Somewhere (2010)

Sofia Coppola's Somewhere

Na een uitstapje naar "de Nieuwe tijd" keert Coppola weer terug naar haar meest succesvolle film Lost In Translation. De paralellen naar die film zijn dan ook niet te missen. Was het in LIT een eenzaam meisje in een vreemd land, is het hier een eenzame filmster in een vreemd hotel.

Uitstekend gespeeld door Stephen Dorff, en geweldig bijgestaan door Elle Fanning het zusje van Dakota. Alles weer gefilmd op die trage, dromerige manier die typisch Sofia Coppola eigen is. Wat me opviel was hoe groot het verschil is in sfeer als Cleo bij Johnny Marco in de buurt is. Zonder haar is hij bijna apatisch en zonder levensvreugde. Hoewel ik best een weekje of twee met hem zou willen ruilen, druipt de eenzaamheid en verveling er van af. Daar kunnen twee blonde paaldanserressen niets aan veranderen. Maar als hij samen met zijn dochter is wordt er gelachen, gekletst en gezwommen, heel herkenbaar alhoewel mijn dochter pas drie is.

Ook heb ik veel bewondering voor hoe naturel de scenes er uit zagen, zelfs met Chris Pontius van Jack-ass. De verhaaltjes die hij vertelt tijdens Guitarhero of een ander spelletje op de Wii lijken wel improvisaties en alsof ze elkaar al jaren kennen. Erg knap!

Waarom ik de film dan maar een 3.5 geef is omdat er niet echt een leidraad door de film loopt. Bij LIT blijf je de hele film een soort spanning houden of de twee hoofdpersonen voor elkaar zullen vallen of niet ondanks het leeftijd verschil. Dat miste ik heel erg, nu zitten we te kijken naar de perikelen van Johnny en Cleo zonder een idee te hebben waar het naar toe zal leiden.

Ondanks dat toch een sterke film

3.5

Ik kan me vergissen maar is Marie Antoinette niet Nieuwe Tijd in plaats van Middeleeuwen? Je maakt me nog wel nieuwsgieriger dan ik al was naar de film, binnenkort toch maar eens achtergaan.

1774 is zeker geen middeleeuwen? Ik heb niet zo goed opgelet bij geschiedenis.

Michel Vanhalme leert me dat de Nieuwe Tijd begint in de 15e eeuw en eindigt in de 18e

Ik heb het aangepast, en bedankt voor deze geschiedenisles. Ik geloof niet dat ik dat nog fout doe!

Érg fijne film.

Ik wist er -zoals eigenlijk altijd- van tevoren weinig vanaf. Maar één ding wist ik wel. Dit zou een film voor mij moeten zijn. Precies waar ik van houd in een film. Een beetje vaag, erg fijn sfeertje, weinig (nadruk op) verhaal, dat waar zovelen niet van houden.

Somewhere is soms geweldig droog, Dorff speelt zijn rol perfect en zijn dochter is erg schattig. Er zullen veel mensen afknappen op het einde. Of nog erger, op de geheimzinnige smsjes of omdat er ´niks gebeurd´. Zelf vond ik het einde ook niet geweldig, net wat té nietszeggend. Een iets boeiendere laatste tien minuten hadden de film een halfje meer op kunnen leveren. Dat er niks met de mysterieuze smsjes gedaan wordt, vind ik juist geweldig. Kan daar enkel smakelijk om lachen. Een minimalistische, afstandelijke versie van Lost in Translation. Duidelijk dat minder mensen dit goed gaan vinden.

Hele dikke 4*

Hilarische film heerlijk.

Somewhere is een film die niet in 1 zin is te omschrijven.
Ik vond het niet typisch een Coppola film, bij Coppola ben ik juist veel muziek gewend en dat heeft deze film amper.
Wat ik wel erg positief vond was de voelbare leegte die het hoofdpersonage doormaakte, hij kon alles krijgen maar voelde zich zeer duidelijk totaal niet gelukkig.
Vanaf het moment dat Cleo in beeld verschijnt zie je Johnny steeds meer bijtrekken, maar niet op een erg opvallende manier maar beetje bij beetje, dit vond ik juist een positief punt en het maakte de film ook realistischer.
Wat ik wel jammer vond is dat er met dit verhaal meer gedaan had kunnen worden, zo vond ik het einde nogal makkelijk en snel gedaan in vergelijking met de rest van de film.
Maar ook Cleo mocht wel wat meer scenes hebben, vond dat toch wel de beste scenes.

Aardig filmpje dus, maar Somewhere mag nog niet in de schaduw staan van Lost in Translation of Virgin Suicides.

3*

redelijke film die wel lekker weg kijkt maar waarbij je toch vaak vraagt, wat gebeurt er hier nou eigenlijk, het acteerwerk van met name fanning is dik in orde maar er miste naar mijn mening toch wat, maar misschien was dat juist de boodschap dat er eigenlijk veel mist in het leven van johnny. toch een voldoende, maar niet waar ik op gehoopt had na lost in translation

Moet zeggen dat het mij niet zoveel deed. Geen slechte film, maar het pakte me nergens echt.

middelmaatje.

2.5

Vond het toch wel overduidelijk weer een Coppola productie, komt vooral door die rustige en prachtige camerahoeken die ze weet uit te kiezen.

Had wel wat moeite om in de film te komen, want het begint gewoon te rustig(eerst een paar minuten naar een racende auto kijken en dan een paar minuten naar paaldanseressen). Wanneer Cleo eenmaal in de film komt wordt de sfeer wat relaxter en kan je op een droog gefilmde manier genieten van de dingen die ze met z'n tweetjes doen.

Verder weinig verhaal en niet extreem veel dialogen. Ik vind Somewhere eigenlijk een Lost in Translation Light, met Los Angeles ipv Tokio als setting, wat ook net een stukje minder is.

Voldoende

3*

Bijzonder prettige film over een acteur die uit zijn routine wordt gehaald door zijn dochter. Sterk spel, mooie camera perspectieven en een fijn tempo. Stephen Dorff zette naturel zijn personage neer en het was leuk om Chris Pontius eens niet in zijn blote reet te zien braken.

Mooi dat sinds mijn stem het gemiddelde van 2,99 naar 3,06 is gegaan

Wist niet wat ik zou verwachten, maar dit had ik dus niet verwacht.

Er gebeurt heel weinig tijdens de hele film, maar op de ene of andere manier weet de regisseur de aandacht van de kijker vast te houden tot het einde. Dat op zich is al heel erg knap. Ook vond ik het prachtig om te zien hoe iemand die alles heeft waar zovelen van dromen, tegelijkertijd niets heeft. Ja hij heeft een Ferrari, geld, is beroemd, heeft een dochtertje, vrouwen om elke vinger...maar tegelijkertijd heeft hij helemaal niets.

Het einde vond ik persoonlijk erg mooi. Hij laat alles achter wat de meesten begeren en loopt weg naar een ander toekomst. Zo heb ik het tenminste begrepen.

Een film die je zeker bijblijft. Erg goede rol trouwens van Stephen Dorff.

Een film die je zeker bijblijft zegt 'Moonwalker'. Een film die je heel snel vergeten zal zijn zegt 'Wibro'.

Er gebeurde eigenlijk helemaal niks in dit 'drama'', nou ja niks. Die paaldansers waren natuurlijk best wel geinig maar voor de rest was de film een en al leegheid. Zo leeg dat het mij af en toe aan La Dolce Vita van Fellini deed denken. Maar goed die Johnny leefde ook in een wereld waar verveling troef was. Wat dat betreft had Sofia Coppola zijn wereld niet beter kunnen verfilmen. Maar ja, een film moet natuurlijk ook kunnen boeien en dat deze film absoluut niet. En van een regisseur als Sofia Coppola die oa toch respectabele films maakte zoals The Virgin Suicides en Lost in Translation mocht je toch iets meer verwachten.

2,0*

@Wibro:

Dat is je mening en ik heb mijn eigen mening. Smaken verschillen nou eenmaal. Ben allang gestopt om in discussies te gaan over wie nou de film goed heeft begrepen en wie niet.

@Moonwalker

De bovenste regel van mijn bericht is geen kritiek op jou of op mensen die deze film goed vinden maar eigenlijk niet meer dan een woordspeling. Je moet dat dus niet al te serieus opvatten.

@Wibro

Mijn welgemeende excuses daarvoor.

Niet enkel door de simpele droge humor doet deze melancholieke film over de schaduwkant van de roem in meerder opzicht aan 'Lost in Translation' denken. Af en toe dreigt hij zelfs een goedkoop aftreksel te worden. Echter het knappe aan deze film is dat het verhaal, over de eenzaamheid van de vader en zijn dochter vol toewijding, voortdurend je sympathie weet te winnen, nooit overschreeuwt en niet probeert om op een goedkope manier bij je emoties te komen.

Aardige sympathieke film met een wat nare boodschap... Dromen we allemaal al jaren van Ferrari's, paaldansende tweelingen, reizen van het ene hotel naar het andere - blijkt dat het toch ook weer niet te zijn

Mooi in beeld gebrachte ledigheid en verveling, vooral door het contrast als de dochter op bezoek is. Sofia Coppola heeft een prettige stijl van filmen, die goed bij dit verhaal aansluit. In dit geval levert dat een mooie sfeer op, en een fijne film - maar toch ook geen hoogvlieger.

Het is geen vervelende film om naar te kijken, maar ook niet echt bevredigend...

Waardeloos. Mijn musical van groep 6 was nog boeiender.

De beste acteur in de film: de Ferrari.

Ik heb het ook geprobeerd, maar ik kan echt niet een hoger cijfer geven voor deze film. Je moet van dit soort films houden. Telkens dacht ik van, nu gaat er wat gebeuren maar er gebeurde gewoon niets. Toen de film afgelopen was dacht ik van, waar heb ik nou eigenlijk naar gekeken. Alsof iemand continu gefilmd wordt bij alles wat hij doet, maakt niet wat. Valt nog mee dat ze niet gefilmd hebben hoe hij op de wc zat.

Helaas, ik hou meer van actie,entertainment,hollywood en popcorn

waardeloos, slaat helemaal nergens op ik weet niet onder welke categorie hij zou moeten vallen

eigenlijk drama want hij was om te janken zo slecht

Ge-ni-aal.

Prettige film dit. Er zit niet veel tempo in, maar alles wordt prachtig in beeld gebracht. En het acteerwerk van Stephen Dorff en Elle Fanning is behoorlijk sterk.

Wat me wel opviel is het groot aantal overeenkomsten met Lost In Translation:
- beide gaan over eenzaamheid
- beide gaan over een vriendschappelijke relatie tussen een man en een vrouw
- beide gaan over een filmster
- in beide films komt een gekke buitenlandse tv-show voor
- in beide films gaat het meer om de sfeer/muziek/aankleding dan om een geweldig plot

De film kan niet tippen aan LIT, maar het is toch een aardige poging. 4*

Bijzonder dat Somewhere zo verschillend wordt gewaardeerd, ik behoor tot het kamp der bewonderaars en vraag me af waarom zovelen de film helemaal niets vinden.

De film is perfect uitgebalanceerd op de laatste 30 seconden na en vooral onbedaarlijk grappig. Johnny Marco mag je als personage van mij naast 'The Dude' plaatsen, droog als hij is. Maar Somewhere ontroert ook op de juiste momenten en is ondanks de grootse setting een kleine film, minder uitbundig dan het ook al zo mooie Lost in Translation. Coppola bouwt langzaam een mooi oeuvre op.

Ik neig naar 4,5*, maar houd het vooralsnog bij een dikke 4*.

Ik heb deze toen op het IFFR gezien en wil dit héél erg graag nog een keer zien... heb hier warme herinneringen aan overgehouden. Ik begrijp de kritiek over de hoge mate van pretenties, maar ik was hier diep van onder de indruk.

Een film met PARTY BOY !

Helaas werd ik er niet warm of koud van. Leuke poging maar voor mij een voorbeeld van misgeschoten poging tot iets speciaals.

De stijl , het verhaal de vraagtekens het cynisme, ik kan het niet goed omschrijven maar het valt gewoon niet helemaal lekker samen.

Tis alsof de film een net iets de grote broek met een veelste strak truitje aanheeft.

Eind shot is overigens wel sterk !

Vervreemding; een herkenbaar thema voor nietsnutten die te veel nadenken. De protagonist is een succesvolle acteur die desondanks zeer ontevreden is met zichzelf, en zich daarom zondigt aan destructief ontwijkingsgedrag als zuipen en inhoudsloos neuken. Schoolvoorbeeld van de hedonic treadmill: het maakt niet uit welke doelen je jezelf stelt, wanneer je je doel bereikt en een stap zet op het schoepenrad zak je alras terug naar de plek waar je begon om weer een nieuw doel na te streven.

Het verschil van deze met Lost in translation is dat Bill Murray een intelligente man speelde met humor en zelfinzicht. De acteur in Somewhere is simpel van geest en het ontbreekt hem aan capaciteiten om de wereld om hem heen en vooral zichzelf te begrijpen. Het prototype lege huls. Coppola registreert en oordeelt niet. Maar er zit ook geen ontwikkeling in. De man aan het begin is hetzelfde als de man aan het eind.