Somewhere (2010)

Erg fijne film! Net iets minder dan Lost in Translation, maar ook deze heeft toch weer een lekkere sfeer. Mooie lange shots, af en toe gecombineerd met fraaie muziek. Het wordt ook nergens overdreven sentimenteel, mede door het uitstekende acteerwerk. Het kleine zusje is veel beter! En Chris Pontius was ook best goed. Mooie dromerige film.

4.0*

hahaha die act was zeker geniaal.. die met die tennisrackets nog beter xD verder heb ik helaas niet veel van deze film genoten..

Ik vond deze film niet bijzonder... na 1 uur en 15 minuten ook niet verder gekeken.. misschien dat het verhaal daar juist allemaal op gang gekomen zou zijn maargoed.. ik begon echt in slaap te vallen..

de scene's met die paaldanseressen krijgen 5 sterren, de rest van de film 0 sterren.. neem dan het gemiddelde en je komt uit op een 1,5

De paaldansact vat de film goed samen, het paaldansen was zo routinematig dat je erbij in slaap viel.

Tja, nietszeggende film eigenlijk,weer veel ophef omdat die Sofia Coppola hem gemaakt heeft. Ik vond er eigenlijk niks aan om het zo maar eerlijk rechtuit te zeggen. kan er niks geen verhaal of iets uithalen. 97 minuten van mijn leven vergooid zeg maar....

Saaie langdradige film...

Aangenaam verrast door deze geweldige film. Ik val toch vaak voor wat dromerige films waarin de hoofdpersoon zoekt naar het doel van zijn bestaan. Waar ik bij Lost in Translation er totaal niet in kwam. Vond ik de eerste scene al geweldig. We zien een sportwagen een aantal rondjes rijden op een circuit vanuit een statisch cameraoogpunt. Dit lijkt haast wel een filter van Coppola om aan te geven dat dit geen gewone film is. De setting is erg goed, en straalt rust uit. Maar door dezelfde rust krijgt de gevierde acteur Johnny Marco tijd om over zijn leven na te denken. Hij heeft alles maar lijkt nergens heen te gaan. Om zich enigszins te vermaken drinkt hij, slikt medicijnen en huurt strippers om de slaap te vatten. Hij krijgt opeens een last op zijn schouders waarneer zijn dochter een tijdje logeert omdat zijn Ex wat tijd voor zichzelf heeft. Juist door dit bezoek gaat hij nadenken over zijn tot dusverre bestaan en merkt dat zijn dochter misschien wel degene is die de leegte in zijn leven kan opvullen.

Toch maakt Sofia Coppola er geen zwaar drama van een behoudt de film zijn luchtige ondertoon. Daardoor krijgt de film nooit een climax of impact waardoor de film al gauw vergeten zal worden. Ik heb echter genoten van de stille shots en dit versterkt naar mijn mening de leegte van zijn bestaan.

De casting vind ik verrassend goed uitpakken. Waar Lost in Translation toch wel vooraf een betere cast had. Kiest Coppola hier voor Stephen Dorff wat toch wel een B-acteur is. Elle Fanning die vooraf in de schaduw stond van haar zus. En Chris Pontius, iemand die graag in zijn nakie danst voor de camera. Toch vind ik na afloop prima keuze's. Dorff speelt erg goed de acteur die zich kapot verveelt. Fanning geeft hier aan dat ze waarschijnlijk meer talent heeft dan haar zus. En ook Pontius doet niks verkeerd en speelt toch erg aardig de jeugdvriend van Johnny Marco.

Juist doordat de film nergens heengaat en erg oppervlakkig blijft, vind ik deze beter dan een Lost in Translation. Het leven van Johnny gaat in feite nergens heen dus waarom zo de film dit wel moeten.

De soundtrack in deze film is ook minder aanwezig. Op de Guitar Hero scenes na en het zwempartijtje is het akelig stil en komt er af en toe een korte dialoog voorbij. De stilte geeft desalniettemin de isolatie van Johnny Marco aan. De nummers die in de film zitten zijn overigens allemaal erg goed. Met wat hulp van Coppola's man.

Deze film is dan ook wel een aanklacht tegen de American Dream. De man heeft alles maar toch ook niks. Coppola bewijst maar eens dat minder ook goed is met prachtig camerawerk schotelt ze ons fantastische shots voor.

De openingsscène gaf prachtig de zinloze leegte weer. Veel meer werd het ook niet, ik heb niets tegen trage films, maar deze film had gewoon een verkeerd tempo. Ellenlange shots, stomvervelend en zoals gezegd is twee minuten de boodschap duidelijk. Nee, behoorlijk tegenvallend.

Een zinledig leven ook als dusdanig vertellen, dat is nieuw. Of niet? In het Oosten zien we een dergelijke verschijnsel misschien wel vaker. Coppola vertaalt het naar het "oppervlakkige Westen" (via het prototype van de acteur) en dat levert een potentieel interessante film is, die helaas strontvervelend is. Nergens geen diepgang, alleen maar verveling, en een protagonist waarmee je je niet kan vereenzelvigen. Echt niet te genieten kortom.

2,25* (omdat het toch een gedurfde film is)

Sofia Coppola moet dringend eens andere paden bewandelen pff een futloze prent is het!

Deze pagina alleen 0.5, 0.5 , 2 , mijn stem 2, 2, 2. Film is duidelijk niet voor iedereen.

Coppola is een erg audiovisueel ingestelde regisseur die klaarblijkelijk haar films invulling geeft naar eigen inzicht qua nostalgie, realiteit en estetica. Je moet bijna wel een gevangene van je eigen dualisme zijn wil je niet begrijpen dat bepaalde mensen gewoon een andere invulling willen geven aan een opzich al subjectief ingevulde film dan die versie die jouw goedkeuring wegdraagt.

Het is namelijk soms ook wel eens lekker om naar een film te kijken zonder in je achterhoofd beducht te moeten zijn en anticiperen op een bepaalde plotwending en politieke correctheid maar i.p.v. daarvan gewoon te genieten van het audiovisuele vuurwerk dat je pad kruist. Ik heb totaal niets met haar b-scripts, maar hoe ze altijd de juiste muziek bij de juiste scenes weet te plaatsen daar kunnen veel regisseurs niet aan tippen. Ik vind haar een beetje de vrouwelijke a-politieke Gus van Sant, die bijvoorbeeld eens niet de problemen in de derde wereld aankaart maar juist de triviale ongemakken in de decadente jet-set van hollywood en of koningshuizen, dat alles met een knipoog naar haar eigen relatieve kruiwagen-carriere.

Ook al ligt de boodschap van deze film er wel erg dik bovenop, vanaf het begin, toch vond ik het prettig om naar te kijken. Omdat het cinematografisch gewoon goed is. Sofia Coppela levert kwaliteit.

@ Snodaap Ik zie wel de verwantschap met Gus van sant, alleen vind ik Gus van Sant zelf al vrij a-politiek.

Op zich was dit een goede film. Af en toe waren de scenes iets te lang. Toch vond ik het wel een aandoenlijk verhaal. En grappig om te zien dat het mogelijk is dat er acteurs zo leven. Beetje drinken, roken, gokken, seksen, opening hier, uitnodiging daar etc. Wel leuk. Goede keuze toen het dochtertje aan het schaatsen was op het nummer 'Cool' van Gwen Stefani.

Vreemd al die lage ratings. Verwachtten al die mensen een flitsende actiefilm of zo?

Deze film raakte me meer dan ik in het begin had verwacht, vooral omwille van de langzaam openbloeiende vader-dochter relatie. Ook de dromerige, lang aangehouden shots en de locatie (ik ben verzot op films die in Los Angeles spelen) waren een pluspunt. Wat mij betreft een goeie film, waar je inderdaad de tijd voor moet nemen.

Fijn portret van de leegte van het bestaan als je schijnbaar alles mee hebt.

3,5*

Portret over een man die een een leeg bestaan leidt en dat behoorlijk ongeloofwaardig wordt gemaakt door de saaie, oncharismatische hoofdrolspeler. Het is gewoon onbegrijpelijk dat deze man in de film internationaal wordt bewonderd.

Ach, hoe succesvol hij exact is wordt helemaal niet duidelijk gemaakt. Genoeg charismaloze acteurs die voor de opening van hun film in Italië moeten opdraven en zich een Ferrari kunnen permitteren. Neem Stephen Dorff bijvoorbeeld.

Er zullen genoeg lege mannetjes in Hollywood rondlopen maar die weten het altijd (altijd!) te verstoppen achter een of andere facade van vrolijkheid of een vlotte babbel. Met deze film maakt Sofia haar punt veel te duidelijk door zelfs die moeite niet te nemen waardoor het ongeloofwaardig wordt. Sorry, maar ik heb het nog nooit eerder gezien en ik heb al heel wat gezien, jongens ( ). De leegte wordt je te veel opgedrongen.

Vermakelijk vacuüm.

Somewhere is niet van dezelfde kwaliteit als Lost in Translation, maar de regisseuse levert wederom een degelijk doch alternatief drama af. Ditmaal met de puik acterende Dorff als een filmster die zich verliest in de schaduwzijde van het beroep. Wanneer zijn dochter op de stoep staat verandert hij echter zonder te veranderen. Dit blijkt de grootste kracht van de film, omdat Coppola heel subtiel alles weet te brengen. Zo is het amper merkbaar maar wel voelbaar wanneer Dorff uiteindelijk beseft hoe gelukkig hij is. En dat alles zonder het kind in en naast hem te verliezen. Je moet het maar kunnen filmen.

De leegte van zijn filmsterrenbestaan wordt echter minder fijnzinnig gebracht, waardoor een moralistisch smaakje wordt geproefd en het duimendik bovenop liggende vacuüm terugslaat op de kijkervaring zelf. Hetgeen niet geheel de bedoeling kan zijn geweest van Francis Fords dochter. Desondanks is het loom geschoten Somewhere voldoende vermakelijk en de moeite waard voor een ieder die de, van de Hollywoodnorm afwijkende, cinema een warm hart toedraagt.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Goed.

Een redelijk dramafilm...
Niet echt spannend verhaal...
Prima acteerwerk...
Bekende acteur Stephen Dorff...
Prima achtergrond geluid (Dolby Digital)...
Mooi HD kwaliteit...
Deze film is echt voor mannen die kijkt zo graag
voor mooie vrouwen...

Wel een mooie weergave van een acteur waarbij alles aan komt waaien, de halve wereld idolaat van is, maar waarvan het leventje eigenlijk niks voorstelt. 3*/3,5*

Leegheid wordt hier mooi weergegeven? Het meest vreemde compliment dat er bestaat.

Min of meer gedwongen door vrienden om deze film te kijken, en m'n broer is idolaat over deze film en vornamelijk Lost in Translation. Maar voor mij is dit dit één van de grootste beledigingen voor het medium film die ik ooit heb mogen aanschouwen. Ik wordt gewoon kwaad als mensen haar films proberen te verdedigen, en 'dochter van' heeft nog nooit een film gemaakt die mee heeft kunnen bekoren.

Want ? Kunst mag alleen maar over mooie dingen gaan ofzo ?

Erg goede film.

Gebeurt eigenlijk helemaal niets in deze film, maar op de één of andere manier slaagt Coppola erin om een zeer gevoelige melancholische film te maken. De leegte van het bestaan van de acteur in kwestie wordt nagenoeg perfect naar het beeldscherm vertaald door vaak afstandelijke en statische shots. Lost in Translation is een warmere film, maar hier werkt de afstandelijke aanpak wel.

Zit ook best wat humor in, zij het dat deze een wat wrange nasmaak heeft.

Vader en dochter worden erg goed vertolk door Dorff en Fanning

Erg goed.

Helaas niet aan mij besteed deze film. Op zich geeft de film wel heel goed weer in wat voor wazige staat Johnny zich bevind maar ik vind het zo wazig weergegeven dat het gewoon een saai geheel begint te worden. Als je een dergelijke film maakt moet er toch een bepaalde prettige sfeer hangen of vele mooie plaatjes maar dat kon ik hier toch niet ontdekken. En dan wordt het wat mij betreft een heel slaapverwerkkend geheel.