Somewhere (2010)

Het lijkt wel alsof Sofia Coppola haar eigen Lost in Translation nog eens aanzette en bij haarzelf dacht: "Hier heb ik best een goede film gemaakt, maar het is nog iets te heftig allemaal. Er is teveel plot en emotie. Als ik de romantiek verwijder wordt het pas echt goed." Daar kwam dan Somewhere uitrollen, een film die ontzettend verwant is aan Coppola's bekendste film. Nou staat Lost in Translation niet bepaald te boek als een heftige film en mensen die dat al te minimalistisch vonden zullen nooit door Somewhere heengeraken. Coppola laat plot bijna geheel voor wat het is en zoekt met uitzondering van twee late en korte scènes de grotere emoties niet op.

Het is een van de meest minimalistische films van een grote Amerikaanse regisseur geworden. Verwacht dus veel scènes waarin wat rondgereden wordt, of er wat gewandelt wordt door hotelgangen of scènes waarin Dorff aan de kant van het zwembad ligt of zich inspant om een sigaret aan te steken. Dit wordt afgewisselt met wat 'grotere' scènes, zoals het moment waarop Dorff een masker laat maken voor een filmproductie (een schitterende scène, duidelijk een hoogtepunt van 2010) of in slaap valt tijdens... ja. Het wordt allemaal gebracht met een droog gevoel voor humor waardoor het allemaal nog lichter aanvoelt. Sommigen noemen de film pretentieus, maar ik vind hem juist erg licht en simpel. Ik denk niet dat er veel betekenis in zit. Het is een portret van een man die zich met niemand behalve zijn dochtertje verbonden voelt. Wat Coppola hier doet is erg dicht bij Johnny komen en de scènes zo weer te geven dat je voelt wat hij voelt. Ik kan er geen pretentie in vinden. Dat men het saai zou kunnen vinden is gemakkelijker voor te stellen, maar dit was eigenlijk precies wat ik gisteren wilde: een rustige, sfeervolle film waar weinig in zou gebeuren. En dan kreeg ik en er valt vanuit dat oogpunt weinig te bekritiseren. De uitwerking is gewoon erg sterk.

Ik heb slechts kleine kanttekeningen, zoals dat de faam van Johnny wat onduidelijk is. Aan de ene kant lijkt de film te beweren dat hij een grote ster is, aan de andere kant wordt hij zelden herkent en zou je zeggen dat hij wat meer entourage zou hebben, of op zijn minst een agent of assistent die hem begeleidt. Ik denk dat Coppola dat heeft laten vallen om Johnny wat meer geïsoleerder te maken, maar het voelt als valsspelen. Ook het aantal vrouwen dat met Johnny naar bed wil voor oppervlakkige seks is zo overdreven dat het wat meer doet denken aan James Bond. Daarbij kun je trecht opmerken dat de film niet heel diep in je emoties graaft, maar dat vond ik hier wel even prettig.

Een aangename, kleine film.

4*

Op een paar scenes na vond ik het maar een matige film waar meer in had gezeten. Vind de vergelijking met "lost in translation" (light versie) een beetje erg overtrokken daar wist de film me niet genoeg voor te raken.

Hulde voor het camerawerk. Gewoonweg prachtig. Voor de rest sluit ik me helemaal aan bij 'The One Ring". Echt lekker om een keer een film te zien zonder een emotioneel sausje. Maar hoe omschrijf je deze film dan kwa genre? Is het nou een drama, maar dan zonder de echte drama?

Al met al een zeer fijne film die VOOR MIJ PERSOONLIJK aantoont dat 'lost in translation' geen eenmalige hoogvlieger was. Van mij mag Sofia Coppola het houden bij dit stijltje, aangezien niemand anders het beter/vergelijkbaar kan.

Dik verdiende 4*

Aparte film, maar zeker geen verkeerde film. Maar het is duidelijk dat deze film absoluut niet voor iedereen te doen is, want er gebeurd niet heel veel. De karakters zijn behoorlijk goed uitgewerkt en ook heel sterk gespeeld maar ja het verhaal, dat stelt niet zoveel voor. Toch vond ik de film absoluut niet saai, en zeker visueel was het een strakke film. Echter vond ik een aantal shots, zoals de uitzoomende shot bij het zwembad en het begin met die auto, net iets te langdradig. Dat had van mij wel wat minder gemogen. De cast is erg goed. Ik ben helemaal niet zo bekend met Dorff speelt heel sterk, wat ik best knap vind voor zo'n rol. En Elle laat zien dat Dakota niet de enige in de familie is met talent. AL was ik het meest verbaasd dat Chris Pontius (Wildboyz en jackass) in zo'n film uit de verf kon komen.

3.5*

Somewhere kan zich voegen in het rijdje met meest saaie films uit 2011. Er wordt eigenlijk bijzonder overtuigend gespeeld maar er gebeurd geen ene reet!

Ontzettend gaapverwekkend. Zonde van m'n tijd!

Dat heb je soms met artistieke films he Ik weet niet wat je van een film als Lost in Translation vindt? Zelfde regisseusse en ook niet een bepaald vlotte film waar veel in gebeurt.

Die heb ik toch nog een 3,5je gegeven. Is al weer tijdje geleden, maar kan me nog heugen dat ie lekker weg keek. Heb hier soms tussendoor echt naar het plafond zitten starten van gekkigheid.

Bedorvenheid vs. onbedorvenheid.

Zo zie je eerst die paaldanseressen en even later die schaatscene van zijn dochter.

Film staat bol van metaforen en verwijzingen.

Aardige soundtrack (strokes), toch is ie een klein beetje tegengevallen.

Een klein beetje, want ik geef 'm 3,5

Hele goede film, heeft me van begin tot eind geboeid.

Maar je moet er inderdaad van houden. Ik vind Cappola's films top!

De minste van Sofia, eigenlijk de eerste die me weinig doet.

mooi sfeertje in de film, blijft ondanks de lange en ietwat saaie shots toch boeien...

Alleen het eind?!

Anyone?

Relaxte sfeervolle schets dat enerzijds het romantische Hollywoodleven afbreekt, maar het op een bepaalde manier ook wel versterkt door de cliché's van een stortvloed aan mooie vrouwen, lekker weer en half dronken je dagen doorkomen. Ook dat gegeven zelf is wat cliché, maar het werkt wel.

Eigenlijk vond ik het uiterlijke zelfbesef op het einde niet helemaal goed gepast, want ook zonder dat had je wel door dat hij er uiteindelijk niet veel aanvond. Daarvoor zit er ook helemaal geen misplaatst drama in, wat wel erg fijn was, op zo'n dramatische wending zat je eigenlijk ook niet te wachten, en Coppola houdt zich nog aardig in tegen het einde. De relatie met het dochtertje was goed uitgewerkt vond ik. Belangrijkste uiteindelijk was misschien wel de nodige humor, een paar erg leuke scenes.

Goed ingetogen gespeeld ook van alle acteurs, en de film ziet er mooi en zomers uit. Ook de soundtrack beviel me bij vlagen best wel.

3.5*

tsja tsja.. Ik heb m net bekeken. Ik vind dat ie duidelijk minder is dan 'Lost in Translation', maar zeker geen slechte film.

Het intro begint goed, ik hou er wel van als er in het begin van een film niet al te veel gepraat wordt. De eerste 15 minuten alleen beelden en dan ben ik dik tevreden vaak,dat was met deze film ook het geval, maar dan hoop ik vaak tegen het einde wel wat dingen te weten te komen en dat was dus niet zo met 'Somewhere'. Jammer, ik weet nog niet zo goed wat ik nou precies van deze film moet vinden.

De beelden zijn mooi geschoten en de muziek is toch wel echt briljant uitgekozen vaak. Ook is het filosofische film die niet al te moeilijk is. (Wat ik als een voordeel beschouw)

Enige punt wat misschien beter had gehad is het spel van de hoofdrolspeler. MIjn inziens is dat het enige verschil tussen deze en lost in Translation. En terwijl ´Lost in...´ een stuk beter is.

Dus dan moet het vooral aan de acteur liggen denk ik.

Laatste pakweg 25 minuten waren pakkend. Daarvoor redelijk saai. Sommige momenten duurden te lang en het voortdurend scoren bij domme blondjes begon ongeloofwaardig en ook beetje irritant te worden. Sofia Coppola heeft alles al verteld wat ze wilde vertellen in Lost in Translation vermoed ik. Al met al ook weer niet slecht en voor het fraaie slot toch een dikke voldoende. 3*

Het einde deed me een beetje aan Lost in Translation, met dat lawaai van de helicopter..

Vond het een prima film, maar had van mij veel schrijnender gekunt, vond het vaak oppervlakkig blijven. Geen last van 'traagheid' gehad, ik waardeer juist hoe alles uit vergroot kan worden door tijd in deze film.

Ik vond het maar een tussendoortje. Uitgebluste acteur die zich een beetje door zijn leven sleurt en droogkomische situaties tegen komt, we zagen het eerder al in Coppola's Lost In Translation en die was toch een stuk sterker. Ik had hier dan ook vaak het gevoel dat ze nog wat anecdotes over had en daar nog maar een extra script mee heeft geschreven. Het is te hebben vanwege het voortkabbelende sfeertje maar bijzonder wordt het nergens.

Grotendeels behoorlijk plotloos, maar gek genoeg deert dit de film voor lange tijd niet. En als het dan enigszins begint te knagen gebeurd er eindelijk eens wat.

Wel een iets te makkelijk einde overigens. Die in your face tactiek past totaal niet bij de rest van de film.

3,5*

En Elle Fanning is overigens een verademing. Tien keer beter dan d'r zus.

Mooie film. Erg minimalistisch, maar door Coppola's goede uitvoering blijft de film constant boeien. De film ziet er erg goed uit, en de visuele vondsten (vaak symbolisch) stapelen zich op. Er wordt veel aandacht
besteed aan details, en dit niet alleen op visueel vlak: er ligt ook een opvallende klemtoon op de omgevingsgeluiden (brandende sigaret, pingpong...).
Verder vond ik de vader-dochterrelatie erg geloofwaardig en ontroerend weergegeven. Ook de droge humor beviel me wel.

Het einde vond ikzelf juist erg passend (hoezo "in your face"??). Zoals bij zoveel goede films vat het contrast tussen begin- en eindshot de film goed samen. In het begin rijdt Johnny rondjes met z'n Ferrari. Hij geeft vol gas, maar gaat telkens doelloos weer langs diezelfde wegen. Op het heeft hij door de liefde van zijn dochter weer een doel in het leven. Hij rijdt (en wandelt) vastberaden weg, steeds rechtdoor. Waar zal hij uitkomen? Somewhere....

Waar Lost in Translation mij favoriete film is viel Somewhere jammer genoeg flink tegen.

Te traag, te weinig interactie tussen de personages en totaal geen catharsis of voldoening op het eind.

Jammer.

Lichtpuntje: Chris Pontius moet voortaan in iedere film. Die gast is hilarisch, zelfs tijdens zijn minimale screentime.

stephen dorff kon mij toch niet echt overtuigen als een uitgeblust acteur, hij kijkt nog net iets te fris uit z'n ogen.

sommige shots duurden mij veel te lang, ergeniswekkend.

zo zijn er wel meer zwakke punten in de film.

pas naar het eind toe, wint de film aan kracht.

al met al een van de mindere films van Coppola jr.

Sofia Coppola faalt in mijn ogen met haar nieuwe film.. Waar Lost In Translation nog mee door kon kan deze film niet.

Om te beginnen, de film lijkt wel een langdurig reclame van ferrari's, hippe mensen uit Hollywood, en verleidelijke vrouwen die hunzelf al maar snel weggeven in bed..

Je volgt in deze film ene Johnny Marco, wat is er boeiend aan hem? Misschien zijn lifestyle, hij rijd rond in een zwarte ferrari en kan pretty much ieder Hollywood vrouwtje wel in bed lokken door simpelweg een gezichtsuitdrukking geven.

De shots waren dan wel mooi geschoten en al maar dat is dus ook echt het enige.. Avatar gebruikt 3D en deze film de Hollywood sfeertje, de film lijkt echt nergens over te gaan.. slecht uitgewerkt en wiens fout is het ?? Dat laat ik aan de kijker zelf over, is het de acteer werk? het opbouwen van het verhaal? Wie weet.. enigste wat ik weet is dat ik dit nooit meer wil zien, enige wat ik mooi vond om te zien waren de paaldanseressen..

Het is alsof Coppola te lang blijft hangen bij ieder scene, wat is haar statement precies??

Ik begrijp dan wel het verband en al maar als ik al die glitters en glamours zie..denk ik moet er een verband zijn???

De hoofdpersonage lijkt wel een zombie in Hollywood, komt gelukkig over in de ogen van zijn omgeving maar is het zelf niet??Achja.. zal wel he

De film is dood en de hoofdpersonage lijkt wel de oorzaak te zijn van die dood..

Misschien ligt het aan mij en is het gewoon voor mij niet overtuigend genoeg, sterker nog..in mijn ogen lijkt het wel alsof er NIETS te overtuigen valt?? Misschien hoe mooi Hollywood is??

BTW, Stephen Dorff en Elle Fanning waren niet slecht in deze film.. om het even maar te dimmen.

Al snap ik wel waarom Stephen Dorff nooit echt gezien wordt als goede acteur. Maargoed het acteerwerk heeft niets te maken met wat ik ervan vind, het was in ieder geval niet slecht.. Een acteur/actrice volgt ook alleen bevelen op van de Regisseur dus dat.

Ondanks het mooie camerawerk en hoe mooi de personage door het leven gaat is neergezet is het een baggerfilm..

Avatar probeerde 3D en tegenwoordig moeten Arthouse films het doen met mooie camerawerk maar het wil niet meteen zeggen dat het de film beter maakt..

Wat de film ook probeerde, het komt bij mij in ieder geval totaal niet over..

Ik noem de film niet slecht..maar eerder mislukt.

Cijfer 2,5 (voor de moeite en de paaldanseressen)

Mislukt is ie ook niet. Als het doel was om een te trage, niet interessante film met platte personages te maken dan is dat zeker gelukt!

Deze film een reclame voor Hollywood? Het lijkt me wel duidelijk dat de film net de leegheid van het bestaan van zo'n filmster toont. Hij heeft dan wel een Ferrari, veel geld en veel (betekenisloze) seks, maar dat alles doet hem niks meer. Hij is eenzaam en verveeld. Het enige dat hem nog raakt is zijn dochter.

Je benoemt alle sterken punten van de film en kunt vervolgens alleen de paaldanseressen waarderen? Als je nu bij al je vraagtekens aanneemt dat het de bedoeling is om Marco's leven zo weer te geven dan zou je de film misschien op een andere manier kunnen gaan zien.

De vraagtekens waren cynisch bedoeld.. Ik weet precies wat Marco's hele depressie inhoud. Alleen ik kan me er niet inleven, ik ken als kijker geen medelijden met hem krijgen..

Hollywood, mooiste vrouwen, seks ermee ook nog..ferrari's.. Hallo daar dromen de meeste juist van.

Daarom zei ik ook dat de film niet slecht is maar gewoon mislukt..en de saaie momenten snap ik heus wel, Marco's leven is saai, dus wij zien het ook zo. maar alsnog..

Daarom noem ik de film niet SLECHT maar MISLUKT.. in MIJN ogen.

Maar ik zal deze film eens een keer her-kijken..want gek genoeg, kan ik de film niet uit mijn gedachtes bannen. Iets aan de film vond ik toch wel mooi (dat lees je ook uit mijn recensie)

Dus snel eens een keer her-kijken.

Ik miste de magie van Lost in Translation en haar andere films. Er waren te weinig van die heerlijke shots en iets te veel lulligheid. Vond ook het contrast tussen de scènes alleen en de scènes met Cleo te weinig aanwezig. Ook het grotendeels ontbreken van de typische Coppola-muziek was een minpunt.

Ik was wel positief verrast door deze film. Volgensmij werd er een hele mooie clue gegeven in de eerste scene waarin hij werd geinterviewd: Do you think this movie is a reflection on postmodern globalism?

Trouwens typisch eerste vraag stelde iemand gelijk na de film: Hoe loopt het nou af?!