte gekte geen plaats. Dit is bovendien een makkelijke keuze om het probleem van de beperkte locatie te tackelen.

Weinig memorabel, maar zeker leuk voor een keer.

Fascinerende film waarbij we een man krijgen te zijn die letterlijk is afgesneden van alles en iedereen en zo tot de kern van het mens-zijn anno nu doordringt.

Binnen de begrenzing van de beperkte locatie weet regisseur Danny Boyle het toch levendig te houden met de extreme uitvergroting van kleine dingen. De laatste druppel in zijn bidon. Een mier die door het beeld loopt. Allemaal worden ze zo sprankelend in beeld gebracht dat ze de spanning er elke minuut inhouden. En dan zijn er ook nog de hallucinante flashbacks waarin realiteit en verlangen door elkaar heen gaan lopen.

James Franco zet een hele sterke rol neer als de man die de keuze van zijn leven moet maken (letterlijk Razz) als zijn arm vastzit onder die rots. Het mooie is dat je eigenlijk al vanaf het allereerste moment van hem gaat houden en hem het beste gunt. Van deze charismatische man kunnen we zeker nog onvergetelijke rollen gaan verwachten.

Dat is nou net wat het best een cliché en voordehandliggende film maakt. En ook dat ik de film precies zo vond als ik had verwacht. Dat je de afloop al weet boeit me dan niet eens, maar dat Aron dan ook daadwerkelijk op een zeer ouderwetse manier zijn leven aan zich voorbij ziet gaan, en wat hij allemaal voor fouten niet heeft gemaakt maakt het niet echt bijzonder. Had ik niet direct van Boyle verwacht, die werkt zijn films toch vaak wel verfrissender uit.

De film is zeker wel vermakelijk, vlot ook vooral en opzich wel stijlvol geschoten. Vooral in het begin zitten er mooie plaatjes in, en het tempo wordt flink vastgehouden door de splitscreens en de scherpe editing. Eenmaal in de kloof is het ook nog wel boeiend, maar weinig opzienbarend. Wat je wel verwacht gaat hij eerst zijn opties af. Je arm losrukken, mislukt. De steen wegduwen, mislukt. Steen wegschrapen, schiet ook niet op. Steen optillen met touwen, ook geen succes. Ondertussen raken de voorraden en het water op enzo. Al snel komt de optie langs om dan maar je arm te amputeren. Inderdaad absoluut een last resort, en daar ben je best toe bereid even af te wachten of je nog iets te binnen schiet lijkt me... maar, als het personage al klaarblijkelijk die optie heeft geprobeerd en overwogen, dan verwacht je niet direct dat je net zolang wacht tot je praktisch dood bent. Of op z'n minst verwacht je dan een indicatie waarom het personage zo lang wacht. Ik mis toch een pragmatische overweging om zo lang te wachten hier, de film weet het niet echt over te brengen. In plaats daarvan zien we hoe het personage toneelstukjes opvoert met z'n videocamera. Sowieso al een scene die erg overdone was, maar qua timing en logica deed het wel een wenkbrouw fronsen. Ook het feit dat hij uiteraard ook nog paranoia werd was een beetje flauw.

Allemaal dus wel snel, vlot en zeker niet vervelend, en visueel is het sterk. Ook Franco doet het prima, en soms is het zelfs nog best grappig. Maar echt een beetje te simplistisch en voor de hand liggend om echt te imponeren. Het enige wat je je eigenlijk afvraagt is... 'zou ik het ook kunnen'. Credits daarvoor, maar dat is toch wel het minste wat je mag verwachten toch.

Krappe 3*

Gistere gezien, en ik zit er nog steeds mee in mijn gedachte.

De film wordt zo mooi verteld, zo puur zo rauw en toch ook zo teder en meelevend.

Visueel een heerlijke film, echt heerlijk. Audiotief ook heerlijk, de muziek prima gekozen.

Het verhaar mag dan voor iedereen duidelijk zijn, en iedereen weet ook hoe het eindigd, maar daar wordt ook prima op ingespeelt/ Kippevel zo mooi.

De film is aan de lange kant, en het duurt ook iets te lang maar ik ervaarde het zoals hij het ervaarde. Verhoogd naar een 4* en ik raad dit keer wel de mensen de film aan.

Film is erg onsamenhangend, vooral wat betreft muziek, montage en sfeer. Eigenlijk steunt het anderhalf uur durende plot op slechts drie of vier sterke scenes, die werkelijk de beklemmende situatie weten te vatten, en dat is gewoon te weinig. Ook stoorde ik me aan het grote aantal pretentieuze flashbacks dat werd ingezet als poging het verhaal nog een enigszins diepere betekenis te geven. Niet echt geslaagd dus wat mij betreft. 2*

Op de één of andere manier deed deze film me op bepaalde momenten denken aan "Into the wild". Niet dat het zo veel overeenkomsten vertoont qua verhaal, maar de sfeer op bepaalde momenten en de flashbacks naar zijn jeugd en eerdere momenten deden me toch sterk aan into the wild denken. Mooie stijl qua filmen, met die 3 frames en korte tussenshotjes wanneer hij bijvoorbeeld water drinkt.

Het is me nog steeds een raadsel hoe deze film, die zich zoals bekend voornamelijk afspeelt in de canyon, 94 minuten lang boeit. Het is voor een groot deel te danken aan het acteerwerk van Franco, manier van filmen en de flashbacks dat deze film geen moment gaat vervelen. Van langdradigheid heb ik in ieder geval geen last gehad. Vond het in het begin wel wat stroef op gang komen. Moment dat hij z'n arm breekt en erin gaat steken is niet erg lekker (understatement) op het moment dat je aan het eten bent. Ik legde m'n eten dan ook maar even opzij op dat moment en raad dat alle anderen met een zwakke maag ook aan. Muziek werkt perfect en de film laat echt een indruk achter. Mooi.