Equals (2015)

Vanaf 11 augustus in de bioscoop (eOne)

Het doet me een beetje aan "The Island" denken.

rare film

"Remember this feeling... Just remember what this feels like..."

De dystopie. We hebben er flink wat voor de kiezen gehad de afgelopen jaren, niet zelden in de gekarameliseerde young adult variant. Persoonlijk heb ik dat altijd onzinnig en zelfs in potentie licht schadelijk gevonden, aangezien kinderen vaak teveel betutteld worden en chronisch onderschat in de concepten die ze kunnen begrijpen. Drake Doremus' nieuwe film Equals , waarin alle emotie is uitgebannen en onderling contact tot uitsluitend het pragmatische is geminimaliseerd, is ondanks zijn PG-13 rating in elk geval niet specifiek voor die jonge doelgroep gemaakt. Daarvoor ligt het tempo te laag en is het niet spannend genoeg.

Wanneer iets in de toekomst speelt kun je uiteraard kiezen hoe je dat vormgeeft. De grittiness van Minority Report, de ongure smeltkroes van Blade Runner met de grote schermen, de kale en urbane strakheid van Equilibrium (waar net als hier ook de emotie was uitgebannen), of een combinatie van die factoren. Doremus' wereld in Equals is hyperstrak en futuristisch gestileerd. Mijn beperkte architectonische educatie zou zeggen het een doorgetrokken lijn van Bauhaus zou kunnen zijn. Strak en ruimtelijk, waarbij design en functionaliteit naadloos in elkaar over lopen.

Dat is dan ook meteen het grootste pluspunt van de film: visueel is het een plaatje, en je ziet niet waar locatieshoots eindigen en production design begint. Het precieze budget van Equals lijkt onbekend, maar de geruchten melden rond de 16 miljoen, niet genoeg om dit soort werelden van te bouwen, dus een hoop zal op locatie opgenomen zijn in Tokyo, Singapore en Japan (bron). Hoe dan ook, it looks gorgeous. DOP John Guleserian die ook Doremus' twee vorige films Like Crazy (2011) en Breathe In (2013) schoot, weet zowel de wereld van Equals mooi vast te leggen, als de oneindig veel kleinere, maar met emotie overladen momenten tussen Silas (Hoult) en Nia (Stewart).

In de kern is Equals weinig meer dan het verhaal van een onmogelijke liefde in een maatschappij die dit niet toestaat, een soort Orwelliaanse Romeo en Juliet met Huxley trekjes, al heeft de film verder niet rechtstreeks met 1984 of Brave New World te maken. Stewarts positie als actrice lijkt soms nog steeds niet helemaal hersteld van Twilight, maar haar rol in Clouds of Sils Maria (2014) heeft bij mij (en gelukkig vele anderen) een terechte herwaardering van haar serieuzere werk als actrice ingeleid. En Equals zet die lijn gestaag voort. De chemie met Hoult (vorig jaar nog in Mad Max, en ver gekomen sinds About a Boy) is voelbaar en je gunt ze die liefde echt. Ook de bijrollen zijn goed gecast met onder andere Guy Pearce en Jackie Weaver, beide oudgedienden van Doremus.

Toch is Equals niet zo denderend ontvangen (een zesje op IMDb, een tomatoscore van 52% en een metascore van 37%), met als grootste commentaar dat het nogal simplistisch is en teveel op de vlakte blijft. Daar valt wat voor te zeggen, de film en meer specifiek de handelingen van deze star cross'd lovers, leveren ons weinig diepgaande inzichten op, naast het feit dat liefde alles overwint. Maar moet dat persé altijd? Wie dat naast zich neer kan leggen, krijgt met Equals een fijne sciencefiction dystopie, waarin de nadruk meer op de onmogelijke romance van de hoofdpersonen ligt, dan het omverwerpen van een dictatuur. Er zullen vast nog vele onvoldoendes volgen, maar voor mij was het een welkome afwisseling.

3,7*

Gaap!

Wéér een sci-fi in het genre waarbij gevoelens ondergeschikt/uitgeschakeld/onderdrukt worden.

Leuk uitgangspunt maar werkt niet altijd voor mij.

De laatste die ik had gezien in genoemd genre was Equilibrium (2002) en die vond ik erg fijn. Dat kwam mede door Christian Bale zijn performance.

Dan is het even doorbijten met Equals. Het constante blauwige instagramfilter en de klinische witte pakken en dito witte slofjes is stylistisch vast heel mooi en gebalanceerd maar op een gegeven moment had ik er wel genoeg van. Dan helpt het trage liefdesverhaaltje tussen de twee ook niet mee. Ik leefde niet mee.

“I'd like to start you on a full course of inhibitors immediately.

There's no reason why you shouldn't be able to live a normal life.

At least for a while.”

Kristen Stewart hoort niet bepaald thuis in mijn lijstje van favoriete actrices. Zoals ik in mijn mening over “Snow White and the huntsman” schreef : “Ze toont bijna geen enkele emotie en ik verdenk er haar van dat ze haar gezicht dompelt in stijfsel voor ze de set opstapt. “. Maar voor deze film was ze de geschikte persoon. Een naoorlogse maatschappij (inderdaad weer na een allesvernietigende oorlog) waar alle overlevenden hun DNA is gemanipuleerd zodanig dat alle gevoelens verdwenen zijn. Geen impulsief gedrag. Geen depressies, pijn of overweldigende gevoelens. Geen gevoelens meer van genot, liefde, haat, jaloezie en blijdschap. Gevoelloze wezens die op automatische piloot functioneren en hun enigste levensdoel is het exploreren van de ruimte. Er zijn echter mensen die lijden aan een bepaald syndroom waardoor onderdrukte gevoelens terugkeren en ervoor zorgen dat ze anders reageren op bepaalde situaties en primitieve gevoelens ontwikkelen. Zoals de hunkering naar erotiek (iets wat compleet verboden is). Dit wordt S.O.S. genoemd (Switched-On Syndrome) waarvoor nog geen adequate medicatie bestaat, waardoor de meeste patiënten terechtkomen in “the den” (defective, emotional, neuropathy facility). De enige remedie daar is het stimuleren van zelfmoord.

Klinkt redelijk depressief. En enerzijds is dit ook een troosteloze maatschappij in een klinisch, witte leefomgeving, gefnuikt van enig gevoel of plezier. Iedereen woont individueel in een high-tech kubistische woning die reageert op de noodzakelijke basisbehoeften. En dagdagelijks begeeft zich iedereen op een ongedwongen manier naar zijn werk. Een beetje zoals in “Metropolis”. Anderzijds lijkt het me een zegen om verlost te zijn van zulke vervelende menselijke trekken zoals jaloezie, nijd en competitiedrang. Het is in deze utopische (“Oblivion”-achtige) maatschappij dat er zich een onmogelijke en verboden liefde ontluikt. Een geladen en voor hun opwindende opflakkering van onweerstaanbare aantrekkingskracht tussen Silas (Nicholas Hoult) en Nia (Kristen Stewart). Uiteraard zijn alle ingrediënten aanwezig zoals in meerdere films over een onmogelijke liefde. Alleen is dit nu gedrenkt in een SF-sausje. En de universele regel dat liefde alles overwint, is vanzelfsprekend ook aanwezig.

Ondanks het romantische aspect en het feit dat “Equals” een slow-burner van jewelste is, kon deze film me uitermate boeien. Niet vanwege het onderwerp, maar wel vanwege het totale visuele plaatje. Alles ziet er, ondanks zijn eenvoud, overweldigend uit. Het totaalbeeld klopte volkomen. En daarnaast is er de ingetogen, aftastende houding van de beide protagonisten dat op een ingetogen, gevoelige maar uiterst adequate manier werd uitgebeeld. Je kan als het ware aanvoelen hoe ze die eerste aanraking ervoeren. Hoe pijnlijk het is om de overweldigende gevoelens te onderdrukken en hoe verscheurend het is om van elkaar gescheiden te zijn. Schitterend acteerwerk van Hoult en Stewart. Ik heb dan wel iets meer respect voor Hoult, daar Stewart puur zichzelf moet zijn om dit te bewerkstelligen.

Het is al lang geleden dat ik nog eens genoot van een pure SF zonder intergalactische slagvelden en een overvloed aan speciale effecten. Velen zullen deze film echter afdoen als saai en oppervlakkig vanwege het gebrek aan spetterende actie en sensationeel beeldmateriaal. Mij sprak echter de eenvoud het meeste aan. Verscholen onder die eenvoud zit echter een ingewikkeld menselijke proces waar iedereen wel ooit eens mee geconfronteerd wordt.

3,5*

Volgens mij zijn we het redelijk eens. Maar ik kan je aanraden wat verder te kijken wat Stewart betreft, Clouds of Sils Maria bijvoorbeeld. She just might surprise you. Hield ik eerst ook niet voor mogelijk

Waar ik al op hoopte kwam uit: Equals was de Pathé-sneak van deze week. Nu is een film met Kristen Stewart meestal al goed nieuws, maar ook het plot van de nieuwe Doremus - regisseur van het erg sterke Breathe In (2013) - sprak me aan. Dat Equals audiovisueel en emotioneel overweldigend zou zijn à la Under the Skin (2013) had ik echter niet verwacht.

Het plot is in grote lijnen niet eens zozeer heel origineel en doet gelijk denken aan het Sonmi-451-subplot van Cloud Atlas (2012): in de toekomst leven mensen (dan wel klonen) in een omgeving waar alle gevoelens worden onderdrukt en ervaren de hoofdpersonen vleugjes menselijkheid die ze verborgen moeten houden.

Het verhaal mag dan niet origineel zijn, de uitwerking is ijzersterk en werkt zwaar op de emoties. De grauwe, strakke omgevingen passen perfect bij het robotachtige leven van de bewoners. Alles verloopt volgens een protocol en als iemand zich van een gebouw stort en zijn hoofd splijt op een bankje worden onbewogen opmerkingen als "I hope they'll find someone else to do his job" geplaatst. Om naar van te worden.

Het is niet moeilijk om parallellen te trekken tussen het verhaal en onze eigen maatschappij. Je gevoelens onderdrukken, netjes in de pas lopen, geen vragen stellen, emotie is een zonde; de alsmaar verhardende maatschappij gutst aan alle kanten door Equals' kieren. Net als dat je bruggetjes kunt maken naar zaken als religieuze onderdrukking, waarbij je eveneens wordt aangeleerd geen vragen te stellen.

Een ander leuk bruggetje dat me opviel was die naar Romeo & Juliet, vooral wanneer tegen het einde Silas "het medicijn" neemt omdat hij denkt dat Nia zelfmoord gepleegd heeft, om er daarna achter te komen dat zij nog leeft en hij figuurlijk niet meer. Komt me bekend voor.

Zowel Hoult als Stewart vertolken hun rollen daarbij buitengewoon goed, echt Oscarwaardig. Ze gooien zoveel subtiliteit in hun transformatie van gevoelloze, lege hulzen naar langzaam ontdooiende mensen die uiteindelijk van elkaar leren te houden. Om een brok van in je keel te krijgen.

Nu klinkt dit misschien allemaal nog wat degelijk, maar dat is Equals zeer zeker niet. Want zoals gezegd is de film audiovisueel ronduit verbluffend. Doremus speelt bijvoorbeeld op prachtige wijze met kleuren, vooral hoe de kleur oranje meerdere keren de turquoise achtergrond verdringt is schitterend en zeer eigenzinnig gedaan.

Helemaal adembenemend wordt het wanneer het visuele zich mengt met de emoties én de muziek. Want Equals heeft een ijzersterke (ik blijf maar met krachttermen smijten, maar anders doe ik de film tekort...), ambient-achtige soundtrack die ik ook afzonderlijk zal gaan draaien (wat zelden gebeurt). De scènes waarbij Silas en Nia elkaar letterlijk aftasten en worden overmand door emoties die ze nog niet kenden, zijn des te krachtiger door die combinaties van beeld en geluid. Als in een roes onderga je ze.

The Neon Demon wordt uiteraard m'n film van het jaar, maar de nummer twee lijkt bij dezen ook zo goed als zeker ingevuld te zijn. Zeer indrukwekkende film.

Trailer zag er in ieder geval bloedmooi uit. Dit me hier en daar wat Japans aan, qua stilering en starende personages.

Het is daar wel deels opgenomen, danuz.

Ja? Dat wist ik niet

Zie nu ook dat hij van Like Crazy is, een onderschat meesterwerkje wmb.

En van Breathe In, nog zo een. Een acquired taste blijkbaar, die man.

Prima film. Sterk geïnspireerd op de moeder aller dystopische romans: Wij van Jevgeni Zamjatin. Hoewel ik dat nergens in de aftiteling teruglas. Kicke soundtrack ook! Es uitzoeken van wie dat ambient piano electro nummer is. Ken het wel, maar ken de artiest niet, klonk goed!

Helemaal eens met Zwolle84. Uiterst beklemmende film met geweldige muziek. Pareltje

Erg mooi. Een simpel liefdesverhaaltje dat door een staaltje audiovisuele krachtpatserij naar grotere hoogte getild wordt. Prachtig kleurgebruik en een héérlijk dromerige ambient soundtrack (dat Ben Frost nummer ) zorgen ervoor dat scenes die ik normaliter al gauw vervelend en klef zou vinden, hier enorm krachtig werken. Deed me op audiovisueel vlak soms ook wat denken aan Upstream Color, al kan het daar dan niet aan tippen.

Heb er echt van genoten, op bepaalde momenten (seksscene in het appartement) zelfs inclusief kippenvel. Plotgewijs zeker niet de meest originele film, voor lesjes hogere filosofie kun je ook beter elders wezen, maar wie audiovisueel overdonderd wilt worden zit hier aan het juiste adres lijkt me. Het is nog een beetje de vraag hoe lang het allemaal blijft hangen, maar een kleine 4* kan ik hier vooralsnog wel aan kwijt. Pareltje inderdaad.

Wellicht was het dit nummer van Mogwai.

Draait weer eens niet In Limburg ...

Weet niet waar je woont, maar hij is wel in Nijmegen te zien.

http://www.lux-nijmegen.nl/

Das niet zo ver van Limburg.......

Jep. Had m reeds gevonden (in eigen collectie )

Doet mij qua verhaal en steriele decors het meest aan THX 1138 denken, maar kan niet tippen aan die klassieker. De hoofdrolspelers overtuigden me niet in hun rollen. Het deed me vrij weinig helaas.

3*

Mij ook, zag "toevallig" beide films in dezelfde week voor het eerst. Ik ervoer het alleen net andersom.

Inderdaad te veel aan de simplistische kant, maar fraai uitgewerkt hoor. Soundtrack draagt echt de film. Moest ook denken aan Upstream Color (kleurgebruik/focus/editing/soundtrack), maar die daagt je veel meer uit. Het einde maakt vooral dankzij de muziek echter toch wel indruk.

Da's de tweede Upstream Color-vergelijking al. Toch nog maar eens opnieuw kijken. UC is een van m'n favoriete films, maar ik zag de overeenkomsten zo snel niet.

Leuk ook om Kate Lyn Sheil hier weer tegen te komen, al had ze wel wat meer screentime mogen hebben.

De regisseur en editor hebben zeker talent. De soundtrack is prachtig, maar als geheel vond ik het erg weinig overtuigend. Het plot en de uitwerking daarvan waren soms op het stompzinnige af zelfs. En dan kun je nog zo'n mooie soundtrack hebben, meeslepen lukt dan echt niet meer. De sterren zijn vooral voor de muziek en het feit dat ik op een soort technisch niveau nog wel een beetje van genoten heb.

Bizarre film die helaas te vaag blijft, ja uiteraard de hoofdlijn is bekend maar toch de muziek te veel de prioriteit ofzo...

De romantiek in deze film is mooi. Had gehoopt op wat meer SciFi of op zijn minst het einde wat uitgebreider. Ik vond de film tamelijk kaal. Het moest het echt van de interactie hebben tussen de twee hoofdrolspelers.
Het verhaal doet me denken aan een star trek tng episode The Outcast. Waarin een ras genaamd de J'naii geen geslacht meer hebben. Toch blijken er enkele uitzonderingen te zijn die toch in het geheim uitkomen voor hun geslacht en waarbij uiteindelijk ook een gemeenschap ontstaat tussen een bemanningslid (commander Riker) van de enterprise en een vrouw van de j'naii. Uiteindelijk ondergaat deze vrouw een specifieke behandeling waarbij zij uiteindelijk geen liefdegevoelens meer heeft voor Riker.

Bij mij was ook de film The Island het eerste wat in me opkwam, het heeft in ieder geval wel dezelfde insteek.

Het verhaal is weilswaar wat traag maar toch verveelde het absoluut niet. Het blijft, door de romance en alle ontwikkelingen rondom het stel en "de ziekte", toch interessant. De spanning wordt langzaam opgebouwd en het einde is mooi. Er wordt ook best aardig gespeeld, vooral Stewart vond ik het prima doen. Visueel gezien ziet het er ook goed uit en ook de muziek is mooi. Ik heb me hier prima mee vermaakt, een klein maar zeer fijn filmpje! Dit verdient zeker een dikke voldoende!

Als romantisch drama geslaagd, als sciencefiction prent mislukt. Wat de sf betreft: hebben we inderdaad al eens eerder(en beter) gezien in THX 1138, The Island etc. Snap niet goed wat mensen hier visueel overdonderend vinden. Ik zie hier niets bijzonders, laat staan iets nieuws.

Dat de film toch nog enigszins werkt ligt aan de twee hoofdrolspelers, die hun romance heel invoelbaar maken. Hoult laat hier een onvermoede kant zien, Stewart doet gewoon weer een Bella Swantje.....maar het werkt wel.

Uiteindelijk ook geen film die je je over een aantal jaren op zeker nog herinnert. Dat zesje op IMDB en 2,90 hier is precies wat Equals toekomt.