Equals (2015)

Beginnen met de loftrompet te schallen voor de weergaloze soundtrack van Apparat, Dustin O’Halloran. Helaas niet te koop. Het verhaal is heel mooi en gevoelig gebracht. Met veel aandacht voor de personages. Dit gaat soms ten koste van het tempo. Maar maakt in mijn ogen de film persoonlijker en intenser. Een aanrader

Op het eerste gezicht een film die helemaal in straatje ligt, een soort post-apocalyptische samenleving vol nieuwe snufjes en apparaten met van die moderne interfaces. Vind ik altijd erg leuk om te zien. En dan ook nog ontluikende romantiek, kom maar door.

Ik had alleen heel de tijd het idee naar een aflevering van Black Mirror te kijken. Nu is dat niet negatief, maar voor een film vond ik het net wat te kleinschalig uitgewerkt. Misschien niet helemaal eerlijk of terecht dat ik dat onderscheid maak, maar vond het, hoewel het verder een prima uitgewerkt verhaal(tje) is dat best de moeite waard is om eens te kijken, op een of andere manier toch niet genoeg voor een echt hoge score. Daarvoor deed het me toch net iets te weinig en is er net wat te weinig substance uitgesmeerd over een een iets te lange speelduur.

3,5*

Begint alleraardigst, maar begint al behoorlijk snel te slepen. Dat valt voornamelijk te wijten aan het gebrek aan chemie tussen Hoult en Stewart. Daardoor voelt het een beetje aan alsof die twee enkel bij elkaar zijn, omdat ze beiden anders zijn dan de rest. Dat maakt deze al vrij trage film een stuk minder interessant en op flink wat momenten ronduit saai.

Zonde, want daarbuiten doet de film erg veel goed. De futuristische wereld is erg tof in beeld gebracht. Ook de het overbrengen van wel/geen emoties door zowel de hoofd- als bijrollen kwam overtuigend over.

Richting het einde deed het me een beetje denken aan een modern Romeo en Julia verhaaltje. De slotscène was nogal flauw en deed afbreuk aan het verhaal.

3*

Prachtig!

Nog zo'n film en Drake Doremus komt in m'n top 10 regisseurs terecht. Ik was al enthousiast over hem na het bloedmooie Like Crazy en na deze film weet ik definitief dat ik Doremus in de gaten moet houden. Het is vorm boven inhoud, maar de inhoud weet Doremus te pakken in zulke schitterende beelden dat 4,0* wel het minste is wat ik kan geven. Misschien dat ik 'm binnenkort nog een half puntje omhoog gooi.

Het is zo verschrikkelijk mooi wat Doremus weet te doen met de kleine gebaren. Woelige teksten uitgesproken tijdens een vrijpartij, handgebaren, blikken - het is zó verschrikkelijk mooi wat hij hier doet, ook in een koude setting als die van Equals (tegenover het herfstkleurige warme van Like Crazy). Terwijl ik Kristin Stewart een van de saaiste actrices vind die ik ken, weet hij haar hier een acteerprestatie te ontlokken waar ik alleen maar naar wil blijven kijken, dito met Nicholas Hoult. Prachtig prachtig prachtig! En ik had IMDB nodig om te zien dat dat Guy Pearce daar was in een bijrol.

En natuurlijk de muziek!

Prachtige locaties in Azië - volgens mij was Her ook al in Singapore gedraaid.

Origineel is het verhaal allerminst maar in deze prachtige regie van Doremus ga ik met alle voor schoonheid tegenover (iets meer) inhoud.

4,0*

Extreem complex zou ik het niet willen noemen, maar met dat "op de vlakte blijven" ben ik het totaal niet eens.

Halverwege is er een personage dat zegt "als dit het maar is, dan voel ik liever niks". Het is een perfecte illustratie dat de mens zich te vaak laat leiden door angst.

De meeste mensen zijn zich wel bewust dat menselijke emotie een groot goed is, met erg positieve, maar ook erg negatieve kanten. En algemeen wordt wel aangenomen dat, zelfs al zou het een hoop problemen oplossen, we onze emotie daarvoor niet mogen opgeven.

Maar zouden we vanuit een andere situatie starten (namelijk geen emotie hebben en ze gaandeweg in ons leven ontdekken), dan ben ik er van overtuigd dat we er helemaal anders naar zouden kijken, net zoals de personages in deze film. De angst voor het negatieve verblindt het potentieel van het positieve, dat is een vaak weerkerend patroon.

Om misschien een gek bruggetje te maken, maar eerder deze week zat ik naar The Social Dilemma docu te kijken. De blik die daar op "social media" gegeven wordt past perfect in het plaatje wat hier geschept wordt. Enige realisatie over ons eigen gedrag zou ons een stevige stap vooruit kunnen helpen.

Maar je kan en mag er ook gewoon een Romeo & Julia met een positief einde in zien natuurlijk.

Erg fijn.

Had er wel zin in, na Zoe toch wel vertrouwen in de mix van romantiek en sci-fi die Doremus uit z'n hoed weet te toveren. En terecht zo blijkt, al is deze film dan nog net wat conceptueler dan Zoe. Zeker de toekomstvisie is er eentje die misschien niet zo realistisch is, maar wel in functie van het romantische verhaal staat. Zoals eigenlijk altijd in Doremus' films.

Visueel is het een pareltje, maar dat is geen verrassing. De stijl die Doremus hanteert is dat ook niet echt, maar wel erg mooi. De soundtrack vond ik zelfs nog wat indrukwekkender, vooral omdat hij daar soms minder voor de hand liggende keuzes maakt.

Verder erg fijn geacteerd, mooi opgebouwd en hier en daar zitten een aantal interessante visies. Mix van genre en auteur die je niet zo heel vaak ziet, des te leuker als het dan op deze manier uitgewerkt wordt. Wat mij betreft de beste an Doremus die ik al gezien heb.

4.5* en een uitgebreide review

In dit futuristische drama is de mensheid bevrijdt van emoties en is liefde een ernstig symptoom van Switched On Syndrome (SOS), een ‘ziekte’ die in het ergste geval kan leiden tot een ‘pijnloze dood’. Silas [Nicholas Hoult] en Nia [Kristen Stewart] zijn twee plichtsgetrouwe burgers die bevangen worden door SOS en verliefd op elkaar worden. Opzichtige rip off van George Orwells 1984 bevat een sleutelmoment dat vrijwel exact is gekopieerd uit de verfilming uit 1984. Voor originaliteit ben je hier dus aan het verkeerde adres, maar de sterke cast en fraai productieontwerp maken dit nog enigszins het bekijken waard.

Audiovisueel is Doremus een van de beste van deze generatie. Verhaaltechnisch kan het soms nog wel beter, maar mijn hemel wat een genot om te kijken.

Eerste Doremus.

Ik ben dol op films die zichzelf visueel een beetje bovengemiddeld presenteren, en Doremus is daar een naam bij die ik vaak voorbij zie komen. Toch had ik op de dag van vandaag nog nooit een film van hem gezien, totdat Equals voorbijkwam. Makkelijk meepakken, en daarom maar gelijk gekeken. Het viel alleen wel tegen.

Maar uiteraard mooie woordjes richting de stilering. Erg precieze en unieke architectuur. Elke scene wordt weergaloos gepresenteerd. Als dit is hoe onze toekomst eruitziet, dan vind ik het niet erg om hierop af te streven. Uiteraard is het onderliggende concept wat verontrustender, het komt er toch vooral op neer dat anxiety als een soort chronische ziekte wordt gezien, alleen is het hier een daadwerkelijke ziekte.

Het mag dus duidelijk worden dat er wat diepers in de film ligt, maar de afleiding daarvan is consistent aanwezig. Vooral door de mooie stilering, maar ook door irritatie. Die komt vooral in de vorm van Hoult en Stewart. Sowieso wellicht een iets te artistieke keuze om van ieder figuurtje zo'n dode mus te maken, het resulteert alleen maar in een net zo doodse relatie tussen de twee.

Na bijna ruim een uur aan saaie romantiek komt er eindelijk wat leven in het verhaal, maar uiteindelijk kiest Doremus toch niet voor de uitweg die bij zo'n uniek concept als deze hoort. Ik vond het al jammer dat de onderliggende gedachte niet erg diep wordt uitgewerkt, maar ik vind het ronduit ergerlijk als de romantiek een film als deze integraal overneemt. Het tempo is uiteindelijk onuitstaanbaar, maar dat neemt niet weg dat de visie vanuit de regisseur bijzonder gedetailleerd en precies is. Daar gaan zowat al mijn punten naartoe.

Boven verwachting een heerlijke film.

Met een mooie vormgeving en muziek.

Lekker romantisch. Ook wel een keer leuk

Pfffff echt vermoeiend om te kijken. werkelijk erg saai en niks aan. je gaat al snel andere dingen doen onder deze film. nergens spannend en niet pakkend. hoe kunnen ze zulke zwakke pulp nu maken. geef mij The Island dan maar. dat is pas een goede film en helemaal mijn smaak film. die heb ik al 10 keer gezien en kan ik blijven kijken.

Ik geloof zeker dat de menselijke emoties bij de toekomstige generaties steeds verder zal afvlakken, en dat de mens gaat lijken op de mens zoals afgebeeld in deze film. Verder vond ik het verhaal niet echt sterk.

Pff, langdradig. Te weinig meat on the bone om me na een uur kijken nog te interesseren. Onwaarschijnlijke premisse: mensen creatief inzetten maar ze gevoelens, de bron van creativiteit, ontzeggen. Daar zou 'nu' AI voor worden ingezet. Tweede: geheime ontmoetingen niet onmogelijk maken terwijl een Big Brother is Watching You controle deze simpelweg zou kunnen voorkomen.

Equals kent een gedegen verhaal en is daarmee qua stijl en visueel zeker goed in elkaar gezet. Het ontbreken aan chemie tussen de protagonisten maakt het voor mij toch in zijn geheel wat minder in de uitvoering.

In een steriel en ijzig koude maatschappij (samenleving is het amper te noemen) is de mens ontdaan van emoties, die als een afwijking gezien worden. De film speelt leentjebuur bij heel veel eerdere werken, maar bovenal doet het denken aan Winston Smith en Julia in de roman 1984. Maar ook In Time en Gattaca passeren de revue, naast een veelheid van andere scifi-films. Toch is dit een unieke en originele kijkbeleving.

Vanaf de eerste beelden bekruipt me een zeer onaangenaam gevoel in de sfeer van "waar zit ik in hemelsnaam naar te kijken?" Het tempo is traag als de klok bij de tandarts. Het duurt lang, heel lang voor er eindelijk een rimpeling in de monotonie optreedt. Een minimale observatie door Silas is de aanzet tot verdere ontsporing. Het ijs is gebroken. Nou ja, dat duurt nog even, maar juist doordat alles zo kil, koud, steriel, efficiënt en ontdaan van alle franje blijft, spat elke aanraking van het scherm af; versterkt door een magnifiek muzikale ondersteuning.
Hier en daar is het zoals in veel films al te toevallig dat de puzzelstukjes in elkaar passen, maar dat vormt geen al te hinderlijke drempels om het verhaal geloofwaardig voor te spiegelen.

Dat zij (Nia) uiteindelijk de naam Eva op de mouw (pols) krijgt toegespeeld laat mijn verbeelding afkoersen naar het paradijs, waar de mens opnieuw mag beginnen.

In zekere zin is deze film een schitterende ode aan de liefde.

Ik ben ergens onderweg in slaap gevallen bij deze film. Dus dat zegt al genoeg, niks mis met deze film maar het tempo is er eentje, zelfs president Biden is sneller. Jammer, het thema sprak me wel aan maar het pakte me niet.

Mooi.

Qua opzet niet de eerste film waarin een controlerende maatschappij gevoelens opzij tracht te schuiven. Ook niet de laatste. Dus van originaliteit moet Equals het niet per se hebben.

De film scoort wel punten op andere vlakken. Audiovisueel is het namelijk een pareltje. Al is dat met Drake Doremus aan het roer geen grote verrassing. Het is gewoon een bevestiging na al wat ik reeds van hem gezien heb.

Toffe, steriele vormgeving ook. Zeer kil. Strak in beeld gebracht ook. De vertolkingen van Nicholas Hoult en Kristen Stewart kunnen mij dan weer niet imponeren. Van onderlinge chemie is weinig sprake en zeker Stewart teert te veel op haar droeftoeter.

Niettemin zuigt de film je steeds dieper mee en met die geweldige soundtrack erbij heb ik toch een zeer genietbare kijkervaring gehad.

3,5

Pijnlijke futloze sciencefictionromance. Een dystopische verhaal waarin de wereldopbouw grotendeels onhandig en uitleggerig werd gebracht. Na een Wereldoorlog is het grootste deel van de mensheid uitgeroeid en een meerderheid van het bewoonbare land verwoest (en blijkbaar ook 100% van de "lelijke" mensen) Om een ​​stabiele, vreedzame bevolking te garanderen zijn alle emoties uitgeroeid. Met andere woorden, elk personage in deze eindeloze film is opzettelijk uitdrukkingsloos, emotieloos en dus eigenlijk gewoon saai. Tja het is een lange weg naar waar je al van weet waar dit naartoe gaat. Rest alleen nog het toekijken hoe Nia (Kristen Stewart).en Silas (Nicholas Hoult) zich een weg banen, door de steriele wereld die eruitziet als een iets grotere Apple Store, naar het onvermijdelijke. Uiteindelijk mag je als kijker door een clichématige liefdesfilm en een "emoties zijn goed"-verhaal verpakt in een klinisch dode dystopische achtergrond heen slepen. Wat meer weg had van de zoveelste schoon-filmerij. Nee dit was niks voor mij! (gekeken i.v.m. een challenge op Letterboxd; Watch a romcom)