Somewhere (2010)

Goeie film waarin een beroemde Hollywood-acteur met een nogal inhoudsloos leven meer tijd doorbrengt met zijn 11-jarige dochter. Niet echt een verhaal maar meer een voyeuristisch kijkje in het privé-leven van het hoofdpersonage. Door het redelijk statische camerawerk en relatief weinig dialoog hebben de scenes soms een hypnotiserende uitwerking. Stephen Dorff is goed gecast en de jonge Elle Fanning doet het prima.

In alles een Sofia Coppola. Ik heb Marie-Antoinette en The Bling Ring nog voor de boeg, maar het begint wel herkenbaar te worden. Mensen die in oppervlakkige werelden zoeken naar wat meer houvast. Al begrijpt de hoofdpersoon de wereld niet in The Virgin Suicides, zijn de hoofdpersonen verdwaald in Lost in Translation en is de wereld in deze film maar al te bekend en lijkt Dorffs karakter zich er een beetje in te vervelen. Dan komt er ineens een dochter voorbij. Voer voor een uiterst sentimentele film, maar zo is Coppola godzijdank niet.

Coppola gebruikt minder plot dan in de twee genoemde films (ik heb de puzzel nog niet compleet, maar het lijkt wel of ze per film meer plot schrapt) en dat werkt. De scenes hebben zeggingskracht genoeg en de sfeer is consequent genoeg om de film te dragen. Jammer van het einde. Kost de film een half punt. En of ik nog vijf van deze films wil weet ik ook niet zeker. Maar dit was goed.

3.5*

Opnieuw een film over eenzaamheid en de leegheid van het bestaan van Coppola. Vind het lastig medelijden (al was dat niet direct de bedoeling, het ging meer over de desillusies van beroemd zijn) te krijgen met een hollywood ster die contant omringd wordt door mooie vrouwen en auto's ook al is het punt juist dat hem dit geen verlossing biedt, itt zijn dochter. Toch is het een eerlijke film, zonder clichés. Maar om echt indruk te maken had het wat subtieler gemogen. Coppola wil de leegheid in zo veel mogelijk langgerekte shots duidelijk naar voren laten komen. Zo duidelijk dat de stiltes wat schreeuwerig worden. Het punt dat ze wil maken ligt er wel erg duidelijk bovenop. Het is lastig om een film met de genoemde thema's zelf ook niet saai te laten worden. Coppola slaagt er niet in om dit boeiend tot en met te houden, maar zou het veelgemaakte verwijt dat het saai zou zijn zelf nooit maken. Daar is de film te sterk voor. Twijfel tussen 3 en 3,5 sterren

Prachte film over de nietszeggendheid van 'hebben', als iemand je laat zien dat het gaat om 'wezen'. Het lege filmsterren bestaan dat Dorff in deze film leeft wordt fantastisch neergezet, bijvoorbeeld in de openingscene. De spiegel wordt hem voorgehouden door zijn dochter, gespeeld neergezet door Elle Fanning. Deze jonge actrice heeft een gouden toekomst voor zich, hou haar in de gaten!

De liefde van de dochter voor haar vader, die haar nauwelijks aandacht heeft geschonken, is ontroerend. Gedurende de film wordt de succesvolle auteur met zijn zielloze bestaan, geleidelijk aan een vader die ontdekt wat houden van zijn dochter inhoudt en ziet dat het leven meer is dan sex, drugs en rock and roll.

Gelukkig worden de clichés omtrent deze thema's vermeden door Coppola, en maakt ze er een subtiele en toch indringende film van en durft ze haar tijd te nemen om het verhaal te ontvouwen.

Sofia Coppola overtuigde me met The Virgin Suicides, maar vond haar Lost in translation toch iets minder. En met haar Bling Ring ging het helemaal bergaf. Ik verwachtte me dan ook niet echt aan dit pareltje. Toch gezien door de trailer en de inhoud.

De film lijkt cliché te lopen in het begin. Vader is acteur die leeft naar het geld dat hij verdient. En dan niet met mooie luxe, maar met feestjes en sex. Dag in dag uit, als een sleur. En dochter die voor de deur staat, waar hij zogezegd plots voor moet zorgen. Dat is het beeld dat je misschien zou hebben, maar al snel zie je dat ondanks zijn dagelijkse sleur, hij toch wel een mooie band heeft van vader en dochter. En hij zijn plicht met plezier doet om voor haar te zorgen. Het mooie aan deze film is vooral dat door omstandigheden vader en dochter wat langer bij elkaar zijn en Johnny juist door die momenten open bloeit en stilaan begint te beseffen hoe zijn leven verloopt. Dat loopt zo gemoedelijk en mooi. Coppola neemt de tijd om die emoties op een geloofwaardige manier weer te geven. Verre van cliché. De relatie tussen vader en dochter was niet slecht. Cleo was geen vreemde voor Johnny. Maar Johnny was vooral vader op de momenten dat hij zijn dochter had, daarnaast was hij feestbeest. Gaandeweg wil hij komaf maken met dat feestbeest om de vader in zich meester te laten zijn. Moest je mij niet kunnen volgen, moet je gewoon de film zien. Sfeer verwoorden is niet zo simpel in dit geval.

Stephen Dorff en Elle Fanning lijken niet meteen de topaffiche te zijn, maar zijn net wel de juiste acteurs op de juiste plaats. Zelden heeft een jonge actrice als Elle Fanning zo geloofwaardig gespeeld in een film. Meestal zijn die kindsterretjes in film irritante etters. Elle is als Cloe gewoon een kind. En de band tussen Cleo en Johnny zetten beide acteurs prachtig neer. Alles met de (weinige) mooie muziek op de juiste plaatsen en verschillende stiltes die de personages met hun emoties sterk in beeld brengen, meer moet dat niet zijn.

Mooie film die veel beter is dan verwacht. Een ontroerend pareltje.

Typische Coppola; een film om helemaal in te verzinken; met zulke breekbare en geloofwaardige scènes, dat een duidelijk narratief simpelweg overbodig is.

Het begint direct sterk met een briljante openingsscène. Daarnaast nog een pak andere rake statements, want in het leven van Johnny is een paaldansact door een blonde tweeling bovenal slaapverwekkend, ziet het illustere Chateau Marmont er helemaal niet zo bijzonder uit en gaat die extravagante Ferrari ook nog eens stuk. Jammer dat het er een enkele keer iets te dik bovenop wordt gelegd, want daardoor verliest Somewhere bij tijd en wijle juist de charme die 'm zo goed maakt.

Stephen Dorff ziet er niet echt uit als een filmster, maar speelt er wel een. Ik stel me voor dat hij een jaar of vijf geleden in een blockbuster zat die ze nu nog aan het uitmelken zijn met overbodige sequels. Het acteren lijkt hem niet meer te boeien, hij is te lui om zich elke dag te scheren, maar hij leeft wel nog het leventje van een beroemdheid: een huis met zwembad, een dure sportauto; seks, drugs en rock & roll. Vrouwen ziet hij als een vluchtig genot; hij wil niet dat ze hem achteraf lastigvallen met telefoontjes of sms'jes.

Wanneer zijn dochter Cleo plots opdaagt - vertolkt door de meest getalenteerde van de twee zusjes Fanning - moet hij opeens een heel andere rol spelen. Zij ziet hem niet als een sexy vedette, maar als de vader die ze nodig heeft. Sofia Coppola identificeert zich ongetwijfeld met dit personage, want als dochter van een filmmaker groeide ze zelf op in hotels en te midden van koortsachtigheid.

De dialoogloze scènes waarin je slechts het geluid van zijn sportauto hoort, duren net niet lang genoeg om vervelend te worden. Bovendien staat die auto symbool voor zijn jachtige leven, zijn valse ik. Op het einde lijkt hij dit statussymbool definitief achter te laten. Hij had hem ook weg kunnen geven aan een minder fortuinlijk iemand, maar visueel is dit mooier.

Somewhere is na The Virgin Suicides en Lost in Translation mijn derde film van Sofia Coppola. Een derde maal is mij weer goed bevallen. Coppola heeft de gave om van een film zonder verhaal toch een interessante film te maken. De film is vooral geslaagd door de karakters en de acteurs die die karakters spelen.

Gaandeweg de film komen we steeds meer te weten over de karakters, door kleine gebeurtenissen. Het is geen 'in-your-face' film, maar een film met kleine aanwijzingen naar de karakters van de filmpersonages.

Het hoofdpersonage, gespeeld door Stephen Dorff, die ik vooral kende van Blade, speelde erg goed de Hollywoodster. Maar Vooral Elle Fanning speelde erg goed. Ze acteerde heel natuurlijk. Uiteindelijk waren de personages veel interessanter dan het verhaal zelf.

Het personage van Dorff is heel interessant; we leren hem kennen als een wat eenzame goedzak. Hij probeert heel veel, maar het lukt niet altijd.

Uiteindelijk krijgen we te maken met een film waar ik wel van hou. Heel trage opbouw, met boeiende karakters en een film die er daarbij ook nog heel mooi uitziet. Voeg daaraan nog aan toe dat het nummer van Julian Casablancas perfect past in de scène bij het zwembad. Heel mooi gedaan.

Aardige film die fijn wegkijkt. Het verhaal heeft niet veel om het lijf, en het einde was nogal overdreven, maar de film weet wel de aandacht vast te houden. Het is een film die rustig voortkabbelt en een fijne sfeer opbouwt. Qua acteren zit het wel goed, qua personages vind ik Johnny Marco wel wat overtuigingskracht missen, hij wordt steeds als een slome slapjanus neergezet, zelfs als hij voor het publiek moet optreden, en dat lijkt me nogal ongeloofwaardig als hij een beroemde filmster speelt. Hij hoeft geen George Cloony te zijn, maar een beetje charisma zal hij toch wel moeten hebben en dat was nergens te bekennen. Hoe dan ook is Somewhere een fijne en lekker ontspannende tussendoortje, richting 3*.

Goed. Sowieso een mooi sfeerportret dat precies lang genoeg duurt en een prima beeld geeft van een ietwat verveelde acteur. Niet zo diepgravend (en dus niet zo indrukwekkend) als Bill Murray in Lost in Translation, maar men komt een heel eind. Het goede aan de film is dat het geen volslagen idioot is. Hij drinkt veel, maar is zeer beslist geen alcoholist. Ook heeft hij nog gewoon werk en komt daar ook niet te laat of wat dan ook. Dan heb je de helft van de sympathie al binnen van mij. Dat Dorff gewoon een fijn persoon neerzet is dan meegenomen. En als dochterlief langskomt is het ook niet zo dat hij ineens volledig verandert onder haar invloed. Nee, hij was al een prima kerel maar gewoon verveeld en krijgt wat levensvreugde terug. Erg fijn.

Dan is de film ook mooi geschoten. Sowieso weet Coppola steeds uitstekende sprekende locaties te kiezen maar ook kadreringen zijn in orde. Daarnaast de lengte van de shots die maar duren helpt mee in het verveelde gevoel (zonder dat de film gaat vervelen) te gaan. De mooiste shots waren die in en achter de auto en dan over de snelweg, stukken die van mij veel langer hadden mogen duren. Dan was het haast meditatief geworden. Nu was het steeds erg fraai maar al snel afgekapt. Elle Fanning verder is fijn als dochter als is ze misschien net te dromerig voor deze rol. De muziek is prima maar Coppola heeft weleens betere soundtracks gehad. 4,0*.

Toch wel weer een fijne, relaxte film van Coppola. Waar ik helemaal niets kon met haar eerste drie films, weet ze helemaal te overtuigen met haar laatste twee.

Het sfeertje is erg lekker. De verveling en het ietwat wilde leven van Dorff, die een geweldige rol speelt, komt overtuigend over. Het is ook weer niet zo dat hij volledig los gaat door alles te doen en te gebruiken. Hij is nog redelijk braaf. Als dan eenmaal Cleo verschijnt, wordt de film zoveel beter. Komt vooral door de chemie die beiden met elkaar hebben. Fanning zet haar rol erg overtuigend neer en de interactie met Dorff, en in mindere mate met Pontius, is fijn. De film kent enkele erg mooie momenten, die kunstschaats scene bijvoorbeeld. Erg mooi gedaan. Fijn hoe Johnny's focus daar compleet verandert. Zijn dochter geeft zijn leven weer kleur en betekenis.

De film heeft een erg rustig tempo, er zit niet echt een lijn in en bestaat voornamelijk uit wat losse momenten. De film wordt echter nergens saai. Er gebeurt genoeg leuks, kent mooie emotionele momenten en heeft een fijne soundtrack. De fotografie van Savides mag er ook zijn. Niet heel erg aanwezig of in het oog springend met gecompliceerde shots, maar erg fijn gefilmd. De locaties zijn net als in The Bling Ring ook weer erg goed gekozen.

Ik hoop dat Coppola deze lijn van film maken aanhoud. Erg goed.

Somewhere

Aardige film van Sofia Coppola. Het is knap dat een film waarin niet zo heel veel gebeurd, en waar je eigenlijk de hele tijd zit te kijken naar een verveelde acteur, interessant blijft om naar te kijken. Dat komt vooral door het acteerwerk van Dorff en Elle Fanning, en de vader/dochter relatie vormt het hart van de film. Somewhere is ook een echte ‘dramedy, met komische en dramatische momenten die elkaar de hele tijd afwisselen. Het einde is wat abrupt, maar het idee en de boodschap achter die laatste scene komt wel goed over.

Charmante film. Op een rustige en dromerige wijze weet het een staat van roes te beschrijven – een beetje zoals een residu van gevoelens van extase – en het ontwaken daaruit. Wij volgen een acteur, gedesillusioneerd, uitgehold, en al over zijn hoogtepunt heen, genietend van het overblijfsel van zijn succes. Eenmaal hij onverhoopt en vrij plots op zijn dochter moet passen begint hij langzaamaan weer in te zien hoe hij richting moet geven aan zijn wat doelloos leven. Nergens blinkt de film echt in uit, maar de film wordt zo heerlijk nonchalant, sluimerend en passend aan de sfeer verteld dat het geheel erg aangenaam is.

De eerste 20 minuten bestaan uit twee integraal en statische gefilmde paaldansacts van tweelingzusjes en playmates Kristina en Karissa Shannon en de bevestiging dat Elle Fanning geen Sjoukje Dijkstra is. Een routinematige persconferentie later besloot ik de rest van de film op dubbele snelheid af te spelen. Zelfs dan was dit amper uit te zitten. Coppola wil de leegheid van het leven van een acteur op retour [Stephen Dorff] laten zien en ons deelgenoot maken van zijn stierlijke verveling. Daar is ze glansrijk in geslaagd.

Film over het leven van een verveelde Hollywood-acteur in zijn vrije tijd en met zijn dochter. Het is een behoorlijk vage film met vaak opvallend lange shots, vooral in het begin. Maar het heeft ook wel wat en echt vervelen doet de film ook niet. Ondanks dat er nauwelijks iets gebeurt. Ik kan me ook voorstellen dat het best een realistische film is voor die wereld, waar wij gewone schepselen ver vandaan staan. Er wordt ook best prima geacteerd en vooral de elfjarige dochter komt heel naturel over. Leuk om een keer gezien te hebben, maar ik denk dat ik hem ook snel weer vergeten ben.

Bestaanscrisis van een acteur.

De film laat doorschemeren dat hij een heel beroemd en befaamd acteur is van het niveau Tom Cruise. Zijn plaats vooraan op een award uitreiking in Italië en een luxe hotel als permanente verblijfplaats wijzen daarop.

Maar zo wordt deze man, Johnny Marco, niet voorgesteld. Wij zien hem anders. Een man die pas gescheiden is en zich verveelt in zijn oppervlakkige leven. Hij nodigt paaldanseressen uit, hangt soms eenzaam in zijn zetel, brengt hele namiddagen aan het zwembad door of geniet van zijn status en heeft de ene one-night-stand na de andere. De meest hartverwarmende momenten zijn de scènes met zijn dochter, met wie hij een hechte band heeft. De moeder laat haar bij hem achter omdat ze even wat tijd voor zichzelf wil. Het wordt niet duidelijk voor hoelang.

Coppola kiest voor een arthouse format en een redelijk statische regie. Ze put wellicht inspiratie uit haar eigen jeugd waarin ze zich bewust werd dat roem en rijkdom geen garanties zijn voor geluk. Niet zo memorabel en groots allemaal, beetje te afstandelijk om echt goed te zijn maar het punt wordt wel gemaakt.