Somewhere (2010)

Herzien, en gelukkig nog steeds even goed. Het zijn de kleine details in de shots die het speciaal maken, en het ongelofelijke knappe spel van Dorff en Fanning. En anderhalf uur gingen nog nooit zo snel voorbij. Waar de lage beoordeling vandaan komt, ik heb nog steeds geen idee.

4,5*

Sofia Coppola herpakt zich na Marie-Antoinette

Ik weet nog dat ik voor het eerst aan het werk van Sofia Coppola begon met Marie-Antoinette. Ik had al veel goeds gehoord over de bekende dochter van en was toen erg benieuwd naar haar 3 films. Marie-Antoinette viel me echter zo lelijk tegen dat ik besloot om rechtsom te keren als ik nog iets van de regisseuse tegen kwam. Het was echter bij toeval dat ik The Virgin Suicides zag en toen was de liefde opeens erg groot. Ik besloot om Lost in Translation ook nog te proberen en wat ik daar zag heeft me blij gemaakt. Copolla ging van absolute teleurstelling naar een regisseuse die ik meer in het oog wou houden en met Somewhere zet ze een reeks van successen voort.

Het is dan ook enorm bizar dat dit een lagere score krijgt dan Marie-Antoinette maar bon, ergens begrijp ik het ook wel. Somewhere is een film geworden die meer lijkt te bestaan uit momentopnames dan het vertellen van een coherent plot. We volgen Johnny Marco, een uitgebluste acteur, die door de komst van zijn dochter terug met twee voeten op de wereld wordt gezet. Het is een uitgekauwd verhaal maar Coppola weet de leegheid van het bestaan van Johnny op zo'n treffende manier weer te geven dat ik me er totaal niet aan stoorde. Er gebeurt niet veel, er is geen spanning en er is zeker helemaal geen sprake van een plot maar toch slaagt Coppola er in om je als kijker geboeid te houden met de levensstijl van Johnny. Somewhere zit dan ook vol met prachtige scènes zoals het moment waar Johnny zich een masker voor een film laat aannemen of gewoon het lekker luieren bij het zwembad. Coppola maakt zo min mogelijk gebruik van dialoog (het duurt dan ook al een kwartier eer de eerste woorden gesproken worden) en laat de beelden voor zich spreken. Prachtig in ieder geval.

Stephen Dorff staat mij enkel bekend uit Alone in the Dark en dat is nu niet direct een wapenfeit om over naar huis te schrijven. Dit doet hij echter uitmuntend want hij weet een erg sterke chemie met Elle Fanning op het scherm te brengen. Chapeau trouwens aan de jonge Elle want met een rol als dit laat zie zien dat ze later nog wel eens erg veel in haar mars kan hebben. Het samenspel tussen vader en dochter (in de film natuurlijk) voelt erg getrouw aan en het is genot om naar te kijken. Somewhere baseert zich voornamelijk op deze twee personen maar heeft in de bijrollen nog wel wat leuks te bieden. De cameo van Benicio Del Toro is leuk maar het is vooral Chris Pontius die nog weet te verbazen. Vooral de momenten waar hij met Fanning samenspeelt zijn om van te smullen. Zeker als je bekijkt dat het praktisch allemaal improvisatie is. Van mij is de Gouden Leeuw die Coppola kreeg op het filmfestival van Venetië meer dan terecht. Ondertussen is het rumoer wat gedaald maar indertijd kreeg de film veel controverse rond het winnen van deze prijs doordat het hoofd van de jury Quentin Tarantino was, een vroeger vriendje van Coppola.

Een erg mooie maar trage film die voor velen waarschijnlijk te traag zal zijn. Coppola schetst hier een handvol erg mooie scènes en weet voor de rest een consistent niveau te houden. Hoewel de film geen strak omlijnd verhaal heeft blijft het in zijn geheel boeien en en dat is voornamelijk ook te wijten aan een wel erg sterke cast.

4*

Wat een geweldige opening heeft deze film met de dansende fraaie tweeling

Het verhaal is verder niet echt bijzonder en de film kabbelt dan ook naar het einde zonder dat er iets leuks of verrassends gebeurt . Al met al dus een vrij saaie en slome bedoeling die alleen door het best regelmatig aanwezige vrouwelijke schoon nog het uitkijken waard is. Visueel is deze film best aardig (ook het geluid is best mooi, zeker als hij met de Ferrari gaat rijden) en ook beide hoofdrolspelers Stephen Dorff en Elle Fanning deden het goed. De laatste kan overigens wel (nog) niet tippen aan haar oudere zus Dakota. Overigens wel grappig dat Chris Pontius vooral bekend als de stripper uit Jackass in deze film een rolletje heeft.

De plotomschrijving hierboven klopt misschien wel maar het is niet wat ik zag. Ik zag een slome dude (een acteur bleek) die alles lekker onderging, werd opgezadeld met een dochter maar dat was ook best chill. En verder veel nietszeggende scenes. Veel zwembadscenes trouwens. In een soort van diavoorstelling. Een vage commercial voor hen die het willen gaan maken in de filmbusiness eigenlijk..

Wat me wel erg irriteerde was dat ik sommige locaties niet goed begreep op een een of andere manier. Maar dat kan aan mij liggen.

Tja die strippers, heel slecht gedaan natuurlijk maar dat gold voor alles in de film.. wellicht een briljant statement? Who knows.

Die acteur is toch dat joch van die horrorclassic The Gate? Dat was een topper!

Er gebeurt niet veel in deze film, maar toch blijft hij enorm boeien. Subtiele humor, mooie beelden, mooie muziek ook zo nu en dan. Je moet er wel de schoonheid van kunnen inzien. Het eerste kwartier wordt er bijvoorbeeld helemaal niets gezegd!

De boodschap is vrij duidelijk: geld maakt niet gelukkig, liefde wel

Ontroerende momentopnamen

Veel kritiek op dit meesterstukje van Sofia Coppola gaat naar de overtuiging dat dit iets te veel doet denken aan dat andere kunstwerk van haar, Lost in Translation. Maar naast een traag tempo en welgestelde hoofdpersonages is Coppola hier een totaal andere richting in geslagen: waar Lost in Translation draait om twee individuen die verdwaald zijn in een oppervlakkige moderne wereld, kent steracteur Johnny Marco in Somewhere zijn wereld juist op zijn duimpje. En er mist iets tussen al die mooie vrouwen, snelle auto’s, peperdure hotelkamers en luxe zwembaden. Als twee schaars geklede paaldanseressen een nogal knullige act opvoeren, valt Johnny van verveling zelfs in slaap.

In plaats dat de kijker in Somewhere in de wereld van Johnny wordt geplaatst, plaatst Coppola hem in de positie van de kijker: hij wordt een passieve observant van de wereld om hem heen. En misschien dat juist daarom identificatie met een man die zo ver van ons verwijderd staat mogelijk wordt. Want hoe onsympathiek Johnny ook is, zijn apathische reacties op die soms surrealistische extravagantie is begrijpelijk, evenals de onpersoonlijke leegte die hierin besloten ligt. En daar ligt de kracht van Somewhere: Coppola’s vaardigheid die leegte vast te leggen met een hypnotiserende schoonheid.

Hij heeft alles, maar doordat Johnny beslist geen knuffelbeer is, heeft hij nauwelijks vrienden en leidt hij maar een eenzaam bestaan in dat enorme hotel. Enkele one-night-stands met vrouwelijk schoon bieden maar weinig soelaas. Pas als Cleo, zijn dochter uit een mislukt huwelijk, bij hem over de vloer komt, ontvangt hij dat wat hij mist in zijn dagelijks bestaan: onvoorwaardelijke liefde. Wat voor egoïst hij ook mag zijn, hij is en blijft ten slotte haar vader.

De verhouding tussen de twee wordt gelukkig nergens sentimenteel. Coppola laat ons daarentegen droge momentopnamen zien van hun periode samen: badderen in het zwembad, Guitar Hero spelen, eten bestellen, autoritjes maken, op en neer naar Italië voor papa’s première en meer van dat soort dingen. De ontroering zit ‘m in de vanzelfsprekendheid waarmee de twee met elkaar omgaan. De komst van Cleo is geen grootse gebeurtenis na jaren van afwezigheid, maar een ritueel dat nu eenmaal bij de gedeelde voogdij hoort. Af en toe komt ze langs en doen ze leuke dingen. Wetende dat het weer een keer ten einde zal komen maakt de opgevulde leegte die Johnny in die dagen ervaart alleen maar zwaarder.

Het maakt het drama kleinschaliger en intiemer dan te verwachten viel met de wereld van showbusiness als decor. Daarom is het eindshot misschien iets te beladen: nadat Johnny volkomen impulsief de hotelreceptie gebeld heeft om uit te checken neemt hij de auto en begint te rijden, naar God weet waar. Somewhere. Dan zet hij het bakbeest aan de kant van de weg en gaat lopen, met een glimlach op zijn gezicht. Het besluit om zijn leven weer op te pakken wordt tot bijna clichématige proporties opgeblazen, terwijl het weifelende telefoongesprek met de receptie van een paar minuten ervoor misschien een passender einde was geweest.

Maar goed, we hebben het hier over de enige smet op een verder smetteloze film.

Op de dvd-hoes las ik dat de Volkskrant repte over een 'bijna fluwelen regie'. Dat leek me een pretentieuze recensenten-opmerking. En toen zag ik Johnny Marco naast zijn dochter bij het zwembad liggen, met een langzaam uitzoomende camerabeweging. Daar zweefden de hoofdpersonen plots. Inderdaad, fluwelen regie.

Zoals hierboven vaker aangehaald, vond ik de symboliek ook wat overdreven. Het begin- en eindshot, de vraag op de persconferentie 'Who is Johnny Marco?' liggen er wel erg dik bovenop. Zulke metaforen zijn meer op z'n plek in Forrest Gump, van Coppola verwacht ik iets subtielers. Ook Stephen 'Straight To DVD' Dorff is bepaald geen Bill 'Fucking' Murray. Maar hij voldoet wel, en ook Fanning is goed ('verwend, nog niet verwaand' las ik ergens).

Tarantino bekroonde Somewhere in Italië, en iedereen dacht dat dit alleen maar door hun gezamenlijke geschiedenis kwam. Maar misschien bewondert Quentin deze film vooral omdat het bezit wat hij zelf ontbeert. Kleine emoties, kleine gebaren en spaarzame dialogen. (Aan de andere kant gaf Tarantino ooit als Cannes-juryvoorzitter de Gouden Palm aan Oldboy, een film die hij zelf had gemaakt als hij in Korea was geboren, dus misschien lul ik uit m'n nek).

Verder zag ik hier een geslaagde bijrol van Chris Pontius van Jackass. Voor mij het definitieve bewijs dat een uitstekende regisseur iedereen goed kan laten acteren. Zoals Paul Thomas Anderson het lukte om Adam Sandler in Punch-Drunk Love te laten schitteren en Burt Reynolds in Boogie Nights of zoals Darren Aronofsky met Marlon Wayans in Requiem for a Dream.

Slappe hap met een "acteur" (Stephen Dorff) die een uitstraling heeft als een kruiwagen.

Ordinaire pulp, overslaan.

Zojuist herzien en ik vond hem beter dan de eerste keer in de bioscoop.

Dit is een cultfilm in wording. Dorff en Fanning vormen een prachtig stel als vader en dochter. De wanhoop, leegte en eenzaamheid van Hollywood prachtig gestileerd en sober gefilmd.

Sofia doet het weer.

Ik verwachtte een afgezaagd statement over de leegheid van showbusiness, maar kreeg in plaats daarvan een prachtig ongedwongen portret van een vader-dochter relatie te zien. Meanderend qua structuur met veel ontwapenende momenten. Gaat bij hier en daar een beetje de Antonioni tour op, al is Coppola veel minder subtiel: de flauwe ontknoping lijkt een toegeving van Coppola's kant om een film zonder narratief wel een traditionele Hollywood 'resolution' te geven. Hoogtepunt is de hypnotiserende schaatsscène.

Duurde even voor ik er in zat en ik zag her en der scenes/motieven uit Lost In Translation terug, maar het geheel wist me uiteindelijk wel te boeien.

Iets trager dan eerder genoemde film maar het wist me wel mee te slepen in de belevenswereld van het. hoofdpersonage.

Goeie film waarin een beroemde Hollywood-acteur met een nogal inhoudsloos leven meer tijd doorbrengt met zijn 11-jarige dochter. Niet echt een verhaal maar meer een voyeuristisch kijkje in het privé-leven van het hoofdpersonage. Door het redelijk statische camerawerk en relatief weinig dialoog hebben de scenes soms een hypnotiserende uitwerking. Stephen Dorff is goed gecast en de jonge Elle Fanning doet het prima.

In alles een Sofia Coppola. Ik heb Marie-Antoinette en The Bling Ring nog voor de boeg, maar het begint wel herkenbaar te worden. Mensen die in oppervlakkige werelden zoeken naar wat meer houvast. Al begrijpt de hoofdpersoon de wereld niet in The Virgin Suicides, zijn de hoofdpersonen verdwaald in Lost in Translation en is de wereld in deze film maar al te bekend en lijkt Dorffs karakter zich er een beetje in te vervelen. Dan komt er ineens een dochter voorbij. Voer voor een uiterst sentimentele film, maar zo is Coppola godzijdank niet.

Coppola gebruikt minder plot dan in de twee genoemde films (ik heb de puzzel nog niet compleet, maar het lijkt wel of ze per film meer plot schrapt) en dat werkt. De scenes hebben zeggingskracht genoeg en de sfeer is consequent genoeg om de film te dragen. Jammer van het einde. Kost de film een half punt. En of ik nog vijf van deze films wil weet ik ook niet zeker. Maar dit was goed.

3.5*

Opnieuw een film over eenzaamheid en de leegheid van het bestaan van Coppola. Vind het lastig medelijden (al was dat niet direct de bedoeling, het ging meer over de desillusies van beroemd zijn) te krijgen met een hollywood ster die contant omringd wordt door mooie vrouwen en auto's ook al is het punt juist dat hem dit geen verlossing biedt, itt zijn dochter. Toch is het een eerlijke film, zonder clichés. Maar om echt indruk te maken had het wat subtieler gemogen. Coppola wil de leegheid in zo veel mogelijk langgerekte shots duidelijk naar voren laten komen. Zo duidelijk dat de stiltes wat schreeuwerig worden. Het punt dat ze wil maken ligt er wel erg duidelijk bovenop. Het is lastig om een film met de genoemde thema's zelf ook niet saai te laten worden. Coppola slaagt er niet in om dit boeiend tot en met te houden, maar zou het veelgemaakte verwijt dat het saai zou zijn zelf nooit maken. Daar is de film te sterk voor. Twijfel tussen 3 en 3,5 sterren

Nou hier word ik ook niet veel wijzer...Vier sterren, ....een halve ster.(waar ik mij in kan vinden). Ik zou hem opnemen,maar vergat het...Haakte in bij de veel te lange schaatsscene. Vervolgens allemaal nikszeggende ellenlange scenes, gedoe met vrouwen,feestjes, make-up, een gay masseur.....wat moet ik ermee?. Ik zal zeker geen beoordeling geven,maar ik heb van de drie kwartier die ik zag niks,maar dan ook helemaal niks boeiends gezien. Ja, een onnozele acteur met geen enkele uitstraling, die van zijn levensdagen nog niet in de schaduw komt van Pitt,Damon of wie dan ook, en die heel Amerika,herstel.... de hele wereld en vrouwen erbij aan zijn voeten heeft....Tja.

Heb je ooit gehad dat je een film binnenviel , en al na 2 minuten,geboeid,raakte? De hele film wilde zien...Uitvogelen ,waar het verhaal over gaat snelletjes op deze site..Door het acteerwerk? Het verhaal? De sfeer in de film....Of nog tien andere dingen? Niets van dit al . Het interesseerde me geen f.ck.

Ten eerste beginnen met een acteur, die het lijden onder bekendheid geloofwaardig maakt (wat een drol) en er niet uit ziet als een oostblok-immigrant.... (mijn commentaar is trouwens 5 sterren waard...geweldig weer)

De film is geregisseerd door een vrouw.....Nog nooit een goede film van een vrouwelijke regisseuse gezien trouwens......

(kom maar op dames,sla er maar op los, ik verdien het......)

Niet dat ik een dame ben maar ... Kom, kom, Franske ... nog nooit American Psycho, Titus of Rambling Rose gezien, zeker? En Lost In Translation of The Virgin Suicides waren toch wel beter dan deze Somewhere.

Katryn Bigelow, Jane Campion, Mijke de Jong, Simone van Dusseldorp...

Als je actie en dramatische ontknopingen verwacht, dan raak je snel teleurgesteld in deze film. Maar ik denk niet dat je er op zo'n manier naar moet kijken.

Ik viel er eigenlijk midden in, net toen die acteur een pasta voor een masker op zijn hele hoofd gesmeerd kreeg. Ik had geen flauw idee wat het voor film was, dus toen de techneuten wegliepen en het ineens heel stil werd, kreeg k het spaans benauwd. Ik dacht: stel je voor dat ze niet meer terugkomen en dat spul wordt keihard op zijn hele hoofd. Ik dacht dat iemand hem misschien te grazen wilde nemen.

Maar zo'n film bleek het al gauw niet te zijn. Toch had elke scene een dergelijke spanning in zich: je moest steeds weer afwachten waar het heen ging. Dat vond ik heel boeiend. Mooi gespeeld, ook hoe hij met dat kind omging.

Wat ik ook mooi vond, was het realisme. Weinig muziek, veel natuurlijke geluiden, het leven van een doorsnee acteur zonder opsmuk. De camera lekker laten doorlopen als iemand op een luchtbed in een zwembad langzaam uit beeld drijft. Dat kon me wel bekoren. Maar dat zal uiteraard niet voor iedereen zijn.

Ja, Portrait of a Lady van Campion, is toch een hele mooie, goedgemaakte film.

Zo.....wel 5 matige films...? En nog beter dan Somewhere...hahhaha....you make me laugh.

Zei ik "nog beter dan"? Ik dacht van niet. Je lacht om iets dat je zelf hebt verzonnen. Ik had het kunnen weten, "vrouwelijke regisseuse" sloeg ook al op niks.

Ik dacht, ik begin er maar niet over En The Virgin Suicides en Lost in Translation matig noemen...

Sofia Coppola staat dus wel op eenzame hoogte als vrouwelijke regisseur? In het algemeen zijn er weinig vrouwelijke filmmakers, weinig goede films die vrouwen maken. De uitspraak van Frans123 is helemaal niet zo gek 3 van de 6 voorbeelden zijn films van Sofia...

Dat zijn natuurlijk maar mijn voorbeelden. Een ander persoon met een andere smaak kan weer andere voorbeelden voordragen. Je hebt natuurlijk gelijk wanneer je zegt dat er veel minder vrouwen aan het roer staan en daarom zijn er allicht ook veel minder goeie. Maar geen enkele goeie?! Nah ...

Dan is de kans dat die films je niet aanspreken op een bepaalde manier nog altijd aanwezig als je keuze hebt uit een handjevol films i.t.t het totale aanbod. Al zal er als je goed zoekt uiteraard wel een te vinden zijn.

Prachte film over de nietszeggendheid van 'hebben', als iemand je laat zien dat het gaat om 'wezen'. Het lege filmsterren bestaan dat Dorff in deze film leeft wordt fantastisch neergezet, bijvoorbeeld in de openingscene. De spiegel wordt hem voorgehouden door zijn dochter, gespeeld neergezet door Elle Fanning. Deze jonge actrice heeft een gouden toekomst voor zich, hou haar in de gaten!

De liefde van de dochter voor haar vader, die haar nauwelijks aandacht heeft geschonken, is ontroerend. Gedurende de film wordt de succesvolle auteur met zijn zielloze bestaan, geleidelijk aan een vader die ontdekt wat houden van zijn dochter inhoudt en ziet dat het leven meer is dan sex, drugs en rock and roll.

Gelukkig worden de clichés omtrent deze thema's vermeden door Coppola, en maakt ze er een subtiele en toch indringende film van en durft ze haar tijd te nemen om het verhaal te ontvouwen.

Sofia Coppola overtuigde me met The Virgin Suicides, maar vond haar Lost in translation toch iets minder. En met haar Bling Ring ging het helemaal bergaf. Ik verwachtte me dan ook niet echt aan dit pareltje. Toch gezien door de trailer en de inhoud.

De film lijkt cliché te lopen in het begin. Vader is acteur die leeft naar het geld dat hij verdient. En dan niet met mooie luxe, maar met feestjes en sex. Dag in dag uit, als een sleur. En dochter die voor de deur staat, waar hij zogezegd plots voor moet zorgen. Dat is het beeld dat je misschien zou hebben, maar al snel zie je dat ondanks zijn dagelijkse sleur, hij toch wel een mooie band heeft van vader en dochter. En hij zijn plicht met plezier doet om voor haar te zorgen. Het mooie aan deze film is vooral dat door omstandigheden vader en dochter wat langer bij elkaar zijn en Johnny juist door die momenten open bloeit en stilaan begint te beseffen hoe zijn leven verloopt. Dat loopt zo gemoedelijk en mooi. Coppola neemt de tijd om die emoties op een geloofwaardige manier weer te geven. Verre van cliché. De relatie tussen vader en dochter was niet slecht. Cleo was geen vreemde voor Johnny. Maar Johnny was vooral vader op de momenten dat hij zijn dochter had, daarnaast was hij feestbeest. Gaandeweg wil hij komaf maken met dat feestbeest om de vader in zich meester te laten zijn. Moest je mij niet kunnen volgen, moet je gewoon de film zien. Sfeer verwoorden is niet zo simpel in dit geval.

Stephen Dorff en Elle Fanning lijken niet meteen de topaffiche te zijn, maar zijn net wel de juiste acteurs op de juiste plaats. Zelden heeft een jonge actrice als Elle Fanning zo geloofwaardig gespeeld in een film. Meestal zijn die kindsterretjes in film irritante etters. Elle is als Cloe gewoon een kind. En de band tussen Cleo en Johnny zetten beide acteurs prachtig neer. Alles met de (weinige) mooie muziek op de juiste plaatsen en verschillende stiltes die de personages met hun emoties sterk in beeld brengen, meer moet dat niet zijn.

Mooie film die veel beter is dan verwacht. Een ontroerend pareltje.

Typische Coppola; een film om helemaal in te verzinken; met zulke breekbare en geloofwaardige scènes, dat een duidelijk narratief simpelweg overbodig is.

Het begint direct sterk met een briljante openingsscène. Daarnaast nog een pak andere rake statements, want in het leven van Johnny is een paaldansact door een blonde tweeling bovenal slaapverwekkend, ziet het illustere Chateau Marmont er helemaal niet zo bijzonder uit en gaat die extravagante Ferrari ook nog eens stuk. Jammer dat het er een enkele keer iets te dik bovenop wordt gelegd, want daardoor verliest Somewhere bij tijd en wijle juist de charme die 'm zo goed maakt.