Equals (2015)

"Remember this feeling... Just remember what this feels like..."

De dystopie. We hebben er flink wat voor de kiezen gehad de afgelopen jaren, niet zelden in de gekarameliseerde young adult variant. Persoonlijk heb ik dat altijd onzinnig en zelfs in potentie licht schadelijk gevonden, aangezien kinderen vaak teveel betutteld worden en chronisch onderschat in de concepten die ze kunnen begrijpen. Drake Doremus' nieuwe film Equals , waarin alle emotie is uitgebannen en onderling contact tot uitsluitend het pragmatische is geminimaliseerd, is ondanks zijn PG-13 rating in elk geval niet specifiek voor die jonge doelgroep gemaakt. Daarvoor ligt het tempo te laag en is het niet spannend genoeg.

Wanneer iets in de toekomst speelt kun je uiteraard kiezen hoe je dat vormgeeft. De grittiness van Minority Report, de ongure smeltkroes van Blade Runner met de grote schermen, de kale en urbane strakheid van Equilibrium (waar net als hier ook de emotie was uitgebannen), of een combinatie van die factoren. Doremus' wereld in Equals is hyperstrak en futuristisch gestileerd. Mijn beperkte architectonische educatie zou zeggen het een doorgetrokken lijn van Bauhaus zou kunnen zijn. Strak en ruimtelijk, waarbij design en functionaliteit naadloos in elkaar over lopen.

Dat is dan ook meteen het grootste pluspunt van de film: visueel is het een plaatje, en je ziet niet waar locatieshoots eindigen en production design begint. Het precieze budget van Equals lijkt onbekend, maar de geruchten melden rond de 16 miljoen, niet genoeg om dit soort werelden van te bouwen, dus een hoop zal op locatie opgenomen zijn in Tokyo, Singapore en Japan (bron). Hoe dan ook, it looks gorgeous. DOP John Guleserian die ook Doremus' twee vorige films Like Crazy (2011) en Breathe In (2013) schoot, weet zowel de wereld van Equals mooi vast te leggen, als de oneindig veel kleinere, maar met emotie overladen momenten tussen Silas (Hoult) en Nia (Stewart).

In de kern is Equals weinig meer dan het verhaal van een onmogelijke liefde in een maatschappij die dit niet toestaat, een soort Orwelliaanse Romeo en Juliet met Huxley trekjes, al heeft de film verder niet rechtstreeks met 1984 of Brave New World te maken. Stewarts positie als actrice lijkt soms nog steeds niet helemaal hersteld van Twilight, maar haar rol in Clouds of Sils Maria (2014) heeft bij mij (en gelukkig vele anderen) een terechte herwaardering van haar serieuzere werk als actrice ingeleid. En Equals zet die lijn gestaag voort. De chemie met Hoult (vorig jaar nog in Mad Max, en ver gekomen sinds About a Boy) is voelbaar en je gunt ze die liefde echt. Ook de bijrollen zijn goed gecast met onder andere Guy Pearce en Jackie Weaver, beide oudgedienden van Doremus.

Toch is Equals niet zo denderend ontvangen (een zesje op IMDb, een tomatoscore van 52% en een metascore van 37%), met als grootste commentaar dat het nogal simplistisch is en teveel op de vlakte blijft. Daar valt wat voor te zeggen, de film en meer specifiek de handelingen van deze star cross'd lovers, leveren ons weinig diepgaande inzichten op, naast het feit dat liefde alles overwint. Maar moet dat persé altijd? Wie dat naast zich neer kan leggen, krijgt met Equals een fijne sciencefiction dystopie, waarin de nadruk meer op de onmogelijke romance van de hoofdpersonen ligt, dan het omverwerpen van een dictatuur. Er zullen vast nog vele onvoldoendes volgen, maar voor mij was het een welkome afwisseling.

3,7*

Gaap!

Wéér een sci-fi in het genre waarbij gevoelens ondergeschikt/uitgeschakeld/onderdrukt worden.

Leuk uitgangspunt maar werkt niet altijd voor mij.

De laatste die ik had gezien in genoemd genre was Equilibrium (2002) en die vond ik erg fijn. Dat kwam mede door Christian Bale zijn performance.

Dan is het even doorbijten met Equals. Het constante blauwige instagramfilter en de klinische witte pakken en dito witte slofjes is stylistisch vast heel mooi en gebalanceerd maar op een gegeven moment had ik er wel genoeg van. Dan helpt het trage liefdesverhaaltje tussen de twee ook niet mee. Ik leefde niet mee.

“I'd like to start you on a full course of inhibitors immediately.

There's no reason why you shouldn't be able to live a normal life.

At least for a while.”

Kristen Stewart hoort niet bepaald thuis in mijn lijstje van favoriete actrices. Zoals ik in mijn mening over “Snow White and the huntsman” schreef : “Ze toont bijna geen enkele emotie en ik verdenk er haar van dat ze haar gezicht dompelt in stijfsel voor ze de set opstapt. “. Maar voor deze film was ze de geschikte persoon. Een naoorlogse maatschappij (inderdaad weer na een allesvernietigende oorlog) waar alle overlevenden hun DNA is gemanipuleerd zodanig dat alle gevoelens verdwenen zijn. Geen impulsief gedrag. Geen depressies, pijn of overweldigende gevoelens. Geen gevoelens meer van genot, liefde, haat, jaloezie en blijdschap. Gevoelloze wezens die op automatische piloot functioneren en hun enigste levensdoel is het exploreren van de ruimte. Er zijn echter mensen die lijden aan een bepaald syndroom waardoor onderdrukte gevoelens terugkeren en ervoor zorgen dat ze anders reageren op bepaalde situaties en primitieve gevoelens ontwikkelen. Zoals de hunkering naar erotiek (iets wat compleet verboden is). Dit wordt S.O.S. genoemd (Switched-On Syndrome) waarvoor nog geen adequate medicatie bestaat, waardoor de meeste patiënten terechtkomen in “the den” (defective, emotional, neuropathy facility). De enige remedie daar is het stimuleren van zelfmoord.

Klinkt redelijk depressief. En enerzijds is dit ook een troosteloze maatschappij in een klinisch, witte leefomgeving, gefnuikt van enig gevoel of plezier. Iedereen woont individueel in een high-tech kubistische woning die reageert op de noodzakelijke basisbehoeften. En dagdagelijks begeeft zich iedereen op een ongedwongen manier naar zijn werk. Een beetje zoals in “Metropolis”. Anderzijds lijkt het me een zegen om verlost te zijn van zulke vervelende menselijke trekken zoals jaloezie, nijd en competitiedrang. Het is in deze utopische (“Oblivion”-achtige) maatschappij dat er zich een onmogelijke en verboden liefde ontluikt. Een geladen en voor hun opwindende opflakkering van onweerstaanbare aantrekkingskracht tussen Silas (Nicholas Hoult) en Nia (Kristen Stewart). Uiteraard zijn alle ingrediënten aanwezig zoals in meerdere films over een onmogelijke liefde. Alleen is dit nu gedrenkt in een SF-sausje. En de universele regel dat liefde alles overwint, is vanzelfsprekend ook aanwezig.

Ondanks het romantische aspect en het feit dat “Equals” een slow-burner van jewelste is, kon deze film me uitermate boeien. Niet vanwege het onderwerp, maar wel vanwege het totale visuele plaatje. Alles ziet er, ondanks zijn eenvoud, overweldigend uit. Het totaalbeeld klopte volkomen. En daarnaast is er de ingetogen, aftastende houding van de beide protagonisten dat op een ingetogen, gevoelige maar uiterst adequate manier werd uitgebeeld. Je kan als het ware aanvoelen hoe ze die eerste aanraking ervoeren. Hoe pijnlijk het is om de overweldigende gevoelens te onderdrukken en hoe verscheurend het is om van elkaar gescheiden te zijn. Schitterend acteerwerk van Hoult en Stewart. Ik heb dan wel iets meer respect voor Hoult, daar Stewart puur zichzelf moet zijn om dit te bewerkstelligen.

Het is al lang geleden dat ik nog eens genoot van een pure SF zonder intergalactische slagvelden en een overvloed aan speciale effecten. Velen zullen deze film echter afdoen als saai en oppervlakkig vanwege het gebrek aan spetterende actie en sensationeel beeldmateriaal. Mij sprak echter de eenvoud het meeste aan. Verscholen onder die eenvoud zit echter een ingewikkeld menselijke proces waar iedereen wel ooit eens mee geconfronteerd wordt.

3,5*

Erg mooi. Een simpel liefdesverhaaltje dat door een staaltje audiovisuele krachtpatserij naar grotere hoogte getild wordt. Prachtig kleurgebruik en een héérlijk dromerige ambient soundtrack (dat Ben Frost nummer ) zorgen ervoor dat scenes die ik normaliter al gauw vervelend en klef zou vinden, hier enorm krachtig werken. Deed me op audiovisueel vlak soms ook wat denken aan Upstream Color, al kan het daar dan niet aan tippen.

Heb er echt van genoten, op bepaalde momenten (seksscene in het appartement) zelfs inclusief kippenvel. Plotgewijs zeker niet de meest originele film, voor lesjes hogere filosofie kun je ook beter elders wezen, maar wie audiovisueel overdonderd wilt worden zit hier aan het juiste adres lijkt me. Het is nog een beetje de vraag hoe lang het allemaal blijft hangen, maar een kleine 4* kan ik hier vooralsnog wel aan kwijt. Pareltje inderdaad.

Inderdaad te veel aan de simplistische kant, maar fraai uitgewerkt hoor. Soundtrack draagt echt de film. Moest ook denken aan Upstream Color (kleurgebruik/focus/editing/soundtrack), maar die daagt je veel meer uit. Het einde maakt vooral dankzij de muziek echter toch wel indruk.

De regisseur en editor hebben zeker talent. De soundtrack is prachtig, maar als geheel vond ik het erg weinig overtuigend. Het plot en de uitwerking daarvan waren soms op het stompzinnige af zelfs. En dan kun je nog zo'n mooie soundtrack hebben, meeslepen lukt dan echt niet meer. De sterren zijn vooral voor de muziek en het feit dat ik op een soort technisch niveau nog wel een beetje van genoten heb.

Bij mij was ook de film The Island het eerste wat in me opkwam, het heeft in ieder geval wel dezelfde insteek.

Het verhaal is weilswaar wat traag maar toch verveelde het absoluut niet. Het blijft, door de romance en alle ontwikkelingen rondom het stel en "de ziekte", toch interessant. De spanning wordt langzaam opgebouwd en het einde is mooi. Er wordt ook best aardig gespeeld, vooral Stewart vond ik het prima doen. Visueel gezien ziet het er ook goed uit en ook de muziek is mooi. Ik heb me hier prima mee vermaakt, een klein maar zeer fijn filmpje! Dit verdient zeker een dikke voldoende!

Als romantisch drama geslaagd, als sciencefiction prent mislukt. Wat de sf betreft: hebben we inderdaad al eens eerder(en beter) gezien in THX 1138, The Island etc. Snap niet goed wat mensen hier visueel overdonderend vinden. Ik zie hier niets bijzonders, laat staan iets nieuws.

Dat de film toch nog enigszins werkt ligt aan de twee hoofdrolspelers, die hun romance heel invoelbaar maken. Hoult laat hier een onvermoede kant zien, Stewart doet gewoon weer een Bella Swantje.....maar het werkt wel.

Uiteindelijk ook geen film die je je over een aantal jaren op zeker nog herinnert. Dat zesje op IMDB en 2,90 hier is precies wat Equals toekomt.

Een bijzondere setting maakt nog geen bijzondere film, zo blijkt ook weer hier. De film moet het van de romantiek hebben, maar daarvoor is er te weinig chemie tussen de hoofdrolspelers en is de film in zijn algemeeheid te kil. De climax is flauw. De stijlvolle setting en muziek dit niet redden.

Er zijn nogal wat overeenkomsten met The Island (2005), maar eigenlijk gaat dat vooral over de oppervlakkige zaken als de overwegend witte kleding in de utopische samenleving. En wellicht over een deel van het plot.

Van vormgeving is het in ieder geval wel een mooi stukkie werk. De betonnen gebouwen, de werktafels, de plavonders met de ingebouwde lampjes, het bevalt me allemaal erg goed. Ik zou er zo willen wonen. Zonder al die emotieloze ijskonijnen, dat spreekt, maar toch is het een mooi stukje plaatjeskijken in deze film.

Nicholas Hoult maakt niet heel erg indruk op me eigenlijk. Kristen Stewart dan weer wel, maar dat had ze al gedaan in een serie mooie karakterrollen voor deze film. Het blijft wel ietwat een spook, maar wel een getalenteerd spook - tenminste, bij mij komt ze er mee weg.

Buiten vormgeving en wat schriel acteurswerk heeft de film verder niet zo heel veel te bieden eigenlijk. Het is allemaal wel wat op de rand van eerder gezien, eerder gedaan, en dan kan je het nog zo goed doen, het nieuwe is er wel wat af.

Een goede drama/romantiek/SF film...

Prima verhaal...

Leuk gemaakt SF...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Kristen Stewart speelt goed...

Ook een bekende acteurs David Selby en Guy Pearce...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

“I never could have imagined what love felt like. It's strange... like a tornado going around.”

Alleen al om de weergaloze muziek en de schitterende aankleding wil ik Equals een hoog cijfer geven. En dan krijg je er nog sterke acteerprestaties van Stewart en Hoult en een intrigerend verhaal bij. De eerste veertig minuten gebeurd er weinig en de film komt wat traag op gang.

Maar na een emotionele uitbarsting van Stewart komt het verhaal tot leven. Wie Stewart na deze film nog steeds een slechte actrice vindt… Ook Hoult doet het goed en moet zijn emoties op een meer onderdrukte manier tonen. Voor een film over het uitbannen van emoties heeft Equals verassend veel emotie in zich. Met een perfect einde. En die muziek hé....

Hier kon ik niet zoveel mee. Sowieso liggen films zonder emotie mij niet en daar valt deze gezien het thema ook onder, het lukt me niet om in te leven en zulke films laten me dan ook echt koud. Dit overkwam me al eerder met de actiethriller Equilibrium (2002) en nu dus ook met deze. Deed me qua setting wat denken aan The Giver (2014), meer dan aan het al vaker genoemde The Island (2005) waar het visueel wel raakvlakken mee heeft maar niet qua scenario. Qua romantiek had het wat weg van Never Let Me Go (2010). Equals krijgt van mij 2*

Goeie film waarin twee mensen verliefd worden op elkaar en dat eigenlijk niet mogen. Deze film speelt zich af in een futuristische wereld waarin menselijk, emotioneel contact uit den boze is. Het eerste gedeelte is het beste en concentreert zich op hoe de emoties langzaam zijn intrede doen bij het hoofdpersonage. Het tweede gedeelte concentreert zich iets meer op het plot. Strak en stijlvol in beeld gebracht en Kristen Stewart en Nicholas Hoult zijn prima gecast.

De film deed me vaak denken aan Gattaca.

Deze onbekende film eens meegepikt, maar een meesterwerk is het niet geworden. De film begon nochtans veelbelovend, maar hij sleepte een beetje voort, zonder echt los te barsten. Nochtans wel wat bekend volk, maar de film miste een beetje pit.

Goed voor een keertje, maar had er toch wel wat meer van verwacht.

Wel goed.

Maar toch had ik gehoopt op meer. Is mijn eigen schuld, aangezien ik hoopte op een soort van tweede Upside Down (4,5*). De overeenkomsten zijn er wel, maar verschillen des te meer. Equals oogt solide, soms mooi, maar is niet bijzonder sfeervol. Dat is net waar een sci-fi film (of eigenlijk elke film) bij mij punten scoort. De locaties voelen niet als één geheel, maar een beetje als willekeurige plaatsen. Op deze manier komt de wereld nooit echt lekker tot leven.

Maar aangezien het concept verschrikkelijk interessant is, boeit de film gelukkig wel. Acteerwerk is op niveau, al ben ik geen grote fan van Stewart.

Ruime 3*

Kleine maar fijne sci-fi/romance. Deze regisseur kende ik nog niet. De soundtrack is sterk aanwezig en hield me bijna gehypnotiseerd aan het scherm gekluisterd. Erg veel gebeurt er niet en toch... was dit zo anders. De blauwe kleuren vond ik best fijn. Het past heel hard bij de sfeer en het koele, het onderdrukken van al die emoties.

Normaal heb ik weinig met personages als ze weinig emoties vertonen, maar het contrast wordt juist erg sterk doordat ze wel emoties laten zien (al is het soms op een onderdrukte manier). Een duidelijk teken aan de wand van hoe goed de acteerprestaties eigenlijk zijn (vooral Stewart). Doremus bewijst ook dat dialogen soms gewoon overbodig zijn en laat de vonken overschieten via simpele blikken en een minder stijve houding.

Deze film maakt ook nog een keer duidelijk hoe saai het wel niet zou zijn zonder emoties, zonder vriendschap, zonder liefde en noodzakelijkerwijs dus ook zonder kinderen. Is dit de toekomst als menselijke robots de wereld overnemen? Laat me hopen van niet. Best wel benieuwd naar andere films van Doremus, misschien in het weekend nummer 2 van zijn oeuvre proberen. Er zit geen haast bij.

Emotieloos

Drake Doremus staat bij mij bekend als een regisseur die kleine, herkenbare films maakt die dicht bij situaties uit het dagelijks leven staan. De kracht van films zoals Like crazy en Newness zit hem dan ook in de herkenbaarheid van situaties, die je wellicht in een bepaalde mate hebt meegemaakt. Zij het bij jezelf, zij het bij iemand uit je directe omgeving. In Equals valt deze herkenbaarheid weg, wat tot gevolg heeft dat dit drama al snel een emotieloze indruk op mij achterliet. Dat het verhaal zich dan ook nog eens afspeelt binnen een collectief waar emoties niet toegestaan zijn, maakt de situatie er niet bepaald beter op. Dit valt niet zozeer aan de setting te wijten maar meer aan de regisseur zelf, die het verhaal veel te steriel en kil houdt. Als een gebrek van chemie tussen Stewart en Hoult dan ook nog eens bijna voelbaar is, draagt dit ook niet bepaald bij aangezien zij het hart van het verhaal zijn.

De regisseur wilde duidelijk een keer iets anders proberen door drama te mixen met sci-fi, maar het doet de film meer kwaad dan goed. Wat overblijft zijn een aantal mooie sets en een interesse naar hoe het collectief verder qua systeem in elkaar steekt, maar dit systeem blijft aan de oppervlakte doordat de focus constant op de ontluikende liefde tussen Stewart en Hoult gelegd blijft. Doordat de film in zijn geheel zo afstandelijk en kil blijf, was dit voor mij toch wel veruit de minste titel die ik van deze regisseur gezien heb.

2,0*

Op het eerste gezicht een film die helemaal in straatje ligt, een soort post-apocalyptische samenleving vol nieuwe snufjes en apparaten met van die moderne interfaces. Vind ik altijd erg leuk om te zien. En dan ook nog ontluikende romantiek, kom maar door.

Ik had alleen heel de tijd het idee naar een aflevering van Black Mirror te kijken. Nu is dat niet negatief, maar voor een film vond ik het net wat te kleinschalig uitgewerkt. Misschien niet helemaal eerlijk of terecht dat ik dat onderscheid maak, maar vond het, hoewel het verder een prima uitgewerkt verhaal(tje) is dat best de moeite waard is om eens te kijken, op een of andere manier toch niet genoeg voor een echt hoge score. Daarvoor deed het me toch net iets te weinig en is er net wat te weinig substance uitgesmeerd over een een iets te lange speelduur.

3,5*

Erg fijn.

Had er wel zin in, na Zoe toch wel vertrouwen in de mix van romantiek en sci-fi die Doremus uit z'n hoed weet te toveren. En terecht zo blijkt, al is deze film dan nog net wat conceptueler dan Zoe. Zeker de toekomstvisie is er eentje die misschien niet zo realistisch is, maar wel in functie van het romantische verhaal staat. Zoals eigenlijk altijd in Doremus' films.

Visueel is het een pareltje, maar dat is geen verrassing. De stijl die Doremus hanteert is dat ook niet echt, maar wel erg mooi. De soundtrack vond ik zelfs nog wat indrukwekkender, vooral omdat hij daar soms minder voor de hand liggende keuzes maakt.

Verder erg fijn geacteerd, mooi opgebouwd en hier en daar zitten een aantal interessante visies. Mix van genre en auteur die je niet zo heel vaak ziet, des te leuker als het dan op deze manier uitgewerkt wordt. Wat mij betreft de beste an Doremus die ik al gezien heb.

4.5* en een uitgebreide review

In dit futuristische drama is de mensheid bevrijdt van emoties en is liefde een ernstig symptoom van Switched On Syndrome (SOS), een ‘ziekte’ die in het ergste geval kan leiden tot een ‘pijnloze dood’. Silas [Nicholas Hoult] en Nia [Kristen Stewart] zijn twee plichtsgetrouwe burgers die bevangen worden door SOS en verliefd op elkaar worden. Opzichtige rip off van George Orwells 1984 bevat een sleutelmoment dat vrijwel exact is gekopieerd uit de verfilming uit 1984. Voor originaliteit ben je hier dus aan het verkeerde adres, maar de sterke cast en fraai productieontwerp maken dit nog enigszins het bekijken waard.

Eerste Doremus.

Ik ben dol op films die zichzelf visueel een beetje bovengemiddeld presenteren, en Doremus is daar een naam bij die ik vaak voorbij zie komen. Toch had ik op de dag van vandaag nog nooit een film van hem gezien, totdat Equals voorbijkwam. Makkelijk meepakken, en daarom maar gelijk gekeken. Het viel alleen wel tegen.

Maar uiteraard mooie woordjes richting de stilering. Erg precieze en unieke architectuur. Elke scene wordt weergaloos gepresenteerd. Als dit is hoe onze toekomst eruitziet, dan vind ik het niet erg om hierop af te streven. Uiteraard is het onderliggende concept wat verontrustender, het komt er toch vooral op neer dat anxiety als een soort chronische ziekte wordt gezien, alleen is het hier een daadwerkelijke ziekte.

Het mag dus duidelijk worden dat er wat diepers in de film ligt, maar de afleiding daarvan is consistent aanwezig. Vooral door de mooie stilering, maar ook door irritatie. Die komt vooral in de vorm van Hoult en Stewart. Sowieso wellicht een iets te artistieke keuze om van ieder figuurtje zo'n dode mus te maken, het resulteert alleen maar in een net zo doodse relatie tussen de twee.

Na bijna ruim een uur aan saaie romantiek komt er eindelijk wat leven in het verhaal, maar uiteindelijk kiest Doremus toch niet voor de uitweg die bij zo'n uniek concept als deze hoort. Ik vond het al jammer dat de onderliggende gedachte niet erg diep wordt uitgewerkt, maar ik vind het ronduit ergerlijk als de romantiek een film als deze integraal overneemt. Het tempo is uiteindelijk onuitstaanbaar, maar dat neemt niet weg dat de visie vanuit de regisseur bijzonder gedetailleerd en precies is. Daar gaan zowat al mijn punten naartoe.

Pff, langdradig. Te weinig meat on the bone om me na een uur kijken nog te interesseren. Onwaarschijnlijke premisse: mensen creatief inzetten maar ze gevoelens, de bron van creativiteit, ontzeggen. Daar zou 'nu' AI voor worden ingezet. Tweede: geheime ontmoetingen niet onmogelijk maken terwijl een Big Brother is Watching You controle deze simpelweg zou kunnen voorkomen.

Equals kent een gedegen verhaal en is daarmee qua stijl en visueel zeker goed in elkaar gezet. Het ontbreken aan chemie tussen de protagonisten maakt het voor mij toch in zijn geheel wat minder in de uitvoering.

In een steriel en ijzig koude maatschappij (samenleving is het amper te noemen) is de mens ontdaan van emoties, die als een afwijking gezien worden. De film speelt leentjebuur bij heel veel eerdere werken, maar bovenal doet het denken aan Winston Smith en Julia in de roman 1984. Maar ook In Time en Gattaca passeren de revue, naast een veelheid van andere scifi-films. Toch is dit een unieke en originele kijkbeleving.

Vanaf de eerste beelden bekruipt me een zeer onaangenaam gevoel in de sfeer van "waar zit ik in hemelsnaam naar te kijken?" Het tempo is traag als de klok bij de tandarts. Het duurt lang, heel lang voor er eindelijk een rimpeling in de monotonie optreedt. Een minimale observatie door Silas is de aanzet tot verdere ontsporing. Het ijs is gebroken. Nou ja, dat duurt nog even, maar juist doordat alles zo kil, koud, steriel, efficiënt en ontdaan van alle franje blijft, spat elke aanraking van het scherm af; versterkt door een magnifiek muzikale ondersteuning.
Hier en daar is het zoals in veel films al te toevallig dat de puzzelstukjes in elkaar passen, maar dat vormt geen al te hinderlijke drempels om het verhaal geloofwaardig voor te spiegelen.

Dat zij (Nia) uiteindelijk de naam Eva op de mouw (pols) krijgt toegespeeld laat mijn verbeelding afkoersen naar het paradijs, waar de mens opnieuw mag beginnen.

In zekere zin is deze film een schitterende ode aan de liefde.

Mooi.

Qua opzet niet de eerste film waarin een controlerende maatschappij gevoelens opzij tracht te schuiven. Ook niet de laatste. Dus van originaliteit moet Equals het niet per se hebben.

De film scoort wel punten op andere vlakken. Audiovisueel is het namelijk een pareltje. Al is dat met Drake Doremus aan het roer geen grote verrassing. Het is gewoon een bevestiging na al wat ik reeds van hem gezien heb.

Toffe, steriele vormgeving ook. Zeer kil. Strak in beeld gebracht ook. De vertolkingen van Nicholas Hoult en Kristen Stewart kunnen mij dan weer niet imponeren. Van onderlinge chemie is weinig sprake en zeker Stewart teert te veel op haar droeftoeter.

Niettemin zuigt de film je steeds dieper mee en met die geweldige soundtrack erbij heb ik toch een zeer genietbare kijkervaring gehad.

3,5

Pijnlijke futloze sciencefictionromance. Een dystopische verhaal waarin de wereldopbouw grotendeels onhandig en uitleggerig werd gebracht. Na een Wereldoorlog is het grootste deel van de mensheid uitgeroeid en een meerderheid van het bewoonbare land verwoest (en blijkbaar ook 100% van de "lelijke" mensen) Om een ​​stabiele, vreedzame bevolking te garanderen zijn alle emoties uitgeroeid. Met andere woorden, elk personage in deze eindeloze film is opzettelijk uitdrukkingsloos, emotieloos en dus eigenlijk gewoon saai. Tja het is een lange weg naar waar je al van weet waar dit naartoe gaat. Rest alleen nog het toekijken hoe Nia (Kristen Stewart).en Silas (Nicholas Hoult) zich een weg banen, door de steriele wereld die eruitziet als een iets grotere Apple Store, naar het onvermijdelijke. Uiteindelijk mag je als kijker door een clichématige liefdesfilm en een "emoties zijn goed"-verhaal verpakt in een klinisch dode dystopische achtergrond heen slepen. Wat meer weg had van de zoveelste schoon-filmerij. Nee dit was niks voor mij! (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a romcom)