Somewhere (2010)

Portret van een vereenzaamde, depressief ogende filmster die zijn dochter op bezoek krijgt.

In soms tergend langzame shots en scenes wordt het verhaal - zonder plot - verteld. Apathisch of als zen master wie zal het zeggen ondergaat Johnny Marco het leven dat aan zich voorbij trekt.

Door het sterke acteerwerk en de mooie shots blijft het allemaal best boeiend.

Geinig is ook de bijrol van Partyboy die de broer van Johnny speelt. Daarnaast zijn er nog wat cameos, onder andere van Benicio del Toro.

Typerend voor de film is de befscène waarbij onze held in slaap valt.

Het filmjaar 2010 lijk zo de boeken in te gaan als het jaar van de betekenisvolle befscène.

Somewhere is geen film voor een groot publiek en komt vaak leeg en verveeld over de acteerprestaties zijn dik inorde maar het is geen film die me op het puntje van de stoel liet zitten het was gewoon niet mijn film.

Best wel een mooie film, niet bijzonder, er gebeurt ook niet echt zoveel, maar de sfeer en het rustig voortkabbelende leventje van filmster Johhny Marco zijn interessant genoeg om te blijven boeien.

Een echt actief leventje heeft Johnny na z'n laatste project niet; wat roken, wat drinken, wat vrouwen, z'n Ferrari en op een gegeven moment komt z'n dochter om het hoekje kijken. Beide genieten rustig van elkaars aanwezigheid, een ijsje, het zwembad, computerspelletjes en een beetje rondrijden.

Wat deze Somewhere precies wil? Tsjah. Dochter is verwonderd over de roem van haar vader en alles wat-ie heeft, maar realiseert ook dat-ie eenzaam is en dat is het moment wanneer de tranen uitbarsten; ze weet niet wanneer ze haar moeder weer ziet. Rijkdom en roem is mooi, maar in een nogal oppervlakkige wereld weet dochter dat er belangrijkere dingen zijn om je gelukkig te voelen.

Zoiets, denk ik. Coppola komt met veel lange, rustige shots op de proppen. Veel stiltes, weinig muziek; een paar nummers, (bijna) geen score. Het geheel is sfeervol en mooi geschoten. Voldoende.

Niet helemaal geslaagd, wel de moeite waard. Hier en daar doet de film wel wat denken aan Lost In Translation, vooral door de thema's van eenzaamheid en vervreemding. Dorff is in ieder geval uitstekend in de hoofdrol. Gelukkig maar, aangezien een echt plot ontbreekt, waardoor je als kijker op de personages bent aangewezen voor enig houvast. Uiteindelijk hangt de film iets teveel als los zand aan elkaar om echt indruk te maken, al zijn de individuele scenes, vaak bestaande uit sfeervolle lange takes, wel goed gedaan. Het einde is ook iets te nadrukkelijk symbolisch.

Dit is een verrassend mooie film, met de nadruk op mooi.

Ieder shot is stijlvol zonder abstract te zijn en weet zonder inhoud toch te boeien. De sfeer van het luxe maar afstandelijke wordt goed overgebracht en ik me goed kan indenken dat je daar een eenzaam leven leidt.

Dorff speelt in deze setting zijn rol erg geloofwaardig. Hij weet Johnny Marco toch enigszins sympathiek maar met lichte sterallures neer te zetten. Zijn lege bestaan wordt vooral gekenmerkt door het doelloos rondrijden in z'n Ferrari (waarvan het geluid overigens erg goed ten gehore gebracht wordt), oppervlakkige relaties en eenzaamheid.

Het in beeld brengen van een leeg bestaan wordt boeiend in beeld gebracht, wat vooral knap is omdat er weinig gebeurd en nog minder wordt gezegd.

Deze film zal geen groot publiek trekken en nog minder zal kunnen bekoren. Somewhere is ieder geval een film die me erg ligt en waarmee ik me tot het eind prima met het goede spel en de mooie beelden heb vermaakt.

3.5*

Ik heb het oprecht geprobeerd maar uiteindelijk waren de prachtige sonore klanken die uit de uitlaat van de ferrari kwamen toch het meest interessante aan de film en dat is niet omdat ik een autofanaat oid ben.. Er gebeurt telkens net niks. Nadat hij een mooie dame in ee cabrio tegenkomt denk je dat er eindelijk iets gaat gebeuren maar nee hoor.. Vervolgens denk je dat die geheimzinnige smsjes de film nog naar een spannend hoogtepunt gaan brengen maar zelfs daar wordt niets mee gedaan. Na twee scenes met de ferrari (na +- 5 minuten) heb ik een andere tactiek geprobeerd. Ik heb de film op 2x snelheid gekeken. Dan is het best te doen en zijn de scenes de helft zo lang.

Nooit echt een fan geweest van Sofia, maar toch al haar (door mij geziende) films vond ik wel een aparte stijl hebben. Het wekt nieuwschierigheid op en stelt niet teleur maar je word er ook niet heel enthousiast van. Somewhere is dan nog een stukje erboven op. De film neemt werkelijk heel lang haar tijd, wat natuurlijk het personage Johnny enorm versterkt in zijn doen en laten. Ook Cleo weet een enorme realistische en sympathieke rol neer te zetten. Toch vind ik het een inhoudloze film. Ik heb te veel films gezien om dit experimenteel of ''anders'' te noemen. Ik zie weinig detail en de grootste clichés komen aanbod. Nu heb ik normaal gesproken geen problemen met clichés verhaalfragmenten, maar in deze film stoorde het een klein beetje. Had het gevoel dat de film heel intelligent wilde overkomen, maar in mijn ogen een gefaalde missie. Toch ook zeker positieve punten gezien, zo is het enorm mooi gefilmd en zijn Johnny en Cleo enorm goed gecast. De acteer prestaties doen niks weg van de nogal eentonige film. Tegenstrijdige punten, met wat sympathie voor Sofia, een voldoende. 3 sterren

Had wat het gevoel dat Coppola met Somewhere haar grote succesnummer Lost In Translation nog eens dunnetjes wou overdoen. Wéér een uitgebluste filmster, wéér iemand die opnieuw leven in hem blaast en wéér idiote buitenlanders (dit keer Italianen ipv Japanners). Maar de magie van LiT bleef een beetje uit.

Wel een knappe prent hoor, maar er mist iets. Het is allemaal nogal vrijblijvend en echt meevoelen met Johnny zit er niet in. Stephen Dorff komt nochtans uitstekend voor de dag. Compleet apathisch slaagt hij er toch in charmant te zijn en bijna voortdurend een bepaalde cool uit te stralen. Ook Elle Fanning doet het prima.

Dit alles wordt op sobere manier in beeld gebracht, met heel rustig camerwerk. De look van Somewhere mag er best wezen, maar komt nergens in de buurt van de prachtige Tokyo-by-night-beelden. Geldt ook voor de muziek, die hier gewoonweg bijna niet aanwezig is. Wel een geweldig nummer van The Strokes.

Op zich wel mijn soort film en ik heb ook genoten, maar daar blijft het bij. 3,5*

Een potentieel cliché en sentimenteel verhaal (verveeld acteur leert zichzelf kennen via zijn dochter), wordt in de handen van Sofia Coppola een fijn naturel en oprecht drama, waarin emoties niet worden uitgesproken maar karakterontwikkeling aanwezig is voor de meer oplettende kijker.

Coppola laat zich niet ophaasten en propt haar film vol met kleine gebeurtenissen die ieder ander regisseur op de montagetafel zou laten liggen, omdat het niet zoveel toevoegt aan het verhaal. Een echt plot is dan ook niet aanwezig, Somewhere is meer het tijd doorbrengen met een aantal personages. Maar hoewel dat ongeforceerde erg lekker werkt, voelt het ook helaas wat leeg aan. Hoewel nergens sentimenteel, wordt het ook nergens echt emotioneel - en ook dat is natuurlijk een probleem.

Daarnaast is haar film weinig origineel (Dorff's personage is vooral een variatie op Marie Antoinette en Bill Murray's karakter in Lost in Translation) en lijkt ze niet bijster te groeien als regisseuse (ook al is ze al veel verder dan menig regisseur met haar ervaring). Somewhere is daarmee een lekker tussendoortje, maar overtuigt niet als hoofdgerecht.

Sofia Coppola's Somewhere

Na een uitstapje naar "de Nieuwe tijd" keert Coppola weer terug naar haar meest succesvolle film Lost In Translation. De paralellen naar die film zijn dan ook niet te missen. Was het in LIT een eenzaam meisje in een vreemd land, is het hier een eenzame filmster in een vreemd hotel.

Uitstekend gespeeld door Stephen Dorff, en geweldig bijgestaan door Elle Fanning het zusje van Dakota. Alles weer gefilmd op die trage, dromerige manier die typisch Sofia Coppola eigen is. Wat me opviel was hoe groot het verschil is in sfeer als Cleo bij Johnny Marco in de buurt is. Zonder haar is hij bijna apatisch en zonder levensvreugde. Hoewel ik best een weekje of twee met hem zou willen ruilen, druipt de eenzaamheid en verveling er van af. Daar kunnen twee blonde paaldanserressen niets aan veranderen. Maar als hij samen met zijn dochter is wordt er gelachen, gekletst en gezwommen, heel herkenbaar alhoewel mijn dochter pas drie is.

Ook heb ik veel bewondering voor hoe naturel de scenes er uit zagen, zelfs met Chris Pontius van Jack-ass. De verhaaltjes die hij vertelt tijdens Guitarhero of een ander spelletje op de Wii lijken wel improvisaties en alsof ze elkaar al jaren kennen. Erg knap!

Waarom ik de film dan maar een 3.5 geef is omdat er niet echt een leidraad door de film loopt. Bij LIT blijf je de hele film een soort spanning houden of de twee hoofdpersonen voor elkaar zullen vallen of niet ondanks het leeftijd verschil. Dat miste ik heel erg, nu zitten we te kijken naar de perikelen van Johnny en Cleo zonder een idee te hebben waar het naar toe zal leiden.

Ondanks dat toch een sterke film

3.5

Érg fijne film.

Ik wist er -zoals eigenlijk altijd- van tevoren weinig vanaf. Maar één ding wist ik wel. Dit zou een film voor mij moeten zijn. Precies waar ik van houd in een film. Een beetje vaag, erg fijn sfeertje, weinig (nadruk op) verhaal, dat waar zovelen niet van houden.

Somewhere is soms geweldig droog, Dorff speelt zijn rol perfect en zijn dochter is erg schattig. Er zullen veel mensen afknappen op het einde. Of nog erger, op de geheimzinnige smsjes of omdat er ´niks gebeurd´. Zelf vond ik het einde ook niet geweldig, net wat té nietszeggend. Een iets boeiendere laatste tien minuten hadden de film een halfje meer op kunnen leveren. Dat er niks met de mysterieuze smsjes gedaan wordt, vind ik juist geweldig. Kan daar enkel smakelijk om lachen. Een minimalistische, afstandelijke versie van Lost in Translation. Duidelijk dat minder mensen dit goed gaan vinden.

Hele dikke 4*

Somewhere is een film die niet in 1 zin is te omschrijven.
Ik vond het niet typisch een Coppola film, bij Coppola ben ik juist veel muziek gewend en dat heeft deze film amper.
Wat ik wel erg positief vond was de voelbare leegte die het hoofdpersonage doormaakte, hij kon alles krijgen maar voelde zich zeer duidelijk totaal niet gelukkig.
Vanaf het moment dat Cleo in beeld verschijnt zie je Johnny steeds meer bijtrekken, maar niet op een erg opvallende manier maar beetje bij beetje, dit vond ik juist een positief punt en het maakte de film ook realistischer.
Wat ik wel jammer vond is dat er met dit verhaal meer gedaan had kunnen worden, zo vond ik het einde nogal makkelijk en snel gedaan in vergelijking met de rest van de film.
Maar ook Cleo mocht wel wat meer scenes hebben, vond dat toch wel de beste scenes.

Aardig filmpje dus, maar Somewhere mag nog niet in de schaduw staan van Lost in Translation of Virgin Suicides.

3*

Vond het toch wel overduidelijk weer een Coppola productie, komt vooral door die rustige en prachtige camerahoeken die ze weet uit te kiezen.

Had wel wat moeite om in de film te komen, want het begint gewoon te rustig(eerst een paar minuten naar een racende auto kijken en dan een paar minuten naar paaldanseressen). Wanneer Cleo eenmaal in de film komt wordt de sfeer wat relaxter en kan je op een droog gefilmde manier genieten van de dingen die ze met z'n tweetjes doen.

Verder weinig verhaal en niet extreem veel dialogen. Ik vind Somewhere eigenlijk een Lost in Translation Light, met Los Angeles ipv Tokio als setting, wat ook net een stukje minder is.

Voldoende

3*

Bijzonder prettige film over een acteur die uit zijn routine wordt gehaald door zijn dochter. Sterk spel, mooie camera perspectieven en een fijn tempo. Stephen Dorff zette naturel zijn personage neer en het was leuk om Chris Pontius eens niet in zijn blote reet te zien braken.

Een film die je zeker bijblijft zegt 'Moonwalker'. Een film die je heel snel vergeten zal zijn zegt 'Wibro'.

Er gebeurde eigenlijk helemaal niks in dit 'drama'', nou ja niks. Die paaldansers waren natuurlijk best wel geinig maar voor de rest was de film een en al leegheid. Zo leeg dat het mij af en toe aan La Dolce Vita van Fellini deed denken. Maar goed die Johnny leefde ook in een wereld waar verveling troef was. Wat dat betreft had Sofia Coppola zijn wereld niet beter kunnen verfilmen. Maar ja, een film moet natuurlijk ook kunnen boeien en dat deze film absoluut niet. En van een regisseur als Sofia Coppola die oa toch respectabele films maakte zoals The Virgin Suicides en Lost in Translation mocht je toch iets meer verwachten.

2,0*

Aardige sympathieke film met een wat nare boodschap... Dromen we allemaal al jaren van Ferrari's, paaldansende tweelingen, reizen van het ene hotel naar het andere - blijkt dat het toch ook weer niet te zijn

Mooi in beeld gebrachte ledigheid en verveling, vooral door het contrast als de dochter op bezoek is. Sofia Coppola heeft een prettige stijl van filmen, die goed bij dit verhaal aansluit. In dit geval levert dat een mooie sfeer op, en een fijne film - maar toch ook geen hoogvlieger.

Het lijkt wel alsof Sofia Coppola haar eigen Lost in Translation nog eens aanzette en bij haarzelf dacht: "Hier heb ik best een goede film gemaakt, maar het is nog iets te heftig allemaal. Er is teveel plot en emotie. Als ik de romantiek verwijder wordt het pas echt goed." Daar kwam dan Somewhere uitrollen, een film die ontzettend verwant is aan Coppola's bekendste film. Nou staat Lost in Translation niet bepaald te boek als een heftige film en mensen die dat al te minimalistisch vonden zullen nooit door Somewhere heengeraken. Coppola laat plot bijna geheel voor wat het is en zoekt met uitzondering van twee late en korte scènes de grotere emoties niet op.

Het is een van de meest minimalistische films van een grote Amerikaanse regisseur geworden. Verwacht dus veel scènes waarin wat rondgereden wordt, of er wat gewandelt wordt door hotelgangen of scènes waarin Dorff aan de kant van het zwembad ligt of zich inspant om een sigaret aan te steken. Dit wordt afgewisselt met wat 'grotere' scènes, zoals het moment waarop Dorff een masker laat maken voor een filmproductie (een schitterende scène, duidelijk een hoogtepunt van 2010) of in slaap valt tijdens... ja. Het wordt allemaal gebracht met een droog gevoel voor humor waardoor het allemaal nog lichter aanvoelt. Sommigen noemen de film pretentieus, maar ik vind hem juist erg licht en simpel. Ik denk niet dat er veel betekenis in zit. Het is een portret van een man die zich met niemand behalve zijn dochtertje verbonden voelt. Wat Coppola hier doet is erg dicht bij Johnny komen en de scènes zo weer te geven dat je voelt wat hij voelt. Ik kan er geen pretentie in vinden. Dat men het saai zou kunnen vinden is gemakkelijker voor te stellen, maar dit was eigenlijk precies wat ik gisteren wilde: een rustige, sfeervolle film waar weinig in zou gebeuren. En dan kreeg ik en er valt vanuit dat oogpunt weinig te bekritiseren. De uitwerking is gewoon erg sterk.

Ik heb slechts kleine kanttekeningen, zoals dat de faam van Johnny wat onduidelijk is. Aan de ene kant lijkt de film te beweren dat hij een grote ster is, aan de andere kant wordt hij zelden herkent en zou je zeggen dat hij wat meer entourage zou hebben, of op zijn minst een agent of assistent die hem begeleidt. Ik denk dat Coppola dat heeft laten vallen om Johnny wat meer geïsoleerder te maken, maar het voelt als valsspelen. Ook het aantal vrouwen dat met Johnny naar bed wil voor oppervlakkige seks is zo overdreven dat het wat meer doet denken aan James Bond. Daarbij kun je trecht opmerken dat de film niet heel diep in je emoties graaft, maar dat vond ik hier wel even prettig.

Een aangename, kleine film.

4*

Aparte film, maar zeker geen verkeerde film. Maar het is duidelijk dat deze film absoluut niet voor iedereen te doen is, want er gebeurd niet heel veel. De karakters zijn behoorlijk goed uitgewerkt en ook heel sterk gespeeld maar ja het verhaal, dat stelt niet zoveel voor. Toch vond ik de film absoluut niet saai, en zeker visueel was het een strakke film. Echter vond ik een aantal shots, zoals de uitzoomende shot bij het zwembad en het begin met die auto, net iets te langdradig. Dat had van mij wel wat minder gemogen. De cast is erg goed. Ik ben helemaal niet zo bekend met Dorff speelt heel sterk, wat ik best knap vind voor zo'n rol. En Elle laat zien dat Dakota niet de enige in de familie is met talent. AL was ik het meest verbaasd dat Chris Pontius (Wildboyz en jackass) in zo'n film uit de verf kon komen.

3.5*

Relaxte sfeervolle schets dat enerzijds het romantische Hollywoodleven afbreekt, maar het op een bepaalde manier ook wel versterkt door de cliché's van een stortvloed aan mooie vrouwen, lekker weer en half dronken je dagen doorkomen. Ook dat gegeven zelf is wat cliché, maar het werkt wel.

Eigenlijk vond ik het uiterlijke zelfbesef op het einde niet helemaal goed gepast, want ook zonder dat had je wel door dat hij er uiteindelijk niet veel aanvond. Daarvoor zit er ook helemaal geen misplaatst drama in, wat wel erg fijn was, op zo'n dramatische wending zat je eigenlijk ook niet te wachten, en Coppola houdt zich nog aardig in tegen het einde. De relatie met het dochtertje was goed uitgewerkt vond ik. Belangrijkste uiteindelijk was misschien wel de nodige humor, een paar erg leuke scenes.

Goed ingetogen gespeeld ook van alle acteurs, en de film ziet er mooi en zomers uit. Ook de soundtrack beviel me bij vlagen best wel.

3.5*

Grotendeels behoorlijk plotloos, maar gek genoeg deert dit de film voor lange tijd niet. En als het dan enigszins begint te knagen gebeurd er eindelijk eens wat.

Wel een iets te makkelijk einde overigens. Die in your face tactiek past totaal niet bij de rest van de film.

3,5*

En Elle Fanning is overigens een verademing. Tien keer beter dan d'r zus.

Aangenaam verrast door deze geweldige film. Ik val toch vaak voor wat dromerige films waarin de hoofdpersoon zoekt naar het doel van zijn bestaan. Waar ik bij Lost in Translation er totaal niet in kwam. Vond ik de eerste scene al geweldig. We zien een sportwagen een aantal rondjes rijden op een circuit vanuit een statisch cameraoogpunt. Dit lijkt haast wel een filter van Coppola om aan te geven dat dit geen gewone film is. De setting is erg goed, en straalt rust uit. Maar door dezelfde rust krijgt de gevierde acteur Johnny Marco tijd om over zijn leven na te denken. Hij heeft alles maar lijkt nergens heen te gaan. Om zich enigszins te vermaken drinkt hij, slikt medicijnen en huurt strippers om de slaap te vatten. Hij krijgt opeens een last op zijn schouders waarneer zijn dochter een tijdje logeert omdat zijn Ex wat tijd voor zichzelf heeft. Juist door dit bezoek gaat hij nadenken over zijn tot dusverre bestaan en merkt dat zijn dochter misschien wel degene is die de leegte in zijn leven kan opvullen.

Toch maakt Sofia Coppola er geen zwaar drama van een behoudt de film zijn luchtige ondertoon. Daardoor krijgt de film nooit een climax of impact waardoor de film al gauw vergeten zal worden. Ik heb echter genoten van de stille shots en dit versterkt naar mijn mening de leegte van zijn bestaan.

De casting vind ik verrassend goed uitpakken. Waar Lost in Translation toch wel vooraf een betere cast had. Kiest Coppola hier voor Stephen Dorff wat toch wel een B-acteur is. Elle Fanning die vooraf in de schaduw stond van haar zus. En Chris Pontius, iemand die graag in zijn nakie danst voor de camera. Toch vind ik na afloop prima keuze's. Dorff speelt erg goed de acteur die zich kapot verveelt. Fanning geeft hier aan dat ze waarschijnlijk meer talent heeft dan haar zus. En ook Pontius doet niks verkeerd en speelt toch erg aardig de jeugdvriend van Johnny Marco.

Juist doordat de film nergens heengaat en erg oppervlakkig blijft, vind ik deze beter dan een Lost in Translation. Het leven van Johnny gaat in feite nergens heen dus waarom zo de film dit wel moeten.

De soundtrack in deze film is ook minder aanwezig. Op de Guitar Hero scenes na en het zwempartijtje is het akelig stil en komt er af en toe een korte dialoog voorbij. De stilte geeft desalniettemin de isolatie van Johnny Marco aan. De nummers die in de film zitten zijn overigens allemaal erg goed. Met wat hulp van Coppola's man.

Deze film is dan ook wel een aanklacht tegen de American Dream. De man heeft alles maar toch ook niks. Coppola bewijst maar eens dat minder ook goed is met prachtig camerawerk schotelt ze ons fantastische shots voor.

Vermakelijk vacuüm.

Somewhere is niet van dezelfde kwaliteit als Lost in Translation, maar de regisseuse levert wederom een degelijk doch alternatief drama af. Ditmaal met de puik acterende Dorff als een filmster die zich verliest in de schaduwzijde van het beroep. Wanneer zijn dochter op de stoep staat verandert hij echter zonder te veranderen. Dit blijkt de grootste kracht van de film, omdat Coppola heel subtiel alles weet te brengen. Zo is het amper merkbaar maar wel voelbaar wanneer Dorff uiteindelijk beseft hoe gelukkig hij is. En dat alles zonder het kind in en naast hem te verliezen. Je moet het maar kunnen filmen.

De leegte van zijn filmsterrenbestaan wordt echter minder fijnzinnig gebracht, waardoor een moralistisch smaakje wordt geproefd en het duimendik bovenop liggende vacuüm terugslaat op de kijkervaring zelf. Hetgeen niet geheel de bedoeling kan zijn geweest van Francis Fords dochter. Desondanks is het loom geschoten Somewhere voldoende vermakelijk en de moeite waard voor een ieder die de, van de Hollywoodnorm afwijkende, cinema een warm hart toedraagt.

Met dank aan A-film voor het recensie-exemplaar.

Goed.

Een redelijk dramafilm...
Niet echt spannend verhaal...
Prima acteerwerk...
Bekende acteur Stephen Dorff...
Prima achtergrond geluid (Dolby Digital)...
Mooi HD kwaliteit...
Deze film is echt voor mannen die kijkt zo graag
voor mooie vrouwen...

Wel een mooie weergave van een acteur waarbij alles aan komt waaien, de halve wereld idolaat van is, maar waarvan het leventje eigenlijk niks voorstelt. 3*/3,5*

Erg goede film.

Gebeurt eigenlijk helemaal niets in deze film, maar op de één of andere manier slaagt Coppola erin om een zeer gevoelige melancholische film te maken. De leegte van het bestaan van de acteur in kwestie wordt nagenoeg perfect naar het beeldscherm vertaald door vaak afstandelijke en statische shots. Lost in Translation is een warmere film, maar hier werkt de afstandelijke aanpak wel.

Zit ook best wat humor in, zij het dat deze een wat wrange nasmaak heeft.

Vader en dochter worden erg goed vertolk door Dorff en Fanning

Erg goed.

Helaas niet aan mij besteed deze film. Op zich geeft de film wel heel goed weer in wat voor wazige staat Johnny zich bevind maar ik vind het zo wazig weergegeven dat het gewoon een saai geheel begint te worden. Als je een dergelijke film maakt moet er toch een bepaalde prettige sfeer hangen of vele mooie plaatjes maar dat kon ik hier toch niet ontdekken. En dan wordt het wat mij betreft een heel slaapverwerkkend geheel.

Sofia Coppola herpakt zich na Marie-Antoinette

Ik weet nog dat ik voor het eerst aan het werk van Sofia Coppola begon met Marie-Antoinette. Ik had al veel goeds gehoord over de bekende dochter van en was toen erg benieuwd naar haar 3 films. Marie-Antoinette viel me echter zo lelijk tegen dat ik besloot om rechtsom te keren als ik nog iets van de regisseuse tegen kwam. Het was echter bij toeval dat ik The Virgin Suicides zag en toen was de liefde opeens erg groot. Ik besloot om Lost in Translation ook nog te proberen en wat ik daar zag heeft me blij gemaakt. Copolla ging van absolute teleurstelling naar een regisseuse die ik meer in het oog wou houden en met Somewhere zet ze een reeks van successen voort.

Het is dan ook enorm bizar dat dit een lagere score krijgt dan Marie-Antoinette maar bon, ergens begrijp ik het ook wel. Somewhere is een film geworden die meer lijkt te bestaan uit momentopnames dan het vertellen van een coherent plot. We volgen Johnny Marco, een uitgebluste acteur, die door de komst van zijn dochter terug met twee voeten op de wereld wordt gezet. Het is een uitgekauwd verhaal maar Coppola weet de leegheid van het bestaan van Johnny op zo'n treffende manier weer te geven dat ik me er totaal niet aan stoorde. Er gebeurt niet veel, er is geen spanning en er is zeker helemaal geen sprake van een plot maar toch slaagt Coppola er in om je als kijker geboeid te houden met de levensstijl van Johnny. Somewhere zit dan ook vol met prachtige scènes zoals het moment waar Johnny zich een masker voor een film laat aannemen of gewoon het lekker luieren bij het zwembad. Coppola maakt zo min mogelijk gebruik van dialoog (het duurt dan ook al een kwartier eer de eerste woorden gesproken worden) en laat de beelden voor zich spreken. Prachtig in ieder geval.

Stephen Dorff staat mij enkel bekend uit Alone in the Dark en dat is nu niet direct een wapenfeit om over naar huis te schrijven. Dit doet hij echter uitmuntend want hij weet een erg sterke chemie met Elle Fanning op het scherm te brengen. Chapeau trouwens aan de jonge Elle want met een rol als dit laat zie zien dat ze later nog wel eens erg veel in haar mars kan hebben. Het samenspel tussen vader en dochter (in de film natuurlijk) voelt erg getrouw aan en het is genot om naar te kijken. Somewhere baseert zich voornamelijk op deze twee personen maar heeft in de bijrollen nog wel wat leuks te bieden. De cameo van Benicio Del Toro is leuk maar het is vooral Chris Pontius die nog weet te verbazen. Vooral de momenten waar hij met Fanning samenspeelt zijn om van te smullen. Zeker als je bekijkt dat het praktisch allemaal improvisatie is. Van mij is de Gouden Leeuw die Coppola kreeg op het filmfestival van Venetië meer dan terecht. Ondertussen is het rumoer wat gedaald maar indertijd kreeg de film veel controverse rond het winnen van deze prijs doordat het hoofd van de jury Quentin Tarantino was, een vroeger vriendje van Coppola.

Een erg mooie maar trage film die voor velen waarschijnlijk te traag zal zijn. Coppola schetst hier een handvol erg mooie scènes en weet voor de rest een consistent niveau te houden. Hoewel de film geen strak omlijnd verhaal heeft blijft het in zijn geheel boeien en en dat is voornamelijk ook te wijten aan een wel erg sterke cast.

4*

Wat een geweldige opening heeft deze film met de dansende fraaie tweeling

Het verhaal is verder niet echt bijzonder en de film kabbelt dan ook naar het einde zonder dat er iets leuks of verrassends gebeurt . Al met al dus een vrij saaie en slome bedoeling die alleen door het best regelmatig aanwezige vrouwelijke schoon nog het uitkijken waard is. Visueel is deze film best aardig (ook het geluid is best mooi, zeker als hij met de Ferrari gaat rijden) en ook beide hoofdrolspelers Stephen Dorff en Elle Fanning deden het goed. De laatste kan overigens wel (nog) niet tippen aan haar oudere zus Dakota. Overigens wel grappig dat Chris Pontius vooral bekend als de stripper uit Jackass in deze film een rolletje heeft.

Ontroerende momentopnamen

Veel kritiek op dit meesterstukje van Sofia Coppola gaat naar de overtuiging dat dit iets te veel doet denken aan dat andere kunstwerk van haar, Lost in Translation. Maar naast een traag tempo en welgestelde hoofdpersonages is Coppola hier een totaal andere richting in geslagen: waar Lost in Translation draait om twee individuen die verdwaald zijn in een oppervlakkige moderne wereld, kent steracteur Johnny Marco in Somewhere zijn wereld juist op zijn duimpje. En er mist iets tussen al die mooie vrouwen, snelle auto’s, peperdure hotelkamers en luxe zwembaden. Als twee schaars geklede paaldanseressen een nogal knullige act opvoeren, valt Johnny van verveling zelfs in slaap.

In plaats dat de kijker in Somewhere in de wereld van Johnny wordt geplaatst, plaatst Coppola hem in de positie van de kijker: hij wordt een passieve observant van de wereld om hem heen. En misschien dat juist daarom identificatie met een man die zo ver van ons verwijderd staat mogelijk wordt. Want hoe onsympathiek Johnny ook is, zijn apathische reacties op die soms surrealistische extravagantie is begrijpelijk, evenals de onpersoonlijke leegte die hierin besloten ligt. En daar ligt de kracht van Somewhere: Coppola’s vaardigheid die leegte vast te leggen met een hypnotiserende schoonheid.

Hij heeft alles, maar doordat Johnny beslist geen knuffelbeer is, heeft hij nauwelijks vrienden en leidt hij maar een eenzaam bestaan in dat enorme hotel. Enkele one-night-stands met vrouwelijk schoon bieden maar weinig soelaas. Pas als Cleo, zijn dochter uit een mislukt huwelijk, bij hem over de vloer komt, ontvangt hij dat wat hij mist in zijn dagelijks bestaan: onvoorwaardelijke liefde. Wat voor egoïst hij ook mag zijn, hij is en blijft ten slotte haar vader.

De verhouding tussen de twee wordt gelukkig nergens sentimenteel. Coppola laat ons daarentegen droge momentopnamen zien van hun periode samen: badderen in het zwembad, Guitar Hero spelen, eten bestellen, autoritjes maken, op en neer naar Italië voor papa’s première en meer van dat soort dingen. De ontroering zit ‘m in de vanzelfsprekendheid waarmee de twee met elkaar omgaan. De komst van Cleo is geen grootse gebeurtenis na jaren van afwezigheid, maar een ritueel dat nu eenmaal bij de gedeelde voogdij hoort. Af en toe komt ze langs en doen ze leuke dingen. Wetende dat het weer een keer ten einde zal komen maakt de opgevulde leegte die Johnny in die dagen ervaart alleen maar zwaarder.

Het maakt het drama kleinschaliger en intiemer dan te verwachten viel met de wereld van showbusiness als decor. Daarom is het eindshot misschien iets te beladen: nadat Johnny volkomen impulsief de hotelreceptie gebeld heeft om uit te checken neemt hij de auto en begint te rijden, naar God weet waar. Somewhere. Dan zet hij het bakbeest aan de kant van de weg en gaat lopen, met een glimlach op zijn gezicht. Het besluit om zijn leven weer op te pakken wordt tot bijna clichématige proporties opgeblazen, terwijl het weifelende telefoongesprek met de receptie van een paar minuten ervoor misschien een passender einde was geweest.

Maar goed, we hebben het hier over de enige smet op een verder smetteloze film.

Ik verwachtte een afgezaagd statement over de leegheid van showbusiness, maar kreeg in plaats daarvan een prachtig ongedwongen portret van een vader-dochter relatie te zien. Meanderend qua structuur met veel ontwapenende momenten. Gaat bij hier en daar een beetje de Antonioni tour op, al is Coppola veel minder subtiel: de flauwe ontknoping lijkt een toegeving van Coppola's kant om een film zonder narratief wel een traditionele Hollywood 'resolution' te geven. Hoogtepunt is de hypnotiserende schaatsscène.