Equals (2015)

Vreselijke saaie film met een uitgangspunt wat in andere films vele male beter was, de film is totaal niet mijn ding.

één 1*, drie x 1,5*, één 2* en nog twee 2,5*. Geen geweldige drie dagen op filmgebied, stinissen, of wel?

Klopt John Milton maar daar in tegen waren de series weer toppie The Night Shift - Seizoen 3 (2016) - TvMeter.nl en Narcos - Seizoen 2 (2016) - TvMeter.nl

Ik las hier al dat er Mogwai muziek in zit, zeker na hun soundtrack van Les Revenants weer helemaal terug in mijn belangstelling. Ook in deze film weer een fijne toevoeging.

ik moest er bij deze film eerst een beetje inkomen, vond het geheel in stijl met het onderwerp in het begin wat klinisch maar naarmate de film vorderde kwam ik er meer en meer in. uiteindelijk gewoon een ruime voldoende qua sfeer, beeld & muziek. Verhaal is niet origineel, maar dat gaf mij niet. Ik vond het een mooi liefdesdrama met een einde wat niet puur blij en ook niet puur ellende was en daarmee voor mij wel een prima einde.

Man, man, man... Waar heeft de mensheid dit soort subtitels toch aan verdiend?

https://images-na.ssl-images-amazon.com/images/I/91IOn622ywL._SX522_.jpg

Bij de Oosterburen kijk ik op dat front nergens van op. Maar 'Smerige Klabak' wint nog steeds de cake, al is dat technisch gezien geen ondertitel

Zou dat nu ook echt nog een doel dienen? Ik zie de Duitsers al voor dat schap staan: 'Equals? Was ist das? Aaah, euch gehört die Zukunft, also also. Ich muss das kaufen, ja.'

Een bijzondere setting maakt nog geen bijzondere film, zo blijkt ook weer hier. De film moet het van de romantiek hebben, maar daarvoor is er te weinig chemie tussen de hoofdrolspelers en is de film in zijn algemeeheid te kil. De climax is flauw. De stijlvolle setting en muziek dit niet redden.

Crap, nu lijkt de Nederlandse blu-ray ook nog eens geannuleerd te zijn, terwijl hij ook in Engeland enkel op dvd is verschenen. Dat lelijke Duitse ding lijkt nu de enige optie te zijn.

deze soundtrack

Er zijn nogal wat overeenkomsten met The Island (2005), maar eigenlijk gaat dat vooral over de oppervlakkige zaken als de overwegend witte kleding in de utopische samenleving. En wellicht over een deel van het plot.

Van vormgeving is het in ieder geval wel een mooi stukkie werk. De betonnen gebouwen, de werktafels, de plavonders met de ingebouwde lampjes, het bevalt me allemaal erg goed. Ik zou er zo willen wonen. Zonder al die emotieloze ijskonijnen, dat spreekt, maar toch is het een mooi stukje plaatjeskijken in deze film.

Nicholas Hoult maakt niet heel erg indruk op me eigenlijk. Kristen Stewart dan weer wel, maar dat had ze al gedaan in een serie mooie karakterrollen voor deze film. Het blijft wel ietwat een spook, maar wel een getalenteerd spook - tenminste, bij mij komt ze er mee weg.

Buiten vormgeving en wat schriel acteurswerk heeft de film verder niet zo heel veel te bieden eigenlijk. Het is allemaal wel wat op de rand van eerder gezien, eerder gedaan, en dan kan je het nog zo goed doen, het nieuwe is er wel wat af.

Een goede drama/romantiek/SF film...

Prima verhaal...

Leuk gemaakt SF...

Prima acteerwerk...

Bekende actrice Kristen Stewart speelt goed...

Ook een bekende acteurs David Selby en Guy Pearce...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Prima camerabeweging...

“I never could have imagined what love felt like. It's strange... like a tornado going around.”

Alleen al om de weergaloze muziek en de schitterende aankleding wil ik Equals een hoog cijfer geven. En dan krijg je er nog sterke acteerprestaties van Stewart en Hoult en een intrigerend verhaal bij. De eerste veertig minuten gebeurd er weinig en de film komt wat traag op gang.

Maar na een emotionele uitbarsting van Stewart komt het verhaal tot leven. Wie Stewart na deze film nog steeds een slechte actrice vindt… Ook Hoult doet het goed en moet zijn emoties op een meer onderdrukte manier tonen. Voor een film over het uitbannen van emoties heeft Equals verassend veel emotie in zich. Met een perfect einde. En die muziek hé....

Al vaker wordt hier geopperd dat deze film grote overeenkomsten vertoond met The Island.

Daar sluit ik mij bij aan, maar waar The Island het moet hebben van regelrechte spanning en blockbusterachtige sensationele achtervolgingsscene's blijft Equals erg ingetogen.

Het is duidelijk een product uit de R. Scott gelederen, herkenbaar aan de magnifieke setting, prachtige locaties, sfeer en aankleding om nog maar te zwijgen over de fantastische muziek score die de film op een hoger niveau tilt.

K. Stewart groeit meer en meer uit tot een A actrice, hier zet een verbluffend goede rol neer. Maar ook haar mannelijke tegenspeler is overtuigend.

De film heeft absoluut een zeer traag tempo, zeker de eerste drie kwartier, daar moet je goed tegen kunnen. Dan kom wordt je meegetrokken in een sfeer waar van je wilt weten hoe & wat.

Er wordt duidelijk toegewerkt naar een bepaald punt, het einde is subtiel en fraai vormgegeven.'

Apart, mooi en zeker geen dertien in een dozijn drama/ sf productie.

The Island? Toch niet die film van Bay, neem ik aan?

De dystopische roman This Perfect Day van Ira Levin steekt wat mij betreft met kop en schouders boven het genre uit. Equals is een zoveelste variant is op het thema "beangstigende toekomstwereld waarin mensen worden onderdrukt en gevoelens uitgeschakeld", maar toch vond ik het een goede film. De emotieloze gezichten zijn wel heel apart om te zien en de dialogen vrij absurd door het ontbreken van gevoelens. Het androgyne hoofd van Kristen Stewart is natuurlijk een voortdurende blikvanger. Qua sfeer vond ik het eerder op Gattaca lijken dan op The Island.

Redelijk goed drama in een SF omgeving.

Maar ik vermoed dat deze film niet iedereen zal kunnen bekoren, daarvoor is hij net iets te speciaal.

Maar mij heeft hij alleszins, ondanks het ontbreken van actie, toch kunnen boeien.

Hier kon ik niet zoveel mee. Sowieso liggen films zonder emotie mij niet en daar valt deze gezien het thema ook onder, het lukt me niet om in te leven en zulke films laten me dan ook echt koud. Dit overkwam me al eerder met de actiethriller Equilibrium (2002) en nu dus ook met deze. Deed me qua setting wat denken aan The Giver (2014), meer dan aan het al vaker genoemde The Island (2005) waar het visueel wel raakvlakken mee heeft maar niet qua scenario. Qua romantiek had het wat weg van Never Let Me Go (2010). Equals krijgt van mij 2*

Die had ik niet zien aankomen, Arno. Dit is bij uitstek een film die ik jou getipt zou hebben, juist ook vanwege de emotie (ontbreekt zeer zeker niet). De vergelijking met die andere films zie ik overigens niet.

Zeer saaie bedoening en de film krijgt me op geen enkel moment mee...2/10

Goeie film waarin twee mensen verliefd worden op elkaar en dat eigenlijk niet mogen. Deze film speelt zich af in een futuristische wereld waarin menselijk, emotioneel contact uit den boze is. Het eerste gedeelte is het beste en concentreert zich op hoe de emoties langzaam zijn intrede doen bij het hoofdpersonage. Het tweede gedeelte concentreert zich iets meer op het plot. Strak en stijlvol in beeld gebracht en Kristen Stewart en Nicholas Hoult zijn prima gecast.

De film deed me vaak denken aan Gattaca.

Deze onbekende film eens meegepikt, maar een meesterwerk is het niet geworden. De film begon nochtans veelbelovend, maar hij sleepte een beetje voort, zonder echt los te barsten. Nochtans wel wat bekend volk, maar de film miste een beetje pit.

Goed voor een keertje, maar had er toch wel wat meer van verwacht.

Dat soundtrack.

Wel goed.

Maar toch had ik gehoopt op meer. Is mijn eigen schuld, aangezien ik hoopte op een soort van tweede Upside Down (4,5*). De overeenkomsten zijn er wel, maar verschillen des te meer. Equals oogt solide, soms mooi, maar is niet bijzonder sfeervol. Dat is net waar een sci-fi film (of eigenlijk elke film) bij mij punten scoort. De locaties voelen niet als één geheel, maar een beetje als willekeurige plaatsen. Op deze manier komt de wereld nooit echt lekker tot leven.

Maar aangezien het concept verschrikkelijk interessant is, boeit de film gelukkig wel. Acteerwerk is op niveau, al ben ik geen grote fan van Stewart.

Ruime 3*

net een trailer gekeken, ( niet deze, maar met een synthesizer achtig iets ) en die muziek bij de trailer maakt de film toch ( volgens mij) wel mooi/goed !

toch wel de moeite waard, erg gebeurt niet heel erg veel , maar dat komt ook omdat er zeer weinig emotie bij de meeste personages te zien is.

Bij het eind was ik alleen een beetje te moe en nu weet ik niet of ik het einde nou echt goed had.
ze zijn niet gegaan / het was niet gelukt ? of het eindigde gewoon bij het station?

Mooie muziek.

Kleine maar fijne sci-fi/romance. Deze regisseur kende ik nog niet. De soundtrack is sterk aanwezig en hield me bijna gehypnotiseerd aan het scherm gekluisterd. Erg veel gebeurt er niet en toch... was dit zo anders. De blauwe kleuren vond ik best fijn. Het past heel hard bij de sfeer en het koele, het onderdrukken van al die emoties.

Normaal heb ik weinig met personages als ze weinig emoties vertonen, maar het contrast wordt juist erg sterk doordat ze wel emoties laten zien (al is het soms op een onderdrukte manier). Een duidelijk teken aan de wand van hoe goed de acteerprestaties eigenlijk zijn (vooral Stewart). Doremus bewijst ook dat dialogen soms gewoon overbodig zijn en laat de vonken overschieten via simpele blikken en een minder stijve houding.

Deze film maakt ook nog een keer duidelijk hoe saai het wel niet zou zijn zonder emoties, zonder vriendschap, zonder liefde en noodzakelijkerwijs dus ook zonder kinderen. Is dit de toekomst als menselijke robots de wereld overnemen? Laat me hopen van niet. Best wel benieuwd naar andere films van Doremus, misschien in het weekend nummer 2 van zijn oeuvre proberen. Er zit geen haast bij.

Emotieloos

Drake Doremus staat bij mij bekend als een regisseur die kleine, herkenbare films maakt die dicht bij situaties uit het dagelijks leven staan. De kracht van films zoals Like crazy en Newness zit hem dan ook in de herkenbaarheid van situaties, die je wellicht in een bepaalde mate hebt meegemaakt. Zij het bij jezelf, zij het bij iemand uit je directe omgeving. In Equals valt deze herkenbaarheid weg, wat tot gevolg heeft dat dit drama al snel een emotieloze indruk op mij achterliet. Dat het verhaal zich dan ook nog eens afspeelt binnen een collectief waar emoties niet toegestaan zijn, maakt de situatie er niet bepaald beter op. Dit valt niet zozeer aan de setting te wijten maar meer aan de regisseur zelf, die het verhaal veel te steriel en kil houdt. Als een gebrek van chemie tussen Stewart en Hoult dan ook nog eens bijna voelbaar is, draagt dit ook niet bepaald bij aangezien zij het hart van het verhaal zijn.

De regisseur wilde duidelijk een keer iets anders proberen door drama te mixen met sci-fi, maar het doet de film meer kwaad dan goed. Wat overblijft zijn een aantal mooie sets en een interesse naar hoe het collectief verder qua systeem in elkaar steekt, maar dit systeem blijft aan de oppervlakte doordat de focus constant op de ontluikende liefde tussen Stewart en Hoult gelegd blijft. Doordat de film in zijn geheel zo afstandelijk en kil blijf, was dit voor mij toch wel veruit de minste titel die ik van deze regisseur gezien heb.

2,0*