Somewhere (2010)

Mooi gezien van die tegenpolen Thomas83! Ben zeker dat de film nog meer van dit bevat!

Persoonlijk vind deze film toch veel meer subtiel dan Lost in Translation.

Heb al zin om beiden nog eens te zien.

Ik heb geprobeerd deze film het voordeel van de twijfel te geven en hopen dat het toch een meesterwerkje zou worden.

Helaas is het mij niet gelukt om de boodschap van Copolla te begrijpen.

Ook herkende ik geen diepere laag of dubbele betekenissen. Het is een film van tegenstrijdigheden, zowel in het verhaal als in de uitvoering.

Somewhere is het net niet.

2**

Somewhere is het voor mij helemaal niet. In slaap gevallen.

Dit is een verrassend mooie film, met de nadruk op mooi.

Ieder shot is stijlvol zonder abstract te zijn en weet zonder inhoud toch te boeien. De sfeer van het luxe maar afstandelijke wordt goed overgebracht en ik me goed kan indenken dat je daar een eenzaam leven leidt.

Dorff speelt in deze setting zijn rol erg geloofwaardig. Hij weet Johnny Marco toch enigszins sympathiek maar met lichte sterallures neer te zetten. Zijn lege bestaan wordt vooral gekenmerkt door het doelloos rondrijden in z'n Ferrari (waarvan het geluid overigens erg goed ten gehore gebracht wordt), oppervlakkige relaties en eenzaamheid.

Het in beeld brengen van een leeg bestaan wordt boeiend in beeld gebracht, wat vooral knap is omdat er weinig gebeurd en nog minder wordt gezegd.

Deze film zal geen groot publiek trekken en nog minder zal kunnen bekoren. Somewhere is ieder geval een film die me erg ligt en waarmee ik me tot het eind prima met het goede spel en de mooie beelden heb vermaakt.

3.5*

Alle moed bij mekaar geschaarpt en afgekeken.

Kom er niet mee weg,

1punt voor paaldansers en mooie ferrari.

mischien eens iets eerder naar bed toe gaan madmaxje

Ik heb het oprecht geprobeerd maar uiteindelijk waren de prachtige sonore klanken die uit de uitlaat van de ferrari kwamen toch het meest interessante aan de film en dat is niet omdat ik een autofanaat oid ben.. Er gebeurt telkens net niks. Nadat hij een mooie dame in ee cabrio tegenkomt denk je dat er eindelijk iets gaat gebeuren maar nee hoor.. Vervolgens denk je dat die geheimzinnige smsjes de film nog naar een spannend hoogtepunt gaan brengen maar zelfs daar wordt niets mee gedaan. Na twee scenes met de ferrari (na +- 5 minuten) heb ik een andere tactiek geprobeerd. Ik heb de film op 2x snelheid gekeken. Dan is het best te doen en zijn de scenes de helft zo lang.

Not my thing. Heb m na tien minuten versneld afgespeeld en zelfs toen was het een trage lege saaie bedoeling. Van min een irriteer je je aan het feit dat er gewoon niks gebeurt.

Nooit echt een fan geweest van Sofia, maar toch al haar (door mij geziende) films vond ik wel een aparte stijl hebben. Het wekt nieuwschierigheid op en stelt niet teleur maar je word er ook niet heel enthousiast van. Somewhere is dan nog een stukje erboven op. De film neemt werkelijk heel lang haar tijd, wat natuurlijk het personage Johnny enorm versterkt in zijn doen en laten. Ook Cleo weet een enorme realistische en sympathieke rol neer te zetten. Toch vind ik het een inhoudloze film. Ik heb te veel films gezien om dit experimenteel of ''anders'' te noemen. Ik zie weinig detail en de grootste clichés komen aanbod. Nu heb ik normaal gesproken geen problemen met clichés verhaalfragmenten, maar in deze film stoorde het een klein beetje. Had het gevoel dat de film heel intelligent wilde overkomen, maar in mijn ogen een gefaalde missie. Toch ook zeker positieve punten gezien, zo is het enorm mooi gefilmd en zijn Johnny en Cleo enorm goed gecast. De acteer prestaties doen niks weg van de nogal eentonige film. Tegenstrijdige punten, met wat sympathie voor Sofia, een voldoende. 3 sterren

Haha, gewoon mensen hier die de film versneld hebben afgespeeld (lees bovenstaande reacties ). Typerende actie voor iemand uit deze "sneller en meer" -cultuur die juist in deze film zo sterk getoond wordt.

Kijk je al je films zo? Snap dan wel hoe je The Green Mile in je top 10 kan hebben, die lijkt me op ffwd idd een stuk aantrekkelijker.

0,5 punt voor het promotiefilmpje van Ferrari.

0,5 punt voor het promotiefilmpje paaldansen voor dummies

totaal 1 punt

Juist... vond die paaldanseressen wel leuk om te zien En na een tijdje werd het super grappig, vooral wanneer ze opkomen dagen in tennispakjes, haha!

Deze post verdient een duplicaat.

Wat moet ik hier van zeggen.

De film kon mij geen moment raken/beroeren, vond hem zelfs vreselijk saai.. Toch nog maar eens herzien.

Voor dit moment 2,5*

Na The Virgin Suicides en Lost in Translation beschouwde ik mezelf toch wel als fan van Sofia Coppola. Haar laatste liet mij echter gedesillusioneerd achter. Mooi geschoten hoor, maar visueel ook weer niet boeiend genoeg om het geheel te dragen. Nee, ik vond deze zelfs wat pretentieus, mede door mijn inziens slecht gebruik van trage scenes. Neem nou de openings scene waar we Johnny in z'n auto rondjes zien rijden over het circuit. Is dat nou de beste manier om leegheid in Johnny's bestaan te laten zien ? Nee, natuurlijk niet, wie weet geniet Johnny met volle teugen van elk rondje dat hij rijdt. Om dan vervolgens 10 rondjes in beeld te brengen, maakt die boodschap echt niet geslaagder en wekt bij mij enkel irritatie op. Maar ook bijvoorbeeld die scene dat vader en dochter aan het zwembad liggen en de camera langzaam uitzoomt. In "Delta" zat een soort gelijke scene en waar ik daar nog de opmerking plaatste dat die scene nog wel veel langer had mogen duren, gold hier voor mij het tegenovergestelde. Nee, Sofia slaat de plank hier compleet mis. En de allerslechtste scene vond ik misschien nog wel het moment dat Johnny tijdens de sex in slaap valt. Ik bedoel, natuurlijk is het idee achter de scene goed maar het werd zo compleet irrealistisch neergezet dat het geheel zijn doel mist. Jammer

Verder gebeurt er eigenlijk niks. Prima, zorg dan dat het audiovisuele de film draagt maar ook dat was dus niet het geval. Het acteerwerk vond ik overigens dan wel weer puik in orde, met name de prestatie van de 12 jarige Elle Fanning verdient alle lof, maar ook zij kon dit geheel helaas niet meer redden. Nee, "Somewhere" is mijn inziens eerder het bewijs van een groeiende leegheid in Coppola's creativiteit ipv in Jonnny's leven

2 *

Inhoudsloos en traag drama over een acteur/rokkenjager die zijn dochter te logeren krijgt.

Inhoudsloos omdat het niet meer is dan een setje losse en niet interessante gebeurtenissen (auto rijden, prijsuitreiking, liggen rondom zwembad) waarbij de samenhang ontbreekt. 0,5*

Bijzonder is wel het record aantal mini-bijrolletjes van mooie chicks (de enige reden om de film uit te kijken, kijk maar eens op imdb naar die lijst actrices): 2,5*

Totaal dus 1,5*

Inhoudsloos is juist de boodschap. De film laat de keerzijde van het Hollywood-bestaan zien.

Dat snappen ze toch niet.

Wie bedoel je precies met "ze" ? Omdat je in meervoud praat lijkt het dat je 't ook tegen mij hebt. In dat geval raad ik je aan mijn post iets beter te lezen. Mijn kritiek is er juist op gericht dat het weergeven van die keerzijde (de 'leegte" in Johnny's bestaan) erg slecht is uitgewerkt door onze Sofia.

Dat snapt Artkramer toch niet, die is net zo inhoudloos (en slecht uitgewerkt) als die film. SaNDuTjE geeft nog netjes zijn mening, respect!

Had wat het gevoel dat Coppola met Somewhere haar grote succesnummer Lost In Translation nog eens dunnetjes wou overdoen. Wéér een uitgebluste filmster, wéér iemand die opnieuw leven in hem blaast en wéér idiote buitenlanders (dit keer Italianen ipv Japanners). Maar de magie van LiT bleef een beetje uit.

Wel een knappe prent hoor, maar er mist iets. Het is allemaal nogal vrijblijvend en echt meevoelen met Johnny zit er niet in. Stephen Dorff komt nochtans uitstekend voor de dag. Compleet apathisch slaagt hij er toch in charmant te zijn en bijna voortdurend een bepaalde cool uit te stralen. Ook Elle Fanning doet het prima.

Dit alles wordt op sobere manier in beeld gebracht, met heel rustig camerwerk. De look van Somewhere mag er best wezen, maar komt nergens in de buurt van de prachtige Tokyo-by-night-beelden. Geldt ook voor de muziek, die hier gewoonweg bijna niet aanwezig is. Wel een geweldig nummer van The Strokes.

Op zich wel mijn soort film en ik heb ook genoten, maar daar blijft het bij. 3,5*

Dat is niet het geval.

Doe toch niet zo raar. De film heeft wel degelijk inhoud (met inhoudsloosheid als thema), jij ziet het alleen niet. En dat je mij zonder me te kennen inhoudsloos en slecht uitgewerkt (?) noemt, zegt alweer meer over jou dan over mij.

Dus, doe lekker rustig aan en denk aan je ananas.

Ken jij "ze" wel dan ?!! Denk daar maar eens over na voordat je reageert ...

Symboliek is dood!

Nee, maar uit hun reacties kon ik vrij gemakkelijk opmaken dat ze de film niet snappen, ik zeg verder nergens dat ik ze ken en veroordeel ze ook niet. Moet wel toegeven dat het niet heel netjes van me was, om dat te zeggen.

Morgen als opening op de IFFR VPRO previewdag, ben benieuwd naar de reacties.

Missschien een ietwat pretentieuze boodschap en een wat overbodig begin, voor de rest: schitterend. Ik begrijp waarom het trage, repetetieve tempo sommige mensen wat irriteert, mar ik had er totaal geen problemen mee, integendeel. Stephen Dorff, Ella Fanning: prima!!! Mooie, warme film met Chris Pontius als leuke verrassing. Mijn favoriet op het IFFR tot dusver.

4,5*

Een potentieel cliché en sentimenteel verhaal (verveeld acteur leert zichzelf kennen via zijn dochter), wordt in de handen van Sofia Coppola een fijn naturel en oprecht drama, waarin emoties niet worden uitgesproken maar karakterontwikkeling aanwezig is voor de meer oplettende kijker.

Coppola laat zich niet ophaasten en propt haar film vol met kleine gebeurtenissen die ieder ander regisseur op de montagetafel zou laten liggen, omdat het niet zoveel toevoegt aan het verhaal. Een echt plot is dan ook niet aanwezig, Somewhere is meer het tijd doorbrengen met een aantal personages. Maar hoewel dat ongeforceerde erg lekker werkt, voelt het ook helaas wat leeg aan. Hoewel nergens sentimenteel, wordt het ook nergens echt emotioneel - en ook dat is natuurlijk een probleem.

Daarnaast is haar film weinig origineel (Dorff's personage is vooral een variatie op Marie Antoinette en Bill Murray's karakter in Lost in Translation) en lijkt ze niet bijster te groeien als regisseuse (ook al is ze al veel verder dan menig regisseur met haar ervaring). Somewhere is daarmee een lekker tussendoortje, maar overtuigt niet als hoofdgerecht.